“Söz Odası” qəzeti illər sonra öz fəaliyyətini jurnal olaraq davam etdirməyə başladı. Jurnalın təsisçisi və baş redaktoru Elşən Əzimin rəhbərliyi ilə redaksiya heyətinin görüşü keçirildi. Görüşdə redaksiya heyətinin üzvlərindən Bəhmən Gülövşəli, Əhməd Əfsun, Məmməd Mərzili, Zümrüd Rəhimova, Nərmin Əliyeva, gənc yazıçılar Nicat Hunalp, Elçin Məhərrəm və Şamil Həsən iştirak etdilər.
Görüşdə əvvəlcə Elşən Əzim jurnalın yaranma tarixindən və yenidən nəşrə başlamasının əhəmiyyətindən danışdı. O, “Söz Odası”nın ədəbi mühitdəki yerini vurğulayaraq, jurnalın gələcək fəaliyyəti ilə bağlı planlardan söz açdı.
Daha sonra iştirakçılar jurnalın ilk sayına oxucular tərəfindən böyük maraq göstərildiyini qeyd etdilər, nəşrin nəfis tərtibatla çap olunmasını yüksək qiymətləndirdilər. İlk sayda dərc olunan əsərlər ətrafında maraqlı fikir mübadiləsi aparıldı, müxtəlif ədəbi yanaşmalar müzakirə edildi.
Sonda redaksiya heyəti üzvləri jurnalın növbəti nömrəsi üçün öz arzu və təkliflərini bildirdilər.
Məlumatı hazırladı: Şamil HƏSƏN AYB Mingəçevir bölməsinin mətbuat katibi
Bu gün ömrümün ən yaddaqalan, məna və ruhla dolu günlərindən birini yaşadım. Qobustanın minillikləri pıçıldayan qayalarından Diri Baba Türbəsi, Şamaxının mənəvi saflığına, abidələrə, oradan isə orta əsrlər Ağsu şəhərinin tarixi abidələrə, sirli-sehrli tarixinə uzanan bu səyahət mənim üçün sadəcə bir gəzinti deyil, keçmişimizə və milli kimliyimizə edilən dərin bir ehtiram ziyarəti oldu. Addımladığımız hər qarış torpaqda tariximizin ayaq izlərini duyduq, ziyarətgahlarımızın nuru ilə qəlbimizi isitdik. Bu səfər bizə həm yaddaşımızı təzələmək, həm də ulu babalarımızın bizə miras qoyduğu abidələrin əzəmətini yenidən dərk etmək imkanı verdi.
Bu möhtəşəm yolçuluğun əsas təşkilatçılarına, bizə bu tarixi və mənəvi anları yaşamaq vəsiləsi yaradan “Təxəyyül Art” qrupunun rəhbəri, dəyərli xalçaçı-rəssamımız Natiq Nəcəfzadəyə və qrupun müavini, səmimiyyəti ilə hər kəsin rəğbətini qazanan Vüsalə xanım Yunusovaya öz dərin minnətdarlığımı bildirirəm. Onların sənətə və tarixə olan sevgisi sayəsində hər bir dayanacağımız daha mənalı, hər bir məlumat daha dəyərli oldu.
Eyni zamanda, bu səfəri öz xoş söhbətləri, səmimiyyəti və enerjisi ilə gözəlləşdirən bütün dostlara təşəkkür edirəm. Biz birlikdə həm əyləndik, həm öyrəndik, həm də bir daha şahid olduq ki, tarixinə sahib çıxan, onu sevən insanlarla birlikdə olmaq ən böyük zənginlikdir. Yaddaşımızda dərin izlər buraxan bu gözəl gündən bizə qalan, uca mənəviyyat, bol sevinc və tariximizə olan sonsuz qürur hissi oldu. Hər birinizə bu gözəl gün üçün bir daha sonsuz təşəkkürlər!
Gecenin en sığ yerinde, zaman bir nar gibi ortasından yarıldı; taneleri dağıldı göğüs kafesime, her biri birer sızı. Kabuğundan sızan o ağır ve kızıl sır, sessizce aktı belleğimin o eski, yorgun avlusuna.
O an, içimde yıllardır yaşattığım o kalabalık birden sustu; sesler dillerini yuttu, anılar bir köşeye büzüldü, bakışlarım kendi içine, kendi karanlığına devrildi. Kendi ellerim bile, yüzüme dokunurken parmak uçlarımı tanımaz oldu.
