Biz heyrətə gəlirik yoxdan var olanda söz, İnsan qaçıb sığınır düşüncə ağuşuna. Şimşək kimi buluddan qəfil sıyrılanda söz, Təşnə ürəklər düşür möcüzə yağışına…
Söz təbəssüm qondurur duyanların üzünə, Doğma yurdda hər qərib şirin dilə bənd deyil. Hamı baş vura bilmir mərifət dənizinə, İnci tapıb sevinmək hamıya qismət deyil.
Nurlu söz qönçə tutar gözəllərin dilində, Atalar yaxşı deyib, baş qurban bacarana. Hikmət, məhəbbət dolu söz duyanın əlində Sirlər xəzinəsinin çevrilər açarına…
Duyanların üstünə sevgi yağışı yağır, Sözün nuru bənzəyir ildırım işığına. Boşaldır öz yükünü buludlar ağır-ağır, Hikmət nuru səmada dönür göyqurşağına…
Meyar itib sənətdə, neçə zəhərli nəfəs Misraların içində yanan közü qaraldır. Dünya ilahi sözə sanki olubdur qəfəs, – Söz yanında çoxunun indi üzü qaradır…
Bu gün sənət meydanı sanki qara bazardır, Turp əkməyə çalışır hamı sözün başına. Onu duymayanlara söz üzünü bozardır, Onu anlayanların çevrilir sirdaşına…
Sehrli çiçəkləri arif olan tez dərir, Şair söz çəmənindən bal toplayan arıdı. Söz onu söyləyənin kimliyini göstərir, Söz ki var, istedadın ölçüsü, meyarıdı…
Qoymaz sözün üzünü qara buldlar ala, Bu sənət yollarında həmişə üzü ağlar! Əcəl yuxusu belə önündə aciz qalar, – Diri söz sahibini həmişə diri saxlar…
Duayla çıxart görüm sən darıdan qabanı? Hamı deyə bilirmi üzə sözün düzünü? – Söz həmişə götürmür öz bulud niqabını, Hamıya qismət olmur görmək onun üzünü…
01.10.2026
Müəllif: Rafiq YUSİFOĞLU, şair, Əməkdar mədəniyyət işçisi, filologiya elmləri doktoru, professor.
Məni görməməzliyə vuran paxıl, Uğurlarım niyə səni yandırıb-yaxır?! Başından niyə qara-qara dumanlar, tüstülər qalxır?! – Sən mən ola bilməzsən axı! – Allah hər şeyi görür! Vallah, hər şeyi görür! İnsan yuxarı tullana bilərmi boyundan?! Ayrıla bilərmi əslindən- soyundan?! Sən udmusanmı dağların mənim ciyərlərimə dolan havasından?! Sən içmisənmi mən içdiyim bulaqların suyundan?! Sən sübhün alatoranında Quşların nəğməsini dinləmisənmi?! Sən mənim qədər sevgi əzabıyla inləmisənmi?! Sən mən çıxan dağlara çıxmısanmı, mən baxan yamaclara baxmısanmı?! Sən sıldırım çiçəyinə könül bağlamısanmı?! Onun gözündə şeh öpüb, Xoşbəxtlikdən ağlamısanmı?! Sənin də ürəyin zirvələrə can atıbmı?! Sənin də dizlərini böyürtkən kolları qanadıbmı?! Daş-kəsəkli yollar yalın ayaqlarını qoyanda pis günə, Sən yoncanın suyunu sıxmısanmı yaralarının