Etiket arxivi: Atakişiyeva Həcər

20 aprel professor Bədirxan Əhmədovun 71 yaşı münasibəti ilə təbrik

20 aprel professor Bədirxan Əhmədovun 71 yaşı münasibəti ilə təbrik

          Bu gün Bədirxan Əhmədovun doğum gününü qeyd edərkən onun zəngin elmi yaradıcılığına, Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığının inkişafına verdiyi misilsiz töhfələrə bir daha nəzər salmaq xüsusi qürur hissi doğurur. Onun fəaliyyəti yalnız fundamental elmi nəticələrlə məhdudlaşmır, eyni zamanda bir məktəb, bir düşüncə istiqaməti kimi özündən sonrakı nəsillərə yol göstərir. Bədirxan Əhmədovun alim kimi böyüklüyü ilə yanaşı, müəllim kimi missiyası da dərin hörmətə layiqdir. O, təkcə elmi bilikləri ilə deyil, həm də tələbələrinə aşıladığı ədəbiyyata sevgi, tənqidi düşüncə və elmi dürüstlük prinsipləri ilə yadda qalır. Bu baxımdan onun tələbəsi olmaq böyük şans və məsuliyyətdir. Mənim üçün də onun tələbəsi olmaq həyatımda mühüm iz buraxan, dünyagörüşümün formalaşmasına təsir edən dəyərli bir təcrübədir. Bu əlamətdar gündə hörmətli müəllimimə möhkəm can sağlığı, uzun ömür, yeni-yeni elmi uğurlar arzulayıram. Arzu edirəm ki, onun zəngin elmi fəaliyyəti bundan sonra da davam etsin, yetişdirdiyi tələbələr və yazdığı əsərlər vasitəsilə Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığına töhfə verməkdə davam etsin. Doğum gününüz mübarək olsun, dəyərli müəllimim!

Müasir Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığında Bədirxan Əhmədov fenomeni

          Müasir Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığının inkişafında mühüm rol oynayan alimlərdən biri də Bədirxan Əhmədovdur. Onun elmi yaradıcılığı ədəbi-nəzəri fikrin zənginləşməsi, klassik və müasir ədəbiyyatın yeni baxış bucağından təhlili ilə seçilir. Ədəbiyyatın yalnız estetik hadisə deyil, həm də ictimai və mənəvi proses kimi dərkində Bədirxan Əhmədovun yanaşması xüsusi əhəmiyyət kəsb edir. Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığı zəngin tarixi inkişaf yolu keçərək bu gün də dinamik şəkildə yenilənən, müxtəlif metodoloji yanaşmalarla zənginləşən bir elmi sahə kimi diqqət çəkir. Klassik irsin dərindən öyrənilməsi, müasir ədəbi prosesin izlənilməsi və bu iki istiqamətin qarşılıqlı əlaqədə təhlili ədəbiyyatşünaslığın əsas prioritetlərindən biri olaraq qalır. Xüsusilə müstəqillik dövründə milli ədəbi düşüncənin yeni mərhələyə qədəm qoyması, ədəbiyyata yanaşmada fərqli nəzəri modellərin tətbiqinə geniş imkanlar yaratmış, bu sahədə fəaliyyət göstərən alimlərin rolunu daha da artırmışdır. Müasir dövrdə ədəbiyyatşünaslıq artıq yalnız mətnlərin şərhi ilə məhdudlaşmır; o, eyni zamanda ədəbiyyatı sosial, fəlsəfi və mədəni kontekstlər daxilində araşdıran kompleks bir elmi istiqamət kimi çıxış edir. Bu baxımdan ədəbiyyatşünas alimlərin qarşısında duran əsas vəzifələrdən biri milli ədəbi irsi qorumaqla yanaşı, onu yeni elmi yanaşmalar əsasında yenidən dəyərləndirmək, müasir oxucu üçün аktual etməkdir. Belə bir elmi mühitdə fərdi yaradıcılıq üslubu, orijinal metodoloji baxış və sistemli tədqiqat prinsipləri ilə seçilən alimlər xüsusi əhəmiyyət qazanır. Məhz bu kontekstdə Bədirxan Əhmədovun elmi fəaliyyəti diqqəti cəlb edir. Onun yaradıcılığı müasir Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığının əsas inkişaf istiqamətlərini özündə əks etdirməklə yanaşı, bu sahəyə yeni metodoloji yanaşmalar gətirən mühüm hadisə kimi qiymətləndirilə bilər. Alimin tədqiqatlarında klassik ədəbi irslə müasir ədəbi prosesin vəhdətdə araşdırılması, ədəbiyyatın sistemli şəkildə təhlili və onun ictimai-mənəvi funksiyasının ön plana çəkilməsi xüsusi yer tutur. Bu baxımdan Bədirxan Əhmədovun yaradıcılığına “fenomen” kimi yanaşmaq təsadüfi deyil. Onun elmi irsi yalnız ayrı-ayrı problemlərin araşdırılması ilə məhdudlaşmır, eyni zamanda bütövlükdə Azərbaycan ədəbi-nəzəri fikrinin inkişafına təsir göstərən konseptual yanaşmalar sistemi kimi çıxış edir. Alimin yaradıcılığında diqqət çəkən əsas cəhətlərdən biri ədəbi tənqidin sistemli və konseptual şəkildə aparılmasıdır. O, Azərbaycan ədəbiyyatının müxtəlif mərhələlərini araşdırarkən yalnız faktların sadalanması ilə kifayətlənmir, eyni zamanda onların daxili məntiqini, inkişaf dinamikasını və ideya-estetik xüsusiyyətlərini üzə çıxarır. Bu baxımdan onun tədqiqatları müasir ədəbiyyatşünaslıq üçün metodoloji əhəmiyyət daşıyır. Bədirxan Əhmədovun elmi fəaliyyətində klassik ədəbi irsin öyrənilməsi xüsusi yer tutur. O, klassiklərin yaradıcılığına müasir elmi metodlarla yanaşaraq onların əsərlərindəki dərin məna qatlarını açmağa çalışır. Bu yanaşma klassik ədəbiyyatın yalnız tarixi irs kimi deyil, həm də müasir dövr üçün аktual ideyalar mənbəyi kimi dərk edilməsinə imkan yaradır. Alimin diqqət yetirdiyi mühüm istiqamətlərdən biri də müasir ədəbi prosesin təhlilidir. O, çağdaş yazıçı və şairlərin yaradıcılığını araşdıraraq yeni ədəbi tendensiyaları müəyyənləşdirir, onların inkişaf istiqamətlərini elmi şəkildə əsaslandırır. Bu isə onun yaradıcılığını yalnız keçmişə yönəlmiş deyil, həm də bu günə və gələcəyə istiqamətlənmiş bir fenomen kimi səciyyələndirir. Bədirxan Əhmədovun ədəbiyyatşünaslıqda “fenomen” kimi dəyərləndirilməsi təsadüfi deyil. Bu, onun yalnız çoxşaxəli elmi fəaliyyətinin deyil, eyni zamanda ədəbiyyata yanaşma tərzinin yeniliyi ilə bağlıdır. O, ədəbiyyatı bütöv bir sistem kimi dərk edir və bu sistem daxilində fərqli elementlərin qarşılıqlı əlaqəsini üzə çıxarmağa çalışır. Bədirxan Əhmədovun elmi yaradıcılığı kifayət qədər genişdir və əsasən Azərbaycan ədəbiyyatının tarixi, nəzəriyyəsi və müasir ədəbi prosesin təhlilini əhatə edir. Onun əsərləri arasında monoqrafiyalar, elmi məqalələr və dərslik xarakterli nəşrlər xüsusi yer tutur. O, 2005-ci il dekabrın 7-də “Azərbaycan satirasının inkişaf problemləri (1920–1980-ci illər)” mövzusunda doktorluq dissertasiyası müdafiə etmişdir. Yüzdən çox elmi, iki yüzdən çox publisistik məqalənin, 5 monoqrafiyanın, 2 kitabın müəllifi olan Bədirxan Əhmədov ölkə daxilində və xaricdə keçirilən onlarla Beynəlxalq elmi konfrans və elmi simpoziumların iştirakçısı olmuş (Türkiyə, Almaniya, Polşa və s.), məruzələr etmiş, məqalələri nüfuzlu xarici və ölkə elmi məcmuələrində dərc olunmuşdur. “Sabit Rəhmanın satirası” (1998), “Azərbaycan satirasının inkişaf problemləri” (2000), monoqrafiyaları onu Azərbaycanda satiraşünas alim kimi tanıtmışdır. “Bir istiqlal yolçusu” (2003) monoqrafiyasında ilk dəfə olaraq görkəmli ədəbiyyatşünas alim, Qorqudşünas, ədəbiyyat tarixçisi Əmin Abidin həyat və yaradıcılığını araşdırmışdır. Respublika prezidentinin sərəncamı ilə çıxan Əmin Abidin “Seçilmiş əsərləri” (2005, “Şərq-Qərb” nəşriyyatı) kitabının nəşri (əsərlərinin toplanması, tərtibi və Ön sözün yazılması) ona tapşırılmışdır. 1999-cu ildən Bakı Slavyan Universiteti və Xəzər Universitetində müxtəlif vaxtlarda Azərbaycan ədəbiyyatı, Ədəbi tənqid tarixi, Ədəbi proses və başqa fənlərdən mühazirələr oxumuşdur. Azərbaycan ədəbiyyatı və jurnalistikaya aid ona qədər proqram və metodik vəsait və dərs vəsaitlərindən müəllim və tələbələr istifadə edirlər. Bakalavr və magistrlər üçün 3 cilddə nəşr edilən “XX əsr Azərbaycan ədəbiyyatı tarixi” kitabları yüzilin ədəbi prosesini, inkişaf yolları və meyllərini özündə ehtiva edir. “XX yüzil Azərbaycan ədəbiyyatı; mərhələlər, istiqamətlər, problemlər” (2015) monoqrafiyası son illər Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığının uğurlarından hesab olunur. Bədirxan Əhmədovun yaradıcılığı müasir Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığında mühüm mərhələ təşkil edir. Onun elmi irsi həm nəzəri, həm də praktik baxımdan ədəbiyyatın öyrənilməsinə yeni imkanlar açır. Bu baxımdan onun fəaliyyəti yalnız bir alim kimi deyil, bütövlükdə milli ədəbi fikrin inkişafına xidmət edən mühüm bir fenomen kimi qiymətləndirilməlidir. Bütün qeyd olunanları ümumiləşdirərək demək olar ki, Bədirxan Əhmədovun elmi yaradıcılığı müasir Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığının inkişafında yalnız mühüm mərhələ deyil, həm də istiqamətverici bir konseptual sistem kimi çıxış edir. Onun tədqiqatları ədəbiyyatın mahiyyətinə, funksiyasına və inkişaf qanunauyğunluqlarına yeni baxış gətirməklə yanaşı, milli ədəbi-nəzəri fikrin daha dərindən və sistemli şəkildə formalaşmasına zəmin yaradır. Alimin elmi fəaliyyətini səciyyələndirən əsas cəhətlərdən biri onun ədəbiyyata kompleks yanaşmasıdır. O, ədəbi prosesi yalnız tarixi ardıcıllıq çərçivəsində deyil, eyni zamanda ideya, estetik və sosial müstəvilərin vəhdətində araşdırır. Bu isə ədəbiyyatın bir tərəfdən bədii yaradıcılıq sahəsi, digər tərəfdən isə ictimai şüurun ifadə forması kimi dərk olunmasına imkan verir. Bədirxan Əhmədovun bu yanaşması müasir ədəbiyyatşünaslıqda inteqrativ metodun formalaşmasına və tətbiqinə mühüm töhfə kimi qiymətləndirilə bilər. Onun klassik ədəbi irsə münasibəti də xüsusi əhəmiyyət kəsb edir. Alim klassikləri yalnız keçmişin ədəbi faktı kimi deyil, daim yaşayan və hər dövrdə yeni mənalar qazanan bədii sistem kimi təqdim edir. Bu baxımdan o, klassik irsin müasir elmi interpretasiyasını verərək, ənənə ilə yeniliyin qarşılıqlı əlaqəsini üzə çıxarır. Bu yanaşma isə milli ədəbi yaddaşın qorunması ilə yanaşı, onun müasir dövrdə yenidən aktuallaşdırılmasına xidmət edir. Bədirxan Əhmədovun müasir ədəbi prosesə dair araşdırmaları da xüsusi diqqətə layiqdir. O, çağdaş ədəbiyyatın əsas meyillərini, estetik axtarışlarını və ideya istiqamətlərini elmi şəkildə təhlil edərək, bu prosesin daxili qanunauyğunluqlarını müəyyənləşdirir. Bununla da o, ədəbiyyatşünaslığın yalnız retrospektiv deyil, həm də perspektiv funksiyasını həyata keçirir, gələcək ədəbi inkişafın mümkün istiqamətlərini proqnozlaşdırmağa imkan yaradır. Alimin yaradıcılığında diqqət çəkən digər mühüm məqam onun metodoloji yeniliklərə açıq olmasıdır. O, dünya ədəbiyyatşünaslığının müasir nailiyyətlərini milli elmi mühitə uyğunlaşdıraraq tətbiq edir və bu yolla Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığının beynəlxalq elmi məkanla inteqrasiyasına şərait yaradır. Bu isə onun fəaliyyətini yalnız milli çərçivədə deyil, daha geniş elmi kontekstdə dəyərləndirməyə əsas verir. Bədirxan Əhmədovun “fenomen” kimi səciyyələndirilməsi, əslində, onun elmi fəaliyyətinin çoxşaxəliliyini, dərinliyini və yenilikçi mahiyyətini ifadə edir. O, ədəbiyyatı statik bir sahə kimi deyil, daim dəyişən, inkişaf edən və müxtəlif təsirlərə açıq olan canlı bir sistem kimi təqdim edir. Bu baxımdan onun irəli sürdüyü ideyalar və tətbiq etdiyi metodlar müasir ədəbiyyatşünaslıq üçün yeni perspektivlər açır. Bədirxan Əhmədovun elmi irsi Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığının gələcək inkişafı üçün möhkəm nəzəri baza rolunu oynayır. Onun tədqiqatları yalnız bu gün üçün deyil, gələcək nəsil alimlər üçün də dəyərli elmi mənbə kimi əhəmiyyətini qoruyub saxlayacaqdır. Bu baxımdan alimin fəaliyyəti milli ədəbi fikrin inkişafında mühüm yer tutmaqla yanaşı, bütövlükdə Azərbaycan elminin intellektual potensialının göstəricisi kimi də qiymətləndirilməlidir.

