Yazarlar cameəsi adından dəyərli dostumuz, “Yazarlar jurnalı”nın və Yazarlar.Az saytının Özbəkistan üzrə təmsilçisi, Beynəlxalq əlaqələr üzrə meneceri Cahangir Namazovun qəfil ölümündən kədərləndiyimizi bildirir, mərhumun yaxınlarına, doğmalarına və bütün Cahangirsevərlərə – Türk ədəbi cameəsinə başınız sağ olsun deyirik.
Allah rəhmət eləsin. Amin.
Kafamız dün meydana gelen olaylardan dolayı zaten ölümlere kurgulanmışken, sabah sabah bu haberi sayfamda görmek beni inanılmaz mutsuz etti ve üzdü. Has ismi ile Cihangir Mirza NAMAZOV.
İki yıldan bu yana tanıdığım, sizlerin de neredeyse her gün sayfamda fotoğrafına ve yazılarına rastladığınız, ki paylaşmayı çok severdi. Türk Dünyası ve Özbekistan’ın, kanlı canlı, heyecan dolu ve çok genç ve başarılı, bu has evladının vefatı beni çok üzdü. Rahmetler diliyorum, ruhu şad, mekanı cennet olsun…Özbek dostlarıma başsağlığı ve sabır diliyorum…
Hayrettin YAZICI
“Gece saat 23:30’da, öğrencim bana kötü bir haber getirdi:
Namanganlı yetenekli şair Jahangir Nomozov (Jahongir Mirzo)’nun vefat ettiğini söyledi.
Jahangir’i yakından tanımasam da, birbirimizi uzaktan tanıyorduk ve zaman zaman haberleşiyorduk.
Yaklaşık on gün önce, İspanya’da yayımlanan AZAHAR dergisinde ikimizin de şiirleri yayımlanmıştı.
Henüz 29. baharını yeni karşılamış olan şair dostumuz bugün artık aramızda yok.
Kader onun alnına kısa bir ömür yazmış…
Allah rahmet eylesin.
Rabbim yakınlarına sabır versin.
Şüphesiz biz Allah’a aidiz ve sonunda O’na döneceğiz.
İnnâ lillâhi ve innâ ileyhi râciûn.”
ИЖАРА УЙЛАРДА
Ижара уйларда яшагим келмас,
Негадир, бўғилиб кетар нафасим.
Ижара уйларда, озодлик бўлмас,
Ичингда йўқ бўлиб кетади сасинг…
Унда тароват йўқ, зарра ҳаловат,
Ғашингга тегади деразалари.
Шердек ғажиб ташлар, ожизлик—ҳасрат,
Зиндонга қамалган махбус сингари…
Ижара уйларнинг баҳори гулсиз,
Байрами жудаям ғарибонадир.
Ижара уйларнинг ёзи қуёшсиз,
Ижара уйларга эрк бегонадир…
Мен нима ғамдаман, дунё не кўйда,
Жииим сақлаб яшайман одобларимни.
Ўзим зўрға сиққан ижара уйга,
Сиғдира олмайман китобларимни…
04.11.2023-йил
Автор: Жаҳонгир НОМОЗОВ
Müəllif: Cahangir NAMAZOV,
“YAZARLAR” jurnalının redaksiya heyətinin üzvü, Özbəkistan üzrə təmsilçisi
I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I
I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I
YOL
Həyatda elə yollar var ki, onlar yalnız öz ürəyiniz və ruhunuzla keçilə bilər… Bu yollar, özünüzü anlamaq, həqiqi məqsədinizə çatmaq üçün yalnız öz gücünüzə arxalanmalı olduğunuz yollardır. Hər bir insan bu yoldan bir dəfə olsa da keçməli olur, amma bəzilərimiz qorxu və tərəddüdlərlə başqalarının ardınca gedərək, öz yolumuzu tapa bilmirik və çaşaraq gedirik. Bəziləri isə, çətinliklərə boyun əyməyərək, sınaqlara tab gətirməyərək, möhkəm iradə ilə öz yolunu tapır. Bu yol elə bir yoldur ki, burada heç kim sizə kömək edə bilməz, istiqamətinizi göstərə bilməz… Ürəyiniz və ruhunuzun səsinə qulaq asaraq, bütün çətinliklərə və əzablara göz yumub səbr etməsəniz, yolunuzu tapa bilməzsiniz və başqalarının yolundan çıxa bilməzsiniz. Bu yolu keçərkən, bəzən təklik, kədər və nigarançılıqlar ruhumuzu batıra bilər. Mən də hal-hazırda həmin mərhələdəyəm – özümü, öz varlığımı tapmağa doğru bu yolları keçməkdəyəm… Maneələr və çətinliklər mənə çox dəfə qarşı durmağa çalışsa da, “Əlhəmdülillah”, ruhum zəifləmədi, iradəm sınmadı… Qüdrətli və mərhəmətli Allahımın mərhəməti və lütfü sayəsində öz varlığımı itirmədim… Rəbbim, hamımızı Öz yoluna və öz yolumuza yönəltsin…
Cahangir NAMAZOV,
“Butov Azərbaycan” qəzetinin, “YAZARLAR” jurnalının redaksiya heyətinin üzvü, Özbəkistan üzrə təmsilçisi.
