Kakao, südlü sosiska, suxarı, mətbəx semantikasının minimal lüğəti, xoşbəxt uşaqlığımızın qida rasionu, arzularımın kosmik Saturnu, ofisiantı çağırıram “Qurman” kafesində, suxarı gətir, bir də kakao, üzündə təəccüb ifadəsi donub qalır, “bizdə elə şeylər olmur”, “nə kakao, nə suxarı”, piyada qalxıram Dağlı məhləsiylə üzüyuxarı, əllərimi yandırır təndirdən təzə çıxmış Dağlı çörəyi, burda döyünür Bakının ürəyi…
Göyçədən ucalan söz zirvəsi (Aşıq Ələsgər) Azərbaycan aşıq poeziyası əsrlər boyu xalqın ruhunu, sevincini, kədərini və fəlsəfi dünyagörüşünü özündə yaşadan ən qədim sənət növlərindən biridir. Bu zəngin xəzinənin içərisində elə bir imza var ki, onun işığı təkcə yaşayıb yaratdığı XIX əsri və XX əsrin əvvəllərini deyil, yüzillikləri aşaraq günümüzü də aydınladır. Bu parlaq sima, Azərbaycan aşıq şeirinin ən uca zirvələrini fəth edən ustad sənətkar – Aşıq Ələsgərdir. Aşıq Ələsgərin ömür yolu XIX əsrin əvvəllərində, Azərbaycanın ən füsunkar guşələrindən biri olan, sazın və sözün beşiyi sayılan Göyçə mahalında başlamışdır. Gözəlliklər qoynunda dünyaya göz açsa da, gələcək ustadın uşaqlıq və gənclik illəri heç də hamar keçməmişdir. Kasıb bir ailədə doğulan Ələsgər, həyatın sərt üzü və maddi çətinlikləri ilə çox erkən yaşlarında qarşılaşmalı oldu. Lakin bu çətinliklər onun daxilindəki sənət alovunu söndürə bilmədi, əksinə, onu daha da cilaladı, xalqın dərdinə və sevincinə daha yaxından bələd olmasına şərait yaratdı. Ələsgərin daxilindəki poeziya hissi yeniyetməlik çağlarında, ətrafında gördüyü xalq sənətkarlarının, el aşıqlarının təsiri ilə baş qaldırdı. O, ilk şeirlərini məhz bu təbii, saf mühitin təsiri ilə söyləməyə başladı. Aşıq Ələsgər yaradıcılığının təməlində, onun başlanğıc nöqtəsində böyük və ülvi bir sevgi dayanır. Onun qoşmalarını, gəraylılarını oxuyarkən insan ruhunu ehtizaza gətirən o ecazkar səmimiyyətin sirri də məhz bu real sevgidir. Sənətkarın gənclik illərində yaşadığı nakam sevgi – Səhnəbanıdan ayrılıq dərdi onun yaradıcılığında dərin izlər buraxdı. Lakin bu ayrılıq onu sındırmadı; əksinə, gənc Ələsgərin ilhamı daha da coşub-çağladı. Səhnəbanıdan ayrılandan sonra onun çalıb-oxumağa, söz deməyə meyli, daxili axtarışları daha da çoxaldı. Aşıq Ələsgər şeirlərinin ömrünün az qala əbədi kimi görünən taleyini həmin sevgidən uzaqda təsəvvür etmək sadəcə qeyri-mümkündür. O, öz şəxsi ağrısını elin, obanın dilində dastanlaşan ümumbəşəri bir sənət əsərinə çevirməyi bacardı. Aşığın şah əsərlərindən olan “Mənim” qoşmasında bu tale yanğısı özünü aydın büruzə verir:
Bilmirəm ki, nə bəlalı qul oldum, Əzəl qara gəldi iqbalım mənim. Nə zaman ki, nəzərimə sataşır, İtir ağlım, huşum, kamalım mənim. *** Əsli-Kərəm kimi mən oda yandım, Eşqə düşdüm, öz canımdan usandım, Bimürvətin atəşinə qalandım, Bir soruşan yoxdu əhvalım mənim.
Bu mənəvi yanğının fəlsəfi zirvəsi aşığın “Yandırır” qoşmasında da bədii həllini tapır. Eşqin insan iradəsini və maddiyyatı aşan gücü burada daşları, dəmirləri əridən ilahi bir qüvvə kimi təsvir olunur:
Arif olan insafından keçməsin, Mən fağırı qəm ataşı yandırır. Heç kimsəni eşq oduna düşməsin, Ahəni əridir, daşı yandırır. *** Hər kim görmək istər yarı pünhandan, Daim çəkər ahü-zarı pünhandan, Atəşi ürəkdən, narı pünhandan, Kirpiyi oxlayır, qaşı yandırır.