Ne tenin tenimde bıraktığı o tanıdık sıcaklık vardı artık, ne de uykularımı kollayan o eski şefkat teselli ediyordu bu göğüs boşluğunu yırtan ağır sancıyı.
Her şey, büyük bir yıkımın ardından, kendi ağırlığı altında ezilen mahcup duygular gibiydi. Düşüncelerim susmuştu, arzular kendi sessizliğine kapandı. Ve ben, göğsümde vuruşunu bir yabancı gibi duyduğum kalbi, bir yaşam belirtisi olarak hissetmiyordum artık; sanki terk edilmiş bir gövdenin son çırpınışıydı o, sanki son nefes, kuruyan bir boğazın içinden geçerken ismini son kez sayıklamış ve bitmişti.
Düş bitti.
Gözlerimi açtığımda, karşımda duran o çıplak, o merhametsiz gerçeklik, paslı bir aynanın ayazı gibi çarptı bilincime.
Bir zamanlar bir şifa gibi ruhumda dolaşan o ince ipek, o mahcup dokunuş, şimdi avuçlarımda biriken, sıktıkça kalbimi kanatan keskin cam kırıklarına dönmüştü. Sevdiğim ne varsa, her biri kendi varlığından haksızca koparılmış, iyileşmeye mecali olmayan derin birer yara gibiydi.
Firuze’nin gülüşü de öyle kaybolmuştu işte; hangi uykunun ardında, hangi dilsiz boşlukta, hangi kederin kanayan eteğine tutunup, hangi vedanın rüzgârına takılıp gitti, kimse bilmiyordu.
Belki bir çocukluk korkusuna sığındı, belki unutulmuş bir gözyaşının damlasında dindi, belki de adını söylemeye takati kalmayan yorgun bir ruhun son çığlığında saklı kaldı.
Ben yalnızca, kendimin bittiği o kör noktadan ardına baktım; sanki bütün bekleyişler birer mezar taşıydı, sanki zaman, gidenlerin yüzünü benden saklamak için ağır ve simsiyah bir örtü çekmişti aramıza.
Her sabah bir inatla, tırnaklarımla ruhuma kazıdığım o görkemli, o masalsı gelecek de sonunda yıkıldı. Işıktan örülmüş hayallerim, sarsılmaz sandığım güvenim vardı. Meğer suyun üzerine, kısa bir nefesle yazılmış yaralı, öksüz bir mısradan ibaretmiş her şey.
Bir fırtına koptu içimde; önce adını sildi zihnimin kıyılarından, sonra yüzünün hatlarını, sonra beni sana, bizi mucizelere inandıran o son saf çocukluğumu…
Ruhun dili çözülse de, sustuklarını bir bir anlatsa: Sevda dedikleri o muazzam yanılgı, insanın kendi sonsuz uçurumuna, başı dönerek, hayranlıkla eğilmesiymiş. Aşağıda zifiri bir karanlık, dipsiz bir yalnızlık vardır; fakat insan, o karanlıkta kendi kimliğini bulacakmış gibi yine de bakar.
Çünkü her aşk, biraz da düşerken kendini kanatlı sanmanın o zehirli ihtişamıdır.
Şimdi bu sağır sessizliğin tam ortasında, boğazımda düğümlenmiş yarım kalmış bir cümlenin ağırlığıyla yürüyorum. Bir insanın hafızası acıyla nasıl silinirse, öyle çekiliyor damarlarımdan yaşama isteğim.
Önce duygularım unutuyor adını, sonra uykularım, sonra sabahı karşılayan neşem, sonra bir vakitler aynada gördüğüm o parıltı…
Bir insanın içinden “öteki” boşalınca, geriye yalnızca, boş bir odada yankılanan o uğultu kalıyormuş; kendi soğuk boşluğuna çarpıp yine kendine dönen kör, dilsiz ve kimsesiz bir yankı.
Nar çatladı, sır, bin bir parça olup yere döküldü. Geniz yakıcı bir veda acısı sinmiş nefesime; ne yana dönsem, ruhumun duvarında asılı kalmış birer hayal bakıyor gözlerime.