Hörmətlə: Həcər AKİŞİYEVA

HƏCƏR ATAKİŞİYEVANIN YAZILARI

DAHA ÇOX MƏLUMAT BURADA

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Nizami Gəncəvi və Füzuli yaradıcılığında eşq konsepsiyası: dünyəvi hissdən ilahi məhəbbətə

Nizami Gəncəvi və Füzuli yaradıcılığında eşq konsepsiyası: dünyəvi hissdən ilahi məhəbbətə

          Şərq ədəbiyyatının iki böyük zirvəsi olan Nizami Gəncəvi və Füzuli yaradıcılıqları ilə eşq anlayışını bədii və fəlsəfi müstəviyə yüksəltmişlər. Onların əsərlərində sevgi yalnız iki insan arasında yaranan hiss kimi deyil, insanın mənəvi kamilliyə doğru inkişafını təmin edən ali bir qüvvə kimi təqdim olunur. Bu baxımdan hər iki sənətkarın yaradıcılığında eşq konsepsiyası həm dünyəvi, həm də ilahi məzmun daşıyır. Dünya ədəbiyyatının ən zəngin və dərin qatlarından birini təşkil edən Şərq poeziyası əsrlər boyu insanın mənəvi aləmini, daxili axtarışlarını və varlıqla bağlı suallarını bədii şəkildə ifadə etmişdir. Bu böyük ədəbi ənənə içərisində eşq anlayışı xüsusi yer tutur. Şərq ədəbiyyatında eşq təkcə iki insan arasında yaranan hiss kimi deyil, həm də kainatın mahiyyətini dərk etməyə aparan fəlsəfi və mənəvi bir yol kimi qəbul olunur. Bu baxımdan klassik şairlərin yaradıcılığı yalnız estetik zövq mənbəyi deyil, həm də insanın özünü və dünyanı anlama vasitəsidir. Azərbaycan və ümumilikdə Şərq ədəbiyyatının inkişafında mühüm rol oynamış Nizami Gəncəvi və Füzuli bu ənənənin ən parlaq nümayəndələrindən hesab olunur. Onların yaradıcılığı əsrlər keçsə də aktuallığını itirməmiş, müxtəlif dövrlərdə fərqli baxış bucaqlarından tədqiq edilmişdir. Hər iki sənətkarın əsərlərində insan, həyat, sevgi və mənəviyyat kimi mövzular dərin bədii və fəlsəfi ümumiləşdirmələrlə təqdim olunur. Bu isə onların irsini yalnız milli deyil, ümumbəşəri dəyərə çevirir. Nizami Gəncəvi yaradıcılığı epik genişliyi, zəngin süjet quruluşu və ideal insan modeli ilə seçilir. Onun əsərlərində eşq insan həyatının ayrılmaz hissəsi kimi təqdim olunur və bu hiss vasitəsilə insanın mənəvi kamilliyə doğru inkişafı göstərilir. Nizami eşqi həyatın içində, real münasibətlər fonunda təsvir edərək onu həm fərdi, həm də ictimai dəyər kimi dəyərləndirir. Onun yaratdığı obrazlar və süjetlər eşqin insan xarakterini formalaşdıran gücünü aydın şəkildə nümayiş etdirir. Digər tərəfdən, Füzuli yaradıcılığı lirik dərinliyi, emosional gücü və fəlsəfi məzmunu ilə fərqlənir. O, eşqi yalnız dünyəvi hiss kimi deyil, insanın mənəvi yüksəlişinin və ilahi həqiqətə qovuşmasının əsas vasitəsi kimi təqdim edir. Füzuli poeziyasında sevgi insanın daxili aləmini sarsıdan, onu iztirablar vasitəsilə saflaşdıran və kamilləşdirən müqəddəs bir qüvvə kimi çıxış edir. Bu isə onun yaradıcılığında eşq anlayışına daha dərin və mistik məna qazandırır. Hər iki şairin yaradıcılığında eşq mövzusu mərkəzi yer tutsa da, onların bu anlayışa yanaşmaları fərqli istiqamətlərdə inkişaf edir. Nizami Gəncəvi eşqi daha çox dünyəvi və ictimai kontekstdə təqdim edərək onun həyatla bağlı tərəflərini ön plana çıxarır. Füzuli isə bu anlayışı daha da dərinləşdirərək onu ilahi və fəlsəfi müstəviyə yüksəldir. Bu fərqli yanaşmalar isə əslində bir-birini inkar etmir, əksinə, tamamlayaraq eşqin bütöv və çoxşaxəli mahiyyətini üzə çıxarır. Məhz bu baxımdan Nizami Gəncəvi və Füzuli yaradıcılığının müqayisəli şəkildə tədqiqi xüsusi əhəmiyyət kəsb edir. Onların əsərlərində eşq anlayışının dünyəvi hissdən ilahi məhəbbətə doğru inkişafını izləmək, bu anlayışın müxtəlif bədii və fəlsəfi çalarlarını araşdırmaq Şərq ədəbiyyatının dərinliklərini daha yaxşı anlamağa imkan verir. Bu məqalənin məqsədi də məhz Nizami Gəncəvi və Füzuli yaradıcılığında eşq konsepsiyasını müqayisəli şəkildə təhlil etmək, onun dünyəvi hissdən ilahi məhəbbətə doğru keçidini araşdırmaq və bu iki böyük sənətkarın ədəbiyyat tarixində tutduğu mövqeyi bir daha aydın şəkildə ortaya qoymaqdır. Bu yanaşma həm ədəbi, həm də fəlsəfi baxımdan eşq anlayışının mahiyyətini daha dolğun şəkildə dərk etməyə xidmət edir. Nizami Gəncəvi yaradıcılığında eşq daha çox həyati və ictimai çalarlarla təqdim olunur. Onun əsərlərində sevgi insanı saflaşdıran, onu daha müdrik və ədalətli edən bir qüvvədir. Nizami üçün eşq yalnız fərdi hiss deyil, həm də cəmiyyətin mənəvi əsaslarından biridir. Leyli və Məcnun əsərində sevgi real həyat hadisələri fonunda inkişaf edir. Burada aşiq və məşuqun qarşılaşdığı maneələr ictimai mühitlə bağlıdır və bu, eşqin dünyəvi xarakterini daha aydın göstərir. Nizami eşqi insanın kamilləşməsi üçün vacib bir mərhələ kimi təqdim edir. Füzuli yaradıcılığında isə eşq daha dərin və fəlsəfi məna kəsb edir. O, eşqi yalnız dünyəvi hiss kimi deyil, ilahi həqiqətə çatmağın əsas yolu kimi dəyərləndirir. Füzuli poeziyasında sevgi insanı yandıran, iztirablarla saflaşdıran və onu mənəvi zirvəyə yüksəldən bir qüvvədir. Leyli və Məcnun əsərində Məcnunun sevgisi artıq sadə məhəbbət çərçivəsindən çıxaraq ilahi eşq səviyyəsinə yüksəlir. O, Leyliyə olan sevgisi vasitəsilə maddi dünyadan uzaqlaşır və mənəvi kamilliyə çatır. Bu isə Füzuli yaradıcılığında eşqin mistik və sufi mahiyyətini açıq şəkildə nümayiş etdirir. Nizami Gəncəvi və Füzuli yaradıcılıqlarını müqayisə etdikdə aydın olur ki, hər iki sənətkar eyni mövzunu fərqli aspektlərdən işləmişdir. Nizamidə eşq daha çox real həyatla bağlıdır və insanın ictimai mühitdə kamilləşməsinə xidmət edir. Füzulidə isə bu anlayış daha da dərinləşərək ilahi məhəbbət səviyyəsinə yüksəlir. Bu baxımdan demək olar ki, Nizami eşqin başlanğıc mərhələsini – dünyəvi hiss kimi təzahürünü göstərirsə, Füzuli onun son mərhələsini – ilahi həqiqətə çevrilməsini təsvir edir. Bu iki böyük şairin yaradıcılığı bir-birini tamamlayaraq eşqin bütöv fəlsəfi mənzərəsini yaradır. Nizami Gəncəvi və Füzuli yaradıcılığında dil və bədii ifadə vasitələri onların eşq konsepsiyasını təqdim etmə üsulunun əsasını təşkil edir. Hər iki sənətkar yüksək poetik ustalığa malik olsa da, onların dilə və üsluba yanaşması fərqli bədii-estetik istiqamətləri əks etdirir. Nizami Gəncəvi yaradıcılığı epik genişlik, təsvir zənginliyi və çoxqatlı süjet quruluşu ilə seçilir. Onun dili obrazlı və axıcı olmaqla yanaşı, həm də didaktik məzmun daşıyır. Nizami hadisələri geniş təsvir edir, təbiət mənzərələri, saray həyatı, insan münasibətləri incə detallarla işlənir. Bu isə onun əsərlərində eşqin daha çox konkret, həyati və real çalarlarla təqdim olunmasına şərait yaradır. Şair tez-tez təşbeh (bənzətmə), metafora və simvolik obrazlardan istifadə edərək fikirlərini daha təsirli və yadda qalan edir. Onun poetik dili həm estetik zövq verir, həm də oxucunu düşündürən fəlsəfi qat yaradır. Digər tərəfdən, Füzuli yaradıcılığında dil daha çox lirik, emosional və daxili aləmə yönəlmişdir. Onun poeziyasında sözlər sadəcə təsvir vasitəsi deyil, həm də hisslərin və mənəvi iztirabların birbaşa ifadəsidir. Füzuli az sözlə dərin məna yaratmaq bacarığı ilə seçilir. Onun qəzəllərində hər bir söz, hər bir ifadə çoxqatlı semantik yük daşıyır. Bu baxımdan onun dili daha yığcam, lakin daha intensiv və təsirli görünür. Füzuli bədii ifadə vasitələrindən — xüsusilə metafora, rəmz, təzad (antitez) və təkrirdən ustalıqla istifadə edir. Onun poeziyasında “od”, “yanmaq”, “kül olmaq” kimi obrazlar eşqin iztirablı və saflaşdırıcı mahiyyətini simvolizə edir. Bu rəmzlər vasitəsilə şair eşqin insanı necə dəyişdirdiyini və mənəvi cəhətdən yüksəltdiyini göstərir. Onun dili musiqililiyi və ahəngdarlığı ilə də seçilir ki, bu da oxucuya güclü emosional təsir bağışlayır. Nizami Gəncəvi ilə Füzuli arasında mühüm fərqlərdən biri də ifadə tərzində özünü göstərir. Nizami daha çox hadisəni danışır, obrazları inkişaf etdirir və ideyanı süjet xətti üzərindən təqdim edir. Füzuli isə hadisədən çox hissə, süjetdən çox daxili vəziyyətə üstünlük verir. Bu səbəbdən Nizaminin dili daha çox epik təsvirlərə əsaslanırsa, Füzulinin dili psixoloji və emosional dərinliklə zəngindir. Hər iki şairin dilində klassik Şərq poetikasına xas olan yüksək bədii-estetik normalar qorunur. Onlar sözün gözəlliyinə, ifadənin dəqiqliyinə və məna zənginliyinə xüsusi diqqət yetirmişlər. Lakin Nizami Gəncəvi bu gözəlliyi daha çox zahiri və təsviri müstəvidə təqdim edirsə, Füzuli onu daxili aləmin ifadəsinə çevirir. Hər iki sənətkarın dil və bədii ifadə xüsusiyyətləri onların eşq anlayışına yanaşmalarını aydın şəkildə əks etdirir. Nizaminin dili eşqin həyati və ictimai mahiyyətini, Füzulinin dili isə onun ilahi və fəlsəfi dərinliyini daha qabarıq şəkildə ifadə edir. Bu fərqlilik onların yaradıcılığını daha zəngin və çoxşaxəli edir, eyni zamanda Şərq ədəbiyyatında bənzərsiz bir poetik harmoniyanın formalaşmasına səbəb olur. Nizami Gəncəvi epik üslubu, geniş təsvirləri və hadisələrin zənginliyi ilə seçilir. Onun dili daha çox hekayəçilik üzərində qurulmuşdur. Füzuli isə lirik üslubu, emosional ifadə vasitələri və dərin fəlsəfi məzmunu ilə fərqlənir. Onun qəzəllərində hər bir söz daxili hisslərin və mənəvi axtarışların ifadəsinə çevrilir. Nizami Gəncəvi və Füzuli yaradıcılığında eşq konsepsiyası dünyəvi hissdən başlayaraq ilahi məhəbbətə doğru inkişaf edən bir proses kimi təqdim olunur. Hər iki sənətkar eşqi insanın mənəvi kamilləşməsinin əsas vasitəsi kimi dəyərləndirmiş və bu anlayışı ədəbiyyatın ən yüksək zirvəsinə qaldırmışdır. Onların əsərləri bu gün də öz aktuallığını qoruyur və oxucunu həm duyğusal, həm də fəlsəfi düşüncəyə sövq edir. Nizami və Füzuli yaradıcılığı Şərq ədəbiyyatında eşq fəlsəfəsinin ən mükəmməl ifadəsi kimi qiymətləndirilə bilər. Nizami Gəncəvi və Füzuli yaradıcılığında eşq konsepsiyası təkcə ədəbi motiv deyil, həm də dərin fəlsəfi sistem kimi formalaşmışdır. Bu iki böyük sənətkarın əsərlərində sevgi insan varlığının mahiyyətini açan, onu kamilliyə aparan və həyatın mənasını dərk etməyə kömək edən əsas qüvvə kimi təqdim olunur. Onların yanaşmaları fərqli olsa da, nəticə etibarilə eyni həqiqətə — insanın mənəvi yüksəlişinə xidmət edir. Nizami Gəncəvi eşqi daha çox dünyəvi həyatın ayrılmaz hissəsi kimi təqdim edərək onu ictimai münasibətlər, əxlaq və ideal insan modeli ilə əlaqələndirir. Onun əsərlərində sevgi insanı formalaşdıran, onu cəmiyyət üçün faydalı və kamil şəxsiyyətə çevirən bir vasitədir. Nizami eşqi həyatın içində, real hadisələr fonunda göstərərək onun praktik və tərbiyəvi əhəmiyyətini ön plana çəkir. Füzuli isə bu konsepsiyanı daha da dərinləşdirərək eşqi ilahi səviyyəyə yüksəldir. Onun poeziyasında sevgi artıq maddi dünyadan qoparaq ruhani bir məna qazanır və insanın Tanrıya yaxınlaşmasının əsas yolu kimi təqdim olunur. Füzuli üçün eşq iztirab, yanğı və daxili sarsıntılar vasitəsilə insanı saflaşdıran, onu mənəvi zirvəyə çatdıran müqəddəs bir qüvvədir. Bu yanaşma eşqin sadəcə hiss deyil, həm də bir idrak və varoluş forması olduğunu göstərir. Nizami Gəncəvi ilə Füzuli yaradıcılığı arasında ideya baxımından ardıcıllıq və inkişaf xətti müşahidə olunur. Nizami eşqin dünyəvi əsaslarını qoyur, Füzuli isə bu əsas üzərində onun ilahi və fəlsəfi zirvəsini yaradır. Bu mənada onların yaradıcılığı bir-birini tamamlayaraq Şərq ədəbiyyatında eşq fəlsəfəsinin bütöv və mükəmməl modelini formalaşdırır. Bu iki dahinin irsi bu gün də öz aktuallığını qoruyur. Müasir dövrdə belə insanın daxili boşluq, mənəvi axtarış və sevgi anlayışına ehtiyacı davam edir. Məhz bu baxımdan Nizami Gəncəvi və Füzuli yaradıcılığı yalnız tarixi ədəbi irs deyil, həm də bu günün insanı üçün mənəvi yol göstəricisi kimi dəyərləndirilə bilər. Onların əsərləri oxucunu yalnız estetik zövqlə təmin etmir, eyni zamanda onu düşünməyə, hiss etməyə və öz daxili aləmini kəşf etməyə sövq edir. Nizami və Füzuli yaradıcılığı göstərir ki, eşq insan həyatının ən ali və ən mürəkkəb anlayışlarından biridir. Bu eşq dünyəvi hissdən başlayaraq ilahi həqiqətə qədər yüksələn bir yol kimi təqdim olunur və insanın kamilləşmə prosesinin əsasını təşkil edir. Bu baxımdan onların əsərləri yalnız ədəbiyyat nümunəsi deyil, həm də dərin fəlsəfi və mənəvi məktəb kimi qiymətləndirilməlidir.

MÜƏLLİF: ATAKİŞİYEVA HƏCƏR

HƏCƏR ATAKİŞİYEVANIN YAZILARI

DAHA ÇOX MƏLUMAT BURADA

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Atakişiyeva Həcər yazır

Səməd Vurğun yaradıcılığında vətən və insan sevgisi

          Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndələrindən biri olan Səməd Vurğun öz zəngin və çoxşaxəli yaradıcılığı ilə milli poeziyanın inkişafında mühüm rol oynamışdır. Onun əsərlərində vətənə bağlılıq, insan sevgisi, milli dəyərlərə sədaqət və yüksək mənəvi ideallar əsas yer tutur. Şairin yaradıcılığı yalnız bədii-estetik baxımdan deyil, həm də ideya-məzmun cəhətdən dərin və təsirlidir. Bu baxımdan Səməd Vurğunun poeziyasında vətən və insan sevgisinin təcəssümü xüsusi diqqətə layiqdir. Səməd Vurğunun yaradıcılığında vətən anlayışı müqəddəs bir dəyər kimi təqdim olunur. Onun şeirlərində Azərbaycan torpağı, təbiəti, insanları və tarixi böyük sevgi və fəxrlə təsvir edilir. Şair üçün vətən yalnız coğrafi məkan deyil, həm də milli kimliyin, mənəvi dəyərlərin və tarixi yaddaşın daşıyıcısıdır. Onun “Azərbaycan” şeirində vətənə olan dərin məhəbbət və bağlılıq yüksək emosional çalarlarla ifadə olunur. Şair vətəni ana obrazı ilə müqayisə edir, onu müqəddəs və əvəzsiz hesab edir. Bu isə oxucuda güclü vətənpərvərlik hissləri oyadır. Səməd Vurğunun poeziyasında vətən sevgisi yalnız tərənnüm xarakteri daşımır, eyni zamanda onu qorumaq, inkişaf etdirmək və gələcək nəsillərə ötürmək məsuliyyəti kimi də təqdim olunur. Bu baxımdan şairin yaradıcılığı milli ruhun formalaşmasında mühüm əhəmiyyət kəsb edir. Səməd Vurğun yaradıcılığında insan amili xüsusi yer tutur. Onun əsərlərində insanın mənəvi dünyası, hiss və duyğuları, həyat mübarizəsi və idealları dərin psixoloji çalarlarla təsvir edilir. Şair insanı ali dəyər kimi qiymətləndirir və onun azadlığı, xoşbəxtliyi uğrunda mübarizəni tərənnüm edir. Şairin əsərlərində humanizm ideyaları geniş şəkildə əks olunur. O, insanlara sevgi, mərhəmət, ədalət və dostluq kimi yüksək keyfiyyətləri aşılayır. Onun qəhrəmanları sadə insanlar olsa da, yüksək mənəvi keyfiyyətlərə malikdirlər və cəmiyyətin inkişafında mühüm rol oynayırlar. Səməd Vurğun insanı yalnız fərd kimi deyil, cəmiyyətin bir parçası kimi təqdim edir. Bu isə onun yaradıcılığında sosial ədalət və bərabərlik ideyalarının da mühüm yer tutduğunu göstərir. Səməd Vurğun yaradıcılığında vətən və insan sevgisi bir-birindən ayrılmaz anlayışlar kimi təqdim olunur. Şair üçün vətəni sevmək, onun insanlarını sevmək deməkdir. Bu ideya onun bir çox əsərlərində aydın şəkildə öz əksini tapır. Onun poeziyasında vətənin gözəlliyi insanın xoşbəxtliyi ilə, vətənin gücü isə xalqın birliyi ilə əlaqələndirilir. Şair insanı vətənin əsas dayağı hesab edir və onun rifahını vətənin inkişafının əsas şərti kimi qiymətləndirir. Bu vəhdət Səməd Vurğunun yaradıcılığına xüsusi bir dərinlik və fəlsəfi məna qazandırır. O, oxucunu həm vətənini sevməyə, həm də insanlara dəyər verməyə çağırır. Səməd Vurğun yaradıcılığı Azərbaycan ədəbiyyatında vətənpərvərlik və humanizm ideyalarının parlaq ifadəsidir. Onun əsərlərində vətən sevgisi yüksək poetik ustalıqla tərənnüm olunur, insan sevgisi isə mənəvi dəyərlərin əsasını təşkil edir. Şairin yaradıcılığı bu gün də aktuallığını qoruyur və gənc nəsildə vətənə bağlılıq, insanlara hörmət və mənəvi saflıq kimi keyfiyyətlərin formalaşmasında mühüm rol oynayır. Səməd Vurğunun poeziyası yalnız ədəbi irs deyil, həm də milli-mənəvi dəyərlərin təbliği baxımından əvəzsiz bir xəzinədir. Səməd Vurğun yaradıcılığı Azərbaycan ədəbiyyatında vətən və insan sevgisinin ən yüksək bədii ifadələrindən biri kimi dəyərləndirilə bilər. Şairin əsərlərində bu iki mühüm anlayış yalnız paralel şəkildə təqdim olunmur, əksinə, bir-birini tamamlayan, bir-birindən doğan vəhdət halında çıxış edir. Onun poetik dünyasında vətən sevgisi insan sevgisindən ayrı təsəvvür edilmir; vətəni sevmək, onun torpağına, tarixinə, mədəniyyətinə bağlı olmaq, eyni zamanda bu vətənin insanına hörmət və məhəbbət bəsləmək deməkdir. Səməd Vurğun vətəni yalnız fiziki məkan kimi deyil, mənəvi dəyərlər sistemi kimi təqdim edir. Bu sistemin mərkəzində isə insan dayanır. Şairin fikrincə, vətənin qüdrəti onun təbiətində və ya sərvətlərində deyil, məhz insanlarının mənəvi zənginliyində, birlik və həmrəyliyində təcəssüm olunur. Bu baxımdan onun yaradıcılığı oxucunu həm milli kimliyini dərk etməyə, həm də cəmiyyət qarşısında məsuliyyət hissini gücləndirməyə səsləyir. Səməd Vurğunun humanist ideyaları onun yaradıcılığını daha da dərinləşdirir. O, insanı ali varlıq kimi təqdim edir, onun azadlığını, ləyaqətini və xoşbəxtliyini əsas məqsəd kimi önə çəkir. Şairin əsərlərində sadə insanların həyatına verilən dəyər, onların hiss və duyğularının incəliklə təsviri, cəmiyyətin mənəvi inkişafına xidmət edən mühüm ideyalar kimi çıxış edir. Bu isə onun poeziyasını yalnız milli deyil, ümumbəşəri səviyyədə də əhəmiyyətli edir. Səməd Vurğunun yaradıcılığı həm də tərbiyəvi mahiyyət daşıyır. Onun əsərləri oxucuda vətənpərvərlik ruhunu gücləndirir, insanlara sevgi, mərhəmət, ədalət kimi ali keyfiyyətləri aşılayır. Bu baxımdan şairin irsi yalnız ədəbi nümunə deyil, həm də mənəvi məktəb kimi qiymətləndirilə bilər. Xüsusilə gənc nəsil üçün onun yaradıcılığı milli dəyərlərin qorunması və inkişaf etdirilməsi baxımından mühüm rol oynayır. Səməd Vurğun poeziyasında vətən və insan sevgisi yalnız əsas mövzu deyil, həm də bütöv bir ideya sistemidir. Bu sistem milli ruhun, mənəvi dəyərlərin və humanist prinsiplərin vəhdətini özündə birləşdirir və Azərbaycan ədəbiyyatının zənginləşməsində mühüm yer tutur. Şairin yaradıcılığı zaman keçdikcə aktuallığını itirmir, əksinə, hər yeni nəsil üçün yenidən kəşf olunan mənəvi sərvət kimi öz dəyərini qoruyub saxlayır. Şairin “Azərbaycan” şeiri – vətən sevgisinin zirvəsidir. Bu şeir Səməd Vurğunun ən məşhur və ən təsirli əsərlərindən biridir. Şair burada Azərbaycanı təkcə bir ölkə kimi deyil, ana, müqəddəs varlıq kimi təqdim edir. Vətən sevgisi yüksək emosional dillə ifadə olunur. Təbiət (dağlar, çaylar, torpaq) və xalq bir bütöv kimi təsvir edilir. Oxucuda qürur və bağlılıq hissi yaradır. Bu əsər vətənpərvərlik mövzusunun klassik nümunəsidir. “Vaqif” dramında – vətən və xalq taleyi ön plandadır. Bu əsərdə Molla Pənah Vaqif obrazı vasitəsilə vətən sevgisi və xalqına bağlılıq göstərilir. Vaqif xalqın rifahını düşünən dövlət adamıdır. Vətənin taleyi şəxsi taledən üstün tutulur. Əsərdə həm siyasi, həm də mənəvi mübarizə var. Burada vətən sevgisi məsuliyyət və mübarizə kimi təqdim olunur. “Fərhad və Şirin” əsərində – insan sevgisi və fədakarlıq üstünlük təşkil edir. Bu dram əsərində əsas xətt sevgi və sədaqət üzərində qurulub. Fərhadın sevgisi saf və fədakardır. İnsan sevgisi ideal və uca hiss kimi təqdim olunur. Sevgi uğrunda mübarizə və əzab motivləri var. Bu əsər insan sevgisinin ən gözəl bədii ifadələrindəndir. “Komsomol poeması” əsərində – insan və gələcək idealları qabardılır. Bu əsərdə şair gəncliyi, onların arzularını və gələcəyə inamını tərənnüm edir. İnsan sevgisi → gənclərə, zəhmətə və quruculuğa bağlılıqdır. Cəmiyyətin inkişafında insanın rolu vurğulanır. Ümid və nikbinlik əsas ideyadır. “Muğan” əsərində  – torpağa bağlılıq ön plandadır.  Bu şeirdə Muğan düzünün təsviri ilə vətən sevgisi ifadə olunur. Torpaq və insan vəhdətdə verilir. Sadə insanların həyatı poetik şəkildə təsvir olunur. Vətən sevgisi real həyatla bağlı göstərilir.

Şeirlər və poemalar

1. “Azərbaycan” – Vətən ana obrazında təqdim olunur, güclü vətənpərvərlik hissi var

2. “Bakı” – Paytaxtın gözəlliyi və inkişafı ilə vətən sevgisi ifadə edilir

3. “Muğan” – Torpaq, zəhmət və kənd həyatı ilə bağlı vətən sevgisi

4. “Komsomol poeması” – Gənclik, gələcək və insanın quruculuq rolu

5. “Zamanın bayraqdarı” – İnsan idealları və zamanın qəhrəmanları tərənnüm olunur

6. “Partizanlar” – Vətəni qoruyan insanların qəhrəmanlığı

7. “26-lar” –  Tarixi şəxsiyyətlər vasitəsilə vətən uğrunda mübarizə

8. “Lenin” – İdeoloji olsa da, insan və cəmiyyət ideyaları ön plandadır

9. “Ayın əfsanəsi” – Daha çox poetik və fəlsəfi insan duyğuları

10. “Ana” – Ana sevgisi → insan sevgisinin ən yüksək forması kimi

11. “Vaqifə məktub” – Keçmişə bağlılıq, milli ruh və mənəvi dəyərlər

12. “Dağlar” – Təbiət və vətən sevgisinin vəhdəti

13. “Göygöl” – Azərbaycanın təbiət gözəllikləri üzərindən vətən sevgisi

14. “Şəfqət bacısı” – İnsanlara mərhəmət və humanizm

Dram əsərləri

15. “Vaqif” – Vətən, dövlətçilik və xalq sevgisi əsas ideyadır

16. “Fərhad və Şirin” – Saf sevgi, sədaqət və fədakarlıq

MÜƏLLİF: ATAKİŞİYEVA HƏCƏR

HƏCƏR ATAKİŞİYEVANIN YAZILARI

DAHA ÇOX MƏLUMAT BURADA

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Novruz bayramı motivləri Azərbaycan ədəbiyyatında

Novruz bayramı motivləri Azərbaycan ədəbiyyatında

          Novruz bayramı Azərbaycan xalqının ən qədim və zəngin mədəni irs nümunələrindən biridir. Təbiətin oyanışını, baharın gəlişini və yeni ilin başlanğıcını simvolizə edən bu bayram minilliklər boyu xalqın həyatında mühüm yer tutmuşdur. Novruz yalnız mövsümi bir bayram deyil, həm də yenilənmə, həyatın davamlılığı, ümid və birlik ideyalarını özündə birləşdirən mənəvi dəyərdir. Azərbaycan xalqının məişətində, adət-ənənələrində və dünyagörüşündə mühüm yer tutan Novruz bayramı ədəbiyyatda da geniş şəkildə əks olunmuşdur. Klassik poeziyadan müasir nəsrə qədər bir çox Azərbaycan şair və yazıçıları Novruzun yaratdığı bahar ovqatını, təbiətin dirçəlişini və insanların sevinc hisslərini öz əsərlərində bədii şəkildə təsvir etmişlər.

Novruz bayramı və Azərbaycan folkloru

          Novruz bayramı Azərbaycan folklorunun ayrılmaz hissəsidir. Bu bayramla bağlı formalaşmış adət-ənənələr, mərasimlər və inanclar xalqın zəngin mədəni yaddaşını əks etdirir. Novruz ərəfəsində qeyd olunan çərşənbələr, tonqal qalamaq, səməni yetişdirmək, papaq atmaq və digər mərasimlər xalqın qədim inanclarını və həyat fəlsəfəsini özündə ehtiva edir. Folklor nümunələrində Novruz bayramının əsas simvollarından biri səmənidir. Səməni həyatın və bolluğun rəmzi hesab olunur. Tonqal isə təmizlənmə və yenilənmə ideyasını ifadə edir. Novruz mərasimlərində iştirak edən Kosa və Keçəl obrazları isə xalq teatrının və folklor ənənələrinin bir hissəsi kimi çıxış edir. Bu folklor motivləri Azərbaycan ədəbiyyatında da geniş şəkildə istifadə olunmuş və bədii əsərlərdə müxtəlif formalarda əks etdirilmişdir.

Klassik Azərbaycan ədəbiyyatında Novruz motivləri

          Azərbaycan klassik poeziyasında bahar motivləri xüsusi yer tutur. Bu motivlər əsasən təbiətin dirçəlişi və həyatın yenilənməsi ilə bağlıdır. Böyük Azərbaycan şairi Nizami Gəncəvi yaradıcılığında bahar təsvirləri mühüm yer tutur. Onun məşhur əsərlərindən biri olan Yeddi gözəl poemasında baharın gəlişi poetik təsvirlərlə təqdim edilir. Nizami baharı insan həyatında yenilənmə və mənəvi dirçəliş rəmzi kimi təqdim edir. XII əsr Azərbaycan poeziyasının görkəmli nümayəndəsi Xəqani Şirvani də bahar və təbiət motivlərini qəsidə və qəzəllərində geniş istifadə etmişdir. Onun əsərlərində çiçəklənən bağlar, açan güllər və təbiətin canlanması kimi təsvirlər baharın poetik obrazını yaradır. Klassik Azərbaycan poeziyasının digər böyük nümayəndəsi Molla Pənah Vaqif yaradıcılığında da bahar motivləri geniş yer tutur. Onun şeirlərində təbiətin gözəlliyi, açan güllər və yaşıl çəmənlər canlı və realist şəkildə təsvir edilir.

XIX əsr Azərbaycan ədəbiyyatında Novruz mövzusu

          XIX əsrdə Azərbaycan ədəbiyyatında xalqın milli-mədəni dəyərlərinə və ənənələrinə maraq daha da artmışdır. Bu dövrdə yazıçılar və alimlər xalqın qədim mədəniyyətini və folklorunu araşdırmışlar. Maarifçi alim və yazıçı Abbasqulu ağa Bakıxanov özünün məşhur əsəri olan Gülüstani-İrəm kitabında Azərbaycan xalqının tarixi və mədəniyyəti haqqında geniş məlumat vermişdir. Bu əsərdə xalqın qədim adət-ənənələri ilə yanaşı Novruz bayramına dair məlumatlar da yer alır.

XX əsr Azərbaycan ədəbiyyatında Novruz motivləri

          XX əsr Azərbaycan ədəbiyyatında Novruz və bahar mövzusu daha geniş şəkildə işlənmişdir. Bu dövrdə yazıçılar Novruzu milli kimliyin və mənəvi dəyərlərin simvolu kimi təqdim etmişlər. Görkəmli şair Səməd Vurğun yaradıcılığında bahar və təbiət motivləri mühüm yer tutur. Onun şeirlərində baharın gəlişi, təbiətin oyanışı və insanların sevinc hissi poetik şəkildə təsvir olunur. XX əsr Azərbaycan poeziyasının digər görkəmli nümayəndəsi Mikayıl Müşfiq də bahar mövzusuna xüsusi diqqət yetirmişdir. Onun məşhur şeirlərindən biri olan Yenə o bağ olaydı əsərində baharın yaratdığı gözəllik və sevinc hissi poetik dillə təqdim olunur. Azərbaycan nəsrində də Novruz və xalq həyatının təsviri müəyyən əsərlərdə öz əksini tapmışdır. Bu baxımdan görkəmli yazıçı İsmayıl Şıxlının məşhur romanı Dəli Kür xüsusi diqqətə layiqdir. Əsərdə Azərbaycan kənd həyatının geniş panoraması təqdim olunur və xalqın məişəti, adət-ənənələri bədii şəkildə təsvir edilir. Baharın gəlişi və insanların sevinc ovqatı Novruz bayramının yaratdığı ümumi atmosferi xatırladır. Bu dövrdə həmçinin görkəmli dramaturq Cəfər Cabbarlı və şair Rəsul Rza kimi ədiblərin yaradıcılığında da milli-mədəni dəyərlərin təsviri mühüm yer tutur.

Müasir Azərbaycan ədəbiyyatında Novruz motivləri

          Müasir Azərbaycan ədəbiyyatında Novruz mövzusu milli kimlik və mədəni yaddaş kontekstində təqdim olunur. Müasir yazıçılar bu bayramı xalqın birlik və həmrəylik rəmzi kimi təsvir edirlər. Bu baxımdan müasir Azərbaycan ədəbiyyatının tanınmış nümayəndələri olan Anar və Elçin əsərlərində xalqın milli ənənələri və mədəni dəyərləri mühüm yer tutur. Novruz bayramı Azərbaycan ədəbiyyatında yalnız baharın gəlişini ifadə edən mövzu deyil, həm də yenilənmə, ümid və həyatın davamlılığı ideyalarını əks etdirən mühüm bədii motivdir. Klassik poeziyadan müasir ədəbiyyata qədər bir çox əsərlərdə Novruz və bahar motivləri müxtəlif formalarda təqdim edilmişdir. Azərbaycan ədibləri bu motivlər vasitəsilə xalqın qədim ənənələrini və mədəni dəyərlərini ədəbiyyat vasitəsilə yaşatmış və gələcək nəsillərə çatdırmışlar.

MÜƏLLİF: ATAKİŞİYEVA HƏCƏR

HƏCƏR ATAKİŞİYEVANIN YAZILARI

DAHA ÇOX MƏLUMAT BURADA

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Həcər Atakişiyeva yazır

AZƏRBAYCAN ƏDƏBİYYATŞÜNASLIĞINDA BİRİNCİ TÜRKOLOJİ QURULTAYIN ROLU

          XX əsrin əvvəlləri türk xalqlarının elmi və mədəni həyatında mühüm dəyişikliklər dövrü kimi xarakterizə olunur. Bu dövrdə türk xalqlarının dili, ədəbiyyatı, tarixi və mədəni irsinin sistemli şəkildə öyrənilməsi istiqamətində geniş elmi fəaliyyətlər başlanmışdır. Bu prosesin ən mühüm hadisələrindən biri 1926-cı ildə Bakıda keçirilmiş Birinci Türkoloji Qurultay olmuşdur. Qurultay türk dünyasının müxtəlif ölkələrindən olan alimləri bir araya gətirərək türk dillərinin, ədəbiyyatının və mədəniyyətinin elmi əsaslarla tədqiqinə yeni istiqamətlər vermişdir. Bu mühüm elmi toplantı Azərbaycan elminin, xüsusilə də ədəbiyyatşünaslığın inkişafında mühüm rol oynamışdır. Birinci Türkoloji Qurultay 1926-cı ilin fevral–mart aylarında Bakı şəhərində keçirilmişdir. Qurultayda Sovet İttifaqının müxtəlif bölgələrindən, eləcə də Türkiyə və Avropadan gəlmiş alimlər iştirak etmişdir. Qurultayın əsas məqsədi türk dillərinin inkişaf perspektivlərini müəyyənləşdirmək, türk xalqlarının ortaq elmi problemlərini müzakirə etmək, elmi terminologiyanı sistemləşdirmək və zəngin türk ədəbi irsini araşdırmaq idi. Qurultayda dilçilik məsələləri ilə yanaşı, türk xalqlarının ədəbiyyatı, folkloru və mədəni əlaqələri də geniş müzakirə olunmuşdur. Bu baxımdan qurultay yalnız dilçilik deyil, həm də ədəbiyyatşünaslıq sahəsində mühüm elmi hadisə kimi qiymətləndirilir.

          Qurultayın Bakıda keçirilməsi Azərbaycan alimlərinin bu tədbirdə geniş şəkildə iştirak etməsinə imkan yaratmışdır. Qurultayda Azərbaycanı bir sıra görkəmli alimlər və ziyalılar təmsil etmişdir. Onlar qurultayın müzakirələrində fəal iştirak edərək türkoloji tədqiqatların inkişafına töhfə vermişlər. Azərbaycan nümayəndələri arasında Səməd Ağamalıoğlu, Bəkir Çobanzadə, Hənəfi Zeynallı, Vəli Xuluflu, Əli Nazim, Abdulla Şaiq, Mikayıl Rəfili, Əziz Şərif və Mustafa Quliyev kimi tanınmış elm və mədəniyyət xadimləri olmuşdur. Bu alimlər qurultayda türk dillərinin inkişafı, folklorun toplanması, ədəbiyyatın tədqiqi və əlifba məsələləri ilə bağlı mühüm fikirlər irəli sürmüşlər. Xüsusilə Bəkir Çobanzadə türkologiya elminin inkişafında böyük xidmətləri olan alimlərdən biri kimi qurultayın elmi müzakirələrində fəal iştirak etmişdir. Onun çıxışları türk dillərinin qrammatik quruluşu və elmi tədqiqi ilə bağlı mühüm əhəmiyyət kəsb etmişdir.