Oğlundakı bu coşqun istedadı, sözə və saza olan sonsuz sevgini görən atası Alməmməd kişi, Ələsgəri dövrünün ən böyük ustadlarından biri olan qızılvəngli Aşıq Alının yanına apardı. Beləliklə, Ələsgərin həyatında keyfiyyətcə yeni bir mərhələ – peşəkar şəyirdlik dövrü başladı. Aşıq Alı kimi nəhəng bir sənətkardan dərs almaq, onun məclislərində bişmək Ələsgər üçün böyük bir məktəb oldu. Ustad sənətkar çoxşəyirdli bir ustad, şöhrəti mahalları aşan bir el sənətkarı olsa da, daxili dünyasında hər zaman ustadına minnətdarlıq hissi daşımışdır. Kamil olmağın yolunu hər zaman öyrənməkdə görən Ələsgər bu münasibəti belə vəsf edirdi:
Yazıq Ələsgərəm, azdı kamalım, Vacibdi ki, bir ustaddan dərs alım, Dərs aldım, öyrəndim, oldu öz malım, Bizdən ustadlara nəfi-rəhmətdi.
Özünü “abdal” – haqq aşiqi, söz dünyasının saflığına qovuşmuş “zülal” adlandıran dahi sənətkar, sazın dəyərini bilənlərin qarşısında öz mövqeyini ifadə edirdi:
Yazıq Ələsgərəm, abdal olmuşam, Seçilib cövhərdən zülal olmuşam, Sən ağ çalsan, mən də göy çal olmuşam, Lazımdı ki, çalın qədrin çal bilə.
Şəyirdlik dövrünü başa vurduqdan sonra Ələsgər əvvəlcə Göyçədə aşıqlıq etmiş, ağır toy məclisləri aparmışdır. Tezliklə onun şöhrəti qonşu mahallara yayılmış; İrəvana, Naxçıvana, Qazaxa, Qarabağa, Cavanşir ellərinə, Gəncəyə, Kəlbəcərə çağrılmış, hər yerdə özünün yüksək mərifəti, ədəbi, gözəl səsi, bənzərsiz ifası ilə məclisdəkiləri heyran qoymuşdur. Bu keyfiyyətlər onu Azərbaycanın hər yerində məşhurlaşdırdı. Tezliklə aşığın ətrafına çoxlu şəyirdlər toplaşdı, Ələsgər onlara aşıqlıq sənətinin sirlərini başa saldı. Bu aşıqların çoxu sonralar görkəmli sənətkar kimi tanındılar. Ustad özü şeirlərinin birində iftixarla deyirdi:
Adım Ələsgərdi, mərdi-mərdana, On iki şəyirdim işlər hər yana.
Aşıq Ələsgər poeziyası həm də Azərbaycan qadınının, onun milli geyim mədəniyyətinin və təbii gözəlliyinin bədii ensiklopediyasıdır. Onun məşhur “Yaraşır” qoşmasında idealizə edilən gözəl obrazı təkcə fiziki cəhətdən deyil, həm də mənəvi statusu ilə behişt məleykələrinə, huri-qılmanlara bənzədilir:
Sinəm dərd əlindən oldu yaralı, Səni görənlərin çaşır xəyalı, Bürüyüb zülfünü başının şalı, Heratı kəlağay şala yaraşır. *** Olmaz sənin kimi bir qönçə dəhan, Behiştdən gəlibsən, ay huri-qılman! Tutubsan dəstində bənövşə, reyhan, Gülgəz yanağına lala yaraşır.
Ustad sənətkarın yaradıcılığı təkcə sevgi tərənnümü ilə bitmir. O, həm də cəmiyyətin daxili nizamını qoruyan mənəviyyat fədaisidir. “Yaxşıdı” qoşmasında xalq müdrikliyinin, düzgünlüyün insanı ucaltması, qonşuya xor baxmağın gətirdiyi mənəvi rəzalət və ailə bütövlüyü öz əksini tapır:
Qəlbi düz alanın evi hac olu, Qonşuya kəc baxan özü ac olu, İkiarvadlılıq mardan acı olu, Bez geydirsən bir canana yaxşıdı. *** Ələsgər Kövsərdən badə içəndə, Gəşt eləyib, mərd iyidi seçəndə, Güzəran xoş olub, gün xoş keçəndə, Ağ otaqdan tövləxana yaxşıdı.