AD GÜNÜ YALNIZ KEÇƏN İLLƏRİ XATIRLAMAQ DEYİL
Ad günü – hər il təkrarlanan və mənim üçün özümü daha dərindən anlamağa və keçirdiyim illəri dəyərləndirməyə vaxt ayırdığım bir gündür.
Bu, yalnız bir tarixi qeyd etməkdən daha çoxdur; varlığımı və həyatımı daha dərindən dərk etməli olduğum bir andır.
Hər ad günüm, nə qazandığımı və nə itirdiyimi dərk edərək cavablar tapmağa çalışıram.
Ad günümə gəldikdə qəribə bir hiss meydana gəlir ki, bunu sözlə ifadə etmək çox çətindir. “Ad günümdə ölmək istəyirəm” – deyə düşünürəm.
Əslində bu, pis bir hissiyat deyil, ruh halımın bir əksidir. Bu, həyatımın mənasını daha dərindən qiymətləndirmək və keçən zamanın dəyərini anlamağa çalışdığımı göstərir.
Bu vəziyyət həyatımı tərk etmək və ya özümə uzaqlaşmaq deyil.
Əksinə, hər il keçən zamanı qiymətləndirərək, hər anı daha mənalı şəkildə yaşamağa çalışmaqdır. İnsan yaşı artdıqca özünü daha yaxşı anlamaya, keçmiş illəri dəyərləndirməyə və həyatın mənasını daha dərin başa düşməyə çalışır.
Ad günü yalnız keçən illəri xatırlamaq deyil, həmçinin gələcəyə olan ümidlər və arzuların yeni bir mərhələsinə addım atmaq üçün bir fürsətdir.
Hər ad günüm həyatımı necə keçirdiyimi, doğru və ya yanlış istifadə edib etmədiyimi düşünərək özümdə dərin bir təhlil edirəm.
Bu prosesdə özümü ciddi şəkildə qiymətləndirir və gördüyüm işləri dəyərləndirirəm.
Hər ad günüm mənə daha dərin başa düşməyə, həyatımı daha mənalı etməyə imkan verir.
Ad günüm zamanı keçmiş dövrü və gələcəyə olan arzularımı təhlil edirəm.
Bu gün – həyatımı bir daha hiss etmək, yeni yaşımı qəbul etmək və ona daha güclü bir şəkildə yaxınlaşmaq günüdür. Sonuçda, hər ad günü bizə özümüzdən razı olmaq, şükür etmək və yaşadığımız həyatı daha dərinləşdirmək üçün bir fürsət təqdim edir.
24.01.2025
Cahangir NAMAZOV
“YAZARLAR” jurnalının redaksiya heyətinin üzvü, Özbəkistan üzrə təmsilçisi.
RUŞANA ALİMOVA
6 Temmuz 2007’de Semerkant viyaletinin Comboy ilçesinin Naimantepa mahallesinde doğdu. Halima Hudoyberdiyeva Adındaki Yara- tıcılık Okulu’nun 11. sınıf öğrencisidir. Bilimsel makaleleri “Kalbin Şarkıları”, “Hayal Dalgaları” kitaplarında; Amerika, Fransa, Kanada, Rusya, Hindistan gibi ülkelerin dergilerinde ve konferans koleksiyonlarında yayımlanmış.
MUTLULUK VE SEVİNÇ ŞAİRİ
12 Aralık 1909. Kışın hükmü her yeri sarmıştı. Baksıların yurdu olan Cizzah’ta tertemiz bir melek gibi bir bebek dünyaya geldi. Kaşları ve gözleri ceylan gözleri gibi koyu renkliydi. Anne-baba mutluydu. Nihayet, çocuğa isim verme zamanı gelmişti. Tanrı’nın sevdiği, halka faydalı olacak bir evlat olsun diye bebeğe Hamid Alimcan adını verdiler. Hamid Alimcan… Kim bilebilirdi ki, bu yankılanan isim bir gün akademik, şair ve araştırmacı olacak…
Günler günleri, aylar ayları kovaladı. Küçük Hamid en hareketli zamanında, yani dört yaşında babasını kaybetti. Artık genç Alimcan’ın terbiyesiyle annesi Komila ve dedesi Mulla Azim ilgileniyordu. Edebiyata olan ilgisi çocukluğunda kendini göstermeye başlamıştı. Bunun en büyük sebebi, dedesi ve annesiydi. Çünkü onlar küçük Hamid’e çeşitli masallar, destanlar anlatıyorlardı. Okul yıllarında çeşitli şiirler ve destanlar yazmaya başlaması onun yaratıcılığına atılan ilk “sağlam” adımlarıydı. Mutluluk ve sevinç şairi olan Hamid Alimcan sadece şiir yazmakla kalmıyor, gazete ve dergilerde gazeteci, editör olarak da görev yapıyordu. Ancak edebiyata olan sevgisi onu asla terk etmiyordu. Hamid Alimcan, M. Gorki ve V. V. Mayakovski’nin eserlerinden etkilenerek yaratıcılığını sürdürdü. Dedesi ve annesinden dinlediği destanlar, “Semurg'”, “Aygül ve Bahtiyar”, “Diyar”, “Baht” gibi büyük destanla- rın yaratılmasına vesile oldu. Vatan sevgisi ise “Muqanna”, “Cezâ” adlı dramalarında kendini buldu. Büyük şair, akademik ve Özbekistan Halk Şairi Zulfiya ile tanışır ve ona duyduğu aşkla şiirleri daha zarif hale gelmeye başlar. Nihayet, 23 Temmuz 1935’te hayatlarını bir ömür boyu sürecek bağlarla birleştirirler. Merhametli Allah onlara mutluluk ve sevgi meyvesi olarak iki çocuk (bir oğul ve bir kız) bahşeder. Mutlulukları adeta masallardaki gibi mükemmeldi. Fakat “Bir eksik dünya” dedikleri gibi, 3 Temmuz 1944’te Özbek halkı ünlü evladından, Zulfiya sevgili eşinden, çocukları ise şefkatli babalarından ayrılmak zorunda kalır. Sadık Zulfiya, hayatının sonuna kadar çocuklarına hem anne hem de baba oldu. Hamid Alimcan’ın her şiirinde sevgiliye duyduğu saygı ve sevgi yan- kıları hissedilirdi. Şairin “Erik Çiçeklendiğinde” şiirinde bahar, sevgilinin kavuşma hayaliyle iç içe geçmiştir. Ayrıca şairin vata- nına olan sadakati şu dizelerde açıkça görülmektedir:
“İşte sana alem-alem çiçek, gül, Eteğine sığdığı kadar al.
Bunda umud her şeyden de çok Ölene kadar bu ülkede kal.”
Biliyoruz ki Hamid Alimcan hayatını “Kara bir günde doğdum, doğduğum anda boğuldum” sözleriyle tanımlamıştır. Ancak sevgiliyi (Zulfiya’yı) bulduktan sonra bu kara günler ona artık yabancı olmuş, “Her yüreğin bir baharı var” şiirinde bu ifadeye rastlanmaktadır. Hamid Alimcan’a “Mutluluk ve Sevinç Şairi” lakabı verilmiştir. Çünkü her bir şiirinde mutluluk ve sevinç hissedilmektedir. Hamid Alimcan’a bir başka lakap vermek gerekirse, bence “Hayat Mevsiminin Yazarı” denilebilir. Bu unvanın anlamı, onun her şiirinde sadece mutluluk ve saadet imgeleri değil, aynı zamanda hayatın acı gerçekleri de anlatılmaktadır. Bağımsızlık yıllarında, Hamid Alimcan ve Zulfiya’nın anısını ebedileştirmek amacıyla Cizzah vilayetinde Hamid Alimcan ve Zulfiya adında bir yaratıcılık okulu açıldı, ayrıca birçok sokak ve mahalleye de onların isimleri verilmeye başlandı. Bunun dışında, Taşkent şehrinde de onun heykeli dikildi. Hamid Alimcan’ın parlak yaratıcılığı ve tükenmez bilgi hazinesi biz evlatlar için en büyük mirastır. Onları korumak, Üçüncü Rönesans’ın temelleri olan gençlerin elindedir!
Tercüme: Cihangir NOMOZOV
“YAZARLAR” jurnalının redaksiya heyətinin üzvü, Özbəkistan üzrə təmsilçisi.
Münəvvərə Osmanova Özbəkistan Respublikasının əməkdar mədəniyyət işçisi
“SƏADƏT” dərgisinin baş redaktoru.
Saf sevgi sönməz
Sevmək – bu, dörd fəsil titrəyən candır,
İztirab içində qalmaqdı sevmək.
Allahdan verilən böyük bir ənam,
Rəbbin nəzərində olmaqdı sevmək.
Sevmək – köksündəki quşa inanıb,
Göylərə uçmağa can atmaq demək.
Sevilmək – alışıb, ulduztək yanıb,
Ən gözəl qadınla bir olmaq demək.
Sevmək – bu, igidlik, istəsə yarın –
Ömrü əzizini çatdırmaq ada.
Sevilmək – cəsarət, qəlbdə vüqarın –
Tənha güc göstərmək bir qoşun yada.
Yarım, dözməliyik artıq, azına,
Eşqi təşvişlərə dəyişmək olmaz.
Düşəndə bir düşdük həyat toruna,
Saf sevgi yüz ilə sönməz, azalmaz.
DÜNYA
Əsil dünya məndən də qərib,
Daş dəyməkdən zəif, incəlib.
Yalan deyə, vəfasız deyə,
Tərk edərlər, qalar qəm çəkib,
Bir dosta kef, bu miskin dünya –
Aləm üçün yaşamağım gərək.
Olarmıdı dünyaya üstün,
Tapılsaydı bir bağrıbütün?
Qalxan olaq qismət oxuna,
Əzabımdan tüsü çaxsa, mümkün
Ürək verdiyinə ömrünü verən
Anam üçün yaşamağım gərək.
Nur olmasa, pöhrələr bitməz
Əsən küləklərə tab etməz,
Civildəşər dövrəmdə giryan.
O sevinsə, varlıq sevinər,
Qara qəlbə nur saçan ayım –
Balam üçün yaşamağım gərək.
Dərdi yoxun könlü – bir kəsək.
Sığırçından fərqi yox – bişək
Qəlb dibində sitəm çox, amma
Bu dünyadan ummaram istək
Sinəm içində könlü yer almış
Sənəm üçün yaşamağım gərək.
Yaxşı-yaman günümdə həmkar,
Alar dərdimi, gələndə azar.
Nadan dost satqın çıxsa da,
Tərk etməyən qardaşım var.
Səs salanda söykəndiyim əsa
Qələm üçün yaşamağım gərək.
Büsatım yox, sözüm hədiyyə,
Var olan oğlum, qızım hədiyyə.
Qismətimdə hər şeyi gördüm,
Dost tapmadım, özüm hədiyyə.
Canımın içində yaşayır bu el –
Vətən üçün yaşamağım gərək!
OVÇU
Uçan quşa dəysə ovçunun oxu,
Qanadı qırılmış yerə gələndi.
Bircə nəfəslikmiş yer-göy arası,
Bunu adam bilməz, quşlar biləndi.