Birinde sen, dünyayı durduracakmış gibi gülüyorsun, birinde ben, ayrılığın o buz gibi eli kapımıza dayanmamış gibi henüz inanmıyorum, birinde umut, son kez içimizi ısıtıp ebedi bir ayaza teslim olmak üzere çekiliyor.
Ve sular…
Gözyaşlarım artık akmak için değil, yalnızca batan bir geminin ardından dökülmek için var sanki. İçimdeki bütün kaynaklar kurumuş, sesim bile kendi içine kaçarken dilini bilmediğim eski bir ağıtın hecelerini taşıyor.
Gözlerimin feri toprağın karanlığına sızıp kaybolurken, ben ellerimde tuttuğum, yolları silinmiş dilsiz bir haritayla kendi varlığımın dehlizlerinde kayboluyorum.
Bu haritada sığınılacak ne bir duygu kalmış, ne kendime dönecek bir işaret, ne de adımı fısıldayacak bir umut. Yalnızca kederin çizdiği silinmiş izler, altından uçurumlar geçen kırık köprüler, içinde yalnızca suskunluk barındıran kurumuş kuyular ve her düşüncenin sonunda, her uyanışın eşiğinde aynı buzdan cümle:
Düş bitti.
Bir aşkın bitişi, sadece bir insanın gidişi değilmiş meğer. Ruhun, bir daha asla aydınlanmamak üzere yemin edip kendi karanlığına saklanmasıymış. Bir gövdenin içinden bütün yaşanmış seslerin çekilip alınması, bir bakıştan parıltının, bir dokunuştan heyecanın kalkması, bir insanın, aynada kendine baktığında kendini bile tanımazlıktan gelmesiymiş.
Kuyunun dibindeki o koyu, o ağır karanlık artık bana yabancı değil; çünkü ben de artık kendime o kuyu kadar uzağım.
Aynadaki bu solgun çehre, benim bir zamanlar çiçek açan yüzüm değil sanki; bir ömür süren bir gece boyunca sessizce ağlamış ve güneş doğmadan taş kesilmiş, başka bir acıdan ödünç alınmış bir kadının yüzü bu.
Gözlerimde, sonu gelmeyen bir ayrılığın tozu, dudaklarımda ise sonsuza dek mühürlenmiş, söylenememiş o son ismin tuzu var.
Her şey tek bir şeyi fısıldıyor şimdi: Rüya, uyandığında biter. Aşk da böyle bir uykusuzlukmuş; ben inanmazdım. Sanırdım ki hakikatle dokunmuş olan yanmaz, kül olmaz; sanırdım ki sevilen gitse de ışığı bir kandil gibi kalır içimizde. Oysa bazen ışık da gider, gölgeyi bile terk eder.
Bazen ellerin, bazen sesin, bazen masanın üzerinde duran bir bardağın soğukluğu bile terk edilmişliğin o kekremsi dilini öğrenir.
Şimdi yalnızlık, gümüşten, soğuk bir hançer gibi ruhumun en derin dehlizlerine saplanıyor. Her yankı, içimdeki boşluğu biraz daha büyütüyor, her susuş, o hançeri biraz daha parlatıyor.
Artık beklenecek bir ten yok, sığınılacak kuytu bir liman da… Ne gökyüzü bana bir nefes aralıyor, ne gece o karanlık sırrından bir parça veriyor, ne de her sabah yeniden uyanan bu dünya, yaralı omzuma şefkatli bir el bırakıyor.
Düş bitti.
Geriye yalnızca, masanın üzerinde öylece unutulmuş bir çift eldiven kaldı; parmaklarının sıcaklığını hâlâ içinde saklayan, ama artık hiçbir tene dokunamayacak olan iki yorgun, iki boynu bükük sessizlik gibi…
Ve ruhumun kuytusunda, vaktin bile söndürmeye kıyamadığı, inatla, bir sızı gibi tütmeye devam eden o son, o cılız duman izi…
Sanki aşk, beni terk edip gitmeden hemen önce odanın tam ortasına incecik, şeffaf bir hayalet bırakmıştı. Ben, gözlerimi kırpmadan ona bakıyorum şimdi. O ise bana bakmıyor.
Çünkü düş bitti; ve bazı bitişler, insanın içindeki bütün kapıları aynı anda, sonsuza dek kilitler.
