Yazıçı-publisist, tarixi romanlar müəllifi Yunus Oğuz Xankəndində Qarabağ Universitetinin qonağı olub.
Olaylar.azxəbər verir ki, universitet və orada təhsil alan tələbələr, təhsil ocağının kitabxanası ilə tanış olan Yunus Oğuz elm və innovasiya məsələləri üzrə prorektor Fariz Əhmədov və İctimaiyyətlə əlaqələr şöbəsinin müdiri Aytən Quliyeva ilə görüşüb. Görüş zamanı universitetin tədris proqramları və ixtisasları haqqında qonağa geniş məlumat verilib.
Yazıçı özünün müxtəlif illər ərzində qələmə aldığı və ayrı-ayrı vaxtlarda çap olunan 100-dən çox kitabını Qarabağ Universitetinə hədiyyə edib. Yunus Oğuz həmçinin Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) sədri Anarın və AYB sədr müavini Rəşad Məcidin kitablarını da universitetə təqdim edib. Bu addım həm tələbələrin ədəbiyyatla daha yaxından tanış olmasına, həm də Qarabağ Universitetinin kitabxanasının zənginləşməsinə böyük töhfədir.
Təklifinizi, şikayətinizi bizə yazın. Sizi dinlərik. 055 634 88 31
Əbilin gündəliyindən: 24 noyabr 2006. …Füzulinin “Mətlə əl Etiqat” əsərində belə bir fikir var: Allah Musaya Əymən vadisinin odunda (göyəm kolu)… təcəlli etdiyi kimi,müqəddəs varlıq da (ilahi keyfiyyətlərin qəbuluna) hazır kəsə əvvəlcə həmin şəxsin əldə etmək uğrunda səy göstərdiyi şeylərdə özünü göstərir.Və bu yol onun səyini bütünlüklə başqa (varlıqlardan ayıraraq seçdiyi məqsədə) yönəldir.Sonra isə bunu surətdən mənaya sevirir,özgə xəyali surətləri və ideal çizgiləri nəzərdən silərək onu həqiqi məqama çatdırır ki,buna da məcazi yol deyilir. Bütün bunlara əsaslanaraq demək olar ki,Füzuli bir Haqq aşiqidi və Məcnunu məqsədə çatmaq üçün bir vasitə kimi istifadə edib.
Əhməd bəy Ağaoğlunun “Bəs bizim ziyalılarımız haradadır?” məqaləsi haqqında : Əhməd bəy Ağaoğlu, XX əsrin əvvəllərində Türk dünyasında tanınmış bir ziyalı, yazar və düşüncə adamıdır. Onun “Bəs bizim ziyalılarımız haradadır?” adlı məqaləsi, o dövrün intellektual mühitini, sosial və mədəni problemlərini irdələyən əhəmiyyətli bir işdir. Məqalə, ziyalılıq anlayışının mənası, ziyalıların rolu və cəmiyyətə olan təsirləri barədə dərin düşüncələri əks etdirir. Ağaoğlu, məqaləsində ziyalıların cəmiyyətdəki əhəmiyyətini vurğulayır. O, ziyalıların, millətin inkişafında, modernləşməsində və mədəni yüksəlişindəki rolunu ön plana çəkir.O, ziyalıları yalnız intellektual kütlə olaraq deyil, eyni zamanda millətinin gələcəyini düşünən, onun inkişafı üçün çalışan liderlər kimi nəzərdən keçirir. Bu kontekstdə, Ağaoğlu ziyalıların cəmiyyətin mənəvi və intellektual inkişafında, eləcə də milli kimliyin qorunmasında vacib olduğunu vurğulayır. Ağaoğlunun “Bəs bizim ziyalılarımız haradadır?” məqaləsi, Türk dünyasında ziyalıların cəmiyyətə verdiyi töhfələri və onların sosial, siyasi rollarını dərin bir şəkildə təhlil edən mühüm bir əsərdir. Məqalə, ziyalıların cəmiyyətin inkişafında və mədəniyyətin