Ələsgərin ictimai-əxlaqi fəlsəfəsində dostluq, sədaqət və ilqara sadiqlik hər şeydən uca tutulur. Maddi dünyanı mənəviyyata qurban verməyən ustad, namus və dürüstlük prinsiplərini kəskin misralarla bəyan edir:
Haqq meyi islama haram buyurub, Dərd tüğyan eyləsə, mey içmək olar. Dostun məzəmməti adam öldürür, Düşmanla söyüşüb, döyüşmək olar. *** İyid odu namusunu atmasın, Dost ölüncə dosta yalan satmasın, Bir baş ki ilqara qurban getməsin, Onu bir qarpıza dəyişmək olar.
Aşıq Ələsgər yaradıcılığının ən monumental səhifələrindən birini onun təbiət lirikası, xüsusən də məşhur “Dağlar” şeirləri təşkil edir. Göyçənin füsunkar, uca və dumanlı dağları aşığın gözündə canlı bir varlıq, sirdaş və cəmiyyətin daxili təlatümlərini əks etdirən mənəvi sığınacaqdır:
Gahdan çiskin tökər, gah duman eylər, Gah gəlib-gedəni peşiman eylər, Gahdan qeyzə gələr, nahaq qan eylər, Dinşəməz haramı, halalı dağlar. *** Köçər ellər, düşər səndən aralı, Firqətindən gül-nərgizin saralı, Ələsgər Məcnuntək yardan yaralı, Gəzər səndə dərdli, nalalı, dağlar!
Yaylaqlardan ellər köçəndə, gözəllər o seyrəngahları tərk edəndə aşığın qəlbindən qara qanlar axır. O, Həsənnənə, Həsənbaba, Xaçbulaq kimi doğma yurd yerlərinin adını çəkərək bütöv bir xalqın yaşayış tərzini mətndə əbədiləşdirir. Amma bu dağların taleyi həm də münaqişələrin gətirdiyi sərt ictimai reallıqlarla çarpazlaşır:
Hanı bu yaylaqda yaylayan ellər? Görəndə gözümdən car oldu sellər, Seyr etmir köysündə türfə gözəllər, Sancılımır buxağa güllərin, dağlar! *** …İyid nərəsindən, güllə səsindən, Dəyməmiş tökülür kalların, dağlar! *** Həsənnənə, Həsənbaba qoşadı, Xaçbulaq yaylağı xoş tamaşadı, Arsız aşıq elsiz niyə yaşadı?! Ölsün Ələsgərtək qulların, dağlar!
Aşığın şeirin sonunda özünü qınaması, “Arsız aşıq elsiz niyə yaşadı?!” nidası onun öz xalqına, torpağına və elinə olan sonsuz bağlılığının ən yüksək humanist və vətənpərvər ifadəsidir. Aşıq Ələsgərin yaşlı vaxtında qələmə aldığı, ömrünün fəlsəfi yekunu sayıla biləcək şah əsərlərindən biri də “Qoca baxtım” qoşmasıdır. Burada o, öz keçmiş günlərini, gənclik coşqusunu, sənətdə qazandığı uğurları xatırlayaraq öz baxtı, taleyi ilə təsirli bir dialoqa girir. Zamanın amansızlığı qarşısında könlünün sınıqlığını dilə gətirən ustad, qocalıq çağında belə haqq yolundan dönməməyi, halallığa sığınmağı bəyan edir:
Nə sevda tapıbsan, nəyə talıbsan, Hansı qəflətdəsən, gəl, qoca baxtım! Ya məndən küsübsən, ya qocalıbsan, Bu sınıq könlümü, al, qoca baxtım! *** Mardan şirə çəkib, daşdan keçərdin, Dəryalardan ləlü-gövhər seçərdin, Pərvazlanıb Qafdan-Qafa uçardın, Keçən günü yada sal, qoca baxtım! *** Ələsgər kəsilib səbrü-aramdan, Oxlayıbsan, qanlar axır yaramdan, Sövdə qıl haqq ilə, əl çək haramdan, Halaldan mətləbin al, qoca baxtım!