10.05.2026-cı il tarixində “Təxəyyül Art Group”un təşkilatçılığı ilə “Şirvan” səfəri adlı layihə üzrə Qobustan, Şamaxı, Ağsu gəzintisi baş tutmuşdur. İlk növbədə Qobustanda yerləşən Diri Baba türbəsi, daha sonra isə Şamaxıda Pirsaat Baba piri ziyarət edilmişdir. Səhər yeməyi isə Savalan restoranında təşkil olunmuşdur. Bütün bunlardan sonra Kələxana türbə komleksinə gedildi. Burada xatirə fotoları çəkildi. Yeni üzvlərimizlə birgə Panorama Hall restoranına üz tutuldu. Orada çay süfrəsi təşkil olundu. “Təxəyyül Art Group”un Ağsu səfərinin şərəfinə Qənirə xanım Əsgərova tərəfindən təşkil olunmuş simvolik tort kəsildi. Bunlardan sonra gələn qonaqlar özləri haqqında məlumat və şeirlər söylədilər. AMEA-nın baş mütəxəssisi, mühəndis Samir Ələkbərli müəllifi olduğu “Atatürk” xalça eskizini hədiyyə olaraq qrup müavini Vüsalə Yunusovaya təqdim etdi. Sonda xatirə fotoları çəkildi. Daha sonra qrup üzvləri Ağsu şəhərində yerləşən Orta əsr Ağsu şəhər Arxeoloji Turizm Kompleksinin direktoru Vüqar Quliyevin götərişi ilə qoruğun bələdçisi Xoşgədəm xanım qrup üzvlərini qoruqla tanış etdi. Şair Zaur Ustac Natiq Nəcəfzadə və Vüsalə Yunusovaya “Sevgi dolu şeirlər” kitabını hədiyyə etdi. Bundan sonra rəqs, qoruq ərazisində piknik və iştirakçılara sertifikatlar təqdim olundu. Fotolar:
SONUNCU DÖYÜŞ (hekayə) 1994-cü ilin soyuq yaz günlərindən biri idi. Birinci Qarabağ müharibəsi artıq taleyüklü mərhələyə qədəm qoymuşdu. Füzuli cəbhəsində hər gün yeni bir sınaq, hər saat yeni bir döyüş demək idi. Torpaq yorulmuşdu, səma isə barıt qoxusuna alışmışdı. Boz çöllər uzanıb gedirdi. Sanki həyat bu torpaqlardan çəkilmişdi. Yalnız arabir eşidilən mühərrik səsləri və uzaqlardan gələn top atəşləri bu səssizliyin içində bir vahimə yaradırdı. Bu səssizliyin ortasında isə bir post vardı — “Etiraz” postu. Bu ad təsadüfi deyildi. Posta bu adı verən 23 mm-lik zenit qurğusunun komandiri — Ağdamın Yusifcanlı kəndindən olan çavuş Etiraz Mejdinov idi. Onun özü də adı kimi idi — inadkar, dönməz, qətiyyətli. Otuz yaşı vardı. Çoxdan tərxis olunmalı idi. Amma o, hər dəfə eyni sözləri deyirdi: — “Adım Etirazdır!” Bu söz onun həyatının andına çevrilmişdi. Ağdam veriləndən sonra onu bir neçə dəfə ordudan tərxis etmək istəmişdilər. O isə geri çəkilməyi yox, irəli getməyi seçmişdi. Ən ağır nöqtəyə — Füzuli cəbhəsinə könüllü gəlmişdi. Səhər yeni açılırdı. Hava sazaq idi. Çöllər yavaş-yavaş yaşıllaşsa da, bu yaşıllıq həyat yox, daha çox xatirə kimi görünürdü. Etiraz əsgərlərini düzdü. Onlar cəmi altı nəfər idilər. Amma bu altı nəfərin ürəyi bir batalyon qədər idi. — Uzaqlıq ölçəni yaxşı qoruyun, — dedi. — Hələlik ona ehtiyac yoxdur. Düşmən beş addımlığımızdadır. Ən gənc əsgəri — rabitəçini çağırdı. Ona uzaqlıq ölçəni və məxfi sənədləri verdi. — Bunları apar, gizlət. Yerini unutma. Heç vaxt düşmən əlinə keçməsin. Sonra əsgərlərin gözlərinin içinə baxdı. O baxışlarda qorxu yox idi, yalnız qərarlılıq vardı. — Hamımız burada ölə bilərik, — dedi sakit səslə. — Amma bir addım geri yoxdur. Bir anlıq sükut çökdü. — Adımız nədir? — deyə soruşdu. Hamısı bir ağızdan cavab verdi: — ETİRAZ! Birdən səma yarıldı. Mərmilər başlarının üzərindən vıyıldayaraq keçdi. Etiraz dərhal əmr verdi: — Rabitəçi! Qaç! Qərargaha de: biz sona qədər döyüşəcəyik. Amma kömək lazımdır! Əsgər qaçdı. Etiraz zenit qurğusunun arxasına keçdi. Ayağını atəş pedalının üstünə qoydu və komanda verdi: — “Heyət, Döyüşə!” Zenit qurğusu sanki canlandı. Əsgərlərin “ördəkvuran” adlandırdığı silah gurultu ilə atəş açmağa başladı. Səma titrəyirdi. Qarşıdan üç ədəd BMD* irəliləyirdi. Onlar tank kimi görünürdü, amma Etiraz onları yaxşı tanıyırdı. — Qorxmayın! — qışqırdı. — Onlar düşündüyünüz kimi möhkəm və qorxulu deyil! Birinci BMD atəş zonasına düşən kimi alova büründü. İkincisi də çox keçmədi ki, sıradan çıxdı. Amma üçüncüsü dayanmadı. O, irəliləyirdi. İnadla. Sanki ölümə meydan oxuyurdu. Döyüş şiddətləndi. Doldurucular yaralandı. Tuşlayıcı şəhid oldu. Sürücü də yerindəcə can verdi. Zenit qurğusunun ətrafı qan içində idi. Etiraz özü də neçə yerdən yaralandığını hiss etmirdi artıq. Bədəni ağırlaşmışdı. Amma ayağı hələ də pedalın üstündə idi. Qurğuda mərmi azalırdı. Son gücünü topladı. Qarşıdakı BMD artıq 10-15 addımlıqda idi. Etiraz lüləni düz onun üstünə yönəltdi. — Etiraz… — deyə pıçıldadı. Sonra bütün gücü ilə pedalı basdı. Atəş başladı. Dünya o anda yalnız səsdən ibarət idi. Birdən hər şey dayandı. BMD yerində dondu. Sonra tüstülənərək hərəkətsiz qaldı. Sükut geri qayıtdı. Boz çöllər yenidən susdu. Kömək çatanda artıq hər şey bitmişdi. Uzaqlıq ölçən və sənədlər sağ-salamat idi. Post sona qədər dayanmışdı. Düşmən geri çəkilmişdi. Qərargahdan gələnlərin arasında bir türk zabiti də vardı — minbaşı Levent bəy. O, zenit qurğusuna yaxınlaşdı. Etirazın bədəninə baxdı. Ayaqları hələ də atəş pedalına sıxılmışdı. Barmaqları donmuşdu. Sanki hələ də döyüşürdü. Levent bəy başını aşağı saldı. Göz yaşları yanağından süzüldü. — İşte Türk əsgəri böylə olur… — dedi titrək səslə. — Bir ölür, min diriliriz… Yüngül yaralı əsgər döyüşü danışanda səsi əsirdi. Amma gözlərində qürur vardı. Çünki o gün altı nəfər bir cəbhəni saxlamışdı. Çünki o gün bir ad tarixə yazılmışdı: ETİRAZ. Bəzən torpaq susur. Amma o sükutun altında qəhrəmanların səsi yatır. Füzulinin boz çölləri o gündən sonra daha heç vaxt əvvəlki kimi olmadı. Çünki o torpaq bir əsgərin son nəfəsini, son gücünü və son döyüşünü yadda saxladı. Bu, sadəcə bir döyüş deyildi. Bu, bir xalqın geri çəkilməmək andı idi. Bu, bir adın taleyə çevrildiyi an idi. Bu, “Sonuncu döyüş” idi.
****
Etirazın sonuncu döyüşü müzəffər ordumuzun şanlı zəfərlərlə dolu yeni döyüşlərinin başlanğıcı oldu. “Etiraz” postunda burnu ovulmuş düşmən qüvvələri ordumuzun həyata keçirdiyi bir-birindən uğurlu əməliyyatlar nəticəsində Füzuli cəbhəsində qəti olaraq geri oturtduldu. Etiraz kimi oğulların inadlı dirənişi, müqaviməti nəticəsində daha irəli getməyin mümkün olmadığını anlayan düşmən o, şəhid olandan cəmi iki gün sonra atəşkəs müqaviləsi imzalamağa məcbur oldu. 8.03. – 16.03.2026. Ağcabədi, Ağdam, Bakı.