qorunmasında oynadığı əhəmiyyətli rolun vacibliyini vurğulayır. Ağaoğlu, ziyalıların vətəndaşlıq və mədəniyyət məsələlərində liderlik etmələri lazım olduğunu, lakin bəzi səbəblərdən bu liderliyin əksik olduğunu qeyd edir. Əhməd bəy Ağaoğlu, məqaləsində ziyalıların cəmiyyətdəki mövqeyini sorğulayır və onların missiyasını dərk etməyin vacibliyini ön plana çəkir. O, ziyalıların yalnız təhsilli insanlar olmaqla kifayətlənməməli, həm də cəmiyyəti yönləndirən, müasir dəyərləri təbliğ edən və sosial problemlərə həll yolları axtaran fərdlər olmalıdırlar. Ağaoğlu, bu fikri irəli sürərək, ziyalıların bir çox hallarda cəmiyyətdən kənarda qaldığını və öz həqiqi rolunu dərk etmədiyini bildirir. O həmçinin, ziyalıların, xüsusilə Osmanlı İmperiyasının son dövrlərində və yeni qurulan Türkiyədəki vəzifələrinə diqqət yetirir. O, ziyalıların, əsasən, mədəniyyətin, incəsənətin və elmin inkişafı ilə məşğul olmalı olduqlarını qeyd edir. Lakin zaman-zaman, siyasi mübarizələr, ideoloji qarşıdurmalar və sosial qeyri-sabitlik nəticəsində ziyalılar öz missiyalarından uzaqlaşa bilirlər. Ağaoğlu, ziyalıları yalnız fərdi müvəffəqiyyətlərə yönəlmiş insanlar kimi deyil, eyni zamanda xalqın təhsilini, mədəniyyətini və sosial strukturunu yüksəltmək üçün çalışmalı olan şəxslər kimi təsvir edir. Ziyalıların bir çox hallarda siyasətə, hərbi məsələlərə və ideologiyalara qarışmamalı olduqlarını da qeyd edir. Bununla belə, o, ziyalıların passiv qalmasının cəmiyyətin inkişafına maneə törətdiyini vurğulayır.Ağaoğlu, ziyalıların təhsilli, maarifləndirilmiş və yüksək mədəniyyətə sahib olmasının, yalnız fərdi yüksəliş deyil, həm də cəmiyyətin ümumi inkişafı üçün vacib olduğunu bildirir. Ziyalılar, cəmiyyətin problemlərini təhlil etməli və bu problemlərin həlli üçün konkret addımlar atmalıdırlar. “Bəs bizim ziyalılarımız haradadır?” məqaləsi müasir dövrdə də aktualdır. Bu gün, dünyada və xüsusilə Azərbaycanda, ziyalıların cəmiyyətdəki rolunun aydınlaşdırılması və onların təhsil, mədəniyyət və sosial məsələlərə təsirinin artırılması önəmlidir. Əhməd bəy Ağaoğlunun fikirləri, bu günkü ziyalıların üzərinə böyük bir məsuliyyət qoyur. Onlar yalnız öz şəxsi inkişafları ilə maraqlanmalı deyil, həm də cəmiyyətin daha yaxşı inkişafı üçün çalışmalıdırlar. Ağaoğlu, ziyalıların qarşısında durduqları məsuliyyətlərini açıq şəkildə ifadə edir. O, bu şəxslərin cəmiyyətin taleyində, xalqın mədəniyyətinin və dilinin qorunmasında müstəsna rol oynadıqlarını iddia edir. Ziyalıların gərəkli bilik və bacarıqlara malik olmasının vacibliyi, onların cəmiyyətin allahverdi müəllimləri olduğu fikri, məqalənin mərkəzi mövzularındandır. Onların yalnız öz şəxsi maraqlarını düşünməkdənsə, daha geniş miqyasda cəmiyyətin problemlərinə yönəlmələrinin vacibliyini vurğulayır. O, gənc nəsilə daha geniş bir perspektivlə yanaşmağı, milli kimlik və dəyərlərlə birgə müasirləşməyi