MEHMAN SÜLEYMANOV – “ŞAH İSMAYIL SƏFƏVİ” PDF
Bakı, “Elm və Təhsil”, 2018, 824 səh.
Elektron nüsxəsini Prezident Kitabxanasından oxumaq olar. Buyurun oxuyun, tanıyın. Oxu!
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında
Milli Kitabxanada “Əfzələddin Xaqani Şirvani” adlı elektron məlumat bazası təqdim edilib
Böyük Azərbaycan şairi Xaqani Şirvaninin 900 illik yubileyinin qeyd edilməsi haqqında Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Sərəncamına müvafiq olaraq Milli Kitabxanada “Əfzələddin Xaqani Şirvani” adlı elektron məlumat bazası istifadəçilərə təqdim edilib.
Xaqani Şirvani Azərbaycan ədəbiyyatının və Şərq intibahının ən görkəmli nümayəndələrindən biri kimi yüksək bədii-estetik dəyərə malik irsi ilə milli və ümumbəşəri mədəniyyət xəzinəsində mühüm yer tutur. Onun əsərlərində humanizm, ədalət, azadlıq, mənəvi kamillik, insan ləyaqəti və vətənpərvərlik ideyaları öz parlaq bədii ifadəsini tapmışdır.
Məlumat bazasında “Böyük Azərbaycan şairi Xaqani Şirvaninin 900 illik yubileyinin qeyd edilməsi haqqında Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Sərəncamı”, “Əfzələddin Xaqani Şirvani”, “Tarixləşən Ömür”, “Şair Haqqında Nəşrlər”, “Yaradıcılıq Nümunələri”, “Xaqani Yaradıcılığı Və Ədəbi İrsi”, “Şirvani İrsi Dünya Universitet Kitabxanalarında”, “Xaqani Şirvani Haqqında Fikirlər”, “Xatirəsinin Əbədiləşdirilməsi”, “Xaqani Rəsmlərdə” və “Videoqalereya” bölmələri yer alır.
Bazada Xaqani Şirvaninin müxtəlif illərdə nəşr olunmuş əsərləri və onların tam mətnli elektron versiyaları, şair haqqında yazılmış monoqrafiyalar, elmi məqalələr, dissertasiyalar, dövri mətbuat materialları, foto və videomateriallar sistemli şəkildə toplanıb.
Elektron məlumat bazası geniş oxucu auditoriyası, tədqiqatçılar, müəllimlər, tələbələr və Xaqani Şirvaninin zəngin irsi ilə maraqlanan hər kəs üçün etibarlı informasiya mənbəyi olmaqla yanaşı, klassik Azərbaycan ədəbi irsinin təbliği və öyrənilməsinə mühüm töhfə verir.
İlkin mənbə: Azərbaycan Milli Kitabxanası
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında
Bir şəklin tarixçəsi
1981-ci il idi. Azərbaycan Radiosunun Ədəbi-dram verilişləri Baş redaksiyasında “Satira və yumor” şöbəsində redaktor işləyirdim. Sovet dövrünün sərt senzurasına baxmayaraq, bəzi nöqsanları satirik dillə tənqid etmək çətin və riskli olsa da, mümkün olurdu.
Ruhuma yatan Mirzə Cəli, Sabiranə üslubunda yeni veriliş açmaq arzusunda idim. Düşünüb “Molla Nəsrəddin” adlı satirik proqram hazırlamaq qərarına gəldim. İlk buraxılışın ssenarisini yazıb Baş redaktorumuz Mailə Muradxanlıya təqdim etdim. Hər zaman gəncliyin mütərəqqi addımlarını dəstəkləyən və geniş meydan verən istedadlı, cəsarətli, yüksək zövqlü peşəkar jurnalist Mailə xanım ssenarini oxudu və bəzi qeydlərlə verilişin efirə çıxmasına etiraz etmədi.
Mən bundan əvvəl çalışdığım Kinodakı dostlarımı proqramın hazırlannması üçün Radioya dəvət etdim. Ssenariyə uyğun olaraq Şahmar Ələkbərova – “Molla Nəsrəddin”, Səfurə İbrahimovaya – “Mətanət xanım”, Hamlet Xanızadəyə – “Pəjmürdə” və Yaşar Nuriyə – “Hərdəmxəyal” obrazlarının mətnini təqdim etdim. Proqramın ideyası, məqsəd və məramı barədə qısa müzakirədən sonra, səsyazma studiyasına getik.
