ANA ÖMRÜ
“Bu həyat mənimdir” – deyirdim əvvəl,
Amma görürəm ki, ömrün yarısın
Yaşadım həyatı övladlarımçün.
Bilmirəm, nə qaldı ömür yolumdan,
Razıyam, yaşayım mən onlar üçün.
“Bu həyat bizimdir” – deyirəm indi,
Onların gülüşü bəsimdir mənim.
Özümü onlarda tapdığım gündən,
Hər sevinc, hər uğur fəxrimdir mənim.
Nə qaldı ömürdən, bilmirəm, amma
Onların yolunda şam tək yanaram.
Mən öz həyatımı onlarda görüb,
Dünyanın xoşbəxti tək oyanaram.
BİZİM QONŞULAR
Zamanın çarxını elə quraq ki,
Ağ saçım qaralsın, qırışım itsin.
Uşaqlıq illəri yenə qayıtsın,
Həyətdə uşaqlar oyun bitirsin.
Atamız yenə də işindən gəlsin,
Anamız bizlərə yemək bişirsin.
Köhnə məhəlləmiz yenə canlansın,
Dizimiz qanasın, ürəyimiz yox…
Voleybol toruyla bölünsün meydan,
Tennis masasında qızışsın oyun.
Hər kəs bir-birinə eləsin hörmət,
Süfrədə bir olsun bolluca nemət.
Novruzun şip-şirin sovqatı gəlsin,
Papaqlar yığılsın masa üstünə.
Samovar qaynasın,tonqal qalansın,
Hamının evinə sevinc yayılsın.
İndi paylanmışıq biz hər tərəfə,
Şəhərin içində itmişik bir az.
Dönmək istəyirik eyni hədəfə,
O köhnə qonşuluq bizə bəs edər…
Gəlin görüşək ki, zaman dayansın,
Mehriban qonşular yenə yığışsın.
Yenidən uşaqlıq ruhu oyansın,
Qonşuluq ölməsin,heç vaxt itməsin.
HƏYATIN SƏDASI
Həyat bir dənizdir, durmadan axır,
Bəzən alovlanıb şimşək tək çaxır.
İnsan qocaldıqca illəri alır,
Görür ki, bir ömur xatirə qalır.
Əvvəl uşaq olur, sonra qocalır,
Həyatın içində xəyala dalır.
Sanki bir yuxudan yaddaşda qalır,
Zaman saatını kim saxlar görən?
Varlık bir nöqtədir, zaman bir xəyal,
Hər keçən saniyə cavabsız qalır.
Cismin bu axında gəzib dolaşır,
Bəlkə sonsuzluqda cavabın tapır.
Demək istəyirəm qəlbdən keçəni,
Gəl sağkən isidək soyuq ürəyi,
Gözəl yaşamaqdır bəxtin töhfəsi.
Gecikmiş hörmətin faydası yoxdur,
Sağ ikən duyulsun sevginin səsi.
XOŞBƏXTLİK MASKASI
Bir qadın tanıyıram.
Tanımaq istəyərsən?
Hamıyla şən danışıb,
Gözünün hər damlasın
Gizlədib danışanın
Həyat hekayəsinə qulaq asa bilərsən?
“Xoşbəxtlik” maskasını taxib qəmli üzünə,
Gülüşləri sədd çəkib qəlbini göy üzünə.
Kimsə bilmədi evdə sükut necə bağırır,
Allaha sığınaraq, necə onu çağırır .
Oğul payı yox deyə, qınadılar hər sabah,
Sanki “qız anasıdır” – ən böyük ağır günah.
Atası kasıb deyə, əzdilər qürurunu,
Zülmün içində boğub, söndürdülər nurunu.
Həyat yoldaşı yoxdu, yolları “duman” idi,
Amma evdəki duman daha çox aman idi.
Qızının tellərinə ağ duvaq istədilər,
Məktəbliykən ömründən qoy kəsilsin dedilər.
Bax, o gün fırtınanın mərkəzində durdu o,
Zülmün qala divarın təkbaşına vurdu o.
Onun əllərindəydi iki qızın taleyi,
Böyük ümidlərlə o, tərk etdi zülm evini.
İndi böhtanlar yağır, “ana” tək qaldı deyə,
Vicdanın qapısını döymür heç kim, nə deyə?
O isə susur yenə, susqunluğu dağ boyda,
Qızları çiçək açıb bu yad, başqa “sarayda”.
O qadın bir dənizdir, sahili sükut olan,
Dalğası fəryad dolu, dərini sükut olan…
Müəllif: D.Mirzə
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında
