Müəllim

Ömür yollarının başlanğıcında,

Qayğı keş, zəhmli biri göründü.

Peyğəmbər misalı örnəkləriylə,

Düşüncə dəyişdi, fikir bölündü.

Qapını açarağ girdi içəri,

Sakitlik hökmünü sürdü otaqda.

Hamıya hörmətlə oturun dedi,

Özüdə əzimlə durdu ayağda.

Oturan kəslərdən birisi durdu,

Söylədi burdadır mühəndis, hakim

Amma ki, xalatı yuyulub deyə,

Gecikib, indicə gələcək həkim.

General söylədi olmasaydınız,

Həyatım olardı qəliz müəllim.

Bir ömür borcunu qaytarmağ olmaz,

Ey bizim dəyərli, əziz müəllim.

Tox oldun, hər zaman sadə göründün,

Gizlində yoxsulluq çəkdin müəllim.

Qopardıb ömrünün budaqlarından,

Yollara çiçəklər əkdin müəllim.

Şah İsmayılın cənab İlham Əliyevə təşəkkürü

Mən Şah İsmayılam ,bir məni dinlə,

Bir vaxtlar gəlmişdim, Atanı gördüm.

Demişdim:” Bəlkə də son gəlişimdir”-

Yenidən qürurla görüşə gəldim.

Sizlərə mirasın qoyduğum yurda,

Düşmənlər od vurub at oynadırdı.

O mənfur düşmənin qəhqəhəsində

Ruhum od tutaraq alovlanırdı.

Bir “sağ ol” borcum var sənə tarixdən,

Təşəkkür etməyə gəldim görüşə.

Sən mənim ruhuma təskinlik verib,

Qarabağ elində çıxdın döyüşə.

Sən dəmir yumruqla əzib düşməni,

Qəlbimdən ağrını, acını aldın.

Yurdunu işğaldan azad eyləyib,

Tarixdə fatehtək yaddaşda qaldın.

İndi mən qəbrimdə rahat yatacam,

Çün dəmir yumruqlu bir fatehim var.

Mən daha gedirəm, son bir istəyim –

Unutma sözümü verərkən qərar.

Bil ki ,xalq yenidən prezident seçər,

Əgər ki dünyaya bir daha gəlsən.

Bu xalqı ağ günə sən gətirmisən,

Unutma , bu xalqın ümidi sənsən.

Vətən

Vətən mənim torpağıma qarışan,
Şəhidimin alnqanıyla yarandı.
Müstəqillik bayrağının al rəngi
Şəhidlərin qanlarıyla boyandı.

Qazilərin yarasından düşən qan
Azadlığa can qataraq verdi can.
Qarşısında başın əydi asiman,
Dağ-dərələr çiçək açdı, oyandı.
Vətən sözü şəhidlərin al qanıyla yarandı.

Qardaş dərdi bacılara dağ oldu,
Anaların qara saçı ağ oldu.
İgid oğul dərə oldu, dağ oldu,
Düşmənlərə çəpər oldu, dayandı.
Vətən sözü şəhidlərin al qanıyla yarandı.

ƏSGƏR YOLU

Gecə keçib, külək əsir,

Pıçıldayır ağacların yarpaqları.

Bir ana da həzin-həzin layla çalıb,

Yatızdırır evdə körpə uşaqları.

Uşaqlar da yatmır nəsə,

Gənc anaya sual verir,

Söyləyirlər: “ana, evə

əsgər atam nə vaxt gəlir?”

Qızı deyir anasına:

“Kaş ki atam ola burda,

İndi soyuq külək əsir,

Üşüyürmü atam, orda?”

Ana deyir: “nazlı qızım,

Sevgimizə sevgi qatan

Sənin sevgin atanladı,

Üşüyərmi sənin atan?”

Oğul baxır anasına,

Deyir: “ana, bu nə səsdi?”

Ana deyir: “qorxma, oğul,

Şimşək çaxdı, külək əsdi”.

Ana susur, deyə bilmir

müharibə gedir indi.

O gələn də top səsiydi,

Şimşək kimi səsi gəldi.

Bu an elə gənc ananın

gözlərindən yaşlar axır,

Ona həyat yoldaşının

Divardakı şəkli “baxır”.

Ana silir göz yaşını,

Allahına açır əlin.

Deyir: “Tanrı hifz eləsin,

Sağ-salamat geri gəlin”.