Rejissor Nazim Yüzbaşov böyük məharətlə aktyorların ifasını lentə yazdırıb montaj etdi. Mailə xanımla biz Radio üzrə sədrin müavini Tahir Paşazadənin yanında ilk buraxılışı dinlədik. Tahir müəllim də proqramı bəyəndi və aprelin 7-də ilk verilişimiz efirə getdi.
Sonralar bir neçə il davam edən verilişdə hər dəfə ssenarini məhz bu obrazlar ətrafında qururdum və bu istedadalı aktyorlar öz mətnlərini böyük ustalıqla ifa edirdilər. Onların hər biri yüksək peşəkar, geniş ampluaya malik bənzərsiz sənətkar idi. “Molla Nəsrəddin” satirik Radio jurnalının tezliklə geniş dinləyici audiotoriyasının rəğbətini qazanmasında onların da xidməti danılmazdır. Xüsusən dərin elmi diliyə malik hazırcavab, müdrik Molla Nəsrəddin obrazını canlandıran Şahmar Ələkbərovun məxməri səsini dinlədikcə doymaq olmurdu…
Bu foto həmin dövrün yadigarıdır. Məndə onun ağ-qara çəkilmiş orijinalı var. Ancaq indi jurnalist Anar Tağıyevin səhifəsində həmin fotonun yeni texnologiya ilə rənglənmiş variantını gördüm və sənətsevər dostlar üçün maraqlı olacağını düşünərək, mən də fotonu paylaşmaq qərarına gəldim.
Böyük sənətkarların ruhu şad olsun!
13.08.2026
Mənbə: Akif Ali
Müəllif: Akif ƏLİ
Digər: “21 – XXI ƏSRİN 21 AYDINI”
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında
“Simurq” kitabxanasının kitab fondunun Laçında fəaliyyət göstərən məktəbə təhvil veriləcəyi bildirilib
Bakı Abadlıq xidmətinin mətbuat katibi Lalə Əliyevanın Qafqazinfo-ya verdiyi açıqlamada “Simurq” kitabxanasının kitab fondunun Laçında fəaliyyət göstərən məktəbə təhvil veriləcəyi bildirilir.
Məktəb kitabxanası ilə şəhər kitabxanası arasındakı fərqi bilməmək təəssüf doğurur və bu, məsələyə münasibətdə peşəkar yanaşmanın yetərli olmadığını və əslində kitabdan nə qədər uzaq olduqlarını göstərir.
Məktəb kitabxanasının fondu məktəbli yaş qrupunun tədris və mütaliə ehtiyaclarına uyğun formalaşdırılır. “Simurq” kitabxanasının fondu isə bütün yaş qruplarının maraq və tələbatını əhatə edir. Bundan əlavə, məktəb kitabxanasının əsas istifadəçiləri şagird və müəllimlərdir, rayon sakinləri isə şəhər kitabxanasında olduğu kimi həmin kitabxanadan sərbəst şəkildə yararlana bilmirlər.
Yaxşı olardı ki, Bakı Abadlıq Xidmətinin nümayəndəsi dövlət mülkiyyəti olan kinoteatr binasının hansı hüquqi əsaslarla bu qurumun istifadəsinə verildiyi barədə də ictimaiyyətə açıqlama təqdim edərdi.
“Yazarlar” olaraq, biz də bu çağırışa qoşuluruq: – Laçındakı ziya ocağını sönməyə qoymayın (söndürməyin), “Simurq” kitabxanasının qapıları bağlanmasın!!!
Hörmət və ehtiramla: Zaur USTAC
Hörmət və ehtiramla: Natəvan Uğurlu
Mənbə: Laçın Simurq Kitabxanası
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında
Sənsizlik şəhəri
Demişdim ki, inadına əsir düşmə,
Sabahıma min ümid ol, min arzu ol.
Ömür adlı bu qatarda təkəm indi,
Sənsizliyin şəhərinə gedir bu yol.
Bu şəhərin küçələri sıxır məni,
Yad havası ciyərimə oxtək batır.
Nəfəsini özgə cana yem eləmə,
Buralarda milyon illik bir ac yatır.
Buralarda sənə gələn yollar itib,
Əllərini körpü etsən, yol düzələr.
Bircə dəfə ürəyimə dönüb baxsan,
Məndən çıxıb sənə tərəf özü gələr.
Ayrılıqlar odun aldı gözlərimin,
Göz yaşlarım cığır saldı yanağımdan.
