Ətrafında sevənin, Oğul, uşaq, nəvənin, Ləzzətini güvənin Dada bilsən, oğulsan!
Dərd bükməsin qolunu, Nə sağını, solunu. Əzrayılın yolunu Güdə bilsən, oğulsan!
İNCƏYƏ YAĞIŞ YAĞIR Gün batır, axşam çökür, Göyə bax, ahmır tökür. Elə bil hönkür-hönkür İncəyə yağış yağır.
Palçığı sözə baxmır, Tutduğunu buraxmır. Suyu sellənib axmır, İncəyə yağış yağır.
Nərğizə bax, oyanmır, Sarı rəngə boyanmır. Neçə gündü dayanmır, İncəyə yağış yağır.
Günü güzəranı yox, Dayanmır, amanı yox. Bu palçıqda canı yox, İncəyə yağış yağır.
İslandıqca kürəyim, Buza dönür ürəyim. Biləmmirəm nə deyim?! İncəyə yağış yağır.
Keçib amandan ahdan, Qorxusu yox sabahdan. Bərəkəti Allahdan, İncəyə yağış yağır.
DİL VURAN ARANIN SÖHBƏTİ BİTMİR Bu yaşda bir şeyi anlayammıram, Dil niyə dinc durmur, kimisə satır. İnsanıq, söz deyib danlayammıram, Mənim gücüm ancaq sözümə çatır.
Şuğulluq qədimdən köhnə sənətdi, Donluğu danışan dilə bağlıdı. Belə götürəndə bir qarış ətdi, Deyəsən qazancı yaman yağlıdı.
Burda alət olan kəlmədi, sözdü, Dilinə dolayıb çatdırır sənə. Bilsə ki, hər işi qarsayan közdü, Bəlkə cana doyar, yorular çənə.
Məndən sənə demək, səndən də mənə, Sən demə peşəymiş, çox qədim peşə. Utanmır, iyrənmir, usanmır yenə, Fərasəti budur, keçirdir işə.
Sözün qabağında yalmanmaz kişi, Çəkinməz, nə varsa düzünü söylər. Görüm zəhrimara dönsün o işi, Səni el içində bir qəpik eylər.
Qeybətin bir ucu sənin əlində, Danışma, ayıqdı, söz güdür çoxu. İnsanı danışdır, nə var dilində, Oxu sifətindən, gözündən oxu.
Kişiyə yaraşmaz, yapışmaz qəti, Qeybətin səs-küyü yaddaşdan itmir. Möhkəm tut ağzında yüz qram əti, Dil vuran aranın söhbəti bitmir.
AĞILLI İNSANA SÖZ GƏRƏK DEYİL Ağlımdan nə keçir, başıma gəlir, Vallah çəkinirəm nəsə deməyə. Kimə danışıram qımışıb gülür, Bircə yazıq səbrim gəlir köməyə.
Yaxşıya dəyişmir görürəm illər, Ruhum çox yorulub, rahatlıq gəzər. Bu gün çəkdiyimi sabah silirlər, Yoxsa bu ağrıya səbirmi dözər.
Gəzib dolaşıram başımı qatıb, Bircə rahat olum, yorulum yatım. Köhnə fikirləri ağlımdan atıb, İlahi, kömək ol, yetmişə çatım.
Bilirəm taleyim sözümə baxmır, Yazılı kitabdı ağzı qapalı. Nə mənə gün verir, nə də buraxmır, Bir gülən görmədim məni tapalı.
Bilirəm ömürdü, qismətim bəlli, Taleyin quluyam, yüz gərək deyil. Bir gün deyib-gülmək yalnız təsəlli, Ağıllı insana söz gərək deyil.
GƏRAYLI Nə yaxşının, nə də pisin, Başı gora titrəməsin. Yüz yaşayıb ölən kəsin, Günahını yuyanı var.
Dəlisinin danlayanı, Bir nəsilin sonluyanı, Hər ocağın anlayanı, Ağıllısı, duyanı var.
Çayı, salı, bu bərəni, Dam üstündə hər kərəni, Dünya adlı bir kürəni Öz yerinə qoyanı var.
Kim ayrılır, gözü nəmdi, Günü qara, bəxti kəmdi. Hamı keçən bir dönəmdi, Günlərini sayanı var.
Baxsan, dünya bir möcüzə, Özü köhnə, sözü təzə. Murad görür gəzə-gəzə, Bundan betər o yanı var.
