ALƏM SAVAŞ İÇİNDƏ
(təmsil)
Ağac, Külək, Su ilə
Bir araya gəldilər,
Xeyli söhbət eyləyib
Gerçəkləri bildilər.
Külək dedi: “Çox yerdə
Fəlakətlər yaşanır,
Aləm savaş içində,
Ətraf od tutub yanır.
Daha elə olub ki,
Əsməyə də qorxuram,
Yanğın artmasın deyə
Sakit durub baxıram.”
Su isə dedi: “ Mən də
Çox çarəsiz qalmışam,
‘Çirkab’ adlı bir dərdə
Düşüb xəstə olmuşam.
Gözlərimin önündə
Ölür hər növ balıqlar,
Canlıları yamanca
Ağır dərdə salıblar.”
Dinlədikcə onları
Ağac qorxudan əsdi,
Eşitdiyi xəbərlər
Qəlb sıxdı, nəfəs kəsdi.
Dedi: “İndi anladım,
Niyə meyvəm çürüyür,
Ağacları cürbəcür
Xəstəliklər bürüyür.”
Bu sözləri duyduqca,
Hey sızladı təbiət,
Dedi: “Nədən azalıb
Kainata məhəbbət?…
Səhvlərini anlayıb
Düz yol tutmalı bəşər,
Yoxsa bir gün özünün,
Başı bəlaya düşər.”
ÇOX GÖZƏLDİR TƏBİƏT
(təmsil)
Ağ Dovşanın bahalı
Bir telefonu vardı.
Fikrin salmışdı ona,
Artıq neçə aylardı.
Qəfəsdəki Boz Bülbül
İzlədikcə bu halı,
Oxşar taleyin görüb,
Çox pozuldu əhvalı.
Dedi: “Səni telefon
İş-gücündən ayırıb,
Hətta ətraf aləmlə
Əlaqəni tam qırıb.
Dinləmirsən daha sən
Heç bir kəsin sözünü,
Hətta uzaq tutursan
Doğmalardan özünü.”
Dovşan dedi: “Ey Bülbül,
Qalmısan dar qəfəsdə,
Oxusan da nəğmələr,
Ruhun olubdur xəstə.
Bu səbəblə, yəqin ki,
Mənə irad tutursan.
Nə olar ki, yerində
Sakit dayanıb dursan?”
Bülbül dedi: “Ey dostum,
Məni düzgün anla sən,
Bu ‘ekran’ qəfəsində
Sən özün də əsirsən.
Çıxartmısan ən yaxın
Dostlarını yadından,
Unutmusan ki, necə
Gün batır, sökülür dan.
Belə davam edərsə,
Ömrün keçər mənasız,
İtirərsən çox şeyi,
Bir gün qalarsan yalnız.”
Bağlanmayın, insanlar,
Mobil ekrana hədsiz.
Çox gözəldir təbiət,
Sevin, seyrə çıxın siz.
GÖZƏL QU QUŞUNUN SƏHVİ
(təmsil)
Bir gün gözəl Qu quşu
Təkəbbürlü danışdı,
O, qazlara lağ edib,
Güldü, həddini aşdı.
Dedi: – Mənəm bu gölün
Yaraşığı, bəzəyi.
Sizdə yoxdur gözəllik,
Tərifləyim mən nəyi?
Qazlar dedi: – Gözəl quş,
Bu lovğalıq nə gərək?
Bəlkə, mehriban olub,
Dost tək əl-ələ verək.
Lovğalanıb Qu quşu
Yenə eylədi çox naz,
Dedi: – Sizinlə dostluq
Heç vaxt faydalı olmaz.
Ancaq qışın şaxtası
Onu bəlaya saldı,
Lovğa quşun ayağı
Buzun içində qaldı.
O, bərk fəryad edincə,
Qazlar səsi eşitdi.
Cəld uçdular oraya
Bilsinlər ki nə işdir.
Görüb onun bu halın
Tez qərara gəldilər,
Döyəcləyib sərt buzu
Sındırdılar, dəldilər.
Azad oldu bir anda
Qu quşunun ayağı.
Gördü yenə qayıtdı
Həyatının xoş çağı.
Bundan sonra qazlarla
O, çox yaxın dost oldu.
Öz səhvini anlayıb,
Yaxşı ibrət də aldı.
Dedi: – Gərək hər yerdə
Öz həddini biləsən,
Nə kimsəyə lağ edib,
Nə də yersiz güləsən.
Müəllif: VALEH HEYDƏR