Nə gülüşlər saxlamışdım sənin üçün…
Hicran gəlib oğurladı dodağımdan.
Sən Allah, bu tərsliyini torpağa göm,
Heç olmasa, bir dəfə dön dediyindən.
Mən yazıq da qovuşmağa yol gəzirəm,
Yapışmışam ulduzların ətəyindən.
Niyyətimi ovuc-ovuc səpdim göyə,
Gerçəkləşər bəlkə bir yay səhərində.
Eşq ətirli ümidlərə sığınmışam,
Görüşərik bir gün sevgi şəhərində…
Müəllif: SEVİL GÜL NUR
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında
Laçın Mədəniyyət Paytaxtıdır, bəs mədəniyyət müəssisələri haradadır?
Laçın şəhəri 2025-ci ildə MDB-nin Mədəniyyət Paytaxtı elan edilmişdi. Lakin üstündən heç bir il keçməmiş şəhərdə fəaliyyət göstərən “Simurq” kitabxanası “Bakı Abadlıq” MMC-nin biznes maraqlarına qurban edilir.
Əvvəlcə kitabxananın fəaliyyəti dayandırıldı, əməkdaşları işdən çıxarıldı. İndi isə kitabxana tamamən ləğv edilir, kitabxananın yerləşdiyi otaq isə satış mərkəzinə çevrilir.
Laçın kinoteatrı işğaldan əvvəl Mədəniyyət Nazirliyinin balansında olub. Hazırda isə dövlət əmlakı olan bu binaya tikinti şirkəti “Bakı Abadlıq” MMC sahiblənib.
Bəs Sumqayıt şəhərində yerləşən Şərqi Zəngəzur Regional Mədəniyyət İdarəsi hara baxır?
Şərqi Zəngəzur işğaldan azad edilib. Laçın, Kəlbəcər, Zəngilan, Cəbrayıl və Qubadlının bir neçə kəndi bərpa olunur, insanlar öz doğma yurd-yuvalarına qayıdırlar. Dövlət qurumları mərhələli şəkildə bu ərazilərə köçürülür.
Amma Şərqi Zəngəzurun Regional Mədəniyyət İdarəsi hələ də Sumqayıtda yerləşir.
Sumqayıt Şərqi Zəngəzur deyil. Bəs Regional Mədəniyyət İdarəsi niyə hələ də Sumqayıtda fəaliyyət göstərməlidir?!
Mədəniyyət Nazirliyinin balansında olması lazım gələn dövlət əmlakına hansı əsasla tikinti şirkəti sahiblənməlidir?!
Artıq üç ildir ki, Laçın şəhərinə həyat qayıdıb. Bir çox dövlət qurumları fəaliyyətə başlayıb, insanlar öz doğma şəhərlərinə və kəndlərinə köçürlər. Lakin Laçında Mədəniyyət Nazirliyinin tabeliyində olan heç bir müəssisə fəaliyyət göstərmir.
Haradadır Laçının muzeyi? Musiqi məktəbləri? Kitabxanaları? Klubları?
Laçın Rayon Mədəniyyət İdarəsinin respublikanın müxtəlif bölgələrində yüzlərlə müəssisəsi — muzeyləri, rəsm qalereyaları, musiqi məktəbləri, kitabxanaları və klubları olduğu halda, nə üçün Laçının özündə mədəniyyət müəssisələrinin fəaliyyəti yoxdur?!
Zabux, Sus, Bəylik və Qarıkaha kəndlərinə qayıdış təmin olunub, insanlar öz doğma yurdlarına köçüblər.
Bəs bu kəndlərin klubları və kitabxanaları nə üçün hələ də Bakıda, hansısa yataqxanaların küncündə fəaliyyət göstərməlidir?!
İşğaldan azad edilmiş ərazilərə həyat qayıdırsa, bu həyatın ayrılmaz hissəsi olan mədəniyyət də öz doğma yurduna qayıtmalıdır.
Laçın MDB-nin Mədəniyyət Paytaxtı elan olunmuşdusa, bu status ilk növbədə şəhərdə real mədəni həyatın yaradılması ilə öz təsdiqini tapmalıdır.
Laçın yalnız binaları ilə deyil, kitabxanaları, muzeyləri, musiqi məktəbləri, klubları və mədəniyyət ocaqları ilə də dirçəlməlidir.