Nursuz baxışında yalvarış, ələm,
Səs salıb yol gözlər balaları ac.
Ovu olduğuna sevinər adam,
Laylalar söyləyər qoca qarağac.
Bir udum yeməkçün belə cəhalət,
Quşu, yuvasın da yandırar qada.
Ovçu əməlindən olmaz xəcalət,
Onu it ağzından almış olsa da.
SƏN BELƏ BIR XALQI HARDAN TAPARSAN
Ey qaranquş, tələsirsən haraya,
Oxuyursan, nə qəm düşüb araya?
Eyvanında quş tikdiyi yuvaya
Baxıb qalan xalqı hardan taparsan?
Yuvasından həşəm düşsə, haylayıb,
Öz yerinə qaytarmağı iş sayıb.
Balaların uçuşunu gözləyib,
Sadiq duran xalqı harda taparsan?
Bu bir el ki, qəlbi genlikdə xatəm,
Yeddi dəfə ölçüb, atmaqda qədəm.
Qəlbinin evinə üz versə də qəm,
Gülüb baxan xalqı harda taparsan?
Bircə gün gəlməsə evinə qonaq,
Canın həlak edər, kefsiz olaraq.
Quşlar oxuyanda, gecələr ancaq.
Çörək yapan xalqı hardan taparsan?
On olsa – hərənin yeri tək deyər,
Bir gün olar mənə o, dirək deyər.
Oğul el işində var, gərək deyər –
Deyib doğan xalqı harda taparsan?
Elinə baş çəkər gələndə bahar,
Sağlamlıqdır deyib, evin ağardar.
Gözünə gül-çiçək tutub da ağlar,
Belə bağban xalqı hardan taparsan?
Hal sorsan, süfrəsin açacaq dehqan,
Ömründə bir dəfə deməyib yalan.
Yerin göbəyini üzməyə imkan,
Qüvvə tapan xalqı hardan taparsan?
Hər övlad odur əzəldən məkan,
Zəhmət çəkib tapar xoşbəxtliklə şan.
Özü dirək durar, özü də tavan,
Belə olan xalqı hardan taparsan?
Quzğuna, qartala tor qurmaz ancaq,
Fikrini xətadan saxlayar uzaq.
Qonşusu öləndə qırx gecə çıraq,
Yandıran xalqı sən hardan taparsan?
Qaranquş, ey belə tələsən sənəm,
Getmə, qarlar yağa, bunun nəyi qəm?
Quşun yuvasına gecələrdə şəm,
Çıraq tutan xalqı hardan taparsan?
Sən belə bir xalqı hardan taparsan?..
ÖZÜMƏ DÖZÜM DILƏRƏM
Mənə gah əndişə, gah öyüd verər,
Nadanın yalanın susub, dinlərəm.
Ürəyimdə şimşək çaxıb dursa da,
Fağırtək arxada qalar, dinmərəm.
Ruhum qəfəsində başlanar üsyan,
Məhkum eləyərəm özümü özüm.
Haqsızları Haqqa tapşırıb, yanıb,
Bağrı qan ürəyə dilərəm dözüm.
Tercüme: Cihangir NOMOZOV
“YAZARLAR” jurnalının redaksiya heyətinin üzvü, Özbəkistan üzrə təmsilçisi.
Çaros İslamova 9 Kasım 2009’da Sırderya vilayetinin Boyovut ilçesinde doğdu. Halima Hudoyberdiyeva Adındaki Yaratıcılık Okulu’nun 9. sınıf öğrencisidir. “İrfan Ve Gençler”, “Sabah Yıldızı”, “Sırderya hakikatı”, “Tefekkür Ve Dünya” gibi gazetelerde yayımlanmış. Aşağıda onun şiirlerini okuyabilirsiniz.
ÇOCUKLUĞUM…
Keşke yine çocuk olsaydım,
Annemin ninnisini dinlesem sessizce.
Beşiğimde huzur bulup dinlensem,
Kimse rahatsız edemezdi beni o vakte dek.
İmreniyorum küçük kardeşime,
Ay ışığında tatlı bir uykuya dalıyor.
