ZİYA BÜNYADOV – 100 Şəhidin qanı ilə alimin mürəkkəbi eynidir deyərkən Vətən uğrunda qan tökən, alimlik kimi çətin bir peşə sahibi,Azərbaycanın qəhrəman oğlu Ziya Musa oğlu Bünyadovun bu il 24 dekabr anadan olmasının 100-cü il dönümüdür.
Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyev Akademik Ziya Bünyadovun 100 illik yubileyinin qeyd edilməsi haqqında Sərəncam imzalayıb.
Onun barəsində deyilən igid, ölməz, qəhrəman kimi xüsusiyyətləri əks etdirən sözlərin paralelində tarixçi-alim, akademik, yüksək intellekt sahibi, dəyərli ziyalı və gözəl insan ifadələri işlədilir.
Sovet İttifaqı Qəhrəmanı, Akademik və bir çox titullar sahibi olan Ziya Bünyadov Azərbaycan xalqının yaddaşında, qəlbindədir.
Onun şücaəti barədə materiallar ikinci dünya müharibəsnin tarixi salnamələrində,təkcə Azərbaycanın deyil, həm də – keçmiş SSRİ-nin elm aləmində layiqli yerini tutmuşdur.Amma yəqin ki, az adam bilir ki, Stalinin qərarına əsasən azad edilmiş torpaqların,kənd və şəhərlərin komendantı həmin döyüşün komandanı olmalı idi və o, iki ay ərzində Berlin şəhərinin dinc əhalisinin yerləşdirilməsi və normal həyata qayıdışını təmin edən komendant kimi çalışmışdı.
Ziya işıq,şüa,nur deməkdir! “Ermənilərin 5 akademikinə tək cavab verərəm” deyən vətənpərvər insan və böyük alim Ziya Bünyadov da Azərbaycan xalqının üzərinə nur saçan Azərbaycan oğludur!
Исполняется 100 лет со дня рождения великого сына азербайджанского народа, Зии Буниятова
Про его славный жизненный путь можно говорить очень много. Но сегодня, в день его рождения, мы приведем лишь один факт , который говорит о том, каким он был человеком!
«Во время боёв за Берлин Буниятов спасал мирных жителей, прятавшихся в метро, когда его туннели были затоплены отступавшими нацистами»
BU GÜZ Zəfər libasında sevinc göz yaşı, Hər iki sahildə dayanıb ərlər! Ayrılıq atəşi elə qarsıyıb, İçərək qurudar Arazı nərlər! * * * Göylərdən boylanır Tomris anamız, Əlində qan dolu o məşhur tuluq! Xain yağıların bağrı yenə qan, Canı əsməcədə, işləri şuluq… * * * Uşaqdan böyüyə hamı əmindir, Tarix səhnəsində yetişib zaman! Bu dəfə biryolluq bitəcək söhbət, Nə güzəşt olacaq, nə də ki, aman! * * * İllərdir həsrətdən gözləri nəmli, Mamırlı daşların gülür hər üzü! Neçə qərinədir qalmışdı çılpaq, Yamyaşıl çayırla gəlib bu güzü! * * * Al donun geyinir Günəş hər səhər, Səmamız masmavi, göy üzü təmiz! Duman da yox olub, itib buludlar, Gözün aydın olsun, sevin, a Təbriz!
Özellikle binlerce insan olmadan sadece sesine ihtiyacım var Her hareketimin herhangi bir noktasında bana dokunman için değil, aşırı mutluluk ve üzüntü yaşadığım her an için. Çimlere uzanıp gökyüzündeki yıldızlara bakan herhangi bir aşık gibi. Gözlerine öyle bakmak ve göğsünde kaybolmak istiyorum.
Bak dibe düştüm yaralarım yeniden açıldı Yokluğun beni aşırı mahremiyetimle baş başa bıraktı.