“Yazarlar” olaraq, biz də bu çağırışa qoşuluruq: – Laçındakı ziya ocağını sönməyə qoymayın (söndürməyin), “Simurq” kitabxanasının qapıları bağlanmasın!!!
Hörmət və ehtiramla: Zaur USTAC
Hörmət və ehtiramla: Natəvan Uğurlu
Mənbə: Laçın Simurq Kitabxanası
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında
ƏZRAYILIN TANIMADIĞI ADAM
(hekayə)
Elə ki, ev işləriylə bağlı bir çətinlik çıxır qarşıma, əlüstü Usta Söhrabı tapıram.
–Xeyirdimi, müəllim?
–Şərə lənət, ay Söhrab! Dəmirçi lazımdı mənə. Sən Allah çalış, halal süd əmmiş olsun!
–Müəllim, indi halal südəmmişdən törəyənlərin çoxu zay çıxır. Ancaq bir dəmriçi tanıyıram, əslən Zəngilanlıdı, Qarabağ müharibəsindən qabaq Xankəndinin yaxınlığında – Kərkicahanda yaşayıblar. Bilmirəm milləti nədi, amma görəcək də adı var – nə Azərbaycan türkcəsinə uyğun gəlir, nə kürdcəyə.
–De, bəlkə kimliyini tapdım?
–Adı Misardı.
–Həəə… doğrudan da görəcək adı var. Yox, başım o dərinliyəcən işləməz. Neyləyək, Misardı, Misar olsun! Təki adı özünə, əlinin dadı bizə qalsın.
Elə səhəri gün Misar gəlib çıxdı. Orta yaşlı, bəstəboy, dolubədənli, gülərüz bir kişiydi. Ətəyi kəmərindən çıxıb şalvarının üstünə düşən köynəyinin qolları əlinin baş barmağınacan sallanırdı. Hiss olunurdu ki, bir az səliqə-sahmansızdı. Salam verməyiylə özünü açıb tökməyi bir oldu:
–Birinci Qarabağ müharibəsi qazisiyəm, müəllim. Ona görə demirəm ki, qədrimi biləsiniz. Tanış olmaq da, vəsiyyət eləmək kimi yüngüllükdü! İki qardaş, bir ata əvvəldən axıracan Qarabağda can qoymuşuq.
–Soruşmaq eyib olmasın, bu nə addı, ay Misar, veriblər sənə?!
–Müəllim, mənə qədər beş oğlan doğubmuş anam. Yazıqlar da bir yaşına çatar-çatmaz valideynlərimin ürəyinə dağ çəkirmiş. Atam da axırda hirslənib deyir, bu səfər də oğlan doğ, söz verirəm ki, qoymayacam bizi peşman eləsin!
Anam mat-mat baxır atamın üzünə:
–Ay kişi, peyğəmbərlik eləmə!
–Deyirəm da sənə!
Anamın karxanası da ənənəni pozmur, bu dəfə də konveyerdən oğlan zühur eləyir.
–Dünyaya, xoş gəlmisən, ay Misar! – Atam mə¬ni boyu bərabəri qaldırıb, boynumu-boğazımı iyləyir.
–A kişi, Misar nədi?
–Bu oğul balanın adı!
Anam zarıya-zarıya etiraz eləyir:
–Ətin tökülməsin, camaatı bizə güldürmə! Uşaqlar bunu lağa qoyacaq, vallah. – Mişar gəldi, Mişar getdi.
–Nə deyirlər desinlər, təki qardaşlarının dalıyca getməsin! – Anam ölüm-dirim söhbətini eşidən kimi “xırp…” səsini kəsir. – Ona görə belə ad qoymuşam ki, Əzrayıl öldürəcəkləri adamlar haqqında Allaha hesabat verəndə çaşsın. Axı “Misar” türk adı deyil. Əzrayıl da Allahın qəzəbindən qorxduğu üçün deməyəcək, bir türkün də canını alacam.
Doğrudan da, necə ki, indi görürsünüz, 50 ildir, Əzrayıl məndən xəbərsizdi! Heç müharibədə də girəvə tapmadı məni qardaşlarımın yanına göndərsin. Burnumun ucu belə qanamadan sağ-salamat çıxdım odun-alovun içindən…
Belə şirin-şirin danışan Misar, darvazanın yarı xərcini alıb, ətli-gombul barmaqlarıyla asta-atsa sayıb, təbəssümlə üzümə baxdı:
–Halal elə, müəllim!
–Halal xoşun olsun!
Pulu qoydu cibinə. Əvə¬zin¬də yağ¬lı bir vədə ilə mənimlə xudahafizləşdi:
–Salamat qalın, əziz insan, 10 günəcən darvaza bəzəkli gəlin kimi gəlib durmasa hasarınızın çərçivəsində… – üzümə baxdı. Mən də sual dolu nəzərlərimi dikdim onun ağzına. – Niyə soruşmursunuz nə olacaq?!
–Nə olacaq?
–Adımı dəyişəcəm!
–Dəyişmə.
–Niyə?!
–Əzrayıl gəlib tapar səni!
–Ha-ha-ha… yaman dediniz, ha, müəllim!
–Ay Misar, öz aramızdı, de görüm, cəbhədə papağını günə yandırmamısan ki?!
–Nə danışırsınız, müəllim?! Kəşfiyyatçıydım, ermənicəni yaxşı bildiyimdən iki gündən bir ya danaboyun eləyib “dil” gətirirdim, ya da aldadıb salırdım tora. Amma sonralar bu fədakarlığımın bəhrəsini görməyəndə it peşmanı oldum. Hirsimi tökdüm “Cəbhə gündəliyi”min üstünə – kibrit çəkdim… cırradan çıxdı.
–“Gündəliyi” yandırmaqda səhv etmisən.
–Gücüm ona çatdı, müəllim! Axı hələ də qazi sənədini vermirlər mənə. Burnuna barıt iyi dəyməyənlərin ürəyi döyünəndə, sinələrinə düzdükləri orden-medalın çaqqıltısından qulaq batır. Gəl ki, mən hələ də “qazi” sözünə tamarzıyam.
–Niyə?
–Pul istəyirlər.
–Palaza bürün, elnən sürün!
–Müəllim, mənim vicdanım qəbul eləməz ki, döyüşüb, vuruşub, gündə yüz dəfə ölüb-dirildiyim cəbhədə olmağımı təsdiq eləyən kazğızı pulnan alım.
–Ay Misar, ölüb-dirildiyin epizodlardan birini danış, hekayədən-zaddan düzəldim.
–Müəllim, hansını deyim, birdimi-ikidimi?! Həəə… Şuşa yaxınlığında əlbəyaxa döyüşdən sonra on beş əsgərdən üç nəfər qalmışdıq. Mən idim, Kürdəmirli Vahid Sərxanoğluydu, bir də adını unutduğum Bakılı balası – doqquz bacının tək qardaşı. Düşmənin sipər kimi çəkdiyi güllələrin arasından keçib, Şuşa türməsinin divarına sığınmışdıq. İnan, müəllim, ölümün ovcundaydıq. Amma minamyotların işığı Əzrayılın gözünə necə düşürdüsə, yerlə-göy arasında çaşıb qalmışdı, görə bilmirdi bizi. Biz isə bərk həyəcana düş¬müşdük. Vahid də özümüzə ürək-dirək vermək üçün atası Molla Sərxanın məzəli söhbətlərindən danışmağa çalışsa da, nə dili söz tuturdu, nə də bizim qulağımız eşidirdi.
Birdən minamyotla bizi vurdular. Xoşbəxtlikdən mərmi divarı tutdu. Toz dumana qarışdı. Doqquz bacının tək qardaşı əvvəlcə diksindi, sonra nə fikirləşdisə, “Qaçmaq da igidlikdəndi” deyə, qəflətən ayağa durdu.
–Adə, otur! – Vahid çığırdı.
Yapışdım ətəyindən:
–Yerimizi er¬mənilərə nişan vermə, qağa!
–Yox, – deyə dartındı. Mənə güc gəlməyindən hiss elədim ki, dəli olmaq dərəcəsinə çatıb. Elə bil bir saat əvvəl gözünü qan tutmuş, şir kimi döyüşən bu deyildi: “Baxın, doqquz bacının tək qardaşı, görün, düşmənin başına nə od ələyir!”…
Doğrudan da sığınacağa girməzdən əvvəl divar boyu erməni meyitlərinin tökülüb qaldığını görmüşdük. Elə özümüzün də itkimiz az deyildi. Tək bir ağacın altında 12 cavan ölüm sükutuna dalmışdı. Düşündüm – müharibə ölüləri sevmir, onları tapdayıb keçir…
–Burax məni! –Doqquz bacının tək qardaşı sıyrılıb, çıxdı əlimdən. 10 metr getməmiş vurdular. Ağzı üstə yıxıldı.