TURAN ELLƏRİNİN SÖZ ÇƏLƏNGİ (nəşr olunmuş bir yeni kitabın təqdimatı) Son günlər nəşr olunmuş yeni kitabım Odlar Yurdu Azərbaycan tarixində bir ilk imza sayılan bədii əsər, əslində isə ədəbi məcmuə və antalogiyadır. Bu kitab milli kimlik, türkçülük, Turan və turançılıq məfkurəsi ilə bağlı maraqlı məlumatlarla yanaşı, şairlər diyarı olan doğma Cəlilabad ədəbi mühitinin nümayəndələrindən bir qrup şairin uyğun mövzuda qələmə aldıqları bir-birindən qürurlu və dərinmənalı şeirlərin toplusudur.
Ümumi məlumat: Kitabın adı: “Turan ellərinin söz çələngi” (Ədəbi məcmuə) Müəllif: İlqar İsmayılzadə Nəşrə hazırlayan: “Həməşəra” mətbu orqanı Naşir: “Elm və təhsil” nəşriyyatı, Bakı Nəşr olunduğu il: 2026 Çap növbəsi: Birinci Kağız formatı: 60×90 1/16 Səhifə sayı: 104 səhifə.
Kitab barədə: Milli kimlik, türkçülük, Turan və turançılıq məfkurəsi mövzusunda qələmə alınaraq tərtib edilmiş və nəfis şəkildə işıq üzü görmüş həmin kitab Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Turan Yazarlar Birliyinin sədri, Turan Xalq şairi, “Turan Ödülü” və “Həməşəra” Fəxri Diplomu laureatı, ədəbiyyatşünas, ədəbi təhlilçi və tənqidçi, türkoloq, aşıq, yazıçı-şair Ustad Niftalı Göyçəli, Əmək veteranı və Əmək zərbəçisi, “Həməşəra” və “Dədə Qorqud” Fəxri Diplomları laureatı, təqaüdçü pedaqoq Hacı Paşa Rüstəmov və “Musavat” Partiyasının Cəlilabad Rayon Təşkilatının sədri, tarix müəllimi, qazi atası, “Həməşəra” Fəxri Diplomu laureatı Azər Əsgər müəllimin rəyləri ilə başlamış, müəllifin ön sözü ilə davam etmişdir. Bunun ardınca kitabın içindəkilər aşağıda göstərilən iki əsas fəsildə hazırlanmış və təqdim edilmişdir: Birinci fəsil: Türk kimliyi və turançiliq: kökdən məfkurəyə; İkinci fəsil: Turan ellərinin söz çələngi. İlk fəsildə milli kimlik, Türk, Turan, turançılıq məfkurəsi, Türklərin ilk inanc sesitemi, Turan ideyasının yaranma tarixi və Türk Dövlətləri Təşkilatı (TDT) barədə zəruri və maraqlı bilgilər, ikinci fəsildə isə yalnız Cəlilabad ədəbi mühitinə aid olan 20-dən çox şairin türkçülük, Turan və turançılıq məfkurəsi mövzusunda qələmə aldıqları şeir və poeziya nümunələri təqdim edilmişdir. Burada şeirləri təqdim edilmiş şairlər arasında Azərbaycan Yazıçılar Birliyi və Turan Yazarlar Birliyinin üzvləri olan ustad şairlərlə yanaşı, orta yaşlı və gənc şairlərimiz də yer almışdır… Kitab mövzusu və yazılış üslubuna görə təkcə Cəlilabad rayonu və ölkənin Cənub bölgəsi deyil, bütün respublika səviyyəsində ilk imza olaraq səciyyələndirilə bilər. Məlumat üçün qeyd etmək lazımdır ki, bu ədəbi məcmuə indiyədək işıq üzü görmüş sayca 54-cü kitabımdır.
