Gitmek istediğim her yer Her yer kırık aynalarla dolu
Ağlıyorum, zalim düşmanı arıyorum, kimse umursamıyor, Benden bu kadar nefret eden düşmanım kim?, Bu düşmanlar kim?, Neden kana susamış şeytanlar gibi her yere saldırıyorlar?
Ve size soruyorum, ey her acıyı mutluluğa bağlayan yollar; Defterimde neden bu kadar çok hüzün var?
Peki ya sen, sen, yüzü kimsenin bilmediği sevgilim, yuvamdan güvercin gibi uçan, Sensiz, evlerin çatılarına yanmış küller gibi dağılırdım
Oysa yüzyıllar önce, sen ateşimi yakan odun değildin, sen bahçemdin ve her harabenin ortasında parlayan güneş ışığıydın
Şimdi nehirlerimi ateşe ve küle çeviriyorsun
Ey sevgili, bu sözlerimi boncuk gibi diz ve onları bir bilezik gibi koluna tak.
Kartal asla bir karıncanın yumurtasından çıkmaz, Zehirli bir yılan ancak zehirli bir yılandan çıkar!
Ve asla unutma ki sen olmadan, ahiretin tüm acıları gecelerin ardında gizli kalacak. Özgür düşünceye giden tüm yollar zaferin ihtişamıyla aydınlanacak.
İnsanlarda duygu, düşünce ve davranış düzeyinde düşmanlık geliştiği gibi, barışçıl duygu, düşünce ve davranış da gelişebilir ve öğrenilebilir.
Şiddet ve barış, tamamen kalıtımla ilgili deneyimler değildir.
Şiddet ve barışın oluşumunda kalıtımdan daha etkili olan sosyal ve kültürel faktörlerdir. İnsanların yoksulluk baskısı altında olduğu, yeterli yiyecek bulamadığı, sağlıklı konutlara sahip olmadığı, eğitim, sağlık ve istihdam olanaklarının sınırlı olduğu ve toplumun bazı kesimlerinin sosyal güvenceye sahip olmadığı bir yer, barışın sağlanamadığı bir durum yaratır. Böylece, en korkunç emirleri bile körü körüne takip etme eğiliminde olan insanları kolayca istihdam edebilir
Örneğin, psikoloji ve barış birbiriyle ilişkili temel kavramlardır.
Barışın insan deneyimi olarak ele alınması, psikolojideki en önemli disiplinlerden biridir ve barış psikolojisi olarak adlandırılır. Barış artık dar anlamda savaşın yokluğu olarak tanımlanmıyor.
Barış, önce bireysel olarak, sonra aileyle ve en sonunda kendimizle barış içinde olmayı gerektiren toplumsal ve evrensel bir ihtiyaçtır. Ancak 14 bin yıllık insanlık tarihine baktığımızda sürekli çatışmaların, krizlerin ve savaşların yaşandığı bir dünyada yaşadığımızı görüyoruz….
İnsanların birbirine düşman olduğu bir ortamda, doğru uygulanmayan çeşitli politikalar görmezden geliniyor. Dolayısıyla dünya barışına katkı sağlayacak, çatışmaları, krizleri ve savaşları önleyecek ve hızla durduracak bir örgütlenmeye ihtiyaç duyuluyor.
İnsanlar arasında yapıcı ilişki olanaklarını ortadan kaldıran ve çatışma durumlarına neden olan etkenler derhal ve titizlikle değerlendirilmelidir. Şiddeti ve savaşı yaratıcı ve heyecanlı bir macera olarak düşünenlere bunun bir oyun olmadığı nazik ve onarıcı bir şekilde anlatılmalıdır.
Ne yazık ki uzaktan hoş görünen bu maceralar insanlığın yıkımına yol açmış ve açmaya devam ediyor.
Dolayısıyla insan hakları en güçlü şekilde korunmalı, toplumsal yaşam insanlaştırılmalı ve insanlar tevhid inancıyla donatılmalıdır. İnsanın iç ve dış dünyasının huzursuz, kaygılı, baskı altında veya hadım edilmiş olması çok kolaydır. Böyle durumlarda öfkelenenler kayıpla oturur ve şiddet, çatışma ve savaşın çıkacağı bir noktaya gelirler.
Bir diğer neden ise insanların ve grupların kendilerini nispeten yoksun ve yoksul hissetme kaygısı taşımaları dır Bu durumdan faydalanmak isteyen savaş çığırtkanları sürekli olarak iç ve dış düşmanlar yaratmaya çalışırlar. Çok geç olmadan, evren hala yaşanabilir ken, belki de koşullar iyileştirilir ve birlik ve dayanışma sağlanırsa, savaşların yolu önlenebilir.
Çünkü insanlar birbirlerini tanımadıkları için değil, birbirlerini yanlış ve dürüst olmayan bir şekilde tanıdıkları için düşmandırlar.