Bayaqdan öldüyümüzə əmin olan ermənilər sağ qaldığımızı görüb, üstümüzə od ələməyə başladı. Birtəhər sürünə-sürünə əks tərəfdən – kol-kosun altından çıxıb, özümüzünkülərə sarı getdik.
Bir də onu gördüm ki, qarşıdan qaratikan yığılmış araba kimi ləngər vura-vura bir nəfər gəlir. Diqqətlə baxanda gördüm atamdı. Kişinin gözləri kəsilməyə aparılan mal gözləri kimi bərələ qalmışdı. Hətta gəlib yanıma çatanda belə üzümə baxsa da, məni tanımadı.
–Ay bala, deyirlər Misargili vurublar, bilmirsən hardaydılar?
–Həəə… dayı, türmənin divarının yanındadı meyitləri, – dedim.
Atam tüfəngin ağzından güllə çıxan kimi tərpəndi.
Durub, dalıyca baxmağa başladım. 30-40 addım getməmiş dayandı. Hiss elədim ki, ağlı üstünə qayıdıb. Çevrilib, mənə tərəf gəldi:
–Adə, köpəyoğlu, məni arıya qoymusan?!
–Dədə, vallah, səni sınayırdım!
–Nəyimi sınayırdın, yaramaz?!
–Deyirdim, görüm ölməyim sənə necə təsir eləyəcək!
Qucaqlaşdıq…
27.05.2025-22.07.2026
Müəllif: Qəşəm İsabəyli,
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında
PARLAYAN CƏVAHİR DAŞIDIR ŞUŞA
(sonet — klasik italyan)
Taxtını qayalar üstündə qurub,
Parlayan cəvahir daşıdır Şuşa.
Minlərlə aşiqi gətirib cuşa,
Neçə şairlərin təbin coşdurub.
Qartal tək ən uca zirvədə durub,
Sanki qanadlanıb dönəcək quşa.
Adı vətən ilə çəkilir qoşa,
Kökün özü boyda dərinə vurub.
Başının üstünü çən-duman aldı,
Yetdi harayına cəsur oğullar.
Qəmi azaldıqca, fərəh çoxaldı.
Yaxşıki yurdumun igidləri var,
Savaşda yağını lərzəyə saldı,
El-oba sevindi, düşmən oldu xar.
Müəllif: VALEH HEYDƏR
Oxuyun >> Gözündə tük var
Kitabxanamız bağlanır
Təəssüf hissi ilə bildiririk ki, artıq 6 aydır fəaliyyəti dayandırılmış “Simurq” kitabxanası tamamilə bağlanılır.
Tanınmış dövlət xadimi Tağı Simurq Şahbazinin adını daşıyan kitabxana 4 fevral 2024-cü il tarixində Laçın şəhərində yaradılmış və qısa müddət ərzində rayonun mühüm mədəni-maarif ocaqlarından birinə çevrilmişdi.
Kitabxananın fondu Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyasının, Bakı Dövlət Universitetinin, Azərbaycan Dövlət Pedaqoji Universitetinin, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin, M.F. Axundov adına Milli Kitabxananın, eləcə də tanınmış yazıçı, şair, tarixçi, jurnalist və ictimai fəalların könüllü ianələri hesabına formalaşdırılmışdı. Qısa müddət ərzində burada 4 000-ə yaxın kitabdan ibarət zəngin fond yaradılmışdı.
Bu kitablar sadəcə kağız üzərində yazılmış əsərlər deyil. Onların hər biri Laçının yenidən dirçələn mədəni həyatının bir parçası, oxucular üçün bilik və maarif mənbəyi, gələcək nəsillərə ötürüləcək mənəvi sərvətdir.
Laçının yenidən qurulduğu, insanların doğma şəhərinə qayıtdığı, şəhərdə yeni həyatın başladığı bir dövrdə kitabxananın fəaliyyətinin dayandırılması və tamamilə bağlanması böyük təəssüf doğurur.
Bir şəhəri yalnız yolları, binaları və küçələri yaşatmır. Şəhəri yaşadan onun yaddaşı, mədəniyyəti, kitabları və insanlarıdır.
Bu gün “Simurq” kitabxanasının qapılarının bağlanması ilə yalnız bir kitabxananın fəaliyyəti dayanmır. Laçının yenidən formalaşan mədəni həyatının mühüm bir ünvanı da itirilir.