          Birinci Türkoloji Qurultay Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığının inkişafına ciddi təsir göstərmişdir. Qurultaydan sonra Azərbaycan ədəbiyyatının tədqiqi daha sistemli və elmi xarakter almağa başlamışdır. Azərbaycan alimləri milli ədəbiyyatı yalnız yerli mühit çərçivəsində deyil, ümumtürk ədəbi prosesinin tərkib hissəsi kimi araşdırmağa başlamışlar. Bu dövrdən etibarən Azərbaycan klassik ədəbiyyatının görkəmli nümayəndələrinin yaradıcılığı geniş şəkildə tədqiq olunmağa başlanmışdır. Xüsusilə Nizami Gəncəvi, Xaqani Şirvani və Məhəmməd Füzuli kimi böyük sənətkarların yaradıcılığı türk dünyasının ədəbi kontekstində öyrənilmişdir. Bu yanaşma Azərbaycan ədəbiyyatının ümumtürk mədəniyyətində tutduğu mövqenin daha aydın şəkildə müəyyən edilməsinə imkan yaratmışdır. Qurultay Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığında yeni metodoloji yanaşmaların formalaşmasına da təsir göstərmişdir. Ədəbiyyatın tədqiqində müqayisəli metod, tarixi-tipoloji yanaşma və mənbəşünaslıq prinsipləri daha geniş tətbiq olunmağa başlamışdır. Bu yanaşmalar Azərbaycan ədəbiyyatının inkişaf mərhələlərinin daha elmi əsaslarla araşdırılmasına şərait yaratmışdır. Eyni zamanda qurultaydan sonra türk xalqlarının folklorunun toplanması və öyrənilməsi istiqamətində də geniş fəaliyyət başlamışdır. Bu proses Azərbaycan folklorşünaslığının inkişafına da müsbət təsir göstərmişdir. Birinci Türkoloji Qurultayın mühüm nəticələrindən biri də türkoloji elmi terminologiyanın formalaşması olmuşdur. Qurultayda qəbul edilən qərarlar türk dillərində elmi terminlərin sistemləşdirilməsinə və vahid terminoloji sistemin yaradılmasına kömək etmişdir. Bu isə Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığında istifadə olunan terminlərin elmi əsaslarla inkişafına təkan vermişdir. Qurultay həmçinin türk xalqları arasında elmi və mədəni əlaqələrin möhkəmlənməsinə də böyük təsir göstərmişdir. Müxtəlif ölkələrdən gəlmiş alimlər arasında qurulan elmi əlaqələr sonrakı dövrdə ortaq tədqiqatların aparılmasına və türk xalqlarının ədəbi irsinin daha geniş şəkildə öyrənilməsinə imkan yaratmışdır. Birinci Türkoloji Qurultay Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığının inkişafında mühüm mərhələ təşkil etmişdir. Qurultay Azərbaycan alimlərinin türk dünyasının elmi mühitinə inteqrasiyasını gücləndirmiş, milli ədəbiyyatın ümumtürk kontekstində öyrənilməsinə şərait yaratmış və ədəbiyyatşünaslıq sahəsində yeni metodoloji yanaşmaların formalaşmasına təkan vermişdir. Bu baxımdan Birinci Türkoloji Qurultay yalnız elmi toplantı deyil, həm də türk xalqlarının mədəni və elmi əməkdaşlığının inkişafında mühüm rol oynayan tarixi hadisə kimi qiymətləndirilir. Onun nəticələri Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığının sonrakı inkişaf mərhələlərində də öz təsirini göstərmiş və bu sahədə aparılan tədqiqatların elmi əsaslarının möhkəmlənməsinə xidmət etmişdir. XX əsrin 20-ci illərində türk dünyası, həm siyasi, həm də mədəni sahədə böyük dəyişikliklər yaşamışdır. Bu dövr türk xalqlarının ədəbiyyat və dil araşdırmalarında yeni mərhələnin başlanğıcı hesab olunur. 1926-cı ildə Bakıda keçirilmiş Birinci Türkoloji Qurultay türk dünyasının elmi və mədəni həyatında xüsusi rol oynamış, eyni zamanda Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığı üçün yeni imkanlar yaratmışdır. Qurultay yalnız türk xalqlarının ədəbiyyat və dillərini öyrənməklə kifayətlənməyib, onların ortaq mədəni irsini sistemləşdirmək və türkoloji məktəbin formalaşmasına zəmin yaratmaq məqsədi daşıyırdı.                            

XX əsrin 20-ci illəri türk dünyası üçün həm siyasi, həm də mədəni transformasiya dövrü olmuşdur. Sovet İttifaqının yaranması və mərkəzləşdirilmiş elmi institutların formalaşması türk xalqlarının ədəbi və mədəni inkişafını yeni mərhələyə çıxarmışdır. Bu dövrdə Bakının seçilməsi qurultayın təşkil olunması üçün strateji əhəmiyyət kəsb edirdi, çünki şəhər mədəniyyət və elmi əlaqələrin mərkəzi olaraq tanınırdı (Əliyev,2002).                                                                           Birinci Türkoloji Qurultayın əsas məqsədi türk xalqlarının ortaq ədəbi və mədəni irsini sistemləşdirmək, terminoloji və metodoloji məsələləri müəyyən etmək və türkoloji məktəbin yaradılmasına zəmin hazırlamaq idi. Qurultayda Azərbaycan, Türkiyə, Orta Asiya, Qafqaz və digər türk ölkələrindən alimlər iştirak etmiş, müxtəlif sahələr üzrə məruzələr təqdim edilmişdir. Müzakirələrdə yalnız ədəbiyyat deyil, həm də dil, folklor və tarix mövzuları əhatə olunmuşdur.                                                                                                                                       Azərbaycan alimləri bu qurultayda fəal iştirak edərək milli ədəbiyyat nümunələrini türkoloji kontekstdə təqdim etmiş və qarşılıqlı elmi əlaqələr yaratmışdır. Qurultay, Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığında türkoloji düşüncənin sistemləşməsi üçün platforma rolunu oynamışdır (Quliyev, 2010).                                Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığı tarixən türkoloji elementlərdən təsirlənmişdir. XIX əsrdə klassik türkoloji araşdırmalarla başlayan proses XX əsrin 20-ci illərində Birinci Türkoloji Qurultay vasitəsilə sürətlənmişdir.                                          “Kitabi-Dədə Qorqud”un türkoloji aspektdə tədqiqi Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığında yeni metodların tətbiqinə səbəb olmuşdur. Alimlər həmçinin türk xalqları arasında ortaq motivlərin və süjetlərin müqayisəli təhlilini aparmış, milli mədəni irsin qorunması və inkişafı məsələlərini gündəmə gətirmişlər (Rzayeva, 2018).                             Qurultayda təqdim olunan məruzələr Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığının beynəlxalq elmi müstəvidə inkişafı üçün əsas platforma yaratmışdır. Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığında türkoloji məktəb üç əsas mərhələdə formalaşmışdır: Klassik türkoloji dövr: XIX-XX əsrlərdə türk xalqları ədəbiyyatının elmi əsaslarla tədqiqi başlanmışdır. Bu dövrdə alimlər folklor, dastan və poeziya nümunələrini müqayisəli yanaşma ilə araşdırmışdır. Sovet dövrü: Türkoloji tədqiqatların ideoloji çərçivəyə alınması və dövlət tərəfindən dəstəklənməsi dövrü. Bu mərhələdə terminoloji məsələlər və müqayisəli tədqiqatlar dövlət proqramları ilə təmin edilmişdir. Müstəqillik dövrü: Qloballaşma və rəqəmsal humanitar elmlərin tətbiqi ilə türkoloji araşdırmaların müasir metodlarla aparılması. Bu dövr tədqiqatçılara həm milli, həm də beynəlxalq kontekstdə ədəbiyyat nümunələrini təhlil etmək imkanı vermişdir (Allahmanov, 2020).                        

  Birinci Türkoloji Qurultay klassik dövrün əsas nümayəndələrini bir araya gətirərək yeni məktəbin bünövrəsini qoymuşdur. Bu tədbir Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığında türkoloji istiqamətin inkişafında dönüş nöqtəsi olmuşdur. Bugünkü dövrdə Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığı türk dünyası ilə qarşılıqlı əlaqələri genişləndirməkdədir. Birinci Türkoloji Qurultayın mirası müasir tədqiqatçılar üçün həm metodoloji, həm də mədəni baxımdan əhəmiyyətlidir. Qurultayda müzakirə olunan məsələlər, xüsusilə ortaq ədəbi yaddaş, milli kimlik, türk dili poetikası və folklor nümunələri çağdaş tədqiqatlarda əsas istiqamət kimi istifadə olunur. Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığı bu gün də türk dünyası ilə qarşılıqlı əlaqələri inkişaf etdirmək, ortaq ədəbi irsi qorumaq və yeni metodlarla tədqiq etmək istiqamətində fəaliyyət göstərir. Qurultayın ideyaları müasir müqayisəli ədəbiyyat və türkoloji tədqiqatlarda özünü göstərməkdədir. Birinci Türkoloji Qurultay Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığında türkoloji istiqamətlərin formalaşmasına mühüm töhfə vermişdir. Qurultay Azərbaycan alimlərini bir araya gətirmiş, müqayisəli ədəbiyyat, folklorşünaslıq və terminoloji məsələlər üzrə yeni tədqiqatların əsasını qoymuşdur. Bu hadisənin elmi və mədəni əhəmiyyəti günümüzdə də qorunur və müasir tədqiqatçılar üçün örnək təşkil edir.

Ədəbiyyat siyahısı

  1. Əliyev, R. (2002). Azərbaycan türkoloqları və Birinci Türkoloji Qurultay. Bakı: Elm.
  2. Quliyev, N. (2010). Türkoloji düşüncənin Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığına təsiri. Bakı: Qanun.
  3. Hüseynli, N. (2015). Kitabi-Dədə Qorqud və türkoloji araşdırmalar. Bakı: Təhsil.
  4. Rzayeva, S. (2018). Türk xalqları ədəbiyyatında ortaq motivlər. Bakı: Nurlu Elm.
  5. Allahmanov, M. (2020). Müstəqillik dövründə Azərbaycan türkoloji məktəbi. Bakı: Avrasiya Universiteti Nəşriyyatı.

MÜƏLLİF: ATAKİŞİYEVA HƏCƏR

HƏCƏR ATAKİŞİYEVANIN YAZILARI

DAHA ÇOX MƏLUMAT BURADA

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Atakişiyeva Həcər – Azərbaycan ədəbiyyatında qadın obrazının təkamülü: klassikadan müasirliyə

Azərbaycan ədəbiyyatında qadın obrazının təkamülü: klassikadan müasirliyə

(Bayramınız mübarək olsun, əziz xanımlar!)

          8 Mart – Beynəlxalq Qadınlar Günü münasibətilə qadın mövzusuna müraciət etmək Azərbaycan ədəbiyyatının çoxəsrlik inkişaf yoluna nəzər salmaq baxımından xüsusi əhəmiyyət daşıyır. Qadın obrazı milli ədəbiyyatımızda sadəcə sevgi və gözəllik rəmzi deyil, həm də mənəviyyatın, azadlıq ideyasının, ictimai dəyişimin və fərdi kimliyin ifadəçisi olmuşdur. Tarixi mərhələlər üzrə bu obrazın keçdiyi təkamül cəmiyyətin düşüncə sistemində baş verən dəyişikliklərin bədii əksidir.

Orta əsrlər ədəbiyyatı: poetik ideal və mənəvi kamillik

          Orta əsr Azərbaycan poeziyasında qadın obrazı daha çox idealizə olunmuş formada təqdim edilir. Xəqani Şirvani yaradıcılığında qadın həm estetik gözəlliyin, həm də mənəvi ucalığın təcəssümüdür. Onun qəsidə və qəzəllərində qadın obrazı ilahi harmoniyanın bir parçası kimi təqdim olunur. Nizami Gəncəvi isə qadın surətinə daha fəal və müdrik xarakter verir. “Xəmsə”dəki Şirin və Nüşabə yalnız gözəl deyil, həm də siyasi düşüncəyə malik, qərar verən və hadisələrin istiqamətini dəyişən qadınlardır. Bu, klassik ədəbiyyatda qadının yüksək mövqeyini göstərir. Məhəmməd Füzuli poeziyasında qadın daha çox ilahi eşqin rəmzi, mənəvi saflığın simvoludur. Burada qadın real sosial obrazdan çox metafizik anlam daşıyır.

XVIII əsr: realist çalarların artması

          XVIII əsr poeziyasında qadın obrazı daha canlı və real çalarlar qazanır. Molla Pənah Vaqif yaradıcılığında qadın obrazı həyati, təbii və realist xüsusiyyətlərlə təqdim olunur. Onun şeirlərində qadın artıq əlçatmaz ideal deyil, gündəlik həyatın bir parçasıdır. Vaqif poeziyasında qadın obrazı milli kolorit və real duyğularla zənginləşir.

Maarifçilik və tənqidi realizm: sosial problem kimi qadın

          XIX əsrdə qadın məsələsi ictimai müzakirə mövzusuna çevrildi. Abbasqulu ağa Bakıxanov maarifçi düşüncəsi ilə qadının təhsil və mədəni inkişafının vacibliyini vurğulayırdı. Mirzə Fətəli Axundzadə dramaturgiyasında qadın hüquqsuzluğunu tənqid edir, onu cəmiyyətin tərəqqisinin əsas şərtlərindən biri kimi təqdim edirdi. Cəlil Məmmədquluzadə və Mirzə Ələkbər Sabir yaradıcılığında qadın cəhalətin və geriliyin qurbanı kimi göstərilir. Molla Nəsrəddin ədəbi mühitində erkən nikah, savadsızlıq və qadın azadlığının məhdudlaşdırılması kəskin şəkildə tənqid edilirdi. Bu mərhələdə qadın artıq poetik ideal deyil, sosial mübarizənin simvoluna çevrilir.

XX əsrin əvvəlləri: azadlıq və yeni qadın modeli

          XX əsrin əvvəllərində qadın obrazı daha fəal və inqilabi xarakter aldı. Cəfər Cabbarlı yaradıcılığında qadın azadlıq ideyasının təcəssümüdür. “Sevil” obrazı çadranı ataraq azad həyata doğru addımlayan Azərbaycan qadınının simvoluna çevrilmişdir. Mikayıl Müşfiq poeziyasında qadın romantik duyğuların, saf sevginin və incə lirizmin daşıyıcısıdır. Onun şeirlərində qadın həm məhəbbət obyekti, həm də mənəvi dəyərdir.

Sovet dövrü: ictimai fəallıq və ana obrazının ucaldılması

          Sovet dövründə qadın obrazı daha çox ictimai fəal, əmək qəhrəmanı və vətənpərvər ana kimi təqdim olunur. Səməd Vurğun yaradıcılığında ana obrazı müqəddəslik səviyyəsinə yüksəldilir. Rəsul Rza poeziyasında qadın obrazı daha çox psixoloji və fəlsəfi çalarlarla zənginləşir. Onun şeirlərində qadın düşünən, hiss edən və daxili aləmi ilə seçilən şəxsiyyətdir. Bu dövrdə həmçinin Süleyman Rəhimov, Mir Cəlal Paşayev kimi yazıçılar qadını sosial proseslərin fəal iştirakçısı kimi təqdim edirlər.

Müasir mərhələ: fərdi kimlik və psixoloji dərinlik

          Müstəqillik dövründə qadın obrazı daha mürəkkəb və çoxqatlı xarakter almışdır. Anar və Elçin Əfəndiyev yaradıcılığında qadın obrazı daxili ziddiyyətləri, sosial təzyiqləri və fərdi seçimləri ilə təqdim edilir. Müasir ədəbiyyatda qadın nə yalnız ideal, nə də yalnız qurban obrazıdır; o, həyatın bütün çətinliklərinə baxmayaraq öz kimliyini qoruyan şəxsiyyətdir. Azərbaycan ədəbiyyatında qadın obrazının təkamülü aşağıdakı istiqamətdə inkişaf etmişdir:

Orta əsrlərdə – poetik və ilahi ideal,

XVIII əsrdə – realist və həyati obraz,

Maarifçilikdə – azadlıq və tərəqqi ideyasının daşıyıcısı,

XX əsrin əvvəllərində – sosial inqilabın simvolu,

Sovet dövründə – ictimai fəallıq və ana müqəddəsliyi,

Müasir dövrdə – fərdi kimlik və psixoloji dərinlik.

