Bahar çiçəyi (Günay Əliyevanın “Bahar çiçəkləri” kitabına ön söz) Bahar hər zaman təbiətin yenidən doğuluşunun, ümidin, işığın və həyatın rəmzi olub. Çiçəklər isə baharın ən zərif müjdəçiləridir. Onlar səssiz dillə sevginin, gözəlliyin və saflığın nəğməsini oxuyurlar. Elə buna görə də Günay Əliyevanın “Bahar çiçəkləri” kitabının adı ilk baxışdan oxucunu təbiətin füsunkar aləminə aparsa da, kitabı vərəqlədikcə aydın olur ki, burada söhbət təkcə bahardan yox, insan ruhunda çiçək açan milli dəyərlərdən, vətən sevgisindən, ana dilindən, mədəniyyətdən və mənəvi bağlılıqdan gedir (Günay Əliyeva – Bahar çiçəkləri – pdf). Bu kitabın hər yazısı sanki bir çiçəkdir. Hər çiçəyin öz ətri, öz rəngi, öz gözəlliyi olduğu kimi, hər publisistik yazının da öz ruhu, öz nəfəsi, öz missiyası var. Müəllif bu yazılar vasitəsilə uzaq Norveçdə yaşayan soydaşlarımızın Azərbaycan sevgisini, doğma dilimizə bağlılığını, milli-mədəni irsimizi yaşatmaq istiqamətində görülən işləri böyük səmimiyyət və məsuliyyət hissi ilə oxucuya təqdim edir. Günay Əliyeva publisistikaya yalnız hadisələri qeydə alan müşahidəçi kimi yanaşmır. O, hadisələrin içində yaşayan, onların sevincini və məsuliyyətini bölüşən, milli dəyərlərin qorunmasına öz əməli ilə xidmət edən ziyalı kimi çıxış edir. Məhz buna görə kitabdakı yazılar sadəcə informasiya daşımır; onlar oxucunu düşündürür, qürurlandırır və gələcəyə ümidlə baxmağa sövq edir. Xaricdə doğulub böyüyən azərbaycanlı uşaqların ana dilini öyrənməsi, milli kimliyini qoruması, Azərbaycan tarixini və ədəbiyyatını tanıması kitabın əsas ideya xəttini təşkil edir. Müəllif göstərir ki, Vətəndən min kilometrlərlə uzaqda yaşamaq Vətəndən uzaq düşmək demək deyil. Əksinə, milli kimliyini yaşadan insan harada olursa-olsun Azərbaycanı yaşadır. Kitabın diqqətçəkən cəhətlərindən biri də burada mədəniyyətimizin müxtəlif sahələrini əhatə edən tədbirlərin, görüşlərin, təqdimatların və yaradıcı insanların fəaliyyətinin geniş şəkildə işıqlandırılmasıdır. Yazıçılar, şairlər, müəllimlər, alimlər, incəsənət nümayəndələri və diaspor fəalları bu səhifələrdə vahid bir amal ətrafında birləşirlər: Azərbaycanı tanıtmaq, ana dilini yaşatmaq və milli yaddaşı gələcək nəsillərə ötürmək. Müəllifin dili sadə, axıcı və səmimidir. O, mürəkkəb publisistik konstruksiyalardan çox, canlı müşahidələrə, faktlara və insan talelərinə üstünlük verir. Bu isə kitabın həm mütəxəssislər, həm də geniş oxucu auditoriyası tərəfindən maraqla oxunmasına imkan yaradır. “Bahar çiçəkləri” bir müəllifin yaradıcılıq hesabatı olmaqdan daha artıq məna daşıyır. Bu kitab Azərbaycan diasporunun mədəni salnamələrindən biridir. Burada hər yazı gələcək üçün qorunub saxlanılan bir sənəd, bir xatirə, bir tarix parçasıdır. İnanıram ki, bu kitabı oxuyan hər bir insan burada özünə doğma olan nəyisə tapacaq: ana dilinin hərarətini, vətən sevgisinin müqəddəsliyini, insanlığın gözəlliyini və bahar təravətini. Bahar torpağa necə yeni nəfəs gətirirsə, Günay Əliyevanın “Bahar çiçəkləri” də oxucu qəlbinə eyni təravəti, eyni ümid işığını gətirir. Bu kitab uzun illər sonra da öz dəyərini qoruyacaq, milli yaddaşımızın və diaspor tariximizin qiymətli nümunələrindən biri kimi yaşayacaqdır. Oxucunu bu mənəvi baharın gözəl çiçəklərini sevə-sevə seyr etməyə və onların ətrini duymağa dəvət edirəm.
Norveçin paytaxtı Oslo şəhərində fəaliyyət göstərən Nizami Gəncəvi adına həftəsonu Azərbaycan dili məktəbinin şagirdləri Qarabağa səfər ediblər. Səfər çərçivəsində məktəblilər Azərbaycanın tarixi və mədəni irsi ilə yaxından tanış olub, işğaldan azad edilmiş əraziləri ziyarət ediblər.
Səfərin ən yaddaqalan anlarından biri şagirdlərin Qarabağda vətənpərvərlik mövzusunda mahnılar səsləndirməsi olub. Onların ifası Vətənə sevgi, milli həmrəylik və dövlətçilik dəyərlərinə bağlılığın ifadəsi kimi böyük maraq doğurub.
Bu cür səfərlərdə məqsədi xaricdə yaşayan azərbaycanlı gənc nəslin milli kimliyə bağlılığını gücləndirmək, Azərbaycanın tarixi həqiqətlərini və mədəni irsini gələcək nəsillərə aşılamaq, həmçinin Qarabağın dirçəliş prosesi ilə onları yaxından tanış etməkdir. Fotolar:
Oslodakı şagirdlərindən vətənpərvərlik və sülh mesajı
Norveçin paytaxtı Osloda fəaliyyət göstərən Nizami Gəncəvi adına həftəsonu məktəbinin şagirdləri növbəti dəfə Azərbaycan mədəniyyətini və milli-mənəvi dəyərlərimizi uğurla təbliğ ediblər. Məktəblilər sözləri Gülzar İbrahimovaya, musiqisi Elşən Nicata məxsus olan “Sağ ol, ey Vətən!” və “Sülh nəğməsi” mahnılarını böyük ruh yüksəkliyi ilə ifa edərək xüsusi musiqi nömrəsi hazırlayıblar.