Ümid edirik ki, minlərlə kitabın taleyi, onların gələcək nəsillər üçün qorunub saxlanılması və Laçında kitabxana ənənəsinin yaşadılması məsələsinə yenidən nəzər salınacaq.
Çünki kitabxananı bağlamaq asandır, amma bir şəhərin oxumaq və öyrənmək mədəniyyətini yenidən formalaşdırmaq illər tələb edir.
“Yazarlar” olaraq, biz də bu çağırışa qoşuluruq: – Laçındakı ziya ocağını sönməyə qoymayın (söndürməyin), “Simurq” kitabxanasının qapıları bağlanmasın!!!
Hörmət və ehtiramla: Zaur USTAC
Hörmət və ehtiramla: Natəvan Uğurlu
Mənbə: Laçın Simurq Kitabxanası
Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında
ÖZÜ OLMAĞI BACARAN ŞAİR
Avqust ayının birinci ongünlüyündə iki görkəmli şairimizi – Xalq şairi Nəriman Həsənzadəni və Əməkdar incəsənət xadimi Çingiz Əlioğlunu itirdik. Xalqımız – bütün ictimaiyyət hər iki sənətkarı acı kədərlə son mənzilə yola saldı. Belə insanlar haqqında doğru deyirlər ki, onun itkisi bir ailənin, bir elin deyil, bütövlükdə Azərbaycan ədəbiyyatı və mədəniyyətinin ağır itkisidir…
Nəriman Həsənzadənin xatirəsinə yaddaşın işığında yazı üzərində işlədiyim məqamda sosial şəbəkədə Çingiz Əlioğlunun vəfat xəbərini aldım. Oxuduğum ilk yazı Xalq şairi Sabir Rüstəmxanlının qəhərli, qəmli rekviyemi oldu. Və bu saatlara kimi də Çingizlə bağlı xatirə yazıları, çəkildiyi verilişlərdən, haqqında deyilən fikirlərdən fraqmentlər nümayiş olunur. Bütün bunlar fiziki yoxluğundan sonra özünün yaratdığı obrazına qələmdaşlarının əlavə etdiyi rənglər, cizgilərdi…
Çingiz Əlioğlunu 1977-ci ildə “Gənclik” nəşriyyatına gəldiyi vaxtdan tanıyırdım. Həmin vaxt mən artıq 3 ildi ki, bu nəşriyyatda çalışırdım. O, Klassik ədəbiyyat redaksiyasının böyük redaktoru vəzifəsinə təyin olunmuşdu. 1988-1991-ci illərdə isə həmin redaksiyanın müdiri vəzifəsində işləmişdir. Biz onunla 14 il bir kollektivdə çalışdıq.
Çingiz nəşriyyata gələndə artıq respublika mətbuatında şair, tərcüməçi kimi tanınırdı.
İlk günlərdən Çingizin özünəməxsus davranış tərzi, üslubu diqqətimizi cəlb etdi. Səliqəli, zövqlü geyimi, bir qədər də özündən razı olması (ilk baxışdan belə təsir bağışlayırdı), adamayovuşmazlığı, qapalı olmağı da qəribə görünürdü. Onçun da əvvəl-əvvəl onunla rahat və sərbəst danışmağa çoxları cürət etmirdi. Həftələr, aylar keçəndən sonra anladıq ki, onun bizdə yaratdığı bu təsir nə özündən razılıqdı, nə də adamayovuşmazlıq. Bu, özünəxas davranış tərziydi. Əməkdaşlarla söhbətində tez-tez mehribancasına “qadan alım”, “ay bacı”, “qağa” kimi ifadələr işlətməsi ürəyinin təmizliyindən xəbər verirdi. Bütün bunlarla yanaşı ciddiydi, lağ-lağı, etməyi, çox danışmağı, vaxtını boşa verməyi sevməzdi. Redaksiyanın qayğıları, qovluğunda əlyazması olan müəlliflərlə görüşü, müzakirəsi, düşüncəsində daşıdığı mövzuları, poetik axtarışları ilə reallığın axarında gedən Ədəbiyyat Adamı idi Çingiz Əlioğlu…
O, yaradıcılıqda asan yolla getmir, kiminsə təsirinə düşmür, özünün orijinal tapıntıları, güclü həyat müşahidəsi ilə poetik dünyasında məhsuldar şair olaraq yazıb-yaradırdı. Onun bütün şeirləri fəlsəfi, estetik, lirik mahiyyət kəsb edirdi.