tövsiyə edir. Nəticə olaraq, Ağaoğlunun məqaləsi, ziyalıların cəmiyyətdəki əhəmiyyətini və onların liderlik rolunu dərk etmələrinin vacibliyini vurğulayan bir çağırışdır. Məqalə, ziyalıların yalnız təhsilli olmaqla kifayətlənməməli, həm də sosial və mədəni məsələlərdə aktiv olmalı olduqlarını önə çıxarır. Bu yanaşma, həm keçmişdə, həm də bu gün cəmiyyətin inkişafında ziyalıların rolunun necə formalaşması gərəkdiyini göstərir.Ağaoğlunun məqaləsi, yalnız dövrünün ziyalılarına deyil, eyni zamanda bugünkü gəncliyə də bir nümunə olaraq qalır; məsuliyyətli ziyalı olmaq, cəmiyyətin inkişafında aktiv iştirak etmək, milli dəyərləri qorumaq və yaşatmaq. Bu baxımdan, onun fikirləri hələ də aktualdır və gənc nəsilin tərcümeyi-halında öz yerini almalıyıq.
Hayatımıza yön verən bu qiymətli vaxt… Siz də hər gününüzü düşündükdə, “Vaxtım hara gedir? Həyatım necə keçir?” sualları ağlınıza gəlirmi? Telefonlarımız, ekranlar arxasında gizlənən “aldadıcı” işıqlar və sosial şəbəkələrin dibsiz çuxurları ən qiymətli sərvətimiz olan vaxtımızı bizdən alır. Qızıldan qiymətli hər saniyə, su kimi axıb, bizdən uzaqlaşır. Sosial şəbəkələrdə biz hansı imkanlardan imtina edirik? Bir söz, bir şərh və ya bir “like” ilə neçə saatımızı itiririk? Gözübüzün ekranın işığında itən nurunu hiss edirikmi? Hələ də cazibəsini itirməmiş ümidlərimiz, həyata keçməmiş planlarımız necə ekranda xəyal olaraq canlanır? Həyat hər gün bizə yeni imkanlar təqdim edir. Yaxınlarımızla keçirilən bir an, zəhmətlə əldə edilən bir zirvə, ürəkdən çıxan bir səmimi söz — bunların hər biri əvəzolunmazdır. Amma telefonlar içindəki qəddar vaxt torları bizə bu nemətlərin qiymətini hiss etməyə imkan vermir. Hər bir nəfəs — möcüzədir, amma biz bunu virtual dünyada israf edirik. Telefon arxasında olan dünya sizə parlaq görünə bilər. Sosial şəbəkələrdəki cəsur simalar, mükəmməl həyatları əks etdirən şəkillər, özlərini ideal göstərməyə çalışan imiclər — bunlar hamısı sizin gerçək sevincinizi alıb aparır. Bəlkə də ən təsirli olanı: “Mən də belə olmalıyam” fikrinizdir. Amma düşünün, bunlara dəyişdiyiniz vaxt sizin həyatınızın ən gözəl dövrü deyilmi? Hər birimizin həyatı nə qədər uzun, ya da qısa olduğunu bilmirik. Amma bir şey aydındır: bu həyat bizə verilmiş ən böyük fürsətdir. Belə isə, onu dəyərsiz şeylərə sərf etməyə, ürək və ruh sərvətlərini yenidən itirməyə razı ola bilərikmi? Ey dostlar! Həyatınızın qiymətinə dəyər verin. Vaxtınızı faydalı işlərə sərf edin. Ürəyinizi və göz nurunuzu qoruyun, çünki onlar insanın həqiqi sərvətidir. Gerçək həyat virtual dünyada deyil, siz ailənizlə keçirdiyiniz zamanlarda, sadiq dostluqlarda və reallaşdırdığınız yaxşı işlərdədir. Telefon ekranlarını bir müddət kənara qoyun və gerçək həyatda gözəl mənzərələri görmək üçün gözlərinizi açın. Beləliklə, vaxtınız su kimi axıb getməyəcək, bir möcüzə tapmaq fürsətinə çevriləcəkdir.