üstünə?! Zoğalın yarpağı qollarını, üzünü dalayıbmı?! Sübh günəşi üfüqdən boylananda İçində od qalayıbmı?! Zəminin ortasında uzanıb həsrət əzabıyla inləmisənmi?! Külək əsəndə sarı simə bənzəyən sünbüllərin nəğməsini dinləmisənmi?! Sən on yaşında oraqla, kərənti ilə ot biçmisənmi?! Çayın bu tayından o tayına üzüb keçmisənmi?! Sən sıldırıma dırmananda Yıxılıb dizini çapmısanmı?! Hələ uşaq vaxtından yəhərsiz-yüyənsiz ata minib onu çapmısanmı?! Ot biçib, odun doğrayıb taytutanla ata yükləmisənmi?! Qaranlıq düşəndə qorxudan qulaqlarını şəkləmisənmi?! Sən yuxuna haram qatıb hər səhər Getmisənmi dənizin görüşünə?! Sən tamaşa eləmisənmi dalğaların qəhqəhəsinə, ləpələrin gülüşünə?! Üstünə yağış, qar yağa-yağa ləpədöyəndə gəzmisənmi?! Ürəyindəki sevginin xətrinə əzablara, ağrılara dözmüsənmi?! Görmüsənmi hər səhər dənizdən boylanan günəşi?! Üşüyən ürəkləri qızdıra bilibmi sevdalı qəlbinin atəşi?! Görmüsənmi hava tutulanda buludların ağladığı günü?! Görmüsənmi Xəzərin buzdan qaymaq bağladığı günü?! Bircə gecə oyaq qalıb səhərəcən aya baxmısanmı?! Onun ziyası altında çağlayıb axan çaya baxmısanmı?! Sən yurd həsrətinin ağrılarına dözmüsənmi?! Sən tezdən Xəzərdə, Axşam Egeydə üzmüsənmi?! Pamukkalada ayaqyalın gəzmisənmi?! Yayın cırhacırında Qrinlandiyanın bəmbəyaz örtüyünü görüb, sevincdən qanad açmısanmı?! Okeanın bu tayından o biri tayına uçmusanmı?! Sakit okeanla Atlantik okeanı birləşdirən yola dəyibmi ayağın?! Ağ dənizdə ağ yelkən qaldırıbmı sevgi qayığın?! Ərəbistan səhrasında, Hind okeanında, Sakit okeanda günəşin batdığını görmüsənmi?! Tanrının gözəllik tonqalı çatdığını görmüsənmi?! Həsrətli şairin necə murada çatdığını görmüsənmi?! …Üzlərdəki ilahi təbəssüm çiçəyini həmişə əl yox, baxış, göz dərib! Çox şükür, qəlbimi sevdalı yaradanTanrım mənə çox gözəllikləri göstərib! …Hələ Onun izniylə gəzib dolanacağam bu yer üzünü, neçə ki, nəfəsim var… Nə sən mən ola bilərsən, nə mənim sən olmağa həvəsim var… Nə yaxşı ki, yuxumu qaçıran sərmayəm, tacım-taxtım olmayıb… Nə yaxşı ki, kiminsə paxıllığını çəkməyə vaxtım olmayıb… Məni görməməzliyə vuran paxıl, Uğurlarım niyə səni yandırıb-yaxır?! Başından niyə qara-qara dumanlar, tüstülər qalxır?! – Sən mən ola bilməzsən axı! – Allah hər şeyi görür! Vallah, hər şeyi görür!
13.05.2017
Müəllif: Rafiq YUSİFOĞLU, şair, Əməkdar mədəniyyət işçisi, filologiya elmləri doktoru, professor.
Salam olsun, çox dəyərli oxucum! 25 noyabr 2025-ci il – təqvimdə bu günü özüm üçün “qızıl payız” günü kimi qeyd etmək istəyirəm. Köməyimə filologiya elmləri doktoru, professor, tanınmış şair Rafiq Yusifoğlunun şeirləri gəlir (oxuyun >>> Meşə ilə üz-üzəyəm və Payız). Bu mövzuda düşüncələrimi sizinlə bölüşürəm. Azərbaycan poeziyasında təbiət mövzuları özünəməxsus, xüsusi bir yer tutur. Poeziyamızın zəngin palitrasında payız ən çox müraciət edilən fəsillərdən biridir. Lakin hər bir şair payıza öz eşqi, öz nəfəsi, öz iç dünyasının yükü, daxili aləminin zənginliyilə baxır. Professor, filologiya elmləri doktoru, Əməkdar mədəniyyət işçisi Rafiq Yusifoğlunun payız lirikasında isə bu fəslin təkcə rəngləri deyil, həm də fəlsəfəsi, insan taleyi ilə bağlı dərin assosiasiyaları önə çıxır. Onun yaradıcılığında payız sadəcə “sarı yarpaq”, “kövrək külək” deyil — həyatın özüdür, taleyin ələyindən keçən ömrün anlarıdır, insanı öz iç dünyası ilə üz-üzə qoyan böyük bir sükut və səssiz ağrıdır. Bu baxımdan Rafiq Yusifoğlu payızı qızıl rənglərin zənginliyi ilə deyil, təsəvvür və duyğuların qızıl ağırlığı ilə təqdim edir. “Meşə ilə üz-üzəyəm” (oxu >>> Meşə ilə üz-üzəyəm) şeirində şair payız mənzərəsini xarici müşahidə kimi yox, daxili mənzərə kimi təqdim edir. Meşə onun üçün bir meditasiya məkanı, insanın öz vicdanı ilə üz-üzə qaldığı bir aynadır. “Ağac yanır diri-diri, Göz yaşları sarı, iri…” Bu misralar payızın vizual təsvirindən çox, ovqatın parçasıdır. Yarpaqların saralması şair üçün ağacın çəkdiyi ağrı kimidir — hər ayrılığın, hər dəyişimin bir iç yanğısı var. Zamanın “dəlik xəlbiri” isə həm payızı, həm də insan həyatını ələyir, seçir, saflaşdırır. Burada payız həm yol göstəricidir, həm də keçid nöqtəsi: “Üzü qışa gedən yolum Payızın içindən keçir…” Sanki insanın taleyi də belədir: hər ömür öz qışına — təcrübəyə, müdrikliyə, sükuta gedir və bu yol heç vaxt yazdan birbaşa keçmir. Mütləq bir payız yaşanmalıdır. “Payız” (oxu >>> Payız ) şeiri isə Rafiq Yusifoğlunun təbiətə olan poetik baxışının daha geniş, daha panoramik tablosunu verir: “Meşələr bir nəhəng aynaya dönər, Özündə əks edər payızı, yazı.” Təbiət aynadır — insan da özünü orada görür. Payız isə bu aynanın üzərinə bir az kədər, bir az müdriklik, bir az da keçicilik çəkir. Şairin “yarpaq əlləri” ifadəsi payıza insan toxunuşu gətirir:
“Yarpaq əllərini çiynimə qoyub, Elə bil sinəmə yeriyir payız.”
Yarpaq sanki şairin çiyninə əl qoyur, payız onu özününküləşdirir. Təbiətin şair övladı ana təbiətlə bir bütün halına gəlir. Bütövləşir. Payız insan ömrünün bir mərhələsinə, insan isə təbiətin bir parçasına çevrilir. Şairin obrazlı şəkildə təqdim etdiyi bu proses təbii olduğu qədər də ibrətamizdir. Bu, həm təsəlli, həm də xəbərdarlıqdır: hər dəyişimin nəfəsi soyuq olsa da, insanı yenidən düşünməyə vadar edir. Payız onun şeirində həm də səxavət fəsli kimi görünür: “Acgöz dələlərin yuxularına Gecələr sübhəcən qoz-fındıq yağar.” Şair meşəni bol nemətli, səxavətli təsvir edir. Təbiət bol bar verərkən başını aşağı salır, nemətlərini sağa-sola səxavətlə paylayarkən isə susur… Bu, Rafiq Yusifoğlunun payız lirikasını digər təbiət şairlərindən fərqləndirən mühüm cəhətdir. O, payızın bolluğunu da, kasadlığını (qıtlığını) da təntənəsiz, hay-küysüz, olduğu kimi göstərir. Həm birinci, həm də ikinci şeirdə payız insan varlığının rəmzidir. Bu fəsildə həyatın sirləri bir qədər daha aydın görünür. Yarpaqlar necə solursa, insan da zamanın ələyindən keçib saralır, lakin bütün bu dəyişikliklərin arxasında dərin bir hikmət dayanır. “Kim nə əkib, onu biçir…” — şair payızı taleyin güzgüsü kimi görür. Bu, həm Allahın ədalətinə inamdır, həm də həyat təcrübəsinin yekunudur. Payızın meşəyə düşən səsi isə həm musiqidir, həm də sükut: “Tazanə küləklər budaq simlərə Toxunar, kövrəlib oxuyar meşə…” Bu misralarda təbiətin öz orkestri var. Meşə sanki tar kimi çalınır, küləyin nəfəsi isə musiqinin gizli notudur. Beləliklə, payız təbiəti susdurmur, əksinə, onu başqa bir ahəngdə danışdırır. Rafiq Yusifoğlu yaradıcılığında payız — qocalmanın, tənəzzülün deyil, müdrikləşmənin, dərinləşmənin fəslidir. Onun şeirlərində payız həm iç dünyaya işıq salır, həm də ağlın, vicdanın yolunu işıqlandırır. Şair payızın qızılı rənglərinə qızıldan qiymətli məna çalarları yükləməyi bacarır. Bu məna yükü isə onun poeziyasını oxucu üçün həm doğma, həm də düşündürücü edir. Şair sənətkarlığı, poeziyanın gücü, sözün qüdrəti məhz belə məqamlarda ortaya çıxır. Rafiq Yusifoğlunun “qızıl payızı” həm ruhun sakitliyidir, həm də həyatın necə gözəl, eyni zamanda necə keçici və necə dəyərli olduğunu xatırladan poetik bir nəfəsdir (mücərrəd reallıqdır). Bir sözlə ibrətamizdir.
Sona qədər həmsöhbət olduğunuz üçün təşəkkür edirəm. Rafiq Yusifoğlu yaradıcılığında bütün mövzulara yanaşma özünəməxsusluğu ilə seçilir. Ustada can sağlığı və uzun ömür arzulayıram! Hələlik, dəyərli oxucular.
Qorxdu ki, bu qürura əzəmətə göz dəyə, Sən zirvəyə qalxanda dağ dumana büründü. Şiş qayanın üstünə qonaraq qartal kimi, Bir azca dincini al, nəfəsini dər indi.
Torpaq bərəkətlidi, yerə nə atsan bitər, Başımızın üstündən buludlar, quşlar ötər, Seyr elə təbiəti, bir az dincəldin, yetər, Udub dağ havasından çiçəkləri dər indi.
Qıjıltıyla dərəyə axan çaya, selə bax, Çiçəkləri sayrışan çəmənə bax, çölə bax, Cilvələnir, nazlanır, dağ başında gölə bax, Ağlın çaya getməsin, bu göl yaman dərindi.
Sən ki dağlar oğlusan, bilmirdin işini sən? Gedib dərin xəyala söylə nə düşünürsən? Tüklərin biz-biz olub, görürəm, üşüyürsən, Burda təkcə sular yox, havalar da sərindi.
Gözəllikdən məst olan ürək çox şey umacaq, Gül dərməyə gəlmişdin şehli düzə, yamaca, Sən yağışın altında islanmısan yamanca, Paltarını çıxarıb gün altına sər indi…
Bir gül xoşbəxt olarmış bircə damcı su ilə, Dolub zərif ləçəklər yağış damcısı ilə, Göy yeri şallaqladı şimşək qamçısı ilə, Yağış kəsdi, gün çıxdı, göyqurşağı göründü…
Dağlara çox yaraşır bu əzəmət, bu qürur, Gözəl-gözəl duyğular içində bardaş qurur, Gözündə gün işığı, qəlbində sevgi nuru, Həyat necə gözəldi, həyat necə şirindi…
Yusifoğlu, Yaradan nur səpib yollarına, Məhəbbətlə baxırsan həmərsin kollarına, Bu dağlar qüvvət verib, dizinə qollarına, Önündə dura bilməz daha pələng, şir indi!
16.11.2025
Müəllif: Rafiq YUSİFOĞLU, şair, Əməkdar mədəniyyət işçisi, filologiya elmləri doktoru, professor.