Şagirdlərin təqdim etdiyi kompozisiya Vətənə sevgi, sülh, birlik və milli həmrəylik ideyalarını özündə əks etdirib. Hazırlanan musiqi nömrəsi xaricdə böyüyən azərbaycanlı uşaqlarda ana dilinə, milli musiqiyə və vətənpərvərlik dəyərlərinə bağlılığın formalaşdırılması istiqamətində görülən işlərin bariz nümunəsi olub.
Qeyd edək ki Nizami Gəncəvi adına həftəsonu məktəbi Norveçdə yaşayan azərbaycanlı uşaqlara ana dili, tarix və mədəniyyətimizin öyrədilməsi ilə yanaşı, milli musiqimizin və mənəvi dəyərlərimizin təbliğinə xidmət edən müxtəlif tədbirlər həyata keçirməyə davam edir. Fotolar:
Soyuq Şimalda Şərq hərarəti (Günay Əliyevanın “Nərgiz” kitabına ön söz) Salam olsun, çox dəyərli oxucum! Bəzən bir kitab təkcə müəllifin yazdıqlarını deyil, bütöv bir dövrün yaddaşını yaşadır. Elə kitablar var ki, onları vərəqlədikcə hadisələri oxumursan, insanların sevgisini, həsrətini, milli kimliyə bağlılığını, Vətənə uzanan görünməz telləri hiss edirsən. Günay Əliyevanın “Nərgiz” kitabı da məhz belə nəşrlərdəndir. Şimalın sərt iqlimi ilə tanınan Norveçdə Azərbaycan ruhunu yaşatmaq, ana dilini qorumaq, milli-mənəvi dəyərləri gələcək nəsillərə ötürmək asan məsələ deyil. Bunun üçün təkcə təşkilatçılıq yox, həm də böyük sevgi, səbir və fədakarlıq lazımdır. “Nərgiz” kitabının hər səhifəsində məhz bu fədakarlığın izi görünür. Təfərrüatlara keçməzdən əvvəl müəllifi yaxından tanıyaq: QISA ARAYIŞ Günay Əliyeva (Əliyeva Günay Asif qızı) 1985-ci ildə Yevlax şəhərində anadan olmuşdur. İbtidai təhsilini Bakı şəhəri, Nərimanov rayonu, Novruzov qardaşları adına 36 nömrəli orta məktəbdə almışdır. Ali təhsilini Azərbaycan Dövlət Mədəniyyət və İncəsənət Universitetində başa vurmuşdur. Ədəbiyyata marağı məktəb illərindən formalaşmışdır. Həmin dövrdə qələmə aldığı “Məktəb illəri” şeiri “Savalan” qəzetində dərc olunmuşdur. Sonralar “Paritet” qəzetində jurnalist kimi fəaliyyət göstərmiş, burada müəllifi olduğu hekayələr mütəmadi olaraq nəşr edilmişdir. 2011-ci ildən Norveç Krallığının paytaxtı Oslo şəhərində yaşayır. Oslo Universitetində Mədəniyyət və Əlaqələr ixtisası üzrə bakalavr, Media və Əlaqələr ixtisası üzrə magistr təhsili almışdır. Hazırda Osloda fəaliyyət göstərən Akademika Kitab Evində çalışır. Eyni zamanda, 2020-ci ildən etibarən Oslo şəhərində fəaliyyət göstərən Nizami Gəncəvi adına Həftəsonu Azərbaycan Dili Məktəbinin koordinatoru kimi fəaliyyət göstərərək Azərbaycan dilinin, mədəniyyətinin və milli-mənəvi dəyərlərinin xaricdə yaşayan soydaşlar arasında təbliği və gələcək nəsillərə ötürülməsi istiqamətində çalışır. Günay Əliyeva “Nərgiz” kitabının müəllifidir. Günay Əliyeva 2020-ci ildən “Yazarlar” jurnalı ilə sıx əməkdaşlıq edir və müntəzəm olaraq həm “Yazarlar” jurnalında, həm də müvafiq olaraq “Yazarlar.Az” saytında dərc olunur. Günay Əliyeva ədəbiyyatımızın təbliği və dilimizin qorunması yönündə göstərdiyi xidmətlərə görə “Yazarlar” jurnalı tərəfindən “Çingiz Abdullayev” diplomu (2024), “Ziyadar” mükafatı (2026), “Ədəbiyyat səfiri” diplomu və mükafatı (2026) ilə təltif olunub. Günay Əliyeva “Yazarlar” jurnalının redaksiya heyətinin üzvü, “Norveç” üzrə təmsilçisidir. Müəllif illər boyu müxtəlif tədbirləri, görüşləri, təqdimatları, konfransları, uşaq layihələrini və mədəniyyət proqramlarını sadəcə xəbər kimi təqdim etmir. O, bütün bunları Azərbaycançılıq ideyasının xidmətində olan mənəvi missiya kimi qələmə alır. Kitabın əsas qəhrəmanı əslində ayrı-ayrı insanlar deyil, Azərbaycanın özüdür. Harada yaşamasından asılı olmayaraq ürəyi Vətənlə döyünən soydaşlarımız bu kitabın əsas obrazlarına çevrilirlər. “Nərgiz”də ən çox diqqəti cəlb edən cəhətlərdən biri ana dilinə göstərilən sonsuz ehtiramdır. Oslo şəhərində fəaliyyət göstərən Nizami Gəncəvi adına həftəsonu Azərbaycan dili məktəbinin fəaliyyəti, Beynəlxalq Ana Dili Gününə həsr olunan tədbirlər, uşaqların Azərbaycan dilində şeir söyləmələri, mahnılar oxumaları və milli kimlik ruhunda tərbiyəsi kitabın aparıcı xəttini təşkil edir. Bu kitabın başqa bir üstünlüyü onun publisistik salnamə xarakteri daşımasıdır. Burada hər yazının arxasında konkret zaman, konkret hadisə və konkret əməyin izi dayanır. Müəllif oxucuya sadəcə məlumat vermir, onu hadisələrin iştirakçısına çevirir. Oxucu Oslo kitabxanalarında keçirilən təqdimatlarda, Novruz tonqalları ətrafında, Zəfər bayramı tədbirlərində, uşaqların şeir söylədiyi salonlarda, Azərbaycan musiqisinin səsləndiyi konsertlərdə özünü iştirakçı kimi hiss edir. Xüsusilə diqqət çəkən məqamlardan biri də kitabın uşaqlara yönəlmiş fəaliyyəti