Martıların uçtuğu gökyüzünü, bulutların ardındaki yağmuru, masmavi derinliklerin altındaki erik tarlalarını ne kadar özlediğimi bir bilsen” Gözlerinde yeniden doğmak ve gözlerimde kaybolan tüm güzellikleri görmek ve hissetmek istiyorum. Tek dileğim şehvetlerin en büyüğü ile yarına dalmak ve yarın seninle kimseye yük olmadan cennete girmek.
Şimdi sadece bir boşluğa dalıyorum Zaman içimde derinlere sızıyor çocukluğumdan bilmediğim acı dolu anılar Kalbimin ortasında kırık cam parçaları gibi her yanıma batıyorlar
Söyle bana, bana gelmen için ne yapmalıyım? Hangi dağın güçlü rüzgarına yalvarayım? Hangi nehrin serin sularının bana yol göstermesini isterim?
Nefesim bana bile bu kadar ağırken hangi yüksek dağ kelebeğinden yardım isteyeyim?
Sana gelebileceğim bütün yollar taşlı ve dikenler o kadar uzun ki, üzerlerinden kuşlar uçmaya korkuyor.” Her yerde sözde modernlik ama her yerde soykırım ve ihanetin ayak sesleri
söyle bana, beni özlemedin mi?
Oysa ben senin evin, senin büyük şehrin, memleketin ve göğsünün kafesiydim. Beni sevdiğini söylediğin her kelimenin arkasında ben senin cennetindim
Ve şimdi sana en çok ihtiyacım olan dağın tepesindeyim Başım dik sana bakıyorum ve görüyorum ki Allah’ın yazdığı kaderi unutmuşsun, sözünde durmayanların dilini konuşuyorsun, bolluk içinde mesut yaşıyorsun ve ben sonsuz bir azaba sürükleniyorum
“Road”a kız-erkek toplanıp içki içiyoruz. Öğrencilik yılları. Gençlerin cebinde belki fareler kapışıyordur ama, biradan başka herşeyin fiyatının paha olduğu “Road”a gitmeğe deyer.
“Road”dayım.
Üç-dörd garson var. İçerisi bir haylı karanlık. Durmadan çalışıyorlar mı? Hayır, barın önüne mi toplaşmışlar? Galiba, arkasına. İçlerinden bir tanesi erkek. Kalanları kızlardır. Birisi çok tatlı. Doğanın mucizesi gibi. Eğer şimdi doğayla poetik bir bağlantı kurmak gerekirse, demek ki, o, tam anlamıyla gerçek bir serçe. Göz, burun, kaş, dudak – arılar çiçeklerden toplamışlar. Tadına baksam olur mu?
Güzellik elbise gibi eğnine biçilmiş sanki. Belki sadece karanlıkmış? Tatlı yalanlar. Koynunda mışıl-mışıl uyumak isterdim, sözün kısası. Ruj yoktu dudaklarında, kırmızı dudakları vardı. Az önce anlattığım gibi doğanın lutfuydu güzelliği.
Az önce bana yaklaştı, biramı tazelemek için elini bardağıma uzatıp gözlerime baktı. Şu güzellik için secdeye bile gidilir… Etraftakilere ayıp olmasa şu Don Kişot Dulsineyasının karşısında diz çökecekti.
Onu bir yudum sevgiye misafir etmek istedim ve dedim : “Bir tane daha, lütfen.”
Ortalarda gözükmüyor. Nereye kayboldu? Güzellik dediğin böyle bir şey işte. Arkasınca koş koşa bildiğin kadar, bakalım yakalaya bilicek misin? . Aniden masaların arasından geçiyor, uzun saçları işveyle havada dans ediyor. Geçiyor demeyelim de sanki birileri kovalıyordu onu, zaman makinesindeymiş gibi Vıyyyy… Tanrı da bizi hiçlikten böyle yaratmış olmalı. Nereden çıktı, nasıl geldi? Dostluğunuzun değerini yitirmemesini istiyorsanız, az-az görüşün.
Uzun uzun göz süzüyor, varlığımı ödüllendiriyormuş gibi. Kalabalık bayrak kaldıran hakimdir, bense oyunu terkeden futbolcu. Yalnızlık her zaman hüzünlüdür. Subliminal mesajlardır yüzünü güldüren. Ama iğrençliğe yol vermek olmaz.