*BMD – (БМД – Боевая Машина Десантная — Desantın Döyüş Maşını – DDM) – БМД -1, БМД-2 və БМД-3 olmaqla modifikasiyaları mövcuddur. Ermənistan Respublikasının Silahlı Qüvvələrində 5 ədəd БМД-1 olduğu ehtimal olunur ki, onların 5-i də Qarabağ müharibəsi zamanı Azərbaycan Respublikasının ərazisində istifadə olunub.
Bu gün Azərbaycan Fotoqrafları Birliyinin sədri Amira Süleymanın ad günüdür. Sizi təbrik edirik. Başladığınız işlərə öz uğur imzanızı atmaqda davam edin. Xoşbəxtlik və cansağlığı arzulayırıq.
BÖYÜK VƏTƏN MÜHARİBƏSİnə (1941-1945) Zəngilan rayon Vejnəli kəndindən gedib qayıtmayanların (həlak olanların) SİYAHISI 1.Nəriman və Allahverdi Salman oğlu Hüseynov qardaşları 2.Ələkbər və Ələsgər Nağı oğlu Allahverdiyev qardaşları 3.İsmayıl və Abbasəli Abbas oğlu Bayramov qardaşları 4.Hüsü və Seyfulla Murad oğlu Muradov qardaşları 5.Səfiyar, Xanlar və Bayram Məmmədqulu oğlu Məmmədquliyev qardaşları 6.Qəfər və Əzizxan Məşədi Həsən oğlu Balıyev qardaşları 7.Rzaqulu Cəfərqulu oğlu Rzaquliyev 8.Həsənqulu Temirxan oğlu Mehdiyev 9.Mehdiqulu Alməmməd oğlu Mehdiyev 10.Cəmil oğlu Təhməzov 11.Fərrux və Səməd Əli oğlu Şıxəliyev 12.Bayram və İsaq Cəbrayıl oğlu Quliyev… 13.İsa İmanqulu oğlu… 14.Möhbalı… Təəssüf ki, “Respublika Xatirə Kitabı”nda bu adamlar haqqında məlumat yoxdur. Mənim xahişimlə “Respublika Xatirə Kitab” redaksiyasından rayon rəhbərliyinə və Səfərbərlik Xidmətinin rayon şöbəsinə sorğu ünvanlandı. Cavab məktublarında məlumat olmadığı bildirildi. TƏƏSSÜF!!! Bu adamların yaxın qohumlarından məlumat toplayıb təqdim etməklərini XAHİŞ EDİRƏM! Onlar BÖYÜK VƏTƏN – SSRİ uğrunda canlarından keçmişlər, dünyanı, bütün xalqları heç hesab edən FAŞİZMə qarşı vuruşmuşlar. Əziz xatirələri daima qəlbimizdədir.
Cəlilabadda kitab təqdimatı Bu gün – 09.05.2026-cı il tarixində “Həməşəra” müstəqil, elmi, tarixi, mədəni və ictimai rüblük mətbu orqanı və Cəlilabad Mərkəzləşdirilmiş Kitabxana Sisteminin (MKS) birgə təşkilatçılığı ilə Cəlilabad şəhər Heydər Əliyev Mərkəzində fəlsəfə üzrə fəlsəfə doktoru, AYB, AJB və TYB-nin üzvü, yazıçı-publisist İlqar İsmayılzadənin rayonun tanınmış pedaqoqu, Cəlilabad rayon Göytəpə şəhər şəhid Vasif Hüseynov adına 2 saylı orta məktəbin direktoru, eyni halda Cəlilabad ədəbi mühitinin görkəmli xanım nümayəndəsi, Turan Yazarlar Birliyinin üzvü, ədəbiyyatşünas, ədəbi təhlilçi və tənqidçi, şair Şəhla xanım Rəvanın həyat yolu və yaradıcılığına həsr etdiyi “Şəhla Rəvan zirvəsi” adlı kitabının təqdimat mərasimi keçirilmişdir. Azərbaycan Respublikasının Dövlət Himni ilə açılan tədbir rayonun bir qrup tanınmış ziyalı simaları, ictimaiyyət nümayəndələri, müəllimlər və Cəlilabad ədəbi mühitinin parlaq sumalarının iştirakı ilə yüksək səviyyədə, həm də mənəvi