əhatə etməsidir. Gülzar İbrahimovanın “Trolların sirri” əsərinin yaranması, Norveçdə təqdimatı, uşaqların həmin əsəri Norveç dilinə tərcümə etməyə başlaması göstərir ki, mədəniyyət xalqları bir-birinə yaxınlaşdıran ən möhkəm körpüdür. Bu baxımdan Günay Əliyevanın fəaliyyəti yalnız Azərbaycan diasporu üçün deyil, mədəniyyətlərarası dialoq baxımından da əhəmiyyətlidir. Kitabın səhifələrində vətənpərvərlik xüsusi yer tutur. Qarabağ zəfərinə həsr olunmuş tədbirlər, Novruz şənlikləri, Dünya Azərbaycanlılarının Həmrəyliyi Günü, Müstəqillik Günü, ana dili ilə bağlı layihələr göstərir ki, müəllif üçün milli kimlik yalnız keçmişin xatirəsi deyil, gələcəyin məsuliyyətidir. Publisistika çox zaman gündəlik hadisələrin ömrü qədər yaşayır. Lakin bəzən elə publisistik nümunələr yaranır ki, onlar dövrün tarixi sənədinə çevrilir. “Nərgiz” də belə kitablardandır. Bu gün xəbər kimi oxunan yazılar sabah Norveçdə Azərbaycan diasporunun formalaşma tarixini araşdıracaq tədqiqatçılar üçün qiymətli mənbəyə çevriləcək. Günay Əliyevanın dili sadədir, səmimidir və oxucuya yaxındır. O, pafosdan uzaq duraraq faktları danışdırır. Bu isə kitabın inandırıcılığını daha da artırır. Müəllif hadisələri bəzəmir, onların mahiyyətini göstərir və oxucunu həmin mühitə aparmağı bacarır. “Nərgiz” adının özü də rəmzi məna daşıyır. Nərgiz çiçəyi qışın sonu ilə baharın başlanğıcı arasında açır. Soyuq torpaqdan boylanan ilk ümidlərdən biri olur. Bu kitab da elə həmin rəmzi yaşadır. Norveçin sərt qışı içərisində Azərbaycan ruhunun, ana dilinin, milli musiqisinin, poeziyasının və mədəniyyətinin çiçəklənməsini nümayiş etdirir. Bu kitabı oxuyarkən anlayırsan ki, Vətəni yaşatmaq üçün mütləq onun coğrafiyasında yaşamaq şərt deyil. Vətəni ürəyində yaşadan insanlar harada olsalar, orada kiçik bir Azərbaycan qururlar. Günay Əliyevanın rəhbərliyi və əməyi ilə həyata keçirilən çoxsaylı layihələr bunun canlı sübutudur. Əminliklə demək olar ki, “Nərgiz” təkcə publisistik yazılar toplusu deyil. Bu kitab Azərbaycan diasporunun mənəvi salnaməsi, milli kimliyimizin soyuq Şimalda döyünən isti ürəyidir. Oxuculara təqdim olunan bu nəşr gələcək nəsillər üçün həm örnək, həm də qiymətli sənəd olacaqdır. Çünki burada yazılanlar sadəcə hadisələr deyil, Vətən sevgisinin, ana dilinə məhəbbətin, milli yaddaşın və Azərbaycançılıq ideyasının yaşayan tarixidir. Soyuq Şimalın ağ örpəyi altında döyünən bu isti ürək uzun illər Azərbaycan sözünə, Azərbaycan mədəniyyətinə və Azərbaycan ruhuna işıq saçacaq. Sona qədər həmsöhbət olduğunuz üçün təşəkkür edirəm. Hələlik!
Günay Əliyeva (Əliyeva Günay Asif qızı) 1985-ci ildə Yevlax şəhərində anadan olmuşdur. İbtidai təhsilini Bakı şəhəri, Nərimanov rayonu, Novruzov qardaşları adına 36 nömrəli orta məktəbdə almışdır. Ali təhsilini Azərbaycan Dövlət Mədəniyyət və İncəsənət Universitetində başa vurmuşdur. Ədəbiyyata marağı məktəb illərindən formalaşmışdır. Həmin dövrdə qələmə aldığı “Məktəb illəri” şeiri “Savalan” qəzetində dərc olunmuşdur. Sonralar “Paritet” qəzetində jurnalist kimi fəaliyyət göstərmiş, burada müəllifi olduğu hekayələr mütəmadi olaraq nəşr edilmişdir. 2011-ci ildən Norveç Krallığının paytaxtı Oslo şəhərində yaşayır. Oslo Universitetində Mədəniyyət və Əlaqələr ixtisası üzrə bakalavr, Media və Əlaqələr ixtisası üzrə magistr təhsili almışdır. Hazırda Osloda fəaliyyət göstərən Akademika Kitab Evində çalışır. Eyni zamanda, 2020-ci ildən etibarən Oslo şəhərində fəaliyyət göstərən Nizami Gəncəvi adına Həftəsonu Azərbaycan Dili Məktəbinin koordinatoru kimi fəaliyyət göstərərək Azərbaycan dilinin, mədəniyyətinin və milli-mənəvi dəyərlərinin xaricdə yaşayan soydaşlar arasında təbliği və gələcək nəsillərə ötürülməsi istiqamətində çalışır. Günay Əliyeva “Nərgiz” kitabının müəllifidir. Günay Əliyeva 2020-ci ildən “Yazarlar” jurnalı ilə sıx əməkdaşlıq edir və müntəzəm olaraq həm “Yazarlar” jurnalında, həm də müvafiq olaraq “Yazarlar.Az” saytında dərc olunur. Günay Əliyeva ədəbiyyatımızın təbliği və dilimizin qorunması yönündə göstərdiyi xidmətlərə görə “Yazarlar” jurnalı tərəfindən “Çingiz Abdullayev” diplomu (2024), “Ziyadar” mükafatı (2026), “Ədəbiyyat səfiri” diplomu və mükafatı (2026) ilə təltif olunub. Günay Əliyeva “Yazarlar” jurnalının redaksiya heyətinin üzvü, “Norveç” üzrə təmsilçisidir.
Osloda 28 May – Müstəqillik Gününə həsr olunmuş tədbir təşkil edilib
Norveç paytaxtı Oslo şəhərində Nizami Gəncəvi adına həftəsonu Azərbaycan dili məktəbinin təşkilatçılığı ilə 28 May – Müstəqillik Gününə həsr olunmuş konsert proqramı keçirilib.
Tədbirdə Azərbaycanın zəngin mədəni irsi, milli-mənəvi dəyərləri və dövlətçilik ənənələrini əks etdirən sərgi nümayiş olunub. Sərgidə dövlət rəmzləri, kəlağayı nümunələri, milli atributlar və Azərbaycan mədəniyyətini təcəssüm etdirən müxtəlif eksponatlar təqdim edilib. Konsertin açılışında çıxış edən Nizami Gəncəvi adına həftəsonu Azərbaycan dili məktəbinin müəlliməsi və koordinatoru Gunay Aliyeva Azərbaycan Xalq Cümhuriyyətinin tarixi əhəmiyyətindən, xalqımızın müstəqillik ənənələrindən və bu dəyərlərin gələcək nəsillərə aşılanmasının vacibliyindən danışıblar.
Konsertin bədii hissədə milli musiqi və rəqs nömrələri təqdim olunub. Drezden Simfonik Orkestrinin solisti, Norveç Musiqiçilər Birliyinin üzvü,kamança ifaçısı Şəbnəm Hüseyn milli musiqilər və mahnılarla çıxış edərək tədbirin yüksək əhval-ruhiyyədə keçməsinə töhfə verib. Norveç Azərbaycanlıları Gənclər Təşkilatının sədri Arvin Balanji pianoda musiqi nömrələri ifa edib. Bəstəkar-pianoçu Arzu Rzayeva isə müəllifi olduğu əsərləri səsləndirib. Rəqqaslar Əzizə İbrahimova və Səid İbrahimov konsertdə Azərbaycan milli rəqslərini təqdim edərək iştirakçılar tərəfindən böyük maraqla qarşılanıblar.
Konsertdə xanəndə Aytən Xakzadın ifasında muğam və xalq musiqisi nümunələri də səsləndirilib. İfa olunan musiqi nömrələri qonaqlar tərəfindən alqışlarla qarşılanıb.
Nizami Gəncəvi adına həftəsonu Azərbaycan dili məktəbinin şagirdləri də proqramda fəal iştirak edərək 28 May – Müstəqillik Gününə, Vətənə və dövlətçilik dəyərlərinə həsr olunmuş vətənpərvərlik mövzusunda şeirlər söyləyiblər.
Tədbirin əsas məqsədi Norveçdə yaşayan Azərbaycan icmasının birliyinin və həmrəyliyinin daha da möhkəmləndirilməsi, Azərbaycan tarixinin, mədəniyyətinin və milli dəyərlərinin təbliği və 28 May – Müstəqillik Gününü qeyd etmək olmuşdur.
Qeyd edək ki, tədbir iştirakçılara Azərbaycanın müstəqillik tarixini, milli-mədəni irsini və dövlətçilik ənənələrini daha yaxından tanıtmaq baxımından mühüm əhəmiyyət daşıyıb.
“Çox gecdir, indi mənə ev verilsə də, getmərəm” Tanınmış aktyor Oqtay Ramazanov qocalar evinin daimi sakininə çevrilməsində özünü günahkar bilir Belə bir fikir var: Qadın insanı həyata gətirir, xoşbəxtliyə yox. Əgər dünyaya gələn insanların hamısı xoşbəxt olsaydı, bəlkə də xoşbəxtliyin qədrı bilinməzdi. Bəlkə elə buna görədir ki, xoşbəxtliklə bərabər insan həyatında “bədbəxtlik” deyilən bir məfhum da mövcuddur. İnsanın enişli-yoxuşlu, mürəkkəb həyat yollarında bu iki an daima bir-birini əvəz edir. Ahıllar Günü və Ramazan bayramı ilə əlaqədar olaraq Dövlət Musiqili Komediya Teatrının təşəbbüsü ilə teatrın kollektivi ilə birgə yolumuz Bilgəhdə yerləşən və “Qocalar evi” kimi tanınan müharibə və əmək veteranları pansionatına düşdü. İlk qarşımıza çıxan da elə nurani simalı, gözlərində qəm, kədər gizlənən və hər gələndən ümid gözləyən qocalar oldu. Pansionatın həyatında bir sükut hiss olunurdu. Bu sükuta “Muskomediya”nın kollektivinin hazırladığı bayram proqramı bir canlanma, bir şənlik qatdı. Teatrın solisti əməkdar artist Xanım Qafarovanın, Ramil Qasımovun ifa etdiyi musiqilər ahılların qəlbini riqqətə gətirdi, hətta onlar qol qaldırıb rəqs etdilər. Artıq bir neçə müddətdir sorağını aldığımız, kino və teatr səhnəsində silsilə obrazlar yaratmış, tanınmış aktyor Oqtay Ramazanovla görüşə tələssək də, onu iştirakçılar arasında görmədik. O. Ramazanovun harada olması ilə maraqlanmaq üçün pansionatın direktoru Bəhruz Əliyevovla görüşdük. O bildirdi ki, faciəli, qeyri-adi tale yaşamış, uzun illərdir yataq xəstəsi olan, ürəyi, qəlbi sənət sevgisi ilə döyünən, xeyli müddətdir səhnədən aralı düşən O. Ramazanov qocalar evini özü üçün sığınacaq seçib. Xəstəliyi ilə əlaqədar olaraq şənlikdə iştirak edə bilməyəcəyini öyrənən kimi pansionatda onun üçün ayrılmış otağa getdik. Gözlərində həm sevinc, həm də kədər hiss olunan aktyor bizimlə söhbət zamanı bir anlıq səhnəli günlərinə qayıtdı. O, keçmişinə yenidən nəzər salaraq, xatirələrlə dolu olan həyat dəftərçəsini yenidən vərəqlədi. Respublikanın xalq artisti Lütfi Məmmədbəyovun rəhbərlik etdiyi xalq teatrı səhnəsində formalaşan Oqtay Ramazanov 1960-cı ildə Gənc Tamaşaçılar Teatrının baş rejissoru Zəfər Nemətov tərəfindən teatra dəvət ediləndə artıq səhnə üçün tam hazır aktyor idi. Aktyor üçün vacib olan bütün keyfiyyətləri Tanrı ona bəxş etmişdir. Gözəl sima, aydın diksiya, yaraşıqlı boy-buxun və yüksək aktyorluq məharəti. Bu keyfiyyətlər Oqtay Ramazanovun Gənc Tamaşaçılar Teatrının səhnəsində yaratdığı çoxsaylı obrazların sevilməsində əsas stimul olmuşdu. O, sənət beşiyi olan Gənc Tamaşaçılar Teatrının səhnə quruluşu verilən bir sıra tamaşalarda – “Yarımçıq şəkil”də (Knyaz), “Etibar”da (Xələf), “Aydınlığa