Pürrəngi qəm dəmləyəsən

Oturub bir küncdə xəyala dalıb,
Gedəsən geriyə, heç gəlməyəsən.
Bir tutam götürüb quru eşqindən,
Otaqda pürrəngi qəm dəmləyəsən.

Yandırıb xəyalın, çəkib sinənə,
Dərdini tökəsən masanın üstə.
Dəmlənən qəmindən bir finacan alıb,
İçəsən hamısın sən bir nəfəsdə.

İçdiyin qəm, kədər səni acdıra,
Sən özün-özünə: “Acdım”, — deyəsən.
Ömrünün içinə qüssədən qoyub,
Beləcə ömürdən bir gün yeyəsən.

Qoyaraq qəlbini başının altda,
Uzanıb divanda, hərdən güləsən.
Fikirdən ayılıb dönüb baxanda,
Qəlbini əzilmiş halda görəsən.
Bax elə o anda ölə biləsən.

BIR “HƏ” DENƏN, OL, ANAMIN GƏLINI

Qış ömrümə yaz ətirli gülümsən,

Günəşim sən, Ayım sənsən, suyum sən.

Gəl, başımı dizin üstə qoyum, sən

oxşa mənim saçlarımın telini.

Nə vaxt ki, mən görürəm ki, gülürsən,

Gözlərimdə dünya dərdin silirsən.

Sənsizlikdən boğuluram, bilirsən,

Uzat mənə, sevgi dolu əlini.

Gəl, dəyişib gərdişimi, çevir sən,

Xoşbəxtliyin çərxini kaş, çevirsən,

Bilirəm ki, sən də məni sevirsən,

Bir “hə” denən, ol, anamın gəlini.

Keçsə də otuz il, mənim olarsan

Sənsizlik bağlayıb yara bağrımda,
Gəl yenə saçını dara bağrımda.
Qarabağ olmusan qara bağrımda,
Keçsə də otuz il, mənim olarsan.

Həsrəti özümə qoşub gələrəm,
Sulara qovuşub, daşıb gələrəm.
Dağları birbəbir aşıb gələrəm,
Bir gecə sən qəfil mənim olarsan.

Etmərəm əhdinə nəzir-niyazi,
Eşqimdən xəbərdar, Allah da razı.
Ya şəhid olaram, ya da ki qazi,
Səndə bir qərənfil, mənim olarsan.

BAĞIŞLA

Çox dəyişib mənim daha düşüncəm,

Mən həmənki mən deyiləm, bağışla.

Gah görünüb, gah yox ola bilmərəm,

Dağ üstündə çən deyiləm, bağışla.

Nəyim vardı, çox bilərək azaldıb,

Dərdlə məni qəm taxtına ucaldıb,

Qoca dünya daxilimi qocaldıb,

Amma saçı dən deyiləm, bağışla.

Bu dünyanı bir başqa cür bilərdim,

Hesablardım, dərdin, qəmin bölərdim.

Mən əvvəllər qəh-qəhəylə gülərdim,

İndi üzü şən deyiləm, bağışla.

Tikanlıqda qızıl güllər əkmişəm,

Sən verdiyin təsəllini görmüşəm.

Gəl, söyləmə, nələr-nələr çəkmişəm,

Mən ki mənəm, sən deyiləm, bağışla.

MƏN BU ÖMRÜ ELƏ BELƏ YAŞADIM

Azərbaycan Respublikasının xalq artisti  Gülyanaq Məmmədovanın ifasından  təsirlənərək qələmə alınmışdır.

Mən arzular diləmişdim, həyatsa, 

Birin aldı, beş verməyi unutdu.

Ağlamağa qoymadı ki, doyunca,

Yalan vədlə gözlərimi ovutdu.

Doğulandan ağlamışam, gülmədim,

Bir rüb içrə yaşamışam, əsrlər.

Mən Baharın duymadım ki, ətrini, 

Qış ömrümə qış gətirdi fəsillər.

Gənc yaşımda tükənmişəm, bitmişəm,

İnsan axı yetmiş ilə qocalar.

Dərdə ruhum dözdü, cismim dözmədi,

Bel büküldü, saçlar etdi intihar.

Doğularkən dərdlər ilə evlənib,

Xoşbəxtliyi həyatımdan boşadım.

Dərd içində ötdü-keçdi gəncliyim,

Mən bu ömrü elə-belə yaşadım.

Müəllif: Xəzər bəy Hikmətoğlu

Şair-publisist

Xəzər bəy Hikmətoğlunun yazıları

DAHA ÇOX YENİ MƏLUMAT

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I