İkinci bardağı şişman kız getiriyor. Başım dik ama kipriklerim yer süpürüyor. Bende zaman anlayışını kaybetmiş şair görkemi var. Mesela sigaranın dumanıyla metafizik atmosfer oluşturuyorum. İnsanlara bakmayı beceremiyorum. Bir az egoluyum, bir az da heyecanlı. Belki de korkuyorumdur. Kendimi anlamak zor geliyor bazen, aslında anlayacak bir şey de yoktur.
Televizyonda futbol programı var. Ama hiç kimse izlemiyor. Sadece sesini duyuyoruz. Kahkahalar, buz kesmiş bardakların sessizliği, o bardaklara dikilmiş , dalgın bakışlar. Futboldan sonra sıra kliplere geliyor.
Bir şeyler olmalı, bir kavga, bir olay mesela, hayat bu kadar cansıkıcı olamaz!
Tek başına oturmak çok hüzünlü ve acayip bence.. Dışarıdan bakınca da hiç hoş gözükmüyor. Arkanca birilerinin fısıltılarını duyuyorsun, seni çekiştiriyorlar. Belki de toplum olarak o kadar da olgunlasmamışız, ne bileyim. Belki , hollandlar da kafede yalnız başına oturan biri hakkında iyi şeyler düşünmüyorlar.. Neyse. İncebelli bardağımı avcumun içine alıyorum.
Ahşap masada tıkırdattığım boş bardağımın köşesiyle sipariş veriyorum. “Road”da aniden ortam sessizleşiyor. Birer birer arkaya dönüp bana bakıyorlar. Kızları anlayamıyorum, panikliyorlar mi, gülüyorlar mı bilmiyorum.
Garson yaklaşıyor. Busefer bir tane erkek garson gelmişti. Yüzün ifadesini beğenmiyorum. Neden memnun değil acaba?
Bira? Sağ kaşından döktüğü, gözünün yarısını kaplamış siyah kekili fırçanın eğilip kurumuş tüyleri gibi cansıkıcı ve hareketsizdir. Elinin tersiyle onları arkaya doğru toplamaya çalışması da bir işe yaramıyor. Hayatla çokdan bağlarını koparmış, fosilleşmiş, hafif kuş tüyü gibi yeniden kayarak kirpiklerinin üzerine düşüyor.
Ever, bira getir. Yanında da fri olsun.
Azönceki geçici olumsuz yüz ifadesi değişiyor. Yüzünü sahte, ama işıklı bir gülümsemeyle kaplıyor.
Olur. – Sağ elini havaya kaldırıp, sahte gülümsemeyle, ” yalnız sessiz olun” söyleyerek mutfağa doğru gidiyor.
Oleyyy. Kavgaya sadece bir adım kaldı. Şimdi ya herşeyi oluruna bırakıp görmezden gelmek lazım , ya da çıktığım yola devam etmek. Bardağı sakince masanın altına ,aşağıya doğru indirdikten sonra aniden 90 derecede yukarı kaldırıp sevimsizin suratına fırlatmak… Siyah kekilini kırmızıya boyamak! İyi fikirmiş gibi gözüküyor.
Başüstüne.
Şimdilik biraya devam.
30 dakika.
Ben hazırım. İçkiye devam. Bu, ben değilim. Eğer şimdi olsaydı, mutlaka “Dur, bu kadar yeter.” derdim.
Hanım kız nerde?
Boş bardağımı elinə alan şişman kızı bakışlarımla bekletiyorum.
Kim?
Uzunsaçlı kız. …Boyunlu kazağı olan. Tatlı kız.
Burda. Neden sordunuz? – hafifçe gülümsedi.
Neden bana o hizmet etmedi, biramı neden o getirmedi?
Dudakları biraz da yanaklarına doğru kayıyor, mutlu dişleri bakışlarımı ısıracakmış gibi gözüküyor.