Təşəkkür və arzular! Fürsətdən istifadə edib, bu layihədə iştirak etmiş və ədəbi məcmuədə şeirləri dərc edilmiş dəyərli şairlərimizı ürəkdən təbrik edir, eyni halda ədəbi məcmuənin nəşrində fəstəyi olmuş bütün dəyərli xanımlar və bəylərə, ustad şairlərimizə, həmçinin, bu ədəbi topluya rəy yazmış əziz və dəyərli ustadlarımız və ziyalı simalarımız: Ustad Niftalı Göyçəliyə, ziyalı pedaqoq Hacı Paşa Rüstəmova və ziyalı pedaqoq Azər Əsgərə öz səmimi minnətdarlığımı bildirir, Ulu Tanrıdan onların hər birinə uzun, sağlam və mənalı-məsud ömür, yeni-yeni yaradıcılıq uğurları diləyirəm! Bu arada “Elm və təhsil” nəşriyyatının rəhbərliyi və bacarıqlı əməkdaşlarına, xüsusilə də texniki redaktor Rövşanə xanım Nizamiqızına və peşəkar dizayner Zahid bəy Məmmədova göstərdikləri diqqət, peşəkarlıq və səmimiyyətə görə təşəkkürümü bildirir, onların hər birinə işlərində davamlı uğurlar diləyirəm! Son olaraq bu ədəbi-milli toplunun öz milli kimliyimizə dəyərli bir töhfə olacağına inanır, onun müasir və gələcək nəsillərimiz üçün faydalı bir ədəbi ərməğan olacağına ümid edirəm!
İlqar İsmayılzadə fəlsəfə üzrə fəlsəfə doktoru, “Həməşəra” mətbu orqanının təsisçisi və baş redaktoru, AJB, AYB və TYB-nin üzvü, TYB-nin İdarə Heyətinin üzvü, “Ziyadar” Mükafatı, “Qızıl Qələm” və “Zəfər” Media Mükafatları, TYB-nin xüsusi ödülü və “Həməşəra” Fəxri Diplomu laureatı, teoloq, araşdırmaçı, tərcüməçi, yazıçı-publisist 19.05.2026
ANAMA Hərə bir az atdı səni, Hərə bir azca qoydu tək. Səndən gedən ilk biz olduq, Sən bizi sevdin sonadək.
Öncə atam qoyub getdi Beş uşaqla bu dünyadan. Bizsə evdən doyub getdik, əvvəl bacım, sonrasa mən.
Daha sonra qardaşlarım Bir-bir öpüb atdı səni. Bir boş yuva, bir ana quş, Dərd önünə qatdı səni.
***
Ən böyük ürəklər anada olar, Övladın yetimi anadan olar. Sən çox çalışdın ki, biz “adam” olaq, Biz “adam” olanda tapmadıq səni. İstərdin böyüyüb tez yaşa dolaq, Biz yaşa dolanda tapmadıq səni. Müəllif: QABİL NƏBİ
Metronun çıxacağı ilə üzbəüz səkidə dayanmış, gözlərini qapıya dikmişdi. Metrodan çıxan insanlar qatarın gəlməsindən asılı olaraq 10 dəqiqədən bir çoxalır, sonra yavaş-yavaş azalırdı. Qolundakı saata baxdı. Yarım saatdan çox gözlədiyinin fərqinə varıb ağır addımlarla bulvara tərəf yeriməyə başladı. Beli azacıq əyilmiş, əynində pencəyi nimdaş, ayaqqabılarının dabanları da yeyilmiş olan 70 yaşlarındakı bu kişinin ayaqlarını yerə sürtə-sürtə yeriməsindən hiss olunurdu ki, özü getmək istəsə də, ayaqları getmək istəmir. Yeraltı keçidi keçdikdən sonra bulvar ərazisinə daxil oldu. Dənizə tərəf gedib dayandı. Sonra ətrafına baxıb, sahilə yaxın yerdəki boş skamyalardan birində əyləşdi. Dərin nəfəs alıb pencəyinin cibindən bir dəftərçə çıxardı. Titrəyən əlləri ilə dəftərçəsini xeyli sığalladı və varaqlamağa başladı. Vərəqlərin arasındakı qadın şəklini götürüb dəftərçəsini yenidən cibinə qoydu. Əlinin arxası ilə yaşarmış gözlərini silib nəzərlərini şəklə zillədi. Amma gözlərindən axan yaş dayanmırdı. Gözlərini yumdu… Dodaqları titrəyirdi. Bilmək olmurdu, ağlayırdı, yoxsa öz-özünə nəsə danışırdı…
Sevinci yerə-göyə sığmırdı. İlk dəfə görüşəcəkdi sevdiyi qız ilə. Əslində demək olar ki, hər gün bir-birlərini görürdülər. Eyni məhəllədə qalırdılar. Buradakı insanlar çox mehriban idilər. Axşam üstü hamı həyətə düşər, söhbət edərdi. Qapıya yaxın yerdə yaşlı qadınlar, onlardan bir az aralıda qızlar, gəlinlər, qarşı tərəfdə də yaşlı kişilər əyləşərdilər. Məhəllənin ortasına yaxın yerdə də gənc oğlanlar yığışardı. Artıq 2 ilə yaxın idi ki, Nuriyyə ilə gizlin-gizlin baxışır, gözləri ilə söhbət edirdilər. Özü hərbi xidmətini başa vurduqdan sonra Pedoqoji instituta qəbul olmuş, 2-ci kursda oxuyurdu. Nuriyyə isə bu il orta məktəbi bitirmişdi. O da gələcəkdə müəllim olmaq istəyirdi və sənədlərini həmin instituta verəcəkdi. 2 illik gizlin-gizlin baxışmalardan sonra cəsarətini toplayıb qıza ürəyini açmış və bu gün görüşə dəvət etmişdi. Dediyi vaxtdan yarım saat öncədən gəlib metronun çıxacağının qarşısındakı səkidə dayanmış, sevdiyi qızın gəlməsini gözləyirdi. Nəhayət Nuriyyə qapıda göründü. Utana-utana ona yaxınlaşıb titrək səslə “Salam” dedi və başını aşağı salıb sakit dayandı. Birlikdə bulvara tərəf üz tutdular. Xeyli gəzib dolaşdıqdan sonra dənizə yaxın yerdə bir skamya tapıb əyləşdilər. Məlum oldu ki, hər ikisi dənizi çox sevirmiş. İki il idi ki, bir-birlərinə gözləri ilə elan etdikləri sevgini bu gün sözləri ilə də dilə gətirdilər. Bu görüş həftədə bir dəfə olmaqla illərlə davam elədi.
Artıq evlənmişdilər. Hər ikisi müəllim işləyirdi, amma fərqli məktəblərdə. Yenə də həftədə bir dəfə işdən çıxıb metronun önündə görüşərək bulvara gələr, skamyada əyləşib dənizə tamaşa edərdilər. Bu iki gəncin sevgisi onları tanıyan hər kəsə örnək olmuşdu. Ancaq bir məsələ var idi; övladları olmurdu. Neçə dəfə müalicə üçün həkimlərin qapılarını döysələr də, müsbət cavab ala bilməmişdilər. Axırda qismətləri ilə barışımağa məcbur olmuşdular. Övlad sahibi ola bilməmələri onların sevgisini azaltmır, əksinə daha da gücləndirirdi. Bu da onları tanıyanların gözündə həm özlərini, həm sevgilərini çox dəyərli etmişdi.
Gözəl məclis qurulmuş, süfrə açılmışdı. Yuxarı başda bu iki cütlük, ətraflarında da yaxınları, doğmaları əyləşmişdilər. Bu gün onların evliliklərinin 20 illiyi qeyd olunurdu. Hamı ürəkdən gələn ən gözəl sözləri səbəbkarlara söyləyir, onları “Leyli və Məcnunun qovuşmuş versiyası” adlandırırdılar. Məclis dağıldıqdan sonra Nuriyyə bu gün çox yorulduğunu və özünü pis hiss etdiyini, başının ağrıdığını söylədi. Ancaq səhərə kimi baş ağrısı kəsmədi.
Lazım olan bütün analizləri vermişdilər. Dünəndən bəri davam edən baş ağrısının səbəbini həkim də tam izah edə bilmirdi. Ona görə də analizlərin nəticələri çıxana qədər bir neçə gün gözləməyi və hələlik ağrı kəsici qəbul etməyi məsləhət görmüşdü. Artıq evə qayıdırdılar. Nuriyyə bulvara getmək, dənizə baxmaq istədiyini bildirdi. Havanın küləkli, dəniz kənarının daha soyuq olduğu üçün çox qala bilmədilər bulvarda. Sanki təbiətin də keyfi yox idi bu gün.
Çox dərindən sarsılmışdı… Ağır addımlarla evinə doğru yeriyirdi. Ayaqlarını yerə sürtə-sürtə gedirdi. Bəlli ki, evə çatmaq istəmirdi. Analizlərin cavabı ürəkaçan deyildi. Həkim “xərçəng”dən şübhələndiyini demiş, neyrocərraha müraciət etmələrini məsləhət görmüşdü. Özünü ələ almalı, Nuriyyəni şübhələndirməməli idi. Lap tutaq ki, bunu edə bildi… Bəs neyrocərraha getməli olduqlarını necə deyəcəkdi? Yaxşı ki, Nuriyyə bu gün həkimə gəlməmişdi. Heç olmasa düşünməyə az da olsa vaxt qazanmışdı. Önündən keçdiyi binanın şüşə qapısında öz əksini gördü; sanki beli əyilmiş idi. Öz-özünə, “Bu necə ola bilər? Yəqin qapıda əyrilik var” deyərək yeriməyə davam elədi.
Yerində dura bilmir, dayanmadan dəhliz boyu o başa, bu başa gedib gəlirdi. Dörd saatdan çox idi ki, əməliyyat gedirdi, ancaq kimsə çıxıb bir məlumat vermirdi. Dostları da yanında idi. Bir neçə dəfə “gəl azacıq otur”, “çıxaq çölə bir az hava alaq” desələr də, çay, su təklif eləsələr də hamısından imtina eləmişdi. Keçən dörd saatda bir an belə dayanmamışdı. Nəhayət əməliyyatxananın qapısı açıldı və həkim göründü. Hamı həkimi dövrəyə alıb, suallar yağdırmağa başladı. Həkim gözü ilə ona arxasınca gəlməsini işarə elədi. Birlikdə otağa daxil oldular. Həkim öncə qrafindən bir stəkan su süzüb onun qarşısına qoydu və aramla danışmağa başladı; — Baxın, mən sizə hər şeyi olduğu kimi söyləyəcəyəm. Biz əlimizdən gələni elədik. Xəstə hal-hazırda demək olar ki, yaxşıdır, həkimlər son tikişləri atırlar. Bir azdan reanimasiyaya köçürəcəyik. Ancaq bir şeyi bilməyinizi istəyirəm. Şiş çox böyük idi və təhlükəli yerdəydi. Mərkəzlərə də yaxın olduğu üçün tam çıxara bilmədik. Yoxsa görməsində, yaxud yeriməsində fəsadlar ola bilərdi. Bu vəziyyətdə mən sizə dəqiq bir söz deyə bilmərəm. Biopsiya üçün toxuma götürmüşük. Histoloji müayinədən sonra nəsə demək olar. Bircə onu deyə bilərəm ki, möhkəm olun və çoxlu dua edin. Heç nə demədən ağır-ağır otaqdan çıxdı. Belinin bir az da əyildiyini hiss elədi sanki…
“Öz yerlərində” oturub dənizə tamaşa edirdilər yenə. Əslində Nuriyyə dənizə, o isə Nuriyyəyə tamaşa edirdi. Payız da gəlmiş, havalar yavaş-yavaş soyumağa başlamışdı. Buna baxmayaraq Nuriyyəni hər gün bulvara gətirirdi. Axı sevdiyi qadın son günlərini yaşayırdı… Barı dənizə doya-doya baxsın. Həkim xəstəliyin metastaz verdiyini, sürətlə inkişaf etdiyini, xəstənin də ömrünün az qaldığını bildirmişdi. Əlindən bundan başqa heç nə gəlmirdi…
Hava qaralmaq üzrə idi. Pəncərənin önündə dayanıb küçəyə baxırdı. Yollarda demək olar ki, adam gözə dəymirdi. Yağış da heç dayanmırdı. Günorta 1 saat ara vermişdi, o da dəfn zamanı. Sanki yer-göy Nuriyyə üçün ağlayırdı. Son 20 ildə Nuriyyəsiz ilk gecəsini keçirəcəkdi…
Bu gün Nuriyyəsinin dünyasının dəyişməsindən 40 gün keçirdi. Bayaqdan məzarının önündə heykəl kimi dayanıb baxırdı. Bir neçə addım irəli atıb başdaşını qucaqladı və danışmağa başladı: — Nuriyyəm, mənim hər şeyim… Bura son gəlişimdir… Məni bağışla… Səni torpaq altda görmək çox ağır gəlir mənə. Ya özün məni bura birdəfəlik gətir, ya da mən səni həmişəki kimi metronun qarşısında gözləyəcəyəm. Hələlik… Başdaşının üzərindəki şəkli öpüb ayaqlarını yerə sürtə-sürtə ayrıldı məzarlıqdan.
O gündən sonra hər həftə eyni gün, eyni saatda metronun qarşısına gəlir, yarım saat gözlədikdən sonra ürəyində, “bəlkə məni dənizin kənarında gözləyir” deyərək bulvara tərəf yeriyirdi. Bu artıq 30 ilə yaxın idi ki, davam edirdi. Yay-qış, şaxta-boran bilmədən…
…Gözlərini açdı və “Yenə məni aldatdın, gəlmədin, Nuriyyə. Yaz özün gəl, ya da məni apar yanına, nolar…” deyərək şəklə son dəfə baxaraq öpüb dəftərcəsinin arasına yerləşdirərək cibinə qoydu. Sonra əllərinin arxası ilə yaş süzülən gözlərini və yanaqlarını silib ayağa qalxdı. “Gələn həftə yenə gələcəm, gecikmə ha” deyərək ağır addımlarla, ayaqlarını yerə sürtə-sürtə ordan uzaqlaşdı…
SOYUQ QADIN Lal baxışlı, soyuq qadın, Danışmayan, susan qadın… Nə ağlayır, nə də gülür, Susduqca ucalan qadın!