Kalıcı olarak uygulanacak yöntem, Barış ile ilgili dört temel faaliyeti uygulamaktır. Birincisi, barışı tesis etmek. İkincisi, barışı inşa etmek. Üçüncüsü, barışı korumak.
Dördüncüsü, birbirimizin kapısının önüne birlik ve dayanışma tohumları ekmek.
Aslında hepimiz savaşın, sadakatsizliğin, sevgisizliğin ve bazı “olumsuz” durumların cehaletten ve eğitimsizlikten uzak toplumlar tarafından yaratıldığını açıkça anlıyoruz, ancak olumsuzluk yaratan sorunları ortadan kaldırmanın temelini oluşturan temel unsurların ortak çalışmayla eğitim sistemini artırmak ve boş, susuz topraklara patlayıcı dinamit yerine rengarenk çiçek tohumları ekerek başlamak olduğu fikrinden uzağız.
Birkaç örnek vermek gerekirse:
** Milletler atalarının hatalarından ders çıkarmalı ve başarı ve mutluluk yolunda ilerlemelidir. Çünkü başarısızlıkla sonuçlanan bir eylem asla doğru yola götürmez. Sevgi kavramını geliştirmek ve sağlıklı işleyişini sağlamak için olumlu barış kavramını kabul etmek ve her ırka, her dine ve her millete eşit davranmak gerekir;
** Barış sorunu dinsel anlaşmazlıklardan kaynaklanıyorsa, tüm dinler bir araya gelmeli, farklı kültürler, inançlar ve görüşler arasında anlayış ve hoşgörüyü tartışmalı, sevgi ve saygı içinde birleşmelidir.
** Çocuk doğurma kapasitesine sahip kadınlar, barışçıl bir dünya için örnek alınmalıdır. Çocukları için hayatta kalmak adına girdikleri yaşam koşullarının üstesinden nasıl geldikleri, kendileri ve sevdikleri için hayatı daha iyi ve daha sürdürülebilir kılmak için nasıl insanüstü düşüncelere ve olumlu bakış açılarına sahip oldukları ve böylesine kaotik ve zor bir hayatta komşular ve akrabalar arasında nasıl dengeleyici bir unsur olabilecekleri konusunda örnek alınmalıdır. Kadınlar, milyonlarca insanın tek başına yapamayacağı şeyleri yaparlar.
** Kırsal bir şehirde yaşayan milyonlarca yoksul anne var, 10 çocuğu olsa bile, aynı anda 10’a ulaşabilir ve aynı duyarlılığı yerine getirebilirler Sırtında bir dağı bile taşıyabilir, yüreği ağlarken tatlı tatlı gülümseyebilir, küçük bir nehirden büyük bir okyanusa su taşıyabilir ve bir nehrin suyu gibi yaşamı bütünleştirebilirler, çocuklarının geleceğe tutunmaları ve insanlığa faydalı bireyler olmaları için gece gündüz sürekli sevgi ve barış aşılamaktan asla yorulmaz
** Ataerkil toplumlar için düşünülemez gibi görünebilir ama bir seferde 20 yavru doğurabilen bir köpeği, ya da yılda 50 milyon yumurta yumurtlayabilen bir kraliçe karıncayı düşünün; bir anne karıncanın, diğer karıncaların yuvalarını gasp etmeden kendi yavruları için nasıl yuva yaptığını, sırtlarında yiyecek taşırken tökezledik lerinde birbirlerine nasıl yardım ettiklerini, diğer karınca topluluklarının yaşam alanlarını bozmadan nasıl hayatta kalmaya çalıştıklarını her gördüğümde insanlığımdan biraz daha utanıyorum.
** Ve bir ağaç düşünün, kökü binlerce kökten oluşmuştur, hepsi farklı yerlerden filizlenip ağaç olmayı beklemektedir, böylece doğa mutlu olsun, güzelleşsin, etrafa güzel kokular yayılsın, evren mutlulukla gülümsesin diye, ağaçların bu mücadelesi sadece kendi yararları için değil, aynı zamanda evrenin bol oksijene sahip olması, minik böceklerin, kuşların ve her türlü hayvanın ve toz zerrelerinin nefes alabilmesi için de geçerlidir ve onlar bunu her gün, gece gündüz hiçbir karşılık beklemeden yaparlar,
** Empati kurmak, insanların duygularını anlamak, düşüncelerini ifade etmelerine izin vermek ve ihtiyaçlarını karşılamak barışın temelleridir.
Evet, barış ve savaş olmayan bir yaşam bu kadar zor olmamalı.
Savaş Severlerin savaşa girmeden önce egolarını ve lider olma isteklerini bir kenara bırakıp, kendi milletlerinin ve diğer ülkelerin haklarını korumak için eşitlikçi bir yaklaşımla hareket etmeleri zor veya karmaşık olmamalıdır.