Annemin koynunda huzuru buluyor,
Hatta rüyasında bile annemi görüyor.
Keşke yine bir çocuk olsam,
O kokuların sonu olmasaydı.
Bundan daha fazlasına ne gerek,
Zaten bana bu kadarı yetiyor.
Birden düşünüyorum ürkekçe,
Ama mümkün değil böyle olmuyor.
Elbette bir bebek olamam yeniden,
Ama annem bana su ve hava gibi gerek.
Kendi ömrümle yaşamalıyım,
Çünkü annemin büyük umutları var.
Onun hayallerini ertelemeden, Gerçekleştirmeliyim, Tanrım, elbet!
BAŞKA BİR DÜNYA
Uçsuz bucaksız ovalar, tepeler,
Ufkun güzelliği başka bir dünya.
Güneşin ışıklarına doydu bedenim,
Gözümde canlanır türlü kaderler,
Uçsuz bucaksız ovalar, tepeler.
Ufkun güzelliği başka bir dünya,
Hayat meşalesi yanıyor orada, bak!
Bakışlarımı ondan zor ayırıyorum,
Görmeyen gözlere bu hüsran olur,
Ufkun güzelliği başka bir dünya.
Güneşin ışıklarına doydu bedenim,
Tutkularım artıyor, yetmiyor asla.
Işıklar yavaşça sönüyor bitmek üzere,
Varoluş bile onu benden fazla ister,
Güneşin ışıklarına doydu bedenim.
Gözümde canlanır türlü kaderler,
Kader sahiplerine açıyorum kollarımı.
Onlar ağaç ve bir bütün bahçe gibi,
Burada yaşayan gerçek kahramanlar,
Gözümde canlanır türlü kaderler.
Uçsuz bucaksız ovalar, tepeler
Çocukluk anlarını getirir aklıma.
O neşeli zamanlar hediye etti bana,
Hâlâ saklı pek çok sır onların içinde,
Uçsuz bucaksız ovalar, tepeler.
Tercüme: Cihangir NOMOZOV
“YAZARLAR” jurnalının redaksiya heyətinin üzvü, Özbəkistan üzrə təmsilçisi.
Zülheya Mıngboyeva 28 Mart 2008′ de Sirderya eyaletinin Havas ilçesinde doğdu. Halima Hudoyberdiyeva Adındaki Yaratıcılık Okulu’nun 10. sınıf öğrencisidir. İlk kitabı “İlkbahar Şarkısı” adıyla yayımlanmış. Türkiye Cumhuriyeti’nin yayınladığı “Müjde” antolojisinde, “Yaratıcılık Bahçesinden Buket”, “Gönül Şarkıları”, “Altın Neslin Şarkıları” adlı antolojide şiirleri yer aldı.
Yaratıcı çalışmaları düzenli olarak “Yeni Sirderya”, “Sabar Yıldızı”, “İrfan”, “Özbekistan Edebiyatı ve Sanatı”, Fergane Hakıkatı” gibi birçok gazetede yayımlandı.
Bilimsel makaleleri Amerika, Fransa, Rusya, Almanya, Danimarka gibi birçok ülkenin dergilerinde yayımlanmış.
Yaratıcı Olımpiyatı’nın Çumhuriyetçi etabının birincisi. Kırgız Şairler ve Yazarlar Kamu Vakfı üyesi
Artık sana yabancı değil aşk,
Artık sana aşık olmak bir kulluk.
Pencereden başını uzatmış sevgi,
Ve kendini unutmuş bir varlık.
Bulutlara saplanmış hançer,
Birden küpreyip gürler gökyüzü.
Kaç başımı vurmuşum taşlara,
Gözyaşınla oyulmuş kayayım ben.
Ah, beyaz başlı, çilli dağlar,
Gözlerime sığmayan bir hayret.
Ve aşk dilinde ötüşen kumruların
Seslerinde yankılanan sevda.
Terketmek vefasızlık olur,
Özlemlerin uzaklarda sızlanır.
Tanımlara muhtaç olmayan alem,
Bir dizi şiirine el sallar.
Artık sana yabancı değil aşk,
Artık sana aşık olmak bir kulluk.