doğru”da (Ağarza) və s. kimi bir sıra maraqlı rollarda canlı və inandırıcı oyunu ilə tamaşaçıların rəğbətini qazanmışdı. İstedadlı aktyordakı təşkilatçılıq bacarığı, çalışdığı kollektivdə yüksək qiymətləndirilərək ona dirijor müavini vəzifəsi etibar edilib. Hətta bu vəzifədə çalışarkən SSRİ Mədəniyyət Nazirliyinin fəxri fərmanı ilə mükafatlandırılıb. Oqtay Ramazanov 1982-ci ildə Leyla Bədirbəylinin rəhbərliyi ilə “Azərbaycanfilm” kinostudiyasında yaradılmış kinoaktyor teatrının truppa müdiri vəzifəsinə dəvət edilmişdi. O, 1992-ci ildən Azərbaycan Mədəniyyət Fondunun fərdi təqaüdçüsü, 1996-cı ildən isə Fondun “Sönməyən ulduzlar” assosiasiyasının üzvüdür. Yəni, bir sözlə O. Ramazanov insan kimi xoşbəxt yaşayırdı – işi, evi, ailəsi, uşağı və ən əsası tamaşaçı sevgisi həmişə onu müşayiət edirdi. Lakin qəfil onun xoşbəxt həyatı öz axarından çıxdı və məhrumiyyətlər başladı. O. Ramazanov yol qəzası nəticəsində ağır bədən xəsarəti aldı. Bu hadisə onun həyatındakı işıqlı, xoş günləri qayğılı, ağrılı və ağır anlarla əvəzlədi. O, artıq 1984-cü ildə başlayan sənətlə bağlı kinostudiya fəaliyyətini dayandırdı, istəyindən asılı olmayaraq səhnədən uzaqlaşmağa məcbur oldu. İstedadlı aktyor, geniş qəlbli, səmimi insan olan O. Ramazanov pansiyonata gəlişini belə xatırlayır: – Bilirsiniz, o vaxtlar mən yol qəzası keçirəndə sənət dostlarım dedi ki, bir neçə müddət burada qal sənə ev verəcəklər. Bura gəlişim 1993-cü ildə oldu. Artıq 15 ildir ki, buradayam. Bu məkanı özümə isti bir sığınacaq və gözəl bir sənət ocağı seçmişəm. İndi mənə ev verilsə də, getmərəm. Çox gecdi, çünki özüm sərbəst hərəkət edə bilmirəm. – Övladınız varmı? – Əlbəttə. Bir oğlum var. Ondan da çox razıyam. Siz elə bilirsiniz ki, bura düşən qocaların çoxunun övladı günahkardır. Həyatda səhfsiz insan yoxdur, onlarda hər hansı bir səbəb üzündən bura gəlirlər. Mən bura düşməkdə özümü günahkar bilirəm..(Qəhərlənir) – Tibbin yüksək səviyyədə inkişaf etdiyi bir dövrdə sizin xəstəliyinizin müalicəsi mümkün deyilmi? – Nə deyim, qızım? O vaxt həkimlər bacardıqlarını etdilər, ancaq nədənsə bir nəticə alınmadı. İndi də artıq gecdir. Mən heç kəsin köməyi olmadan normal ayaq üstə qala bilmirəm, gəzə bilmirəm. Bu mənim üçün ağır dərddir. Müalicəmlə bağlı heç kəsə bir söz demirəm. Ümumiyyətlə,nə qədər çətinliyim olsa belə, heç kəsə ağız açıb, bir dilək diləməyi qüruruma sığışdırmıram. Bir şeir parçasında deyildiyi kimi: “İstəmirəm dəmir kimi əyiləm, Polad kimi sınsam, yaxşıdır.” – Sənət dostlarınızla əlaqələriniz varmı? – Deyərdim ki, indi məni həyata bağlayan amillərdən biri də sənət dostlarımdır. Xüsusən də Mədəniyyət Fondunun sədri Kamal Abdulla. Ən çətin anlarımda Kamal müəllimin qayğısı ilə əhatə olunmuşam. Bundan başqa Yaşar Nuri, Telman Adıgözəlov, Akif İslamzadə, Afaq Bəşirqızı, Kübra Əliyeva, Sənubər İsgəndərli, Atabala Səfərov, Xanım Qafarova və başqa sənət dostlarım həmişə məni yada salır və hər cür qayğı göstərirlər. Pansionatın direktoru Bəhruz müəllimin də həmişə qayğısını hiss etmişəm. Bütün sənət dostlarıma məni unutmadıqları üçün minnətdarlığımı bildirirəm. – Deyirlər insan öz taleyi ilə barışmalıdır. Siz necə… – Bilirsiniz, belə bir vəziyyətdə yaşamaq çox çətindir, çox ağırdır. Deyərdim ki, dözülməzdir. Mən həm sizlərin gəlişinə sevinirəm, həm də kədərlənirəm. Sevinirəm ona görə ki, məni yada salıb gəlmisiniz, kədərlənirəm ona görə ki, səhnədə nəfəsindən od-alov püskürən O. Ramazanovu bu vəziyyətdə görürsünüz. Bax, bu hal məni çox sıxır. Amma Allahımdan çox razıyam. Ümid son deyil, hələ də sağalmağa ümidim var. Onun üçün də qismətimlə barışmağa hələ tələsmirəm. Axı, hər qaranlıq gecənin bir işığı olur. –Yəqin ki, yenidən səhnəyə qayıtmaq arzusu Sizi hələ də tərk etməyib? – Yox, sənət sevgisi məni heç vaxt tərk etməyəcək. Həmişə o arzu ilə yaşayıram. Mənim hələ sənətə deyilməmiş çox sözüm qalıb. Ən böyük arzum isə budur ki, bu dəyişkən dünyada insanlar həmişə bir-birilərinə mənəvi dayaq olsunlar. Necə ki, siz bu gün pansionata gələrək mənim taleyimlə, illərdən bəri çarpayı xəstəsi olan adamla maraqlanmısınız. İnanın, bu məni o qədər sevindirdi ki, yüngülləşdirdi ki. Çünki insana lazım olan mehribanlıq, səmimiyyət böyük nemətdir. Sözümü görkəmli şairimiz Mikayıl Müşfiqin bir şeir parçası ilə tamamlamaq istərdim: Bu vəfasız ömür, bu coşğun dərə, Gərək boş-boşuna axıb keçməsin. Bu gözəl cahanı sanıb pəncərə, Hər gələn sadəcə baxıb keçməsin. Hər ruhun öz sığınacağı olur. Sığındığı qapını bağlı görəndə tənha ruh öz həmdəmini axtarır… Qocalar isə həmdəmlərini yaşadıqları məkanda, yəni “Qocalar evi”ndə tapıblar. Müsahibə “Paritet” qəzetinin N: 101 (1266) 4-6 oktyabr 2008-ci il sayında səh. 11-də dərc olunub.
AYAQQABI (hekayə) Dəmir torla hasara alınmış həyətin içərisində çiy kərpicdən tikilmiş bir ev var idi. Evin tavanı quru ağacla örtülmüşdü, döşəməsinə isə seyrək toxunuşlar arasında yaşıl otların baş qaldırdığı həsir salınmışdı.
Otağın baş tərəfində, qırmızı güllü döşəyi sərilmiş çarpayını yığışdıran, əyinlərində ağ, qırmızı çiçəkli don olan yeddi yaşlı qıyıqgözlü əkiz qızlar, içərisi qaz tükü ilə doldurulmuş yastığı dartıb, onu kimin cehiz aparacağını müəyyən edə bilməyərək bir-biri ilə çəkişirdilər.
Otağın küncündə, üzərində yamamaq üçün biz, çəkic və müxtəlif mıxlar olan masaya tərəf əyilib işini görən atalarından sanki çəkinirdilər.
Atasının yanında diz çökərək nəzərlərini onun əlindəki cırıq ayaqqabıya zilləmiş, arıq, gözləri çuxura düşmüş, çopur üzlü, yanaqları batıq, boynunda sapla düzülmüş ləçəklərdən ibarət çobanyastığı boyunbağısı olan altı yaşlı Bahar, hərdən bir bacılarına göz ağardaraq onları sakitləşdirməyə çalışsa da, xəyalında ayaqqabıları ayağında olan Nicatın, üzərinə çobanyastığı düzülmüş taxtadan hazırlanmış tütəyi dodaqlarına sıxaraq arxın suyunu qırçınlayan, yarpaqları əsdirən qırmızı dimdikli, sapsarı ördək balalarını ovsunlamasını xatırlayırdı.
Ata əlindəki uc tərəfi balıq ağzı kimi açılmış, üstünə qəhvəyi parçadan yamaq vurulmuş, altlığı it qulağı kimi sallanan, bir neçə yerindən ağ kəndirlə bağlanmış qara rəngli cırıq ayaqqabını divar dibində təpə kimi yığılmış ayaqqabıların üstünə atdı. Bunu görən Bahar hövlnak yerindən qalxdı.
Atılan köhnə, cırıq ayaqqabını bağrına basaraq atasından onu mütləq təmir etməsini yalvara-yalvara xahiş etdi. Bundan əsəbiləşən pinəçi Vəli dedi: – O əzizlədiyin ayaqqabını apar, alkaş Nəcəfin oğlu Nicatın təpəsinə vur! De ki, avaralanmaqdansa getsin ot yığsın, mal-qaraya baxsın, pul qazansın, özünə bir ayaqqabı alsın. Artıq mən bu ayaqqabılara yamaq üstündən yamaq vurmaqdan bezmişəm. Daha ələ gələsi deyil. Ayaqqabı elə bil adamın əlindən “qaçmaq istəyir”.
Bahar atasına dedi: – Ata, bəlkə bir təhər yamaq vurub düzəldəsən? Onlar çox kasıbdırlar. O, bulaqdan su gətirəndə həmişə mənə kömək edir. Axı onun bundan başqa ayaqqabısı yoxdur…
Bunu deyərkən göz yaşları sel kimi axan qızının halını görən ata sanki bir anlıq yumuşaldı. Lakin dərhal özünü toparlayıb dedi: – Ay anasına oxşamış həyasız! Onun atası araq içib alkaşlıq edəcək, harda gəldi yıxılıb qalacaq, mən də onun yetimçəsinə ayaqqabı düzəldəcəyəm? Qoy rədd olsun! Elə bilirdim ki, sən saçına hər dəfə çiçək taxıb bulağa gedəndə bir iş çıxacaq. Əlinə bir az yun düşən kimi götürüb bulağa qaçırsan, yırğalana-yırğalana yunu yuyursan ki, Nicat sənə baxsın? Yoxsa indi də alkaş Nəcəfin oğluna vurulmusan?
Ata qəzəblə danışdıqca səsi daha da sərtləşirdi. Nəhayət, ayaqqabı tayını bağrına basıb hıçqıran qızı açıq qapıdan həyətə itələdi.
Bu anda əkizlərin dartışmasına dözməyən yastıq cırıldı və içindəki qaz tükləri bütün otağa yayıldı.
Ağappaq qar kimi görünən qaz tükləri havada süzülərək Vəlinin üst-başına qonanda, o qəzəblə ayağa qalxdı. Qızlar atalarının qəzəbini görüb qorxularından çarpayının altından sürünüb çölə qaçdılar.
Vəli içində bir qədər tük qalan yastığı götürüb həyətə atdı. Yastığın içindən çıxan ağ tüklər sarı-qırmızı çiçəklərin üstünə üzüqoylu uzanmış Baharın və onun yanındakı ayaqqabıların üzərinə kəfən kimi sərildi. Qız gözlərini yumdu.
Həyətdəki ördək balalarının dairəyə aldığı qız gözlərini açanda Nicatın qanlı ayaqlarını gördü. O, baş barmağı qanayan sağ ayağı və əlləri ilə tükləri aralayaraq ayaqqabılarını götürüb sakitcə uzaqlaşdı.
Bahar ayağa qalxıb qapının yanındakı qaloşları götürdü və oğlanın ayağından axan qanın iz saldığı çoban yastıqları arasından onun ardınca qaçdı.
Arxın kənarında iri bir daşın üstündə oturan Nicat əl atıb, ağ ləçəkləri qana bulaşmış çobanyastığından birini qıza uzatdı. Qızın gözündən axan yaş əlindəki çobanyastığının üzərinə düşərək inci kimi parladı.
Qız qaloşları daşın yanına qoyaraq, əlindəki çobanyastığı ilə evə qayıtdı.
Cırıq ayaqqabılarla evə qayıdan Nicat özünü üzüstə çarpayıya atdı. Gecənin bir yarısı ayılarkən, yanındakı çarpayıda saqqallı atasının uzandığını gördü. Başını yana çevirəndə, üzərinə ay işığı düşmüş ayaqqabılar gözünə sataşdı.
Bir an düşündükdən sonra cəld yataqdan qalxıb ayaqqabıları götürdü və qanı qurumuş ayaqlarına geyindi. Lakin ayaqqabının ucundan barmaqları göründüyü üçün onları çıxarıb kənara qoydu.
Mıxdan asılmış sırıqlını götürüb yatağına qoydu və üstünə yorğanı örtdü ki, yoxluğunu atası hiss etməsin. Sonra otağın küncündəki kisəni və qırxlığı götürərək həyətə çıxdı.
Qonşu Mehdi kişinin daşdan tikilmiş tövləsinə daxil oldu. Gətirdiyi kəndirlə tövlədəki qoyunlardan birinin ayağını bağladı və qırxlıqla onun yununu qırxıb kisəyə doldurdu. Daha sonra kisəni çiyninə ataraq, gəldiyi kimi sakitcə tövlədən çıxıb qonşu kəndə tərəf yollandı.
Səhərə yaxın Sənəm nənəgilə çatdı. Qapını döydü. Başında bir neçə yaylıq dolanmış, əynində gen tuman və arxalıq olan Sənəm nənə qapını açıb Nicatı həyətə çağırdı.
Nicat həyətdə sərilmiş xalçalara heyranlıqla baxırdı. Onun gözü yan tərəfdə taxtın üzərinə sərilmiş xalçanın üstündəki boyunbağılı qız təsvirinə sataşdı. Heyrətləndi — xalçadakı qız Bahara çox bənzəyirdi.
– Sənə ip əyirmək üçün cins qoyun yunu gətirmişəm, – deyə Nicat kisəni qadına uzatdı.
Sənəm nənə yunu götürüb boynundakı pul kisəsini çıxardı və ehtiyatla soruşdu: – Ədə, bu oğurluq deyil ki?
– Yox, Sənəm nənə, öz qoyunlarımızındır, – deyə Nicat cavab verdi.
Sənəm nənə başını yırğalayaraq dedi: – Atan sərxoşluğu ilə ananı çərlədib öldürəndən sonra qoyunları satıb arağa verməmişdimi?..
Buna baxmayaraq, o, Nicatla hesablaşdı. Nicat pulu alıb, qırmızı kərpicdən tikilmiş, bəzəkli qapısı olan dükana daxil oldu.
Dükanın içində divardan asılmış qəhvəyi rəngli ayaqqabılara baxdı və ən yaxşısını seçdi — təmiz dəridən, üstü qaytanlı, möhkəm tikişli bir ayaqqabı.
Ayaqqabını ayağına geyinərək sevinclə evə qayıdırdı. Birdən yol üstündə atasının onu söydüyünü eşitdi: – Köpək oğlu, təzə fırıldağa keçib! Sırıqlını yatağına qoyub, cins qoyunların yununu qırxıb aparıb satıb. Pulu götürüb Allah bilir hara qaçıb!
Bu sözləri eşidən Nicat ayaqqabıları çıxarıb ot tayasının altında gizlətdi və ayaqyalın halda tarlaya tərəf getdi. Atasının uzaqlaşdığını görüb geri qayıdanda dəhşətə gəldi: ayaqqabının bir tayı yerində idi, digəri isə yox idi.
Gözlərinə inanmadı. Ayaqqabının digər tayının yaxınlıqda duran alabaşın ağzında olduğunu gördü. Nicat ayaqqabını geri almaq üçün onun dalınca qaçdı. Bu zaman arxın kənarında yun yuyan Baharla rastlaşdı.
– Təzə ayaqqabı almışdım, itimiz bir tayını aparıb! – deyə əlindəki ayaqqabını göstərərək qaçmağa davam etdi.
Bahar da yunu kənara qoyub onun dalınca qaçdı. Onlar alabaşı bir müddət qovdular. İt böyürtkən kollarının arasından keçib, daşların üzərindən tullandı və gözdən itdi.
Onlar yorulub kolluğun kənarında oturdular.
Bir neçə ay keçdi. Nicat əynində topuğundan yuxarı şalvar, rəngi solmuş, qoltuq altı sökülmüş, düymələrinin bir neçəsi qırılmış köynəyi və ayağında cırıq ayaqqabılarla arxın kənarı ilə fikirli halda gedirdi.
Birdən arxasınca gələn qoyunlardan biri geri qalaraq suyu onun üstünə sıçratdı. Bu, vaxtilə yununu qırxdığı axsaq qoyun idi.
Bir az sonra əyilib su götürüb üz-gözünü yuyarkən qəribə mənzərə ilə qarşılaşdı: Baharın yuduğu yunlar boyunbağı kimi dolaşaraq qaytanlı qəhvəyi ayaqqabının içində bitmiş yarpız yarpaqlarına sarılmışdı.
Bu, vaxtilə alabaşın apardığı ayaqqabı idi.
Bir neçə gün sonra Nicat köhnə ayaqqabılarını iplə tikib ayaqlarına geyindi və kənddəki mağazada işləməyə başladı. İş ağır olsa da, dolanışığını təmin edirdi. O, böyük “Kamaz” maşınından un kisələrini boşaldıb anbara daşıyırdı.
Bir gün yorğun halda mağazanın qarşısında oturmuşdu. Birdən yerə düşmüş pul gördü. Ətrafa baxıb heç kəsi görmədikdə pulu götürüb cibinə qoydu.
Az sonra yaşlı bir qadın — Sənəm nənə ona yaxınlaşıb soruşdu: – Ay oğul, bayaq burada pulumu itirmişəm, görməmisən?
Nicat çaşaraq yalan danışdı və pulu gizlətdi.
Gecə güclü yağış yağdı. Səhər mağazaya gələndə su basdığı üçün işin dayandığını gördü. Günlər keçdi. Sonra o, gizlətdiyi pulu götürmək üçün anbara qayıtdı.
Lakin pullar islanmış, kiflənmiş və yararsız hala düşmüşdü. Bunu görən Nicat çox peşman oldu.
O, evə qayıdıb tək qalmış ayaqqabı tayını götürdü və bulağa tərəf getdi. Orada Baharla qarşılaşdı.
– Ayaqqabının o biri tayını tapa bilmədin? – deyə Bahar soruşdu.
– Yox, Bahar. Başa düşdüm ki, zəhmətsiz, düzgün olmayan yolla qazandığım pulla özümə yaxşı bir şey ala bilmərəm, – dedi Nicat.
Sonra əlindəki ayaqqabını təmiz, axar suya atdı. Ayaqqabı suyun üzərində axıb getməyə başladı.
Nicat özünü yüngülləşmiş hiss etdi. O, cibindən tütəyini çıxarıb həzin bir hava çalmağa başladı.
Ayaqqabı suyun üzərində axdıqca, bir ördək balası pəncəsini onun içinə qoyub sanki onunla oynayırdı.
Bəstəkar Arzu Rzayevanın Bakıda “Arzuların melodiyası” adlı müəllif konserti təşkil olunub
5 aprel 2026-ci il tarixində Azərbaycan Respublikasının paytaxtı Bakı şəhərində Beynəlxalq Muğam Mərkəzində Norveçdə yaşayan Azərbaycan diasporunun fəal üzvü, bəstəkar və musiqiçi, Norveç Azərbaycanlıları Təşkilatının üzvü, Osloda fəaliyyət göstərən Nizami Gəncəvi adına Azərbaycan dili həftəsonu məktəbinin sədri Arzu Rzayevanın “Arzuların melodiyası” adlı müəllif konserti təşkil olunub. Tədbir Oslo Azərbaycav Evi, Azərbaycan Respublikasının Diasporla İş üzrə Dövlət Komitəsi və Azərbaycan Diasporuna Dəstək Fondunun və Oslo Azərbaycan Evinin dəstəyi ilə həyata keçirilib. Diasporla İş üzrə Dövlət Komitəsinin sədr müavini Vaqif Seyidov layihənin milli-mədəni dəyərlərimizin beynəlxalq səviyyədə təbliğində əhəmiyyətini vurğulayıb və diaspor nümayəndələrinin bu işdəki rolunu yüksək qiymətləndirib. Əməkdar incəsənət xadimi Baba Vəziroğlu belə layihələrin Azərbaycan mədəniyyətinin yaşadılması və gələcək nəsillərə ötürülməsi baxımından xüsusi önəm daşıdığını bildirib. Xalq artisti Fəxrəddin Manafov tədbirin yüksək səviyyədə təşkil olunduğunu vurğulayaraq, Arzu Rzayevanın yaradıcılığını yüksək qiymətləndirib və ona uğurlar arzulayıb. Professor, tanınmış dirijor və A.Rzayevanin müəllimi olmuş Ağaverdi Paşayev tələbəsinin uğuruna çox sevindiyini bildirib və bu cür layihələrin Azərbaycan mədəniyyəti üçün vacib olduğunu vurğulayıb. Tanınmış tarzən, Beynəlxalq Muğam Mərkəzinin direkztoru Sahib Paşazadə milli-mənəvi dəyərlərin qorunmasında bu cür mədəni tədbirlərin rolunu xüsusi qeyd edib. Konsertin aparıcısı, əməkdar artist Dilarə Əliyeva A.Rzayevanin yaradıcılıq yolu haqqında danışıb və A.Rzayevanın bəstələrində vətənə və torpağa sevgisinin xüsusi yer tutduğunu vurğulayıb. D.Əliyeva tədbirin ərsəyə gəlməsində göstərilən dəstəyə görə Diasporla İş üzrə Dövlət Komitəsinə təşəkkürünü bildirib. Arzu Rzayeva çıxışında layihənin ərsəyə gəlməsində göstərilən dəstəyə görə Diasporla İş üzrə Dövlət Komitəsinə, Oslo Azərbaycan Evinə və tədbirin təşkilinə töhfə verən bütün qurum və təşkilatçılara təşəkkürünü bildirib. Konsert proqramı Azərbaycan musiqi ənənələrinə əsaslanan zəngin əsərlərlə təqdim olunub. Arzu Rzayevanın müəllifi olduğu bəstələr tamaşaçılar tərəfindən böyük maraq və alqışlarla qarşılanıb. Tədbir iştirakçıları Azərbaycan mədəniyyətinin ruhunu hiss ediblər və layihənin milli-mədəniyyətimizin beynəlxalq səviyyədə təbliği baxımından əhəmiyyətini yüksək qiymətləndiriblər. Konsertdən fotolar:
Yazarlar.az olaraq, biz də öz növbəmizdə Arzu Rzayevanı təbrik edir, qarşıdakı bütün həyat və fəaliyyətində yeni-yeni nailiyyətlər arzulayırıq!
Norveçin paytaxtı Oslo şəhərində bayram tonqalı qurulub
Norveçin paytaxtı Oslo şəhərində fəaliyyət göstərən Oslo Azərbaycan Evində Novruz bayramına həsr olunmuş tədbir keçirilib. Bayram tədbirində icma üzvləri, Azərbaycan dili həftəsonu məktəbinin şagirdləri və valideynlər iştirak ediblər.
Qeyd edək ki tədbir iştirakçılarına Azərbaycan xalqının zəngin milli-mənəvi dəyərləri, Novruz bayramının tarixi və ənənələri haqqında məlumat verilib. Bildirilib ki, Novruz Azərbaycan xalqının ən qədim və sevilən bayramlarından biri olmaqla baharın gəlişini, yenilənməni və birlik rəmzini ifadə edir.
Eyni zamanda tədbirdə Oslo Nizami Gəncəvi adına həftəsonu Azərbaycan məktəbinin şagirdləri Novruza həsr olunmuş şeirlər səsləndirib, milli rəqslər və musiqi nömrələri təqdim ediblər. Tədbir iştirakçıları bayramın əsas rəmzləri olan səməni, tonqal və Novruz süfrəsi bəzəyən şirniyyatlar ilə tanış olub və bayram tonqalı ətraflarında yallı rəqsi ediblər.
Bu cür tədbirlərin keçirməkdə əsas məqsədin xaricdə yaşayan azərbaycanlı uşaqlara milli kimliyi, ana dilini, adət-ənənələri və mədəni irsi aşılamaq olduğu vurğulanıb.
Sonda tədbir iştirakçıları Novruz süfrəsini bəzəyən şirniyyatların dadına baxdıb və xatirə şəkilləri çəkdiriliblər. Tədbirdə azərbaycanlılarla yanaşı Türk, Güney Azərbaycanlı və Norveçli valideyinlər və icmamızın fəal və yaxın dostları iştirak edimblər.