Həyat bir dəfə gəlir insana, Külək kimi keçir insana. Kim ki, vaxtın dəyərini bilsə, O, mükafatını tapar insana.
Həyat bizə verilən ən qiymətli sərvətdir. O yalnız bir dəfə verilir və hər nəfəsi özünəməxsus möcüzədir, hər günü isə yeni imkanların qapısıdır. Təəssüf ki, çoxu bu nemətin qiymətini gec anlayır və ya heç anlamır. Sosial şəbəkələrdə su kimi axan vaxtımız, oxunmamış kitablar, həyata keçməmiş ümidlər, sözlərdə qalan həsrətlər… Bunlar hər biri insanın itirilmiş sərvətidir. Şairin dediyi kimi: “Həyat əslində bir gündür, o gün bu gündür.” Demək, bizə verilən hər gün biricikdir, o geri qayıtmayacaq. Hər birimiz gündəlik həyatımızda bir dəqiqə dayanıb belə bir sual verməliyik: – Vaxtımı necə keçirirəm? Həyatımın hər günündə necə izlər buraxıram? Həyat yalnız sosial şəbəkələrdəki yalan obrazlar deyil. O, əlinizdə tutduğunuz gözəl gündəlikdə yazılmış ümidləriniz, yaxınlarınızla keçirdiyiniz şirin anlar, ruhsal inkişafınıza xidmət edən əməllərinizdir. Həyatımızın hər günü bizim istiqamətimizi müəyyən edən bir addımdır. Hər birimiz vaxtın dəyərini bilməli və arzularımızın həyata keçməsi üçün çalışmalıyıq. Çünki bu günün zəhməti sabahın xoşbəxtliyinin təməlini qoyacaq. Beləliklə, əzizlər! Həyatın möcüzəvi anlarını dəyərləndirək. Vaxtımızı ağılla sərf edək, arzularımıza çatmaq üçün faydalı hərəkət edək. Bu günü gözəl yaşayaq və hər günümüzdə yaxşı bir iz qoyaq. Çünki həyat bizə verilən ən qiymətli hədiyyədir.
Müəllif: Cahangir NAMAZOV, “YAZARLAR” jurnalının redaksiya heyətinin üzvü, Özbəkistan üzrə təmsilçisi.
Bir tarixdi hər qayası,hər daşı, Tanrım bilir nələr çəkibdir başı, Savalanım Babadağın qardaşı, Bulaqların çağlayandır Təbrizim.
Yazılıb şəninə minlərlə dastan, Ana yurdum başdan-başa gülüstan, Makı qədim tarix,Miyanə ostan, Şəbustər,Xoy,Kəndivandır Təbrizim.
Dərələri bürünəndə dumana, Gur çayları səsin salar hər yana, Düzlərində lalə bitən Muğana, Ümidini bağlayandır Təbrizim.
Çaldıran,Urmiyə,Ərdəbil candır, Əhər ,Qəzvin,Heris,Sarab,Zəncandır, Mənim ana yurdum Azərbaycandır, Bərabərin olmayandır Təbrizim.
Dolanmışam Qaradağ mahalını, Çox dadmışam Küləşlinin balını, Xəlillinin soruşdum əhvalını, Çiçəklərin solmayandır Təbrizim.
Gələn qonaq Kəlheybəri soraqlar, Behruzumda dişçatladan bulaqlar, Məzgər,Balan,Aynalıda var bağlar, Dəmirçi kənd mərd dayandı Təbrizim.
Dildən düşməz Şəhriyarla,Şirazi, Könül oxşar Marağanın hər yazı, Yada salsan qəmli axan Arazı, Mübarizi tez duyandı Təbrizim.
ÖZÜMƏ Sən gələndə sevinmişdi çox adam, Gedəndə kim ağlayacaq bəs səni? Axirətə üz tutanda, arxadan Çağıracaq hansı doğma səs səni?
Elə et ki, sevənlərin çox olsun, Yaxşılıq səp tarlasına ömrünün! Nəfsini boğ, gözün-könlün tox olsun, Savab qazan cəfasına ömrünün!
Süleymana qalmayan bu dünyanı Süleymanlı tərk edəcək – bu, haqdır. Buna görə anlayanı, duyanı Saymamağın özü də bir günahdır.
NAMƏ Sənə yazdığım namə, Ürəyimin səsidir, Dodağına qonacaq Bir sevgi nəğməsidir. Tez duyarsan misramdan, Qəlbimdən gələn sözü. Dərdinə dözməyirəm, Ay mənim canım,gözüm. Ürəyimə basmışam, Sevgi sözün çiçək tək. Mən ruhumla qalmışam, Bu dünyada təkbətək. Gözləyərəm cavabın, Yazdığım hər sözlərin. Dikiləcək yollara, Həsrət çəkən gözlərim. Darıxacaq ürəyim, Sənsiz qaldığım gecə. İnan kı,tənhalıqdan, Halım olacaq necə? Bükəcək yetim kimi, Boynunu xəyallarım. Gecələr üşüyəcək, Darıxacaq qollarım. Dan yeri söküləndə, Qəlbim çiçək açacaq Ümidlərim körpətək Sevincindən uçacaq.
İNSAN
Yaradanın şah əsəri, Adı dillərin əzbəri, Yer üzünün baş dəyəri, Adəmin övladı insan.
Yüz yol sınağa çəkilir, Gözləri ömrə dikirlir, Ömrü mənaya bükülür, Adəmin övladı insan.
Bu dünyada gözü qalır, Deyiləsi sözü qalır, Yaxşılıqda izi qalır, Adəmin övladı insan.
SÖZ OLSUN GƏRƏK
Başında papağın, altında atın, Məqsədin, niyyətin düz olsun gərək. Könlünü ram etsin ağıllı qadın Sevincin, xoş günün yüz olsun gərək
Yediyin çörəyi etməsin zəhər, Üzünə açılsın hər gün xoş səhər, Canında qüvvətin,dizində təpər, Kişitək hər sözün söz olsun gərək
Tanısın yerini, bilsin həddini Qoymasın bükülə ər tək qəddini, Aşmasın heç zaman sözün səddini Küsüb barışmağa üz olsun gərək.
Gərəkdir nazını sən də çəkəsən, Qayğıya, diqqətə, eşqə bükəsən. İzi düşən yerə güllər əkəsən, Atdığın hər addım öz olsun gərək.
İSTƏDİM
Pisə yaxşı demədim Balıma şan istədim. Heç vaxt haram yemədim Tanrıdan can istədim
Nadanla barışmadım Şər işə qarışmadım Həddimi heç aşmadım Ömrü rəvan istədim
Bir az gizli həsrəti Bir az da səadəti Tanrıya məhəbbəti Eşqi pünhan istədim.
Düşdüm çox qaça-qaça, Dərdimi alapaça, Nifrəti paramparça, Eşqi tamam istədim.
BİR AZ DA DOST CANLIYAM
Bir az əskim tüstülü Bir az dəliqanlıyam. Bir az sözüm ütülü Bir az istiqanlıyam
Binadan gözü toxam, Haqsız bir sözə yoxam, Suçum yox ondan qorxam, Sözü düz ünvanlıyam.
Bir az özündən küsən, Kədərə,qəmə dözən, Nahaqdan kənar gəzən, İnsanam,imanlıyam
Şairəm öz dəmim var, Əlimdə qələmim var, Bir az söz aləmim var, Bir az da dost canlıyam.
Kəsər vardır sözümdə, Təpər vardır dizimdə, Öz yolumda-rizimdə, Əsl Azərbaycanlıyam.