Bonucan, demiştin ki yük oldum sana –
Dertsiz başımı eğdim, bu ağır yükle.
Bilince kadar gözümde vardı hayret,
Bilince kadar günbatımı ateş kırmızı.
Bendeki hayaller – hepsi boş,
Kelebek kanadına yazılmış itiraflar.
Yıldızları yüzük yapmak isterken,
Parmakları delik bir dertkeş.
Senden öğrensin sevmeyi bu kalp,
Ve senden öğrensin hem ağlamayı.
Aşktan başka yakalamaz hiçbir şey,
Her yürek, her adam aşkın ebedi kulu.
Kendini sonsuzluğa atan divaneyim,
Aşk kaderime yazılmış bir şaşkınım.
Sen bu otlar arasında bahçeni bul,
Sayfaların arasında sana eşlik ediyorum.
Bonucan, demiştin ki yük oldum sana.
Tercüme: Cihangir NOMOZOV
“YAZARLAR” jurnalının redaksiya heyətinin üzvü, Özbəkistan üzrə təmsilçisi.
Mercane İlhamcanova 2 Temmüz 2010′ da Sirderya vilayetinin Sirderya ilçesinde doğdu. Halima Hudoyberdiyeva Adındakı Yaratıcılık Okulu’nun 8. sınıf öğrencisidir. Şiirleri “Hayal Dalgaları” antolojisinde ve “Edebiyat ve zaman”, “Tefekkür ve dünya”, “İrfan va gençler”, “Manevi alem” gibi gazetelerinde yayımlanmış. Aşağıda onun şiirlerini okuyabilirsiniz.
ÇİÇEĞİM
Hâlini görüp ciğerim kan oldu,
Yoksa, dert denize mi battın?
Çiçeğim, neden soldu yanağın,
Yoksa, gam dünyasına mı daldın?
Feryadını dinleyen bülbüller,
Artık gururla ötmez oldu.
Hâlinden yorulan geceler,
Yüreğime hasretini koydu.
Aldandın mı baharın sözlerine,
“Seviyorum”, diye mi masal anlattı?
Kibirle baktığın o zulmün gözüne
Aşk, yolun ortasında mı bıraktı?
Toprağın verimsiz mi gerçekten,
Kara günler mi büktü başını?
Yoksa rüzgarlar mị kopardị yaprağını,
Ne oldu da kırıldı sabrın?
Seninle çiçek açardı dünya,
Eğilip asla diz çökme.
Dert hançer gibi saplanmasın sana,
Ciğerime gözyaşlarını dökme!
YALNIZ KAVAK
Köyün eteğinde bir kavak büyür,
Göğe baş kaldırarak uzanır boyu.
Bazen sabah rüzgarı okşar gövdesini,
Ama o sessiz bir düşünceye dalmış gibi.
Bazen mutsuzca eğer başını,
Sanki bir şeylerden kurtuluş bekler gibi.
Gökyüzü de hüzünlü döker yaşlarını,
Kavak, yüreğine acıyı almış gibi.
Geceleri ay eşlik eder ona,
Yıldızlar altında dertlerini anlatır.
Gururlu görünse de iç çekip inler,
Hasretin kollarında inler durur.
Güneş de kavağa sevgiyle bakar,
Gökyüzünün kuçağında kaygıyla yatar.
Ve hüzünlü kavağın ruhunu alıp,
Ufka kan rengine bürünüp batar.
Yalnızlık bıktırmış onun gamlı hayatını
Bir yoldaş arardı yüreği hayatına.
Yalnızlık doldururdu tüm düşüncelerini,
Ve özlemlerle yaşardı o kavak.
Köyün eteğinde bir kavak büyür…
Tercüme:
Cahangir NAMAZOV,
Dünya Talantları Beynəlxalq Birliyi üzvü,
Abay medalı, Beynəlxalq Usmon Nosir xatirə nişanı sahibi,
“Bütöv Azərbaycan” qəzetinin Özbəkistan üzrə təmsilçisi.
>>>> ƏN ÇOX OXUNAN HEKAYƏ <<<<
Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana
===============================================
<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ >>>>
Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93 E-mail: zauryazar@mail.ru