Gözlərində dəniz yatır, Dalğaları içindədir. Həm kədərli, həm də güclü, Yarım qalan hekayədir.
Min söz yatır sükutunda, Ən səsli səs olan qadın. Dili gəlməz söz deməyə, Bulud kimi dolan qadın.
Min iztirab var içində Qırıq arzuların izi.. Kimsə duymaz , kimsə bilməz Tanrı bilir , bir də özü…
EŞQİN DÜNYASI
Ey mənim qanıma hopmuş məhəbbət Qəlbimi yandır ki yaşıya bilim Bu yatmış ruhumu oyat canımda, Əbədi eşqimi daşıya bilim.
Şirin xatirələr həmdəmim olsun Bir an ayrılmasın mənim yanımdan. Həsrətin kök salsın damarlarımda Ruhumla çıxartsın səni canımdan.
Ey mənim qanıma hopmuş məhəbbər Sənsiz bu dünyanın nədir mənası?… Dünyanın içində neçə dünya var, Ən gözəl dünyadır eşqin dünyası…
ELƏ BİR YER OLA
Elə bir yer ola çıxıb gedəsən Özünlə baş başa qalasan orda Nə hal bilən ola nə xətir soran Özünü yenidən tapasan orda
Yanında qələmin, kağızın ola Yazdığın ilk sözdən çıxasan yola Yazasan xəyali səadətini Gözlərin uzağa hey dala dala
Ovunmaq istəsən misralarında Qəmi gizlədəsən söz arasında Bir sətir ümidə sarılmaq üçün Sanasan özünü eşq adasında
Elə bir yer ola çıxıb gedəsən, Ürək öz yükünü divardan asa Nə kaş ki səslənə nə niyə ola Sual da yorula cavab da susa
Elə bir yer ola çıxıb gedəsən Qayıdış olmaya xəritələrdə Gedəsən dərdlərin itə yollarda Keçmişlə arana çəkilə pərdə
BOŞ ÇƏRCİVƏ
Gələndə özüylə nə gətirdisə Gedəndə hər şeyi aldı əlimdən. Qəlbimə çəkdiyim portretini, Artıq çıxarmışam çərçivəsindən.
Silmişəm, adı yox xatirələrdə, Çəkdiyim acilar gəlməz günaha, Qəlbimdən asılmış boş çərcivəyə, Yenidən şəklini qoymaram daha.
Bəlkə də eşqimin gözü tutulub, Bəlkə də qocalıb, əsada gəzir, Üz tutdum yalvardım, sordum Rəbbimə, Dedi ruhun ölüb, burda nə gəzir?!
A bəxtim, burnumun ucu göynəyir, Səni harda gəzim, harda axtarım, Səni gəzmədiyim bircə yer qalıb, Son evim, son yuvam , o son məzarim.
YALAN DÜNYADA
Uyma tərifə ey qadın ,inanma , yalan dünyada . Baxışın od silahındır, unutma, yaman dünyada,
Günəş kimi ləkəsiz ol, parla ,işıq saç,heç sönmə, Məsafəni qalxan eylə ,günahla dolan dünyada.
Hər üzünə güləni sən, sanma ki aşiqdir deyə, Kar ol şirin, xoş sözlərə, kəməndə salan dünyada.
Açma könül qapısını hər qapını döyənə sən, Sevgini qumar ediblər, oyunbaz olan dünyada,
Aşiq o kəslər olar ki ,niyyəti safdır, təmizdir, Bax, belə sevgi sağlamdır, saralıb solan dünyada.
Səadət gördükcə sən də, bu dünyanın hər üzünü, Qəm edirsən, dərd edirsən, sevgisiz qalan dünyada.
SƏN YALANDAN GÜLURSƏN
Haqsızlıq içrə sən ey, lal olub susan qadın, Qərib tənhalığında öfkəsin qucan qadın, Səbri dar ağac edib, özünü asan qadın, Üzün pak, gözün gülür, hər an təbəssümlüsən, And ola o Allaha, sən yalandan gülursən!