          Beləliklə, qadın obrazı Azərbaycan ədəbiyyatında hər zaman zamanın ruhunu əks etdirən əsas bədii göstəricilərdən biri olmuşdur. 8 Mart – Beynəlxalq Qadınlar Günü münasibətilə bu təkamül yoluna nəzər salmaq həm ədəbi irsimizin zənginliyini göstərir, həm də müasir qadının cəmiyyətdəki mövqeyini daha dərindən anlamağa imkan verir.

MÜƏLLİF: ATAKİŞİYEVA HƏCƏR

HƏCƏR ATAKİŞİYEVANIN YAZILARI

DAHA ÇOX MƏLUMAT BURADA

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Atakişiyeva Həcər – Əlişir Nəvai

Əlişir Nəvai yaradıcılığında milli-mədəni kimlik və humanizm ideyaları

          XV əsr türk-özbək ədəbiyyatının ən böyük simalarından biri olan Əlişir Nəvai təkcə bir şair deyil, bütöv bir mədəniyyət məktəbinin banisi kimi tarixə düşmüşdür. Onun 585 illik yubileyi yalnız bir ədəbi hadisənin deyil, eyni zamanda türk dünyasının ortaq mənəvi irsinin təntənəsidir. Nəvai öz yaradıcılığı ilə ana dilinin – türkcənin yüksək bədii ifadə imkanlarını sübut etmiş, onu klassik ədəbiyyat dili səviyyəsinə yüksəltmişdir. Əlişir Nəvai 1441-ci ildə Herat şəhərində anadan olmuş, Hüseyn Bayqara sarayında yüksək vəzifələrdə çalışmış, elmə və sənətə himayədarlıq etmişdir. O, həm dövlət xadimi, həm də böyük mütəfəkkir kimi dövrünün ictimai-siyasi və mədəni həyatında mühüm rol oynamışdır. Şairin ən möhtəşəm əsərlərindən biri olan “Xəmsə”si Şərq ədəbiyyatında yeni bir mərhələnin başlanğıcı hesab olunur. O, klassik ənənələri davam etdirməklə yanaşı, milli ruhu və humanist ideyaları ön plana çəkmişdir. Əlişir Nəvainin yaradıcılığında ədalət, insanpərvərlik, elmə və mənəviyyata çağırış əsas mövzulardır. Əlişir Nəvainin irsinin yenidən araşdırılması, təbliği və gələcək nəsillərə çatdırılması xüsusi əhəmiyyət daşıyır. Onun irsi türk dünyasının mədəni birliyini möhkəmləndirən, ortaq dəyərləri yaşadan əvəzsiz xəzinədir.

          XV əsr Türk-İslam intibahı dövrü ədəbiyyat, elm və dövlətçilik sahəsində mühüm yüksəliş mərhələsi kimi xarakterizə olunur. Bu dövrün ən parlaq simalarından biri Əlişir Nəvaidir. O, yalnız böyük şair deyil, həm də ictimai xadim, maarifçi və dil siyasətçisi kimi çıxış etmişdir. Nəvainin yaradıcılığı türk xalqlarının ədəbi və mədəni tarixində dönüş nöqtəsidir. Onun əsərlərində milli özünüdərk, humanizm, ədalət və mənəvi kamillik ideyaları aparıcı yer tutur. Bu məqalədə Nəvainin yaradıcılığının ideya-estetik xüsusiyyətləri, dil konsepsiyası və türk mədəniyyətində rolu geniş şəkildə təhlil olunur.

I. Tarixi-siyasi mühit və şəxsiyyətin formalaşması

          Əlişir Nəvai 1441-ci ildə Heratda anadan olmuşdur. O dövrdə Herat Hüseyn Bayqara hakimiyyəti dövründə Şərqin mühüm mədəniyyət mərkəzinə çevrilmişdi. Sarayda şairlər, alimlər və sənətkarlar toplanmış, elmi-fəlsəfi müzakirələr geniş yayılmışdı. Nəvai uşaqlıqdan Hüseyn Bayqara ilə dost olmuş və sonradan onun sarayında mühüm dövlət vəzifələri tutmuşdur. O, yalnız ədəbiyyatla deyil, həm də dövlət idarəçiliyi ilə məşğul olmuş, sosial ədalət və maarifçilik ideyalarını müdafiə etmişdir. Onun təşəbbüsü ilə mədrəsələr, kitabxanalar, körpülər və xeyriyyə müəssisələri tikilmişdir. Nəvai həm nəzəri, həm də praktik fəaliyyətində humanist baxışları reallaşdırmışdır.

II. “Xəmsə” və poetik ənənənin davamı

          Şərq ədəbiyyatında “Xəmsə” ənənəsi yüksək poetik zirvə hesab olunur. Bu ənənənin banisi olan Nizami Gəncəvidən sonra Nəvai bu formaya türk dilində yeni məzmun qazandırmışdır. Onun “Xəmsə”sinə daxil olan beş məsnəvi: “Heyrətül-əbrar”, “Fərhad və Şirin”, “Leyli və Məcnun”, “Səddi-İsgəndəri”, “Səbəyi-səyyar”. Bu əsərlərdə hökmdar-ədalət münasibətləri, eşqin mənəvi mahiyyəti, kamil insan modeli və dövlətçilik ideyaları geniş şəkildə işlənmişdir. Nəvai Nizami ənənəsini davam etdirməklə yanaşı, onu türk mədəni mühitinə uyğunlaşdırmışdır.

III. Dil siyasəti və milli özünüdərk

          Nəvainin ədəbi fəaliyyətində ən mühüm məsələlərdən biri türk dilinin müdafiəsidir. Onun “Mühakimətül-lüğəteyn” əsəri bu baxımdan xüsusi əhəmiyyət daşıyır. Əsərdə o, fars və türk dillərini müqayisə edərək türk dilinin poetik və semantik imkanlarını əsaslandırır. XV əsrdə saray və elmi mühitdə fars dili dominant idi. Nəvai isə türk dilində yüksək səviyyəli poeziya yaratmaqla dilin zənginliyini praktik şəkildə sübut etmişdir. Bu, sadəcə ədəbi hadisə deyil, milli şüurun formalaşması istiqamətində atılmış mühüm addım idi. Türk dili Nəvai üçün milli kimliyin ifadə vasitəsi idi. O, dili mədəniyyətin və mənəvi irsin əsas dayağı kimi qiymətləndirirdi.

IV. Humanizm və sufi-fəlsəfi düşüncə

          Nəvai yaradıcılığında insan mərkəzli baxış aparıcıdır. O, insanın daxili aləmini, mənəvi kamillik yolunu və ilahi eşqi poetik dillə ifadə edir. Sufi-fəlsəfi düşüncə onun əsərlərində geniş yer tutur. İnsan – Tanrı münasibətləri, mənəvi saflaşma, ədalət və mərhəmət anlayışları Nəvai poetikasının əsasını təşkil edir. Onun qəhrəmanları yalnız romantik surətlər deyil, həm də əxlaqi ideal daşıyıcılarıdır. Bu baxımdan Nəvai poeziyası tərbiyəvi xarakter daşıyır.

V. Azərbaycan və ümumtürk ədəbiyyatına təsiri

          Nəvainin poetik ənənəsi sonrakı türk ədəbiyyatına güclü təsir göstərmişdir. Xüsusilə divan ədəbiyyatında onun poetik modeli davam etdirilmişdir. Onun ideya-estetik prinsipləri Füzuli yaradıcılığında da müəyyən paralellərlə özünü göstərir. Hər iki sənətkar eşqi ilahi və mənəvi kamillik yolu kimi təqdim edir. Nəvai türk xalqları arasında ədəbi-mədəni inteqrasiyanın formalaşmasında da mühüm rol oynamışdır. Bu gün o, yalnız özbək ədəbiyyatının deyil, bütün türk dünyasının klassiki hesab olunur.

VI. Nəvainin dövlətçilik və ictimai baxışları

          Nəvai yaradıcılığında ədalətli hökmdar modeli mühüm yer tutur. O, hökmdarın xalqın rifahını təmin etməli olduğunu vurğulayır. “Səddi-İsgəndəri” əsərində ideal hökmdar obrazı yaradılmışdır. Onun fikrincə, dövlətin gücü yalnız hərbi qüdrətdə deyil, ədalət və elmə əsaslanan idarəçilikdədir. Bu baxışlar dövrünün siyasi-fəlsəfi düşüncəsi üçün mühüm yenilik idi. Əlişir Nəvai türk mədəniyyətinin ideoloji və ədəbi sütunlarından biridir. O, türk dilini klassik poeziya səviyyəsinə yüksəltmiş, milli kimlik şüurunun formalaşmasına töhfə vermiş və humanist dəyərləri təbliğ etmişdir. Onun yaradıcılığı bu gün də aktuallığını qoruyur. Nəvai irsi türk xalqları arasında mədəni birliyin və ortaq ədəbi yaddaşın simvoludur.

MÜƏLLİF: ATAKİŞİYEVA HƏCƏR

HƏCƏR ATAKİŞİYEVANIN YAZILARI

DAHA ÇOX MƏLUMAT BURADA

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Atakişiyeva Həcər – 26 Fevral – Xocalı soyqırımı mövzusu Azərbaycan və dünya ədəbiyyatında

26 Fevral – Xocalı soyqırımı mövzusu Azərbaycan və dünya ədəbiyyatında

          XX əsrin sonlarında Azərbaycan xalqının üzləşdiyi ən böyük faciələrdən biri 1992-ci il fevralın 25-dən 26-na keçən gecə baş vermiş Xocalı soyqırımıdır. Qarabağ müharibəsi dövründə Ermənistan silahlı birləşmələrinin Xocalı şəhərinə hücumu nəticəsində yüzlərlə dinc sakin – qadınlar, uşaqlar və qocalar qətlə yetirilmiş, minlərlə insan yaralanmış və əsir götürülmüşdür. Bu hadisə yalnız hərbi əməliyyat deyil, beynəlxalq hüquq baxımından soyqırımı və insanlığa qarşı cinayət kimi qiymətləndirilir. Tarixdə baş verən faciələrin xalqın yaddaşında yaşamasında ən mühüm vasitələrdən biri ədəbiyyatdır. Ədəbiyyat hadisələri yalnız fakt kimi deyil, həm də mənəvi-psixoloji təcrübə kimi qoruyur. Xocalı faciəsi Azərbaycan ədəbiyyatında çox qısa müddətdə əksini tapmış, poeziya, nəsr, publisistika və dram sahəsində onlarla əsərin yaranmasına səbəb olmuşdur. Bu mövzu milli ədəbiyyatda Qarabağ müharibəsi ədəbiyyatı adlanan yeni istiqamətin əsas nüvəsini təşkil etmişdir.

Xocalı mövzusunun Azərbaycan ədəbiyyatına daxil olması 1990-cı illərin əvvəllərində yazıçılar hadisənin canlı şahidi olduqları üçün əsərlər emosional və sənədli xarakter daşıyırdı. Yazıçılar üçün məqsəd yalnız bədii təsvir deyil, həm də: faciənin unudulmaması, dünya ictimaiyyətinə çatdırılması, milli yaddaşın qorunması idi. Bu səbəbdən Xocalı mövzusu Azərbaycan ədəbiyyatında ağı və mərsiyə xarakterli poeziya, müharibə nəsri və psixoloji hekayələr, sənədli publisistika, dram əsərləri şəklində işlənmişdir.

          Poeziya Xocalı faciəsinə ilk reaksiya verən ədəbi sahə olmuşdur. Şairlər hadisəni fakt kimi deyil, mənəvi sarsıntı kimi təqdim etmişlər. Bəxtiyar Vahabzadə Xocalı mövzusuna həsr etdiyi şeirlərində bu hadisəni bütöv millətin faciəsi kimi təqdim edir. Onun “Şəhidlər”, “Ana fəryadı”, “Qarabağ harayı” tipli şeirlərində Xocalı insanlığın faciəsi səviyyəsinə qaldırılır. Şairin poeziyasında əsas motivlər: ana obrazı, körpə ölümü, susan dünya, haqq və ədalət. Vahabzadə Xocalını yalnız azərbaycanlıların deyil, bəşəriyyətin sınağı kimi təqdim edir.                                                  Məmməd Arazın Qarabağ mövzulu şeirlərində Xocalı torpağın ağrısı kimi verilir. Onun “Ayağa dur Azərbaycan”, “Qarabağ şikəstəsi”, “Vətən mənə oğul desə” ruhunda yazdığı şeirlərdə Xocalı milli oyanışın simvoludur. Şair üçün Xocalı: torpağın qanayan yarasıdır. Burada torpaq – ana, xalq isə onun övladı kimi təqdim edilir.

          Zəlimxan Yaqub Xocalını türk dünyasının ortaq dərdi kimi təqdim edir. Onun “Xocalı harayı”, “Şəhid şəhər”, “Türkün qan yaddaşı” mövzulu şeirlərində faciə yalnız bir xalqın yox, bütün türklüyün faciəsi kimi verilir. Onun şeirlərində əsas ideya intiqam deyil, ədalətin bərpasıdır.

          Sabir Rüstəmxanlının “Ölüm zirvəsi”, “Qarabağ”, “Şəhidlər yolu” kimi şeirlərində Xocalı milli müqavimətin başlanğıcı kimi göstərilir. Şair Xocalını xalqın yaddaşını oyadan hadisə kimi təqdim edir.

          Ramiz Rövşənin müharibə mövzusunda yazdığı şeirlərdə Xocalı birbaşa təsvir edilməsə də, faciənin psixoloji tərəfi verilir. Onun poetikasında: sükut, qorxu, itirilmiş uşaqlıq motivləri Xocalı ilə əlaqələndirilir.