aurada keçirildi. Tədbirin aparıcısı, eyni halda kitab müəllifi yazıçı-publisist İlqar İsmayılzadə öz çıxışında ərsəyə gəlmiş kitabla bağlı əhatəli məlumat verərək, ədəbi mühitin görkəmli nümayəndəsi Şəhla xanım Rəvanın ədəbi xidmətləri və uğurları ilə yanaşı, insani keyfiyyətlərindən söz açaraq, onun əsil insan kimi bir şair və əsil şair kimi bir insan olduğunu vurğulayıb, Şəhla Rəvan yaradıcılığına hakim olan insani və mənəvi hisslərdən danışdı. O, həmçinin, səmimiyyət və təvazökarlığın ədəbi mühitin əsas şərtlərindən sayıldığı, ədəbi mühitin gözəlləşməsi və inkişağı üçün hər kəsin həyatda və xüsusilə də ədəbi mühit çərçivəsində özündənrazılıq, mənəm-mənəmlik, təkəbbür və digər bu kimi mənfi xislətlərdən uzaq olmasının bir zərurət olduğunu vurğuladı… Tədbirdə iştirak edən Cəlilabad ədəbi mühitinin tanınmış nümayəndələri, eyni halda Azərbaycan Yazıçılar Birliyi və Turan Yazarlar Birliyinin üzvləri, “Həməşəra” Fəxri Diplomu laureatları, yazıçı-şairlər: Ustad Zülfi Vellidağ, Ustad Əfrahim Abbas, Mikayıl İnçəçaylı, Asif Həsənli, Sakit Üçtəpəli, Cəlil Ələsgərov, Gülşən xanım Şahmuradlı, Sevinc xanım Şirvanlı, Aydan xanım Nizamiqızı, Arzu xanım Əyyarqızı, Atlaz xanım Rzayi, Qurban Əhməd, Azər Mirzə və Elşən Türksoy, həmçinin, rayonun tanınmış ziyalılarından, təhsil, mədəniyyət və incəsənət adamlarından olan: Əmək zərbəçisi və Əmək veteranı Hacı Paşa Rüstəmov, ADPU Cəlilabad filialının baş müəllimi, Muğan Tarixçilər Birliyinin həmsədri, arxeoloq və tarixçi-tədqiqatçı alim Ələsgər Mirzəzadə, ziyalı pedaqoqlar Xəlil Fərəməzoğlu, Dadaş Bayramov, Adıgözəl Nuriyev və Xatirə xanım Quliyeva, həmçinin, antiterror əməliyyatlarının iştirakçıları İlkin və Elçin Ələsgərov qardaşları öz çıxışlarında Şəhla Rəvanın Cəlilabad rayonunda elm, təhsil və ədəbiyyat sahələrində xidmətlərindən, həmçinin, xanım-xatınlıq xüsusiyyətlərindən söz açaraq ona və kitab müəllifinə uğurlar arzuladılar. Tədbirin davamında “Həməşəra” mətbu orqanı tərəfindən rayonun tanınmış ziyalısı Hacı Paşa Rüstəmova 80 illik yubileyi və təhsil sahəsində xidmətləri münasibəti ilə yenicə təsis edilmiş “Dədə Qorqud” Ödülü, tanınmış ədəbiyyatşünas, TYB-nin üzvü, şair Şəhla xanım Rəvana yenicə təsis edilmiş “Ustad Niftalı Göyçəli” Ödülü, Asif Həsənli, Cəlil Ələsgərov, Elşən Türksoy və Aydan Nizamıqızına isə ədəbiyyat və jurnalistika sahələrində ugurları və xidmətlərinə görə “Həməşəra” Fəxri Diplomu və Azərbaycan bayrağı nişanı, həmçinin, Turan Yazarlar Birliyinə yenicə qəbul edilmiş bir neçə şair və yazara TYB-nin üzvülük vəsiqələri təqdim edildi. Tədbir xatirə şəkillərinin çəkilişi ilə yekunlaşdı.
“Yazarlar” olaraq həmkarımızı təbrik edir, əlimizdən gələn dəstəyi verməyə hazır olduğumuzu bildiririk! Xeyirli olsun!