DEYIR
Bəzən dilin demədiyin, Əzəl andan gözlər deyir. Tənha qalan çağlarında, Qəlbə qonan sözlər deyir.
Razı qalmır bəzən çoxu, Ömür yolun sayır heçə… Sevən adam bilməz qorxu, Gözdə yummaz, nakam köçə.
Könül verən canın verir, Dadır eşqin şirin dadın. Ömrün gözəl anın verir, Ülvi tutar eşqin adın !
Susma, söylə gözlərinlə, Açım sənə ürəyimi..! Mənə söylə sözlərində, Sonra bölüm çörəyimi !
Titrək səsin,əsən əlin, Susan gözün deyir bəsdi. Sevgi sözü baltək şirin , Ülvi addır,ülvi səsdir !
BU TALEYİ YAŞA BAŞDAN
Biz Tanrıya şükür etdik, Nə kədərdən qaça bildik. Bu dünyanı sevib, getdik, Nə günəştək saça bildik.
İl aylara sığal çəkdi, Aylar ili saldı yola… Bil yaradan özü təkdi, O, yaradan ola-ola.
Gileylənib , küsmə baxtdan, Qəm kədəri qəlbdən boşa… Gözləmə gəl, imdad vaxtdan, Bu taleylə barış yaşa.
Şəkidə milli peşəkar teatrın yaranmasının 145 illiyinə həsr olunmuş IV Şəki Beynəlxalq Teatr Festivalının açılış mərasimi keçirilib
01 dekabr 2024-cü il tarixdə Azərbaycan Respublikası Mədəniyyət Nazirliyinin, Azərbaycan Teatr Xadimləri İttifaqının, Şəki şəhər İcra Hakimiyyətinin və Şəki Dövlət Dram Teatrının təşkilatçılığı ilə Şəkidə milli peşəkar teatrın yaranmasının 145 illiyinə həsr olunmuş IV Şəki Beynəlxalq Teatr Festivalının açılış mərasimi keçirilib. Mərasimdə görkəmli sənət adamları, ziyalılar, media nümayəndələri və sənətsevərlər iştirak ediblər. Festival Əməkdar incəsənət xadimi Mirbala Səlimlinin quruluş verdiyi “Heç nədən hay-küy” (U.Şekspir) tamaşası ilə açılıb. Tamaşadan sonra mükafatlandırma mərasimi keçirilib. Mərasimdə Azərbaycan Teatr Xadimləri İttifaqının sədri, Xalq artisti, Dövlət mükafatı laureatı Hacı İsmayılov və sədr müavini, Xalq artisti, professor İlham Namiq Kamal çıxış edərək Şəki Teatrını yubiley münasibəti ilə təbrik edib, kollektivə uğurlar arzulayıblar. Keçirilən festivalın əhəmiyyətini qeyd edən sənətkarlar tədbirin təşkil olunmasında fəal iştirak edən Şəki şəhər İcra Hakimiyyətinə təşəkkür ediblər.
Çıxışın sonunda Şəki Teatrının baş rejissoru Mirbala Səlimliyə Azərbaycan Teatr Xadimləri İttifaqının “Teatr Xadimi” qızıl medalı, Şəki Teatrına isə xatirə hədiyyəsi təqdim olunub.
Aralık, gezegen günlüğünde bir başlangıcın ilk adımıdır, bir dönemin sonunu ve yepyeni bir dönemin tohumlarını işaretler
Bu ayın Latince kökü december-on’dur (10). Eski Türkçede bu aya Aralık denirdi. Bazı kaynaklara göre bunun nedeni Kasım ile Ocak ayları arasına denk gelmesidir.
Aralık, Arapçada “kanun-u evvel” olarak da bilinir: Başka bir deyişle, Aralık “Ocak’tan önce” anlamına gelir.
Bu ayda, çıplak gözle görülebilen beş gezegen – Merkür, Venüs, Mars, Jüpiter ve Satürn – gün batımından sonra gökyüzüne iner. Bu gezegenlerin en önemlisi olan Mars, 8 Aralık’ta gözlem için çok uygun bir konuma ulaşır.
Sonun Başlangıcı (Kış Gündönümü)
Dünya’nın ekseni Aralık ortasına doğru eğildikçe, Güneş’in gökyüzündeki yolu ve yüksekliği yıl boyunca değişir. Güneş, kış gündönümü sırasında gökyüzünde daha kısa bir yol izler, bu da Yarımküre’de en kısa gündüz saatlerini ve en uzun gece saatlerini yaşadığı anlamına gelir.
Elbette, tüm aylar güzeldir, ancak Aralık bir başka güzel aydır.
Sonbaharın sonunu ve kışın gelişini müjdeleyen bu özel ay, beyaz kar manzaralarını ve ardından romantizm, şehvet ve umut mesajlarını sembolize eder. Bu muhteşem ay, bir kişinin kendi içinde yaşadığı hisleri daha derin bir duygu olarak ortaya çıkarır ve yeni başlangıçlar ve mutluluk çiçekler gibi açar. Çoğu insan bu ayı ayrılık acısına açılan bir kapı olarak görürken, ben ve benim gibi düşünen şairler Aralık ayını ayrılığa açılan bir kapı olarak değil, sonsuzluğa açılan bir kapı olarak görüyoruz.
Özellikle yazarlar ve betimleyiciler için Aralık, Ekim ve Kasım ayları kadar makale ve şiir yazmak için değerli bir aydır.
Aralık, hem vahşi hem de güzel, beyaz bir prenses gibidir ve ben onu her zaman yeni yılların ve yeni yüzyılların sevinçlerine açılan büyülü bir kapı olarak düşünürüm.
“Torpağında insan yaşar”, deyən bilgə – Ramiz Əsgər!
Dəyərli Bilgəmiz Ramiz Əsgər ziyalılığı ilə cəmiyyətə, elmi ilə xalqa hələ çox gərək idi. Xəstəhal olsa da daim milli-mənəvi dəyərlər yolunda, xalqın soykökünün dərki istiqamətində usanmadan çalışır, külüng vururdu. Türkmən qəhrəmanlıq dastanı olan “Goroğlu”nun (Koroğlu) ilk cildini bacısı Nailə xanım Əsgərlə bərabər tərcümə edib, tamamladığını feysbuk üzərindən bildirmişdi: “…İndi ön söz yazıram. Bu cilddə 13 boyun tərcüməsi var. 2-ci cilddə 18 boyun tərcüməsi olacaq. Möhtəşəm bir əsərdir. Ancaq nəşr üçün vəsait yoxdur… Qalanını siz düşünün. Təxminən 3 min manat lazımdır…” Ramiz Əsgər işin ən çətin mənəvi tərəfini həll etmişdi. Qalırdı maddi tərəfi. Yadıma bilirsiniz nə düşür? Rəhmətlik Şirməmməd Hüseynovun bugünlə səsləşən fikirləri: Abbas Səhət qəzetlərdə elan verir ki – “ay camaat gəlin yardım edin Mirzə Ələkbər Sabirin kitabını çap etdirək”. Görünən odur ki, o gündən bu günə heçnə dəyişməyib. Bircə elanın şəkli dəyişib: qəzet səhifəsindən internet səhifəsinə daşınmaqla.
Ramiz müəllim son zamanlar feysbukda ara-sıra statuslar paylaşırdı. Bunların birində ünvanına çoxsaylı xoş sözlər səsləndirilmişdi. Təvazökarlıq, sadəlik və alicənablıqla şəxsinə ünvanlanan dəyərli fikirləri qəbul etməyib, onun məsuliyyətli məsələ olduğunu bildirmişdi. Ramiz Əsgər məsuliyyətini tez-tez vatsap statusunda sevərək bölüşdüyüm “Su pərisi” şeirində də hiss etmişdim. Ramiz müəllim həmin şeiri Bakı Dövlət Universitetinin auditoriyasının birində səsləndirir. Bu anı telefon yaddaşına, sonra da tarixin arxivinə köçürən tələbəyə çox təşəkkür edirəm. Həmin şeirdə deyilir:
Ağ köpükdən sırğaları, Gümüş kimi ağ dərisi, Yarıb gəldi dalğaları, Yоsun saçlı su pərisi.
Heyrət ilə baxdım оna, Alоvlanır içərisi, Aşiq оlub bir insana, Eşqə düşüb su pərisi.
Dedi: “Sevdim bu adamı”, Gördüm о bir eşq dəlisi, “Оlmaz məndən su adamı”, Dinləmədi su pərisi.
Dedim оna: “Məndən vaz keç, Ürəyimdə var birisi, Öz sоyundan birini seç, Sev оnu sən, su pərisi.
Bu dünyanın hər şeyi var, Uçarısı, köçərisi, Tоrpağında insan yaşar, Sularında su pərisi”.
Dedi: “Daha sevgi bitdi, Yox könlümün müştərisi!” Göy sularda gözdən itdi, Qəlbi sınan su pərisi.
Bir səs qоpdu dоdağımdan, Fəryad, nida: “Su pərisi!” Dönüb öpdü yanağımdan, “Get, əlvida, su pərisi!”
Оndan sоnra görünmədi Nə ölüsü, nə dirisi, Hara getdi, bilinmədi, Yоxa çıxdı su pərisi.
Şeiri bütövlükdə ona görə paylaşdım ki, ziyalı ömrünə hazırladığım yazı ilə nəzər salan oxucu şeirlə tanış olsun. Qoy, bədii-ədəbi-estetik zövqü tərəqqi eləsin. Şeirin aşağıdakı sətirlərində bəşəriyyətdə var olan canlıların tutduğu mövqe, vəzifə açıq şəkildə oxucuya çatdırılır:
Bu dünyanın hər şeyi var, Uçarısı, köçərisi, Tоrpağında insan yaşar Sularında su pərisi
Şeirin bu misrası heç ağlımdan silinmir. Eləbil, düşüncə “qayası” üzərinə həkk olunub. “Torpağında insan yaşar” ifadəsi, sanki M.A.Ərsoyun “İstiqlal marşı”ndakı “…Basdığın yerləri “torpaq” deyib keçmə, tanı!..” sətirlərindən doğan gücdən alırdı…
Vətən torpaqlarının azadlığı Ramiz Əsgəri də xoşbəxt etmişdi. Ancaq çox təəssüf… Yaradıcılığının mayasını xalqın kökündən alan böyük alim babalarımızın həsrətlə dünyadan köçdüyü Qərbi Azərbaycanın – Dərələyəzini, Qafanını, Göyçəsini, Vedibasarını görə bilmədi.
Özümə ünvanlı xüsusi qeyd: Ötən illərdə əməkdar jurnalist, əziz müəllimim Qərənfil Dünyaminqızının məqaləsinə yazdığım fikirləri oxuyan Ramiz Əsgər öz təbrikini Qərənfil müəlliməyə çatdırmışdır. Ancaq unutqanlıq edib, bu təbriki Qərənfil müəlliməyə bildirməmişdim. İndi yadıma düşəndə çox təsirləndim. Digər bir məqam da var. Mühacirşünas alimimiz Abid Tahirli hər dəfə tələbələrinə milli dəyərləri, xalq ziyalılarını tanımaqları üçün suallar verir. Günlərin birində bizdən soruşdu ki, “Ramiz Əsgəri tanıyırsınızmı?”. Tələbələr arasında cavab elə də ürəkaçan olmadığı üçün baş verənlər müəllimimizə xoş təsir etmədi. Jurnalistika fakültəsində təhsil alan tələbənin üstünlüyü ondadır ki, müəllimlərimizdən dərsdən əlavə milli-mənəvi dəyərləri, məsələləri dərk etməyi, ziyalıları tanımağı da öyrənirik…