Tamam, getirmesini söylerim ona .
Gelsene bu gece bir- birimize sarılıp uyuyalım.
Sıcak yatak sorun değil, yoksa yatağı mı dert ediyorsun?
Ben öyle sandım ki, o bana doğru gelecek ve “buyurun, beni istemişsiniz” söyleyecek. Şaka mı yapıyorsun? Böyle bir şey nasıl olur? İzlediğim filmlerden aşk sahneleri kazınmış galiba hafızama. Açık saçık sahneler daha doğal olurdu belki. İhtiraslı, nazlı adımlarla masaya yaklaşıp kollarına teslim oluyorsun, güzel olmaz mıydı? Dur, dur! Toparla kendini. Ne istiyorsun acaba?
O, yine masaların arasından parmak uçlarında ışık hızıyla gözlerimin önünden kayboldu. Arka tarafa, belki de mutfağa.
İğrençliğe yol vermek olm…
Ben sadece saçlarını,yanaklarını okşamak istemiştim, dudaklarının tadına bak… Göğsüne dokunsam… hayır, hayır, o anlamda değil. Sadece teninin sıcaklığını… İğrençliğe yol… Ama…
Ben kıskançlık krizine giriyorum. O biraz uzaktaki masalardan birinin önünde hemin o kekilli “horozun” saçlarıyla oynuyor. Sağ kolunu masaya dayayıp sol ayağını yarı katlamış biçimde aynada kendisini seyrediyor. Offf, kadınlar! Onlardan birşeyler saklamak mümkün mü?! Peki ama kızları nasıl kandırıyorlar bu uçkuruna düşkün “sırtlanlar”? Oysa duygu meleği değil mi tüm kızlar, kadınlar? Kendi çıkarları için aşk sahneleri hazırlamakta onların üstüne var mı? Beni sesliyor. Hayallere kapılma, güzelim. Kendime bile söz geçiremiyorum. Hüzünlü bir sahne. Bardağımı elime alıp masamı arkaya doğru itiyorum. “Dzrrrr”… ve ireliye doğru. Tıpkı ünlü filmlerdeki gibi. Elimdeki bardağımla koluma çok romantik bir tarz ekliyorum. Bara yaklaşan tenim ve adımlarımın uzlaşmasına söz olamaz. Bak, böyle. Bekle,geliyorum. Bu ne rahatlık böyle. Yüzünün şekli gri duvarlar gibi. Kadın erkeğin toprağıdır. Böylesine tohum serpmek lazım. Yok, galiba bakışlarımı sınıyor. Ya da bekliyor. Ne söyleyecek şimdi bu? Yani nasıl söylesem, beyaz kağıt siyah kaleme muhtaçmış gibi. Sonunda hedefime ulaşıyorum. Kekilli “horoz” da benim kararsız halimden bıkmış olmalı. Güzel kız da sonunda dile geldi:
Ne kadar peşimden koşacaksın. Yeter artık, düş yakamdan! Öğrenci işte… Konunun şu kekilli horozla ne alakası var?! Seni kim çağırdı, sırtlan, sana ne?! O bana seslendi :
Sorun ne? Kaşınmayan yerden kan mı çıkarmak istiyorsun? Galiba, evet, güzel bardağım. Benim sevimli silahım. Tappp. Kırılıp kum gibi etrafa saçılmış ince bardaklar yalnız son anlarda insan acısına, sese dönüşe, çığlığa benzeyebilir. Elimdeki bardaksa şimdilik sağlam…Bir kaç saniye sonra Kekillinin masaya doğru eğilmiş kafası dengesini kaybediyor ve teni de kafasının eğildiği yöne doğru süzülüyor…
Sanki gök gürlemiş, fırtına çıkmış gibi kızların çığlığı etrafı sarıyor. Ama uğruna kavga ettiğim minik serçem nerde? Cik. Cik. Cik. Bulamıyorum. Gözlerim kararıyor. Galiba bana vurdular. Tanrı bizi hiçlikten böyle yaratmış olmalı işte. Nereden geldi, nasıl kayboldu? Dostluğun değerini korumak istiyorsanız , az-az görüşün. Cik. Cik. Yok oldu. Benim minik serçem…
Yazar : Müşfik Şükürlü Türkçeye çeviren: Turan Novruzlu
Малыш и Котик Это было лучшее из времен. Так здорово было засыпать, когда тебя накормили привычной кашей. Обычно кормила сама мама, которая терпеливо ждала, когда он доест очередную порцию и откроет рот для новой. Потом его несли в спальную, где переодевали в другую одежду. Как правило, надевали и новый памперс. Это было уже привычное ощущение, когда вокруг тела надевали прохладные полубумажные пакеты, которые намокали к утру. Иногда намокали даже раньше обычного. Тогда он просыпался и начинал хныкать. Нет. Он обычно никого не будил своим криком, а только тихо хныкал, чтобы мама обратила на него внимание. Она почти сразу просыпалась и ее заботливые руки бережно перекладывали сына на свою кровать, чтобы сменить ему уже намокший памперс. Утром он обычно просыпался ближе к семи часам. Рядом на кровати спала не только мама, запах которой он чувствовал даже на расстояние. Это было особое ощущение тепла и счастья, когда по утрам мама брала его на руки и начинала переодевать. Он знал этот любимый запах. Раньше она прижимала его к груди и он жадно заглатывал молоко, которым она его кормила. Он до сих пор помнит вкус этого молока. Кто-то сказал маме, что после года кормить не обязательно и его перевели на каши. Но вкус молока еще долго сохранялся и когда мама брала его на руки, он невольно тянулся к ее груди, пытаясь снова найти источник этого прекрасного напитка, который ему так нравился. Иногда ночью он слышал храп другого человека. Мама показывала на него и улыбаясь называла папой. Папа спал рядом с мамой и иногда издавал непонятные звуки, словно работала какая-то машинка издающая характерные хриплые стоны. Когда папа говорил, малыш замирал слыша знакомые интонации. Он их помнил, еще когда находился в утробе матери. И после его рождения, этот второй голос, гораздо более грубый и хриплый, чем у мамы, был всегда рядом. Папа обычно приходило домой вечером и брал его на руки, иногда подбрасывая вверх. От него пахло другими ароматами. Но малыш постепенно привыкал и к ним. Папа часто улыбался ему, иногда подбрасывал его вверх. Малышу нравилось, когда его поднимали над всеми сильные отцовские руки. Папа часто смеялся, обращаясь к нему. Он был высокий и стройный. Малыш, уже начавший ходить, сразу узнавал его среди остальных людей. И подбегал к нему, чтобы обнять за колено. Ему нравился этот высокий и сильный человек. Нравилось слово «Папа», которое он научился говорить сразу после слова «Мама». Ему вообще нравились двое взрослых людей: которые его окружали. Когда он плакал, они сразу бросались к нему. Когда намокал памперс, заменяли на новый. Давали ему поильники с водой и внимательно следили как он пьет воду. Конечно самым главным человеком была мама. Это было так тепло и приятно, когда по утрам она иногда укладывала его в кровать и малыш лежал между родителями. Они иногда о чем-то говорили, смеялись, шутили. И укрывали его по очереди. Он лежал и еще не до конца сознавая, каким-то другим чувством, ощущал себя абсолютно счастливым. И так надежно защищенным. Но больше всех ему нравился маленький котик, который появился у них в доме почти одновременно вместе с ним. Он был рыжий и взрослел гораздо быстрее малыша. Более того, котик внимательно следил за своим конкурентом. Малышу явно уделяли больше внимания, чем рыжему котику и это нервировало последнего. Иногда он даже мяукал сильнее обычного, чтобы на него обратили внимание. Но чаще лежал рядом с малышом, позволяя ему себя гладить. Котик был умный и постепенно понял, что главным в доме будет этот непонятный малыш, который почти не умел разговаривать и в первое время только издавал непонятные звуки, лежа в своей кровати. Но сначала он поднялся и начал ползать вместе с котиком. А потом и осторожно научился ходить. Иногда он падал, иногда котик позволял себе его легко подтолкнуть. Но малыш упрямо пытался ходить и вскоре уже бегал по комнатам, радостно стуча своими босоножками. Повзрослевший рыжий кот лениво ходил за малышом, то ли оберегая его, то ли присматривая за ним. Но малыш не трогал его еды, а это было самым важным. Поэтому постепенно они подружились. Может в этом главное условие дружбы — не посягать на чужую еду. Иногда появлялась какая-то другая женщина. Она была чем-то неуловимо похожа на маму. Примерно такой же запах. И такие ласковые руки. Но это была не мама., а другая женщина. Малыш слышал как его мама называла эту женщину таким прекрасным словом как «Мама» и не совсем понимал, как в доме могут быть две мамы, Но ему все время говорили, что это неня. И он пытался несколько раз произнести это слово, упрямо отказываясь называть кого-то другого таким приятным словом как «Мама». На ночь котику иногда ставили тарелочку с молоком, рядом с кроватью малыша. Благо, у него не было аллергии на животных. Оба засыпали сытыми, чистыми, заботливо умытыми и счастливыми. Грохот раздался ночью. Он был такой неожиданный и сильный. Малыш проснулся и сначала молчал несколько секунд, еще не осознавая кто и зачем его разбудил. Потом протянул руку. Привычной сетки на его кровати не было. Это удивило малыша: ведь мама никогда не забывала натянуть сетку. Он услышал какие-то крики и снова громкий шум. Стало холодно Одеяло сползло вниз и никто не подошел, чтобы укрыть малыша. Он громко заплакал. Где-то кричал незнакомые люди. Малыш поднял голову и чувствуя холод: решил сползти с кровати. Задом вперед, как обычно сползал, чтобы не упасть. Протянул руку к кровати, где обычно храпел папа и лежала мама. Но там была груда камней. Он нащупал руку мамы. Он сразу узнал эту тёплую и мягкую руку.Она была ещё тёплой. Но она почему-то не реагировала на его прикосновение.Малыш не понял — почему нет мамы, почему не шевелится ее рука, но наткнувшись на камни,он вспомнил про своего котика. Развернувшись он побежал в ту сторону, где обычно лежал котик. Тот встречал его громким мяуканьем. Тарелка с молоком была опрокинута и котик лежал на боку. Малыш наклонился над ним и потрогал своего друга. Кот лежал неподвижно и даже не шевельнулся. Малыш обиделся. Он потряс своего друга сильнее, пытаясь его разбудить. Но тот молчал, даже не сумев ответить. Рядом по-прежнему кричали люди. Малыш не понимал куда делись родители и почему молчит его рыжий котик. Кто-то поднял малыша на руки. Кто-то завернул его в одеяло. -Там все погибли, — закричал незнакомый голос, — в соседней комнате никого нет. Незнакомец больно сжимал малыша, очевидно от волнения. И тогда Малыш громко заплакал. Он не понимал почему так крепко спит его друг котик. Он еще не знал, что в этот день его жизнь разделились на «до» и «после» и все, исчезнувшее с грохотом счастье, осталось в прошлом. Как и его родители, лежавшие под грудой камней. Он не мог этого знать. Но ему было холодно и неуютно. И поэтому он громко плакал. СООБЩЕНИЕ АЗЕРТАДЖА — Вчера обстреляли город Гянджу. Среди мирного населения есть жертвы.
Bu gün nəcib insan, əsl ziyalı, sevimli şair və bütün bunlarla bərabər gözəl xanım CAROLİNE LAURENT TURUNCun doğum günüdür! “Yazarlar” olaraq, Fransada (Paris) yzıb-yaradan həmkarımızı bu şad günü münasibətilə təbrik edir, qarşıdakı bütün həyat və fəaliyyətində bolluca uğur arzulayırıq!!!
Dünyanın ən gözəl duyğusu- mənəvi dəyərlərin ən ucası olan vicdandır.Mərhəmət də, təvəzökarlıq da, səmimiyyət də, dürüstlük də məhz elə vicdandan başlayır… Benjamin Franklinin gözəl bir aforizmi var; “Əgər rahat yatmaq istəyirsənsə, yatağına özünlə təmiz bir vicdan apar.”.. Bu dəfə mən sizə cəmiyyətimizə, mədəniyyətimizə böyük töhvələr verən, biz gəncləri daim irəliyə getməyə sövq edən, dürüstlüyü, vicdanı, sadələyi, təvəzökar xüsusiyyəti ilə seçilən Dilarə Əzizova’dan yazacağam. Əzizova Dilarə Hidayət qızı 1963-cü ildə Qax rayonunun Qaşqaçay kəndində anadan olub. 1970-1980-cı illərdə Qaşqaçay kənd orta məktəbində təhsil alıb. 1985-ci ildə Bakı Dövlət Universitetinin kitabxanaçılıq fakultəsinə qəbul olub. 1990–cı ildə təhsilini başa vurduqdan sonra Qax rayonuna təyinat almışdır. İlk iş yeri İsmayıl Dağıstanlının Xatirə muzeyi olub. Rayon Mərkəzi kitabxanasının Uşaq şöbəsində, Mərkəzi kitabxanada biblioqraf, baş biblioqraf vəzifələrində çalışmışdır. 2003-cü ilin oktyabr ayının 1-də Qax rayon Mədəniyyət və Turizm şöbəsinə inspektor vəzifəsinə irəli çəkilmişdir. 2016-cı ilin may ayndan oktyabr ayınadak şöbə müdiri vəzifəsini müvəqqəti icra etmişdir, ləğvetmə komissiyasının sədri olmuşdur. Hal-hazırda Şəki Regional Mədəniyyət İdarəsinin baş məsləhətçisi, Qax rayon üzrə numayəndəsi kimi fəaliyyət göstərir. Elə bu dəmdə rəhmətlik Elçibəyin kəlamı yadıma düşdü.Elçibəy deyirdi ki; hərənin öz yolu var.Yalnız pul yolunu tutsan, bir gün da sən də xərclənəcəksən, yalnız vəzifə yolunu tutsan, hörmətsizləşəcəksən, amma millət yolunu tutsan, böyüklərdən böyüksən! Dilarə xanım müxtəlif vəzifələrdə çalışsa da, el-oba içində, cəmiyyət içində, kollektiv içində böyük rəğbət qazanan şəxsiyyətlərdəndir.Onu insanlara sevdirən tamamilə saf duyğuları, incə və nəzakət dolu sözləri, kübar obrazı, vicdanla, dürüst bir şəkildə işini layiqincə yerinə yetirməyidir… Bilirsiniz, bəzən elə insanlar olur ki, yaratdığı, qurduğu, bildiyi heç nə olmur, amma öz yersiz eqoları ilə iş həyatında hər kəsə belə birtəhər baxırlar. Belə insanlarla, Dilarə xanım kimi insanları düşüncəmdə qarşı-qarşıya qoyanda, anlayıram ki, ən gözəl hiss ətrafın sevgisini, doğmalıq hissini qazanmaqdır… Dilarə xanımın mədəniyyət sahəsində əməyi əvəzedilməzdir.Vicdanla işləyir, dürüst mövqeyi və insani keyfiyyətləri ilə seçilir. Onun biz gənc yazarlara olan mənəvi dəstəyi, doğrudan da yazıb, yaratmağa İlham qaynağıdır. O, demir ki, siz hələ əlinizə qələmi yenicə almısınız, bir az gözləyin.O, həmişə, hər yerdə deyir ki, gənclərimizin irəli getməsinə zəmin yaradın. Nə yaxşı ki, bizim məmləkətimizdə belə gözəl şəxsiyyətlər var.Örnək və əsl vətəndaş mövqeyli! Bütün Qax yazarları adından Dilarə xanıma bizə göstərdiyi qayğı və mənəvi dəstək üçün təşəkkür edirik.
Aytac İBRAHİM – “Yazarlar” jurnalının redaksiya heyəti üzvü, Qax bölgə təmsilçisi.
Vaxtilə cəmiyyətdə müəyyən nüfuz qazanmış, dəyərli qələm adamlarına verilmiş, Kütləvi İnformasiya Vasitələri İşçiləri Həmkarlar İttifaqı adlanan qurumun təsis etdiyi “Qızıl qələm” mükafatı son illər jurnalistikadan uzaq insanlara təqdim olunmaqla öz etibarını itirmiş, cəmiyyətdə haqlı narazılığa səbəb olmuşdur. Mətbuat Şurası jurnalistikamızın və peşəkar media işçilərinin nüfuzuna xələl gətirən bu məsələyə biğanə qala bilməzdi. Buna görə də MŞ-nın tapşırığıyla quruma faktiki rəhbərlik edən Ç.Qurbanoğlu Şuraya dəvət olunmuş, icraçı katibini müavini İlqar Tağıyev Mətbuat Şurasının mövqeyini, irad və tövsiyələrini onun diqqətinə çatdırmışdır. Nəticədə, Ç. Qurbanoğlu Azərbaycan Mətbuat Şurasına müraciət ünvanlamışdır: “Son zamanlar mətbuatda və sosial şəbəkələrdə sədri olduğum Kütləvi İnformasiya Vasitələri İşçiləri Həmkarlar İttifaqının müxtəlif insanlara təqdim etdiyi “Qızıl qələm” və digər media mükafatları ilə bağlı narazılıqları, həmçinin, MŞ-nın tövsiyələrini nəzərə alaraq, KİVİHİ Rəyasət Heyətinin qərarı ilə bu mükafatların təqdimatını dayandırdığımızı bildirirəm.” Mətbuat Şurası müraciəti anlayışla qarşılayaraq problemin həllini tapdığını bildirir, yeri gəlmişkən, diğər ictimai qurumlara da müraciət edərək media adıyla mükafatlar verilməsində ehtiyatlı davranmağa, jurnalistikamızın nüfuzuna xələl gətirən addımlardan çəkinməyə çağırır.
İndi bütün dünyanın gözü bizə dikilib, İndi bütün adamlar bir can, bir bədən olub. Xaraba həyətlərin hasarları sökülüb, Sənin, mənim olan yer birləşib Vətən olub!
Nələrə qadir deyil yurd eşqi, el əməyi? Üzümüz sabahadır, sanmayın yol azalıb… Dağıdılıb körpülər, ancaq qəm eləməyin, Bu qıjıtılı çaylar çox körpü yola salıb…
Bərgüşad Həkəriyə qoşulub axır, axır, Biz millət savaşından geri dönmərik əsla! Murdar ayaqlar dəyən bu müqəddəs torpağı Gərək salavat çəkib təmizləyək Arazla!
Gözəl bir məkan varmı bu yurddan, bu ölkədən? Bu torpaq möcüzədir, daş da səpsən, bitəndir. Torpağı yağılardan, gözümüzü kölgədən Qurtaran oğulların əmanəti Vətəndir.
Dəyişəcək nəsillər, aylar illər ötəcək, Heç vaxt sönməyəcəkdir bizim qaynar ocaqlar. Kökümüzdən boy alan övlad, nəvə, nəticə Bu müqəddəs torpağın sahibi olacaqlar…
Yurddan ayrı düşəni həsrət alovu qarsar, Yalnız haqqa güvənən murada çata bilər… Ürəyimiz həmişə eyni ahənglə vursa, Bu torpağa bağlansaq, bizə kim bata bilər?!
İndi bütün dünyanın gözü bizə dikilib, İndi bütün adamlar bir can, bir bədən olub. Xaraba həyətlərin hasarları sökülüb, Sənin, mənim olan yer birləşib Vətən olub! 16.11.2020 Müəllif: Rafiq Yusifoglu