Həyatda kiminsə ya zahirən, ya da xaraktercə oxşarı olur. Belələri haqqında deyirlər ki, elə bil bir almanın tən yarısıdırlar. Çingiz Əlioğlu həyatda da, yaradıcılıqda da heç kimə bənzəmirdi, fərqli bir insan idi. O, ədəbi fəaliyyəti, xarakteri, davranışı, insanlarla ünsiyyətində bir nüsxə idi. Amma sonradan bu nüsxə iki oldu. Bu, onu özü kimi dərk edən, duyan həyat yoldaşı, “Gənclik”də qızların arasından sevib-seçdiyi Südabə idi. Bu mavi gözlü, sərv qamətli qız həyata baxışları, xarakteri ilə ona çox bənzəyirdi. Və bir ömür boyu qoşa qanad kimi güclü insanlara xas olan bir həyat yaşadılar. Bu xanım bütöv mənada onun şəxsiyyətini, yaradıcılıq eşqini duyan, ona ilham verən Pəri ola bildi. Elə olmasaydı, Çingiz Əlioğlu bu qədər poetik əsərlərə, özünün də müsahibələrində dediyi kimi, 30 tərcümə kitabına ədəbi həyat verə bilərdimi!..
Çingiz Əlioğlu yaradıcılığında tam fərqli üsluba, dəst-xəttə malik şair idi. Ədəbi fəaliyyəti boyunca qələm dostlarından, zaman-zaman yaradıcılığını tədqiq-təhlil edən ədəbi tənqiddən daha dolğun və kamil bir formada özünün poetik obrazını yarada bildi. Xarakteri, mükəmməlliyi, adamları duya, oxuya bilməsi, bütün jestləri ilə təpədən-dırnağa Özü olmağı bacardı. Bunu isə özünə yazıçı, şair deyən hər ədəbiyyat adamı bacarmır. Şair olaraq, sözün, fikrin səsini, nəfəsini duya, rəngini görə bilirdi. O, sözlə bir heykəltaraş kimi öz abidəsini, rəssam kimi portretini, mükəmməl obrazını yarada bildi…
Çingiz Əlioğlunun İctimai Televiziyanın xəbərlər proqramında vida mərasimindən çəkilmiş süjeti izlədim. Seyran Səxavət onun haqqında deyirdi: Çingizin yazıları da, ozü də heç kimə oxşamırdı, xasiyyətcə də heç kim ona oxşamırdı.
Mən də illər boyu Çingizin simasında, xarakterində məhz bu bənzərsizliyi müşahidə etmişdim…
Çingiz Əlioğlunun sevilən, yaddaqalan şeirləri çoxdur. Poeziyası o qədər səviyyəli, fəlsəfi çalarlarla zəngindir ki, ilk sətrindən oxucunu alıb-aparır. Bu sətirləri yazdığım anda “BELƏDİR BİR EŞQİN NƏTİCƏLƏRİ”ni xatırladım…
Belədir bir eşqin nəticələri
Üstəgəl ayrılıq, çıxaq məhəbbət…
Heç kimə dərs deyil, olub-olacaq…
Həzz ilə zülm edir özünə millət.
Səndən gördüklərim bunlardır ancaq
Üstəgəl məşəqqət, çıxaq mərhəmət…
Hər şeydə günahkar tək məni saydın,
Biz necə olaydıq səninlə xoşbəxt?!
Cəbrinin cavabı öncədən aydın,
Üstəgəl haqsızlıq, çıxaq ədalət!!!
Nə günə qoyurdu məni o eşqin,
Hardandı səndəki bu kin, küdurət?!
Hasilə nə qaldı, indi bax sevin…
Üstəgəl miskinlik, çıxaq əzəmət…
Dedilər sınama, sınanan haqdı,
Əzilən adamdan umma dəyanət.
Gör gəlib axırı hayana çıxdı! –
Üstəgəl xəyanət, çıxaq sədaqət…
Mən ülfət ummadım, sən həsrət dedin…
Dözümə tapmadım özümdə qüdrət!
İndi bu qalığı haqq-hesab edin
Üstəgəl fəlakət, çıxaq səadət…
Allah sənə rəhmət eləsin, Çingiz Əlioğlu…
11.08.26.
Hörmətlə: Şəfəq NASİR
Filologiya üzrə fəlsəfə doktoru
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında