Etiket arxivi: Elboy QULMONOV

www.USTAC.az

Elboy QULMONOV – VƏTƏN

Yanvar 7, 2026 www.yazarlar.az Bir şərh yazın

Elboy QULMONOV 1992-ci il 29 may tarixində Özbəkistan Respublikası Qəşqədərya vilayətinin Koson rayonunda anadan olmuşdur. Qarşı Dövlət Universitetinin Tarix fakültəsini bitirmişdir.

Yaradıcılıq nümunələri respublika və bir sıra xarici ölkələrin dövri mətbuat orqanlarında dərc olunmuşdur. Onun özbək–qırğız dillərində nəşr edilən “Duyğular şəhəri” (2019), “Könül sarayı” (2021), “Qəlbimin Kəbəsi – anam” (2022) adlı şeir kitabları, eləcə də “Eldə əziz tutulanlar”, “Maarifət işıqları” adlı publisistik kitabları çapdan çıxmışdır.

2023-cü ildə Rusiya “Qızıl Qələm” Milli Ədəbiyyat Mükafatı beynəlxalq müsabiqəsində iştirak etmişdir.

2025-ci ildə TÜRKSOY beynəlxalq təşkilatının “Ahmet Baytursunov” adına ədəbi mükafatı ilə təltif olunmuşdur.

Hazırda Asiya Texnologiyaları Universitetində tarix ixtisası üzrə magistratura pilləsinin I kurs tələbəsidir.

Eyni zamanda Özbəkistan Yazıçılar Birliyinin Qəşqədərya vilayət bölməsində baş mütəxəssis vəzifəsində fəaliyyət göstərir.

Özbəkistan Yazıçılar və Jurnalistlər birliklərinin üzvüdür.

HAQİQƏTİN SÖZÜYƏM…

Ey azadlıq, işıqlı ünvanım,

Gələcəyim, əfsanəm – Vətən.

Böyük tarix içində köklənmiş,

Ayağında bir astanam – Vətən.

Çinar kimi zamana sarılmış,

Səadət sevən boyunam – Vətən.

Kəpənək tək şadlanıb uçmuş,

Bəxti oxuyan nəğməyəm – Vətən.

Günəşinə nur içirmişəm,

Sədaqətin özüyəm – Vətən.

Şiroq kimi yurdunu sevən,

Həqiqətin sözüyəm – Vətən.

VƏTƏN

Ulduzlar xəyala vurğundur,

Gecə bağrına alıb yatır baş.

Nura qərq olan hər bir səhəri

Əzizləyib oyadır günəş.

Heyranlıq könlün surətidir,

Dağ sinəsini yarar şəlalə.

Bağlarında Ay oxuyar nəğmə,

Hər meyvəsi baldan da ləzzətə.

Yurda canını fəda edən oğullar –

Səf bağlayıb dayanıb dağlar!

Məcnuntəklər saçını sığallayıb,

Əzizləyib oynar bulaqlar.

Hər bir çəməni təsbeh çəkər,

Təpələri könül kimi gen.

Sübh çağında bülbüllər səsi,

Məhəbbəti səmalarla tən.

Qədim tarix içində kökü var,

Hər zərrəsini candan sevirəm.

“Vətən” adlı uca ünvanı

Bəxtin köksünə taxıb verirəm!..

***

Qış… fevralın köksündə düşüncələr,

Qaşları oyulmuş, səssiz, xamuş.

Bax, uzaqlardan bahar pıçıltısı,

Yağış yağacağını sanki unutmuş.

Buludları bir-bir ələyir zaman,

Sanki aləm nura qərq olub tamam.

Və yer üzünün hər bir qatında

Günəşin mehrini həsrətlə anan səma var.

Bir an xəyala dalar ana torpaq,

Baharla üz-üzə gəlsə əgər.

Qaşlarını çatıb qar yağdırar,

Torpağın dodağından bir öpüş alar.

Yorğun baxar göylərdə Ay da,

Sərgərdan külək qulağını burar.

Qış ömrünün daha bir ili

Arxada qalar, xatirəyə dönər.

ŞÜKRANƏ DEYƏK

Sülhün sübhü öpər astanamızı,

Səadət doldurar könül evimizi,

Dünya heyran qalar zamanımıza,

Şükranə deyək bu gözəl günlərə.

Hər sahədə uca dəyişmələr var,

İnansan, yolunda yüksəlişlər var,

Bir yanı çəmənlik, bir yanı gülzar,

Şükranə deyək bu gözəl günlərə.

Könüldə qəribə humalar uçar,

Coşqun irməkləri qucaqlar çaylar,

İstiqlal ovucunda fürsətlər tutar,

Şükranə deyək bu gözəl günlərə.

Yeni gün ömrün təzə ənamıdır,

Hər anı yeni arzuların camıdır,

Sevinclə doldurub Özbəkistanı,

Şükranə deyək bu gözəl günlərə.

BAHAR

Səma sinəsinə vurur sirrlara,

Gizlincə oynayar buludlar.

Çiçək fidanları çıxar yamaca,

Günəş səmadan onları qutlar.

Çaxmaq da səmada musiqiçidir,

Kiçik ulduzlar rəqs edər bir-bir.

Xoşbəxtlik evinə apararkən

Qəlbimə dolur ruhların hissi.

Qar qucağında oxunan nəğmə,

Güllü fidanlar üz açar dünyaya.

Gövdələrdə çiçəklər açar bahar,

Başlayar Qəşqədəryadan.

SEVGİ

Sevgi sənin… əzablarından?!

Dadını bilməyən könül varmı?

Əzablara verib canını,

Könül hicranlara yoldaş olarmı?

Sevgi sənin… işgəncələrindən,

Görüşə həsrət illər keçir.

Eşqin sirli səhəri arasında

Xoşbəxtlik qalasına səyahət edər könüllər.

Sevgi sənin… əzablarından,

Günəşin özü də ürəyi bəzən donar.

Könüllərə yardımçı olar məhəbbət,

Ən şirin sözlərin yoldaşı olar.

ŞART

Könlümü yeyir qəm,

Qanımı içib böyüdür dərd.

Əzablara boyun əyməmək üçün,

İndi məni unutmağın şərtdir!

Sən haralara çağırırsan sərgərdan,

Gəl, könlünü ver, ey Günəş!

Eşqin dərdində tökülməmək üçün,

Arzulara od salar gözyaşın.

Könül iradəm zəif olmaz cəsur,

Ürəyimlə əbədi yaşayar dərd.

Səni mənə xatırlatmamaq üçün,

Günəşi görməmək şərtdir.

Mən Günəşi sevməməliyəm!

***

Şükranə qızım üçün

Yaradandan yalvararaq,

Diləyib aldığım arzularım.

Göy gözlü, qızıl saçlı,

Erkək qızım, mələyim.

Sən ömrümə günəş kimi,

Nur saçıb girdin həyatımın içinə.

Ürəyimin qüvvəsi,

Əbədi diləyim sənsən.

Oyaq keçən gecələrim,

İşıq saçan ulduzumsan.

Sinəmdə döyünən,

Canımın köküsən.

Arzularımın qanadı,

Şirin dilli uşağım sənsən.

Ömrümün malıkəsi,

Cücük erkəkoyumsan.

Gülüşün gül kimi gözəl,

Həyatımın mahısan.

Sən ömrümün işığı,

Bebəxəyim, xoşbəxtliyimsən.

MƏNƏLİ MÜHR

Bu həyat sınaqlarla doludur əslində,

Könüldə açılan böyük vəsli var,

Əslində Sahibqirondan nəsli,

Dünya səhnəsində əbədi Nəvai…

Dinləsən könül ilə dil ahlarını,

Gəzsən aləm qulaq asmalarını,

Ən böyük xəzinə olan kitablarını,

Dünya səhnəsində əbədi Nəvai…

Nazm səmasının günəşi əbədi,

Maarif diyarının sərkərdəsidir o,

Nazm saltanatının sərbəndəsidir o,

Dünya səhnəsində əbədi Nəvai…

Gülzarlara sarılan çəmənlərimi,

Uçan at kimi ötən səmalarımı,

Torpaqlarım öpən addımlarını,

Dünya səhnəsində əbədi Nəvai…

Qırmızı mevaları üzən bağımı,

Hər sətiri səmalara söykənmiş dağımı,

Neçə əsrləri görmüş çinarımı,

Dünya səhnəsində əbədi Nəvai…

ANAM

Kədərlər könlünü titrətmiş olsa da,

Təşvişlər dənizi udmuş olsa da,

Əzablar canını sarsamış olsa da,