          Nəsr əsərləri faciəni daha realist və sənədli şəkildə təqdim etmişdir. Burada şahid xatirələri, psixoloji travma və qaçqın həyatı əsas mövzudur.

          Aqil Abbas Qarabağ müharibəsi nəsrinin əsas nümayəndələrindəndir. Onun: “Dolu” romanı – müharibənin reallığını, insan talelərini, Qarabağ ağrısını və Xocalıdan sonra dəyişən psixologiyanı göstərir. Əsərdə Xocalı birbaşa hadisə kimi deyil, müharibənin dönüş nöqtəsi kimi təqdim olunur.

          Elçin Hüseynbəylinin hekayələrində müharibənin insan psixologiyasına təsiri verilir. Onun “Qaçqın”, “Qarabağ hekayələri” silsiləsində Xocalıdan sonra doğma yurdunu itirən insanların taleyi göstərilir. Burada əsas mövzu: yurd itkisi, kimlik böhranı, travmadır.

          Dramaturq Əli Əmirlinin Qarabağ mövzusunda yazdığı səhnə əsərlərində Xocalı faciəsi müharibənin mənəvi nəticəsi kimi təqdim edilir. Bu əsərlərdə əsas diqqət insan psixologiyasına yönəlir.

          Xocalı haqqında yazılmış publisistik əsərlər xüsusi əhəmiyyət daşıyır. Bu əsərlər tarixlə ədəbiyyat arasında körpüdür. Ən mühüm nümunələr: “Xocalı şahidləri danışır” – şahid ifadələri toplusu, “Xocalı – XX əsrin faciəsi” sənədli yazıları, jurnal və qəzet publisistikası, müharibə gündəlikləri. Bu mətnlər bədii əsərlərin yaranmasına da material vermişdir. Azərbaycan ədəbiyyatında Xocalı artıq coğrafi məkan deyil, bədii simvoldur. Xocalı aşağıdakı mənaları ifadə edir: məsumiyyətin qətli, susan dünya, milli oyanış, şəhidlik zirvəsi, yaddaş. Xocalı soyqırımına aid olan əsərlərdə tez-tez istifadə olunan obrazlar vardır. Bunlara qarı, qanı, ananı, uşağı, gecəni misal göstərmək olar. Xüsusilə “qar üstündə qan” motivi Azərbaycan poeziyasında Xocalının əsas poetik simvoluna çevrilmişdir. Azərbaycan ədəbiyyatında Xocalı mövzusu bir neçə mühüm funksiyanı yerinə yetirir: tarixi yaddaşın qorunması, milli özünüdərk, beynəlxalq ictimaiyyətə müraciət, mənəvi təsəlli və şəhidlərin yaşadılması.  Ədəbiyyat burada sadəcə sənət deyil, milli müqavimət formasıdır. Yazıçı və şairlər hadisəni unutmağa qoymamaq üçün bədii sözün gücündən istifadə etmişlər. Xocalı soyqırımı Azərbaycan ədəbiyyatında geniş və çoxşaxəli şəkildə əks olunmuşdur. Poeziya hadisənin emosional-mənəvi tərəfini, nəsr isə psixoloji və real tərəfini açmışdır. Publisistika faktları qorumuş, dram isə faciənin insan talelərində yaratdığı sarsıntını göstərmişdir. Xocalı mövzusu Azərbaycan ədəbiyyatında yalnız tarixi hadisə kimi deyil, milli yaddaşın əsas simvollarından biri kimi formalaşmışdır. Fiziki olaraq məhv edilən şəhər ədəbiyyatda yaşayır və bədii söz vasitəsilə gələcək nəsillərə ötürülür. Ədəbiyyat sübut edir ki, tarix təkcə arxivlərdə deyil, insanların yaddaşında və bədii mətnlərdə yaşayır.

          26 Fevral – Xocalı soyqırımı mövzusu Azərbaycan ədəbiyyatı ilə yanaşı dünya ədəbiyyatında da geniş işlənmişdir. 1992-ci il fevralın 25-dən 26-na keçən gecə Azərbaycan Respublikasının Dağlıq Qarabağ bölgəsində yerləşən Xocalı şəhəri Ermənistan silahlı qüvvələrinin hücumuna məruz qalmışdır. Bu faciə nəticəsində 613 dinc sakin öldürülmüş, 487 nəfər yaralanmış, 1275 nəfər isə əsir götürülmüşdür. Hadisə yalnız milli tarix üçün deyil, beynəlxalq hüquq baxımından soyqırımı və insanlığa qarşı cinayət kimi qiymətləndirilmişdir (Human Rights Watch, 1992).

          Xocalı faciəsi dünya ədəbiyyatında müxtəlif janr və janristik istiqamətlərdə əks olunmuşdur: sənədli nəsr, jurnalistika, bədii roman, hekayə, dram və poeziya. Bu mövzu beynəlxalq oxucu üçün həm tarixi hadisə, həm də ümumbəşəri insanlıq dramı kimi işlənmişdir. Xocalı hadisəsi dünya ictimaiyyətinə ilk növbədə sənədli yazılar və jurnalistika vasitəsilə çatdırılmışdır. Beynəlxalq media və hüquq təşkilatlarının hesabatları faciəni faktlar və şahid ifadələri ilə təqdim etmişdir.

Əsas nümunələr:

Thomas de Waal, “Black Garden: Armenia and Azerbaijan Through Peace and War” (2003)

          De Waal faciəni Azərbaycan-Ermənistan münaqişəsinin tarixi kontekstində təqdim edir və hadisənin beynəlxalq hüquq baxımından qiymətləndirilməsinə diqqət çəkir.

Human Rights Watch, “Bloodshed in the Caucasus” (1992–1993)

Xocalı hadisəsini etnik təmizləmə nümunəsi kimi təqdim edən sənədli hesabatlar.

Jennifer Bleyer, “Voices from Xocalı” (2005)

Qərb oxucusu üçün Xocalı faciəsini şəxsiyyətlər və qaçqınların xatirələri üzərindən təqdim edən əsər. Faciə yalnız fakt kimi deyil, insanlıq dramı olaraq göstərilir.

          Bədii roman və hekayələr vasitəsilə Xocalı faciəsi psixoloji və humanitar kontekstdə işlənmişdir. Hadisə insan taleləri üzərindən dünya oxucusuna çatdırılır.

Sophie Pinkham, “The Ghost of Xocalı” (2010)

Hadisəni bir neçə ailənin hekayəsi üzərindən təsvir edir, oxucuya emosional və tarixi perspektiv təqdim edir.

Ara Papyan, “Blood of the Innocents” (2012)

Münaqişəni qlobal miqyasda təqdim edən hekayələr toplusunda Xocalı hadisəsi etnik təmizləmə və müharibənin insanlıq dramı kimi işlənir.

          Xocalı mövzusu dünya poeziyasına da daxil olmuşdur, xüsusilə müharibə, soyqırım və insan hüquqları mövzusunda yazan şairlər tərəfindən.

Carolyn Forché – müasir insan hüquqları və soyqırım mövzularında şeirlərində Xocalıya toxunur.

John Berger – müharibə və faciə mövzusunda şeirlərində Xocalı və oxşar hadisələri nümunə kimi göstərir.

Poeziya vasitəsilə hadisə həm emosional təsir, həm də universal humanitar mesaj kimi oxucuya çatdırılır.

          Dünya ədəbiyyatında Xocalı mövzusu bir neçə əsas funksiyanı yerinə yetirir:

Tarixi yaddaşın qorunması – hadisənin gələcək nəsillərə ötürülməsi

İnsan hüquqları və soyqırımın ifşası – beynəlxalq oxucuya etnik təmizləmə məsələsinin çatdırılması

Milli faciədən ümumbəşəri dərs çıxarmaq – Xocalı tək bir xalqın faciəsi deyil, bütün bəşəriyyətin dərsi kimi təqdim olunur

Humanitar empatiyanın formalaşdırılması – oxucu faciəni emosional səviyyədə yaşayır

          Xocalı mövzusu dünya ədəbiyyatında digər soyqırımları ilə müqayisə edilərək işlənmişdir:

Holokost və Ruanda soyqırımı ilə oxşar yanaşmalar: insanlıq dramı, qadın və uşaq itkisi, psixoloji təsir

Müxtəlif müəlliflərin yanaşmaları: jurnalistika faktlar üzərində, bədii roman insan taleyi üzərində, poeziya emosional təsir üzərində fokuslanır

          Bu yanaşma dünya oxucusuna Xocalını ümumbəşəri problem kimi təqdim etməyə imkan verir. Xocalı soyqırımı dünya ədəbiyyatında tədricən, lakin əhəmiyyətli şəkildə işlənmişdir. Sənədli nəsr hadisəni fakt və şahid ifadələri ilə təqdim edir, bədii roman və hekayələr hadisəni psixoloji və humanitar baxımdan işıqlandırır, poeziya isə faciənin emosional təsirini dünya oxucusuna çatdırır. Xocalı mövzusu dünya ədəbiyyatında üniversal faciə və soyqırım nümunəsi kimi formalaşmış, milli faciə universal insanlıq problemi olaraq təqdim edilmişdir. Dünya ədəbiyyatı vasitəsilə Xocalı həm unudulmaz hadisə kimi qorunur, həm də gələcək nəsillərə tarixi və humanitar dərs verir.

Ədəbiyyat siyahısı

de Waal, Thomas. Black Garden: Armenia and Azerbaijan Through Peace and War. New York: New York University Press, 2003.

Human Rights Watch. Bloodshed in the Caucasus. New York: HRW, 1992–1993.

Bleyer, Jennifer. Voices from Xocalı. New York: Global Press, 2005.

Pinkham, Sophie. The Ghost of Xocalı. London: Crescent Books, 2010.

Papyan, Ara. Blood of the Innocents. Boston: Eastern Press, 2012.

Forché, Carolyn. The Poetry of Witness: Writing About Human Rights. New York: W.W. Norton, 2014.

Berger, John. And Our Faces, My Heart, Brief as Photos. London: Bloomsbury, 1984.

Azərbaycan Respublikası Xarici İşlər Nazirliyi. Xocalı Soyqırımı: Tarixi Faktlar və Sənədlər. Bakı: XİN, 2002.

MÜƏLLİF: ATAKİŞİYEVA HƏCƏR

HƏCƏR ATAKİŞİYEVANIN YAZILARI

DAHA ÇOX MƏLUMAT BURADA

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Atakişiyeva Həcər yazır

AZƏRBAYCAN EPİSTOLYAR İRSİ VƏ ÜZEYİR HACIBƏYLİ, MÜSLÜM MAQOMAYEV MƏKTUBLARI

Azərbaycan epistolyar irsinin inkişaf etdirilməsində Üzeyir Hacıbəylinin və Müslüm Maqomayevin məktublarının xüsusi xidmətləri danılmazdır. Hər iki ədib çoxəsrlik ədəbi mədəni irsimizin inkişafında əvəzolunmaz xidmətlər göstərərək məktubları vasitəsilə Azərbaycan ədəbiyyatını zənginləşdirmişdirlər. Ədiblərimiz müntəzəm olaraq, bir-biriləri ilə məktublaşdıqlarına görə Azərbaycanın epistolyar irsi olduqca zəngindir. Görkəmli Azərbaycan mütəfəkkirləri məktublarında həyatlarından, mühitdən, bədii-fəlsəfi məsələlərdən, əsərlərindən, ədəbi-elmi ictimaiyyətdən bəhs etdiklərinə görə epistolyar irs özündə olduqca zəngin məlumatları saxlayır. Məhz bu xüsusiyyətlərinə görə ədəbiyyatşünaslar Azərbaycan epistolyar irsinin araşdırılıb, tədqiq edilməsində olduqca maraqlıdırlar. Epistolyar irsi ədəbiyyatşünaslar ictimai-ədəbi mühiti araşdırmaq baxımından Azərbaycan ədəbiyyatşünaslıq elminin ən etibarlı və zəngin mənbələrindən biri kimi qiymətləndirirlər. Azərbaycan ədəbiyyatının bir çox mərhələləri haqqında məhz epistolyar irs vasitəsilə dolğun məlumat alırıq. Üzeyir Hacıbəylinin və Müslüm Maqomayevin məktubları sayəsində yaşadıqları dövrün, görkəmli şəxsiyyətlərin, onların xasiyyətlərin, yaradıcılıq və fəaliyyətlərin, başqa şəxsiyyətlərlə münasibətlərin öyrənmiş oluruq. Üzeyir Hacıbəylinin və Müslüm Maqomayevin bir- birinə yazdığı yaxın dostluqdan doğan məktubları Azərbaycan ədəbiyyatında elmi mənbə rolunu oynamış, görkəmli şəxsiyyətlərin həyat yolu haqqında məlumatların əldə edilməsində ciddi mənbə olmuşdur.                                         