Günah mənimdir deyib, özünü qinayırsan, Yaşadığın hər günü qara günün sayırsan, Susqun durub, bəlkə də, hər kəsi sınayırsan, Gecələr yatır, ölür, sübh səhər dirilirsən, And ola o Allaha, sən yalandan gülürsən.
Yuvasinda bir qərib qaranquşa bənzədin, Baharin ortasinda soyuq qışa bənzədin, Sərtləsdi əl-ayağın qaya, daşa bənzədin, Kipriyin kölgəsində sığınıb, gizlənmisən, And ola o Allaha sən yalandan gülürsən.
O nakam arzuları yada salırsan hərdən, Qırılan ümidlərə düyün vurursan hərdən, Ucurub xəyalları, gah da qurursan hərdən, Sən cənnətin qızısan, buluddan süzülmüsən And ola o Allaha sən yalandan gülursən!!!….
AĞLAYAN XATİRƏLƏR
Qəlbim göylər kimi aydın olsa da, Gecələr gecətək qaralmağım var. Hər bahar ruhumda güllər açsa da, Payızda yarpaqtək saralmağım var.
Dağların qarıtək soyuyub sinəm, Donmuşam bir daha çətin isinəm . Elə bil bulud da ,yağış da mənəm, Çayların suyutək durulmağım var.
Ah, keçən günlər, keçən dövrlər. Kimləri görmədik, nələri eşitmədik? Kimlərə rast gəlmədim? Hər cür insanla rastlaşdım. Yalançı, acgöz, şorgöz, tamahkar, minsifətli cahil adamlarla yoldaşlıq etdim. Öz gözlərimlə çox şeylər gördüm, qulaqlarımla çox şeylər eşitdim. Düzgün düşünən, işinə məsuliyyətlə yanaşan, hadisələrə obyektiv qiymət verən insanlara da rast gəldim, amma çox az. Söylədiklərimə inanın. İndi oturmuşam özümçün, saf-çürük edirəm. Yaxşı ki, jurnalistikada və pedaqoji sahədə işləyən zaman, hər cürə insanlarla yoldaşlıq etdim. Həm də mən onların təsiri altına düşməmişəm axı. Amma öz aramızdır, mən də çox oyunlardan çıxmışam ha. Ancaq, kişi kimi. Alçaqlıq, satqınlıq, yaltaqlıq etməmişəm, özgəsinin arvadına sataşmamışam. Çox mənəm-mənəm deyib döşünə döyən, elədiklərini gözə soxmağa çalışan insanlar görmüşəm. Özlərini tərifləmək üçün ölürlər. Mən tükü-tükdən seçməyi bacaran adamam, illəri yormuşam. Belələrini çox dişimə vurub sınaqdan keçirmişəm. Beş barmağım kimi tanıyıram onları. Dar gündə, dar ayaqda adamı qoyub qaçandırlar. “Desəm, öldürərlər”. Vallah deyəcəyəm. Görəsən dünyanın əşrəfi olan insanda hardandır bu minsifətlilik, paxıllıq, cığallıq? Yəni zəmanə xarab olub? Bəs, elə zəmanə belə “xarab ola-ola” getsə, axırımız hara gedib çıxar? Zəmanə yazıqda nə təqsir? Demək, onda bəzi insanlar xarab olub. Mərdlik, kişilik, düzlük, təmizlik azalıb elə bil. Ədalətsizlik, qorxaqlıq, miskinlik, yaltaqlıq, məddahlıq meydan sulayır. Deyirəm e, “keçən günə gün çatmaz, calasan günü-günə”. Bu günlərdə Qanmaz Kələntər ilə görüşmüşəm. Elə özünə layiq də ayaması var. Uzun illər bir yerdə işləmişik. Balaca vaxtı bir az key fason olduğuna görə uşaqlar veriblər ona bu “kliçkanı”. Amma sonra Qanmaz Kələntər institut qurtardı, diplom aldı. Nə olsun ki, diplomu var, yenə qanmazdı ki, qanmazdı. Elə bilməyin ki, Qanmaz Kələntər ümumiyyətlə, heç nə qanmır. Yox! Öz xeyrini çox yaxşı qanır. Nə deyim, vallah. Bəlkə özünü qanmazlığa qoyur. Onun üçün çox işlər gördüm. Bəhrəsini başqaları gördü. Mənimlə isə yalan danışırdı, elə bilirdi ki, başa düşmürəm. Bu, dəfələrlə təkrar