Bu ağac ocaq oldu – pir oldu. Bağladılar istəkləri bu ağaca … Ağ geydi qırmızı geydi yaşıl geydi bu ağac… Sevgi ilə arzu ilə böyüdü bu ağac. Sir yoldaşı dərd ortağı oldu adamlara Bu ağac Yuklədilər- yuklədilər dərdlə ,sevgiylə bu ağacı … Ağac adamlar.
SƏN ÖLƏN GÜN Yadındamı?! Sən çıxıb gedən gün “getmə”deyə sankı göz yaşlarım əl açmışdı. Ürəyimin ağrısına bələnmış baxışlarım ayaqlarına düşüb yalvarmışdı… Yadındamı?! Səni dəlicəsinə sevdiyimi O gün bildin və insafın üzünə dəyən sillə tək güldün… Kaş bilsəydin, kaş bilsəydin o gün ürəyimdə necə öldün!… Bu ölümə bir damla göz yaşından başdaşı qoymağa heyfim gəldi. Ürəyimdə pıçıldadım; Açın qapıları,misralarım, açın bu sevgiyə ölüm gəldi…
Bir gün məni dəli küləklərdən, həzin nəğmələrdən, qələmindən süzülən duyğulu şeirlərdən soruşacaqsan. Səni atıb gedən sevgilərin sonunda məni soracaqsan , axtaracaqsan. Məni yox olduğum yerdə var sanacaqsan. Gecələrin qaranlığında yuxuları sındıran dan yerindən, üfüqdə şəfəq-şəfəq sökülən Günəşdən soruşacaqsan. Arxamca boylanacaqsan son ümidin qırıldığı an yenə məni düşünəcəksən. O zaman unutmayıb, unudulacaqsan . Ümidimin talan olmuş son nöqtəsində məni soruşacaqsan. Sən mənim , mənsə zamanın tutub ətəyindən sənin bitib tükənməyən arzularından köçəçəyəm sonsuzluğa . Yenə məni axtaracaqsan, soruşacaqsan. Özünü boş-boşuna yoracaqsan. Ehey, yorma özünü! Mən sənin üçün ölüyəm. İnsan öldükdən sonra sevilir, anılır, amma geriyə dönmür . Amma geriyə dönmür…
Ana Dilim Öz dilim Turan adlı ellərin ülfətində payın var Bu günkü hikmətində, hörmətində payın var. Hər kəlməsi ,hər sözü zəfər oxuyan dilim. Beşiyimin başında layla oxuyan dilim .
Min illərdir dünyanın yaddaşına hopmusan Şuşanın qalasına bayrağını sancmısan. Ey Turan işığında daim güclənən dilim Nəğmə-nəğmə cahanın ruhuna sinən dilim.
Şəhid qanı əzəldən bayraqdır başım üstə, Turan eşqi bitibdir torpağım,daşım üstə. Tarix saray ucaldıb qanlı yaddaşım üstə ,- Heç vaxt unudulmayan haqq-sayımsan ,dilim. Ruhuma işıq saçan ulduz ,Ayımsan,dilim.
Sən Qarabağ ünvanlı ərənlərin dilisən, Yurd uğrunda canını verənlərin dilisən. Zəfər çiçəklərin dərənlərin dilisən , Miliyon-milyon sinədə döyünən ürək dilim, Sevənlərin dilində uçan kəpənək dilim .
Sənə müjdə gətirdim Qarabağ savaşından. Oxu mənim sevgimi gözlərimin içindən . Qoyma haqqım silinsin tarixin yaddaşından . “İki dovlət bir millət,şöhrəti dastan dilim. Haqqımın bayraqdarı türk ətirli TÜRK DİLİM.
TƏNHALIQ MƏKTUBU Bu gecə gecəni varaq-varaq qaranlığına bəyaz misralar kimi yazdım göz yaşlarımı … Bu gecə üfüqlərin qəlbi sıxılmasın deyə dan yerindən asdım baxışlarımı . Bu gecə misralarımın alnından öpdüm , anamın duaları diksindi … Gecənin qulağına Adını pıçıldadım dodaqlarım isindi. Tənhalığı körpə uşaq kimi sıxdım köksümə. Və bu gecə məktub kimi yolladım özümə…
Yudu göz yaşlarını bu baharın göz yaşı. Damlalar kirpiyindən yaz gülü tək töküldü. Fırtınalar içində dalgalandı dəniz tək , Ləpələr yırğalanıb sahilinə çəkildi . Ömür çəkilən kimi yol gedir hələ , hər tərəf dayanacaq . Kim bilir kimin harda qatarı dayanacaq? Kimlər mindi qatara, Kimlər keçdi bu yoldan? Kimlər hələ yol gedir , Kimlər duşur qatardan ? Nizamlər, Füzuli, Nəsimilər Kimlər,kimlər və kimlər Yol getdi bu qatarda. Acı görüntüyə bax , “vağzal” dı sağ-solumuz, biz hələ yol gedirik, tükənməyib yolumuz. Yol yoldaşı olmuşuq qatar sakinləriylə . Görüşüb, ayrılmışıq hər gün,hər an biriylə. Bir gün biz də qatardan düşüb ,ayrılacağıq. Doğma ,dost,tanış -biliş əziz qohumlar kimi…