Aşıq Ələsgər Azərbaycan və ümumən türk şeirinə verdiyi misilsiz töhfələrlə ədəbiyyat tariximizdə silinməz və əbədi bir iz qoymuşdur. O, aşıq poeziyasını həm məzmun, həm forma rəngarəngliyi baxımından zənginləşdirmiş, saf, duru və axıcı xalq dilinin ən gözəl nümunələrini yaratmışdır. Qoşma, gəraylı, təcnis kimi formalar onun yaradıcılığında özünün ən kamil bədii ifadəsini tapdı. Onun irsi bu gün də milli mənliyimizin, dilimizin zənginliyinin və sazımızın ölməzliyinin ən böyük sübutudur.
DAĞLAR (Dağlara xitabən üçüncü şeiri) Tarix səhnəsində yetişdi zaman, Başlanmış bu çağın mübarək, dağlar! Hələ nə zəfərlər gözləyir bizi, Qutlanmış novrağın mübarək, dağlar!
* * * Dövranın gərdişi döndü, dəyişdi, Davadan doğulan ərlər yetişdi, Didilmiş yaralar tutdu, bitişdi, Üç rəngli duvağın mübarək, dağlar!
* * * Nə vaxtdır yol-iriz bağlı qalmışdı, Qoynunda yağılar məskən salmışdı, Canımı sağalmaz bir dərd almışdı, Sayalı qonağın mübarək, dağlar!
ÖVLADIYAM Müzəffər ordunun şanlı əsgəri, Ərənlər yurdunun ər övladıyam! Zalımın zülmünə təhəmmülüm yox, Babəklər yurdunun hürr övladıyam! * * * Ustadım Nəsimi, sözümüz sözdü, Ədalət, həqiqət bağrımda közdü, Ziyadar dühası bir deyil, yüzdü, Mövlalar yurdunun nur övladıyam! * * * Dərvişəm, müqqəddəs sayılır təkkəm, Hülqumdan yuxarı dayanır öfkəm, Od, ocaq diyarı tanınır ölkəm, Alovlar yurdunun nar övladıyam! * * * Unutma, şah babam Xətai başdı, Nadir şah, mətədə tərpənməz daşdı, İlham, nə keçilməz sədləri aşdı, İgidlər yurdunun nər övladıyam! * * * Tarixdə Nəbisi, Koroğlusu var, Gen dünya yağıya daim olub dar, Düşmən qarşımızda yenə oldu xar, Aslanlar yurdunun şir övladıyam! * * * Göydən Yer üzünə ərmağan, payam, Gündüzlər Günəşəm, gecələr Ayam, Ən parlaq ulduzdan törəyən boyam, Ozanlar yurdunun sirr övladıyam! * * * Ustacam, vətənim vətən içində, Axıb duruluruq zaman köçündə, Min bir anlamı var, adi “heç”in də, Aqillər yurdunun pir övladıyam! 13.11.2020. Bakı.
DAĞLAR (Dağlara xitabən üçüncü şeiri) Tarix səhnəsində yetişdi zaman, Başlanmış bu çağın mübarək, dağlar! Hələ nə zəfərlər gözləyir bizi, Qutlanmış novrağın mübarək, dağlar!
* * * Dövranın gərdişi döndü, dəyişdi, Davadan doğulan ərlər yetişdi, Didilmiş yaralar tutdu, bitişdi, Üç rəngli duvağın mübarək, dağlar!
* * * Nə vaxtdır yol-iriz bağlı qalmışdı, Qoynunda yağılar məskən salmışdı, Canımı sağalmaz bir dərd almışdı, Sayalı qonağın mübarək, dağlar!
ÖVLADIYAM Müzəffər ordunun şanlı əsgəri, Ərənlər yurdunun ər övladıyam! Zalımın zülmünə təhəmmülüm yox, Babəklər yurdunun hürr övladıyam! * * * Ustadım Nəsimi, sözümüz sözdü, Ədalət, həqiqət bağrımda közdü, Ziyadar dühası bir deyil, yüzdü, Mövlalar yurdunun nur övladıyam! * * * Dərvişəm, müqqəddəs sayılır təkkəm, Hülqumdan yuxarı dayanır öfkəm, Od, ocaq diyarı tanınır ölkəm, Alovlar yurdunun nar övladıyam! * * * Unutma, şah babam Xətai başdı, Nadir şah, mətədə tərpənməz daşdı, İlham, nə keçilməz sədləri aşdı, İgidlər yurdunun nər övladıyam! * * * Tarixdə Nəbisi, Koroğlusu var, Gen dünya yağıya daim olub dar, Düşmən qarşımızda yenə oldu xar, Aslanlar yurdunun şir övladıyam! * * * Göydən Yer üzünə ərmağan, payam, Gündüzlər Günəşəm, gecələr Ayam, Ən parlaq ulduzdan törəyən boyam, Ozanlar yurdunun sirr övladıyam! * * * Ustacam, vətənim vətən içində, Axıb duruluruq zaman köçündə, Min bir anlamı var, adi “heç”in də, Aqillər yurdunun pir övladıyam! 13.11.2020. Bakı.
ÖVLADIYAM Müzəffər ordunun şanlı əsgəri, Ərənlər yurdunun ər övladıyam! Zalımın zülmünə təhəmmülüm yox, Babəklər yurdunun hürr övladıyam! * * * Ustadım Nəsimi, sözümüz sözdü, Ədalət, həqiqət bağrımda közdü, Ziyadar dühası bir deyil, yüzdü, Mövlalar yurdunun nur övladıyam! * * * Dərvişəm, müqqəddəs sayılır təkkəm, Hülqumdan yuxarı dayanır öfkəm, Od, ocaq diyarı tanınır ölkəm, Alovlar yurdunun nar övladıyam! * * * Unutma, şah babam Xətai başdı, Nadir şah, mətədə tərpənməz daşdı, İlham, nə keçilməz sədləri aşdı, İgidlər yurdunun nər övladıyam! * * * Tarixdə Nəbisi, Koroğlusu var, Gen dünya yağıya daim olub dar, Düşmən qarşımızda yenə oldu xar, Aslanlar yurdunun şir övladıyam! * * * Göydən Yer üzünə ərmağan, payam, Gündüzlər Günəşəm, gecələr Ayam, Ən parlaq ulduzdan törəyən boyam, Ozanlar yurdunun sirr övladıyam! * * * Ustacam, vətənim vətən içində, Axıb duruluruq zaman köçündə, Min bir anlamı var, adi “heç”in də, Aqillər yurdunun pir övladıyam! 13.11.2020. Bakı.
OKTYABRIN “ULDUZ”U – XAQANI ŞIRVANI -900 “Ulduz”un oktyabr sayı Xaqani Şirvaninin 900 illik yubileyinə həsr olunub. AMEA-nın N.Gəncəvi adına Ədəbiyyat İnstitutu, “Təhsil Nəşriyyat Poliqrafiya” MMC və dərginin birgə layihəsi kimi işıq üzü görən xüsusi nömrə böyük Azərbaycan şairi Xaqani Şirvaninin 900 illik yubileyinin qeyd edilməsi haqqında Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Sərəncamı ilə açılır. Buraxılışda Xaqani Şirvani haqqında müxtəlif dövrlərdə qələmə alınmış yazılar yer alır. Bu sayda filologiya elmləri doktoru, professor Qafar Kəndli Herisçinin “Xaqani Şirvaninin həyatı”, AMEA-nın prezidenti, akademik İsa Həbibbəylinin “Böyük Azərbaycan şairi Xaqani Şirvani”, ədəbiyyatşünas, tərcüməçi, filologiya elmləri namizədi Məmmədağa Sulatnovun “Xaqani Şirvani və Yaxın Şərq ədəbiyyatı”, AMEA-nın müxbir üzvü Azadə Rüstəmin “Xaqani “Mən”i öz sənətində”, AMEA-nın müxbir üzvü Mahmud İsmayılovun “Həbsdə”, AMEA-nın müxbir üzvü Nüşabə Araslının “Nəvainin fəlsəfəsi qəsidələrində Xaqani təsiri”, filologiya elmləri doktoru, professor İmamverdi Həmidovun “Ərəb şairi Buhturinin “Şiniyyə” qəsidəsi ilə Xaqani Şirvaninin “Mədain xərabələri”nin müqayisəli öyrənilməsi”, filologiya üzrə fəlsəfə doktoru, dosent Lalə Əlizadənin “Xaqani Şirvani lirikasının bədii siqləti”, filologiya elmləri doktoru, dosent Könül Hacıyevanın “Xaqani qəsidələrinin tərcüməsi zamanı yol verilən təhriflər haqqında”, filologiya üzrə fəlsəfə doktoru, dosent Elnarə Zeynalovanın “Xaqani Şirvaninin əsərlərində ərəb-islam mədəniyyətinə dair cəhətlər”, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin Gənclər Şurasının sədri, şair Fərid Hüseynin “Ağla ki, ağlayasan…”, Dilarə Adilgilin “Xaqani Şirvani yaradıcılığı müasirlik kontekstində” yazıları çap olunub. “Dərgidə kitab”da yaradıcılığından seçmələrlə Odur – “Xaqanı olmuşdur sözün xaqanı…”
“Zəfərin şəhəri – Şuşaya salam!” mövzusunda Xəzər Universitetində tədbir keçirilib 3 noyabr 2026-cı ildə Xəzər Universitetinin Nərimanov korpusunda, Lalə salonunda Zəfər Gününə həsr olunmuş “Zəfərin şəhəri-Şuşaya salam!” adlı tədbir keçirilib. Tədbirin qonağı Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin katibi, şair, tərcüməçi Səlim Babullaoğlu olub. Xəzər Universitetinin Dillər və ədəbiyyatlar departamentinin müdiri, dosent Dilbər Zeynalova giriş sözü ilə çıxış edib. O, Zəfər Gününün Azərbaycan xalqının tarixindəki müstəsna əhəmiyyətindən, milli birlik və həmrəyliyin təcəssümü olan bu tarixi qələbənin mənəvi dəyərindən bəhs edib. Çıxışında vətən uğrunda canlarından keçmiş şəhidlərin xatirəsinin ehtiramla yad edilməsinin vacibliyini vurğulayan Dilbər Zeynalova onların əziz xatirəsinin daim yaşadılacağını qeyd edib. Daha sonra şəhidlər bir dəqiqəlik sükutla yad edilib. Ardınca AYB-nin katibi, şair, tərcüməçi Səlim Babullaoğlu “Şuşaya salam” layihəsinin yaranma tarixçəsi, ideyası və həyata keçirilmə məqsədləri barədə danışıb. O, layihənin Şuşanın zəfərdən sonrakı mənəvi və mədəni simasının beynəlxalq ədəbi müstəvidə tanıdılmasına xidmət etdiyini bildirib. Layihə çərçivəsində dünyanın 30 ölkəsindən 44 şairin Şuşa haqqında şeirlər səsləndirməsi onun beynəlxalq miqyasını və ədəbiyyat vasitəsilə xalqlar arasında mədəni əlaqələrin gücləndirilməsinə verdiyi töhfəni nümayiş etdirir. Tədbir zamanı layihədə iştirak edən beş şairin Şuşaya həsr olunmuş şeirlərinin videogörüntüləri təqdim edilib. Bununla yanaşı, layihənin ideya müəllifi Səlim Babullaoğlu bəzi şeirləri özü səsləndirərək iştirakçılara poetik nümunələrin bədii-estetik məzmununu çatdırıb. Şeir təqdimatları Şuşanın tarixi, mədəni irsi və zəfərdən doğan mənəvi duyğuların ədəbi ifadəsi baxımından xüsusi maraq doğurub. Xəzər Universitetinin Dillər və ədəbiyyatlar departamentinin müəllimi, filologiya üzrə fəlsəfə doktoru Qardaşxan Əzizxanlı və Kitabxana və İnformasiya Mərkəzinin direktoru Aytac Misgərli də çıxış ediblər. Natiqlər “Şuşaya salam” layihəsinin ədəbi və mədəni əhəmiyyətindən, haqlı zəfərimizin dünyada tanıdılmasına verdiyi töhfədən, eləcə də Zəfər Gününün mahiyyətinin bədii yaradıcılıq vasitəsilə gələcək nəsillərə çatdırılmasındakı rolundan bəhs ediblər. Tədbirdə Birinci Qarabağ müharibəsinin iştirakçısı, ehtiyatda olan zabit, şair və “Yazarlar” jurnalının Təltif Komissiyasının sədri Zaur Ustac da çıxış edib. O, Azərbaycanın Zəfər tarixinin xalqın yaddaşında və ədəbiyyatında xüsusi yer tutduğunu qeyd edərək qələbənin mənəvi ruhunu əks etdirən şeirini səsləndirib. Tədbirin sonunda Zaur Ustac “Yazarlar” jurnalının “Ədəbiyyat səfiri” medalını və diplomunu Səlim Babullaoğluna təqdim edib. Bu təltif onun ədəbi fəaliyyətinin, Azərbaycan poeziyasının təbliğinə, eləcə də “Şuşaya salam” layihəsi vasitəsilə milli-mədəni dəyərlərin beynəlxalq miqyasda tanıdılmasına verdiyi töhfənin qiymətləndirilməsi baxımından əlamətdar olub. Tədbirdən fotolar:
“Yazarlar” olaraq, Səlim Babullaoğlunu təbrik edir, qarşıdakı bütün həyat və fəaliyyətində yeni-yeni nailiyyətlər arzulayırıq! Uğurlarınız bol olsun!