olundu, dəfələrlə məni aldatdı. Vücuduna baxırsan, görürsən ki, kişidi də. Di gəl əməlləri, hərəkətləri nadürüst, içi isə… Neyləyim, danışıram olmur, deyirlər ki, sən çox danışansan. Danışmıram, az qalıram infarkt olum. Əlac ona qalıb ki, evdən çıxmayım, adamların gözünə görünməyim. Niyə? Çıxıram, çıxan kimi kiminləsə rastlaşıram, dərdim təzələnir. Necə işləyəsən, necə yaşayasan? Çörəyi dizinin üstündə olan ipiqırıqlar, etibarsızlar o qədər çoxalıblar ki… Bir iş görmək istəyirsən, budur ha, qabağına bir “kötük diyirlədir”, gəl görəsən… Son zamanlar bir şeyi də “kəşf” eləmişəm özümçün. Adamların çoxu elə bil robota dönüblər. Ürəkləri dəmirdən olduğuna görə dünya veclərinə deyil. Deyirəm, bəzi adamlar necə də laqeyd olublar. Mənə görə laqeydlik ən dəhşətli xəstəlikdir. Özün üçün yox, ətrafdakılar üçün. İnsanlar bir-birinə hörmətlə yanaşmırlar. Hamı laqeydlik, soyuqqanlıq azarına tutulub. Varlı qonşunun acından ölən qonşudan xəbəri yoxdur. Qadir Allah hamını yaradanda bərabər yaradıb. Yırtıcı, həris dişlər, caynaqlar sonranın məhsuludu. Güclü gücsüzü məhv eləyir. Şər, hiylə aləmi bürüyüb. Bəzi insanlar bir-birini amansızcasına didirlər, bir-birinin dalınca danışır, kölgəsini qılınclayırlar. Hardandır bu qədər kin, küdurət? İnsana hörməti bərpa etməliyik. İnsan ləyaqətini təhqir edən, alçaldan nə varsa, hamısını aradan götürməliyik. Pis əməllər törədirik, sonra da şeytanı müqəssir sayırıq. Şeytanı öz içimizdə axtarmalıyıq. Mərdi qova-qova namərd eləyiblər. Ancaq düzə, doğruya zaval yoxdur. Düzlük əvvəl-axır qalib gəlir. Cahillik, bədxahlıq, əliəyrilik insanı cismən də, mənən də məhv edir, alçaldır, adamlıqdan çıxarır. İnsanlıq uca zirvədir. Hamı o zirvəyə qalxa bilmir. Kişilik, insanlıq təkcə var-dövlət, pulla ölçülmür. Doğrudur, gözəl yaşayış üçün var-dövlət lazımdır və ömrü boyu insanın bu arzusu onu rahat buraxmır. Amma onun əsirinə çevrilmək insanı artıq məhvə aparır. Mən bir şeyi başa düşə bilmirəm. Niyə axı bəzi insanlar gördükləri işin nə ilə qurtaracağını, halal-haramı düşünmürlər? Ağıllı adam gərək axı hər şeyin axırını, aqibətini gözünün önünə götirsin. Heç olmasa gördüklərindən ibrət dərsi götürsün, ağıllı məsləhətlərə qulaq assın. Ulu tanrı hər şeyi görəndir, hər şeyi biləndir. Hər kəs öz əməllərinə, gördüyü savab işlərə görə payını alır. Bu dünyada sənə Allah tərəfindən borc verilən ömrü gərək elə yaşayasan ki, öləndən sonra heç olmasa bir rəhmət oxuyan, xatırlayan olsun. Yaşamaq istəyirsənsə, bu ömrü kişi kimi yaşa, tülkü, çaqqal kimi yox. Ancaq çox zaman əksinə olur. Bəzi insanlar əyri yolla yaşamağa can atır. Hər gün rastlaşdığım insan selində hər cürəsi var. Qarşıma çıxanlara ucadan demək istəyirəm: -Ey insan, özünü ələ əl, özünə bir də ayıq nəzər sal. Özünü tarazlaşdır. Bu çətin zamanda həyat yolunu doğru-düzgün müəyyənləşdir! Sözünün, səsinin, haqqının sahibi ol. Zamanın qasırğası, tufanı qarşısında möhkəm dayan… …Hər şey yaxşı olacaq. Bu özü də bir təsəlli, güman işığı, ümid işığıdır… Fərhad Əsgərov (Ramizoğlu), yazıçı-jurnalist