Üzeyir Hacıbəylinin Hüseynqulu Sarabskiyə yazdığı məktub Azərbaycan epistolyar irsinin inkişaf etdirilməsi baxımından olduqca böyük əhəmiyyətə malikdir. Dahi Azərbaycan bəstəkarı Üzeyir Hacıbəylinin Azərbaycanın opera müğənnisi, aktyor, rejissor, pedaqoq, teatr xadimi, Azərbaycanın xalq artisti Hüseynqulu Sarabskiyə yazdığı məktub özündə dövrün siyasi motivlərini əks etdirir. Üzeyir Hacıbəylinin Hüseynqulu Sarabskiyə 1913-cü il iyulun 30-da tələbə olarkən Peterburqdan yazdığı məktubun mövzusu dövrün siyasi gedişləri və siyasi rəhbərlərin bir-birinə olan rəftarlarıdır. Qeyd olunan məktub ilk dəfə 1939-cu ildə “İnqilab və mədəniyyət” jurnalının 3-cü nömrəsində dərc olunmuşdur. Üzeyir Hacıbəyli Hüseynqulu Sarabskiyə yazdığı məktubda ictimai vəziyyəti belə analiz edir. “Mən dəxi bu halda bir tərəfdən dərs oxumaqda və bir tərəfdən də “Arşın mal alan”ı yazmaqdayam. Amma çox qəribə operetta olacaqdır. İnşallah sentyabrda göndərərəm ki, əvvəlcə onu qoyarsınız. Amma “Əsli və Kərəm”i gündüz oynamaqda böyük səhv edibsiniz, mən bu barədə Müslümə dəxi yazmışam. O ki, qaldı pul işinə o barədə mənim işim yaşdır, çünki göndərdiyin pulun yarısı müəllimə və dərs işlərinə gedib, qərəz bu halda pula böyük ehtiyacım vardır. Sən görünür ki, pulun hamısını bir yerdə göndərə bilməzsən, elə olan surətdə çox təvəqqə edirəm ki, yəni iki yüz manatını indi və iki yüz manatını da avqustda. Amma bir də artıq təvəqqə edirəm ki, bu iki yüz manatı mümkün olsa kağız alan günü göndərəsən ki, pulun gec gəlməsi dərsimə xələl yetirməsin. İnşaallah mən konservatoriyaya girəndən sonra Bakıya gəlib işlərə bir baş çəkmək fikrim dəxi vardır. Onda işlər hamısı asan olar və onu da bil ki, sənin zəhmətin mənim yadımda heç vaxt hədər getməz, çünki hər halda biz bir-birimizə lazım olan adamıq və mənim də bu qədər əlləşməyim odur ki, gələcəkdə teatr işini elə bir hala salaq ki, nəinki təkcə bir Bakı və ya Qafqaz, bəlkə hər bir yerdə və hər bir şəhərdə teatr verməyə imkanımız olsun” [4, s.5].                                                                                                                        Üzeyir Hacıbəyli və Müslüm Maqomayev sənət yoldaşları ilə yanaşı ailə üzvləri ilə də məktublaşırdılar. Onların bu məktublarında dövrün ictimai-siyasi vəziyyətləri və həqiqətləri öz əksini tapırdı. Üzeyir Hacıbəylinin qardaşı Ceyhun Hacıbəyliyə yazdığı məktublar Azərbaycan epistolyar irsinin inkişaf etdirilib, zənginləşdirilməsinə xidmət edir. Üzeyir Hacıbəylinin qardaşına yazdığı məktublarda bir-birindən ayrı düşmüş iki dahinin, iki qardaşın həsrət dolu fikirləri və ürək sözləri öz əksini tapır. Üzeyir Hacıbəylinin qardaşı Ceyhun Hacıbəyliyə yazdığı məktubların mövzuları olduqca zəngin idi. Belə ki, o, məktublarında Xoyski hökumətinin istefasından, Nəsib bəyin yeni kabinə qurmasından, Bakıda çıxan qəzetlərdən, Qarabağ və Lənkəran məsələlərinin ölkənin xeyrinə bitdiyindən, Şimaldan gələn təhlükədən, ermənilərin “Arşın mal alan”a sahib çıxmaq cəhdlərindən, ermənilərin Zəngəzur iddiasından, ailə üzvlərindən, yaxın qohumlardan, uzun həsrətindən, məsafənin böyüklüyündən, ümidlərindən, konservatoriya açmasından, orada iki yüzdən artıq şagirdin oxumasından, yarısının qadın, yarısının kişi, qadınların arasında çadralıların da olmasından, konservatoriyanın açılışında Nərimanovun iştirakından, Nərimanovla birlikdə komissarlara çay qonaqlığı verməsindən, hökumətin ona dəstəyindən, “Arşın mal alan”ın fransız dilinə tərcümə olunmasından, Parisə gəlməsi üçün Nərimanovun Moskvadan dönməsini gözləməsindən geniş bir şəkildə bəhs edir. Ceyhun Hacıbəylidə müntəzəm olaraq, qardaşı Üzeyir Hacıbəylinin məktublarına cavab yazırdı. O, məktublarında Avropada yaşamağın bütün sıxıntılarından, vətənindən, ailəsindən uzaq olmasından, güllələnməkdən və ya sürgün olunmaq qorxusundan yazırdı. Ceyhun Hacıbəyli nə qədər çətin həyat tərzi yaşasa da, məktublarında bu çətin vəziyyətini Üzeyir Hacıbəyliyə bildirmirdi. Məktubların əksəriyyətində o, dolanışığındakı çətinliklər ilə bağlı heç bir şey yazmırdı. Üzeyir Hacıbəylinin qardaşına olan məktubunda onun təyyarəçi oğlu Ceyhunun (məktublardakı Ceyçik) 23 yaşında II Dünya müharibəsində almanlarla savaşda həlak olmasından doğan kədər və böyük sarsıntı öz əksini tapır. Ceyhun Hacıbəylinin Azərbaycana dönməsi üçün əlindən gələn hər şeyi edən Üzeyir Hacıbəyli bütün sıxıntılarına, vətənindən, ailəsindən uzaq olmasına baxmayaraq, qardaşını vətənə gətirtməyə nail ola bilmir.                                                                                                                                               

  Üzeyir Hacıbəyli “Bayrağımız sarsılmaz” kitabında onun qardaşı Ceyhun Hacıbəyliyə yazdığı məktublar öz əksini tapmışdır. “Salam-duadan sonra necə ki, sizə bildirirəm sizin buraya qayıtmaq məsələnizi qəti surətdə həll etmişik. Əlbəttə, tezlik ilə buraya qayıtmağınız yaxşıdır. Bu xüsusda Zülfüqar sizə müfəssəl məktub yazıbdır, yəqin ki, alıb oxumuşsunuz. Əlbəttə, öylə edərsiniz, yəni SSSR səfarətxanəsinə müraciət edib, Azərbaycana qayıtmağa izn istərsiniz ora dəxi buradan əhval bilib sizə cavab deyəcəkdir. Buradan isə necə ki, Zülfüqar yazdırır, məsul yoldaşlar tərəfindən izn verilir. O xüsusda arxayın ola bilərsən. İzn aldıqdan sonra haçan çıxmaq istədiyinizi bizə məktub ilə bildirərsən. Məncə, Moskva təriqi ilə gəlməyiniz daha yaxşı olar. Moskvadan Bakıya sürət qatarı vardır ki, çox rahatdır. Pul lazım olduğu cəhətdə bizə məlum edərsən, Pulu Moskvada istəsəniz də mümkündür. Yəni Parisdən Moskvaya qədər gəlməgə xərciniz çatarsa, Moskvadan bildirsəniz tel vasitəsilə oraya pul göndərmək daha asan olur. Qərəz tezlik ilə çalışın ki, soyuqlar sizə əziyyət verməsin. İnşallah, buraya gələndən sonra qulluq barəsində heç fikir yoxdur. Qərəz o məsələni burada danışarıq. Vacib budur ki gələsiniz” [5, s.375].                                                                                                                                                        Üzeyir Hacıbəylinin sənət yoldaşı və qardaşı Müslüm Maqomayevə yazdığı məktublarda imza atdığı ilklərdən, sənət uğurlarından, bəstələrindən, əsərlərindən, Peterburqda yaşamağından, konservatoriyadakı fəaliyyətindən, konservatoriyanın qaydalarından, yaşayışından, ailəsindən bəhs edir. Üzeyir Hacıbəylinin və Müslüm Maqomayevin məktubları vasitəsilə həyat və yaradıcılıq bioqrafiyaları, zəngin ömür salnamələri, dəyərli bəstəkarlıq, dirijorluq, musiqişünaslıq, ictimai xadim fəaliyyətləri haqqında dolğun məlumat əldə edirik. Üzeyir Hacıbəyli və Müslüm Maqomayev məktublarında ictimai-ideoloji və fərdi-psixoloji vəziyyətləri olduqca geniş bir şəkildə analiz etmişdir.                   Ədəbiyyat:

  1. Həsənova T.  Oxşar taleli bəstəkarlar : Üzeyir Hacıbəyov və Müslüm Maqomayevin adları xalqımızın mədəniyyət tarixinə əbədi həkk olunub // Kaspi. – 2016. – 17-19 sentyabr. – № 146. – S. 7. 
  2. Hümbətova A. Azərbaycan xalq mahnılarının bəstəkar yaradıcılığında təzahür formaları / A. Hümbətova // Mədəniyyət.az. – 2018. – № 320. – S. 53-55.
  3. Qafarova Z. Azərbaycan professional musiqisinin klassiki : görkəmli bəstəkar Müslüm Maqomayevin 130 illiyinə // Mədəniyyət. – 2015. – 18 sentyabr. – № 72. – S. 12. 
  4. Üzeyir Hacıbəylinin Hüseynqulu Sarabskiyə yazdığı məktub // İnqilab və mədəniyyət jurnalı //-1939. – № 3. – S. 5.
  5. Üzeyir Hacıbəyli // Bayrağımız sarsılmaz // Bakı, “Avrasiya Press”, 2011, s. 426.

MÜƏLLİF: ATAKİŞİYEVA HƏCƏR

HƏCƏR ATAKİŞİYEVANIN YAZILARI

I TÜRKOLOJİ QURULTAYIN ƏDƏBİYYATIN İNKİŞAFINDAKI ROLU

I TÜRKOLOJİ QURULTAYIN ƏDƏBİYYATIN İNKİŞAFINDAKI ROLU

I Türkoloji qurultayda türk xalqlarının əlifba məsələsi, dili, kulturoloji görüşləri, tarixi, ədəbiyyatı, dilçilik məsələləri araşdırılmışdır. Qurultayda iştirak edən M.Köprülü, V.Bartold, Ə.Hüseynzadə, Samoyloviç, T.Mentsel, B.Çobanzadə, Qubaydulin kimi ədəbiyyatşünaslar ümumtürk ədəbiyyatının problemlərinin həlli istiqamətində çox mühüm işlər görmüşdürlər. Qurultayda iştirak edən İsmayıl Hikmət kimi nüfuzlu ədəbiyyatşünaslar türk xalqlarının mədəni-mənəvi birliyində ədəbiyyatın rolunu yüksək qiymətləndirərək, ədəbiyyatla bağlı çox qiymətli məruzələrlə çıxış etmişdirlər. Qurultayda ədəbiyyatla yanaşı dil, dil əlaqələri, dil nəzəriyyəsi, termin, orfoqrafiya, tarix, kulturologiya kimi mövzularada geniş şəkildə yer ayrılmışdır. I Türkoloji qurultayda “Qudatqu bilik”, “Divani-lüğətt-it-türk”, “Divani- hikmət”, Orxon -Yenisey abidələrinin təhlillərinə aid məsələlər müzakirə edilmişdir. Qurultayda Ə.Hüseynzadə “Qərbin iki dastanında türk”, B.Çobanzadə “Türk dillərinin yaxın qohumluğu haqqında”, akademik V.Bartold “Türk xalqları tarixini tədqiqin indiki vəziyyəti və yaxın vəzifələri”, Qubaydullin “Türk-tatar xalqlarında tarixi ədəbiyyatın inkişafı”, F.Köprülü “Türk xalqlarının ədəbi dillərinin inkişafı” (1-ci məruzə), “Türk xalqları ədəbiyyatlarının tədqiqin yekunları və gələcək vəzifələri” (ikinci məruzə), T.Mentselin “Anadolu-Balkan türklərinin ədəbiyyatlarının araşdırılması və nəticələri” adlı məruzələri ilə dünya ədəbiyyatına çox böyük töhfələr vermişdirlər. Qurultayda ədəbiyyat məsələləri ayrıca və digər problemlərlə qarşılıqlı əlaqəli şəkildə təhlil edilib müəyyən nəticələrə gəlinmişdir. Ə.Hüseynzadənin “Qərbin iki dastanında türk” adlı məruzəsi özünün mövzusu, problematikası və strukturu cəhətdən olduqca mükəmməl idi. Böyük ədib və mütəfəkkir Əli bəy Hüseynzadə məruzəsi ilə türk xalqlarının tarixində ədəbiyyatın inkişafının vacibliyini dönə-dönə bildirmişdir. Onun məruzəsində türk xalqlarının ədəbi-mədəni həyatı başlıca yer tutmuşdur. O, məruzəsində ümumtürk ədəbiyyatının tarixi əhəmiyyətini çox yüksək qiymətləndirmişdir. Ə.Hüseynzadə ən qədim dövrlərdən orta yüzilliklərin sonuna qədərki zaman məsafəsində yaranan qədim türk dastanlarını, Orxon-Yenisey yazılarını, XI-XVI əsrlərdə Orta Asiya, Qafqaz, İran və Anadoluda yazıb-yaratmış klassiklərin əsərlərini türk xalqlarının sərvəti adlandırmışdır. Qurultayda türk xalqlarının ədəbiyyatının inciləri olan dörd misralıq formalardan-mani, türkü, türkhani, tuyuğ kimi şeir şəkilləri yüksək qiymətləndirilmişdir. Türk ədəbiyyatının tarixinin tərcümeyi-hal materiallarının zəngin olmasında türk xalqlarının əvəzsiz rolu danılmazdır. Qurultayda minillik ədəbiyyat tarixi olan türk xalqlarının xalq ədəbiyyatı nümunələri yaradaraq, ədəbiyyatlarını zənginləşdirməkləri yüksək dəyərləndirilmişdir. Türk xalqları ədəbiyyatındakı ədəbiyyat nümunələri sayəsində tarixi və coğrafi inkişafa nail olunmuşdur. I Türkoloji qurultayda türk xalqlarının ədəbiyyatına aid əlyazmaların toplanması və araşdırılması məsələsi də geniş bir şəkildə müzakirə olunmuşdur. Türk xalqlarında ədəbiyyatın inkişaf yolları müzakirə edilərək, bir çox ədəbiyyat məsələləri öz həllini tapmışdır.

MÜƏLLİF: ATAKİŞİYEVA HƏCƏR

HƏCƏR ATAKİŞİYEVANIN YAZILARI

KİTABXANA.AZ

ŞAHNAZ SƏXAVƏTQIZININ YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I