Devletler, hem kendi içlerinde hem de komşu ülkelerde iç barışı, huzuru ve adaleti sağlamak için üreme yeteneğine sahip varlıkların sevgi ve adalet ölçeğinden yararlanmalıdır.
Güçlü emperyalist ülkeler, tıpkı kendi haklarını ve toprak bütünlüklerini savaşmadan korudukları gibi, diğer tüm ülkelerin haklarını ve toprak bütünlüklerini savaşmadan koruma isteklerini kabul etmeli ve bunu insanlığın refahı ve barışı için yapmakla yükümlü olduklarını unutmamalılar
Çünkü Tarih her zaman göstermiştir ki, hiçbir savaş haklı değildir ve hiçbir savaş dünyanın zaman içinde adım adım ilerlemesini temsil edemez.
Kısacası, başa dönersek, barışın uluslararası sistemde güçlü bir şekilde ilerlemesi ve güçle desteklenmesi gerekir.
Aksi takdirde ne barış ne savaş, hiçbir güç insanlığı birbirine düşürerek, yok sayarak, öldürerek, haklarını gasp ederek barışı getiremez.
Geçtiğim her nehrin kıyısında bıraktığımız ayak izlerinden seni ve beni sordum.
Attığım her adımda yüreğim sızladı.
Yeşil bahçelerde boş boş oturduğumuz her anı yeniden yaşıyordum
Daha önce hiç tatmadığım birçok tat vardı ağzımda.
Korku ve pişmanlıkla titredim ve bir an için yüzüm, ıssız sokağın alacakaranlığında hiç tanımadığım birinin yüzüne benziyordu.”
İki elimle saçlarımı karıştırdım ve saçlarım tutam tutam döküldü.
Nereye baksam donuk gözler ve yorgun yüzler gördüm.
Güneş şafaktan önce soğudu
Ay geceden kaçıyordu
Sanki hiçbir şey olmamış ve ben hiç kimse değilmişim gibi
Her gökyüzünden yardım istedim, beni ve seni bulmayı umarak, ama yalnızlığın kokusundan başka bir şey bulamadım.
Bunu daha önce bir masalda okumuştum
Bir ağacı kökünden kesersen dalları solar, yaprakları düşer ve kuşlar bir daha asla o dala konamaz.
Büyüleyici ormanlarda yazılan tüm hikayeler rüzgar ve yeşillik olmadan anlatılamaz
Bir nehir su olmadan akamaz
Hayat, dikilmemiş bir ağaçtan meyve bekleyenlere kaderin olumsuz yarasını gösterir.
Boşa harcadığın yıllar seni öfkeli, bitkin bir ihtiyara dönüştürecektir. Bedenin yaralarla dolu teninden utanır, tamamen kaybolmuşların arasında yaşarsın.
Zihin, tüm kayıtsız kıyılardan uzaklaşmak ve deneyimsizlere tutunmak ister.
Başka bir ben, başka bir sen olmayacağını bilerek
Bir an için, kalp zihne konuşur
Ya her şey bir illüzyonsa?
Ve renkli ışıklar yeni bir tiranlığın başlangıcıysa?
Gerçekten var olduğunu düşündüğümüz her şey yutulmuş.”
Evren diye bir şey yok ve hepimiz sadece bir rüyayız.
Ah Danya, kaderimiz karanlık bir sis gibi her yere akıyor
Ve bir avuç toprağa hapsolmuş köklerimiz gibi, bilinmezliğe doğru dağılıyoruz
Bu nasıl bir kader, sonsuzluk denizine su taşımak gibi, yağmaya devam eden yağmur, düşen her yaprağın izini siliyor
Gül kokulu yollar Mezar taşlarında sakladığımız sırlar Korkulara isyan eden şiirler Kadınların yıllarca türküler söyleyerek büyüttüğü fidanlar Aşkımızın yetim yalnızlığı Yeşil nehrin kıyısındaki çiçekler
Seni kaybetmenin kaç kalbi acıtacağını biliyor musun?
Bak, yağmur her çatıya çökmeye başladı, Kaderin çizgileri avucumda , Tırmanıyorum belirsizlik dağına ”
Birlikte, tek bir beden olarak, denizin bütün kıyılarını dolaşırdık
Rüzgar eşliğinde bütün pınarların nefesi olurduk
Şimdi üç taş ocağı ve binlerce terk edilmiş toprak, binlerce susuz nehir ve binlerce gece, binlerce güneş ışığı özlemle kucağıma düşer
Ah vedalar, ah bu utanmaz, küstah vedalar
Sevgilimin kirpiklerinin altındaki karanlık denizde boğarlar beni
Akan bir su vardı, bir saman çöpü çaresizce çırpınıyordu içinde, hatırlıyor musun?
Unuttuğunu söyleme
Tanrı aşkına, ne mücadeleydi!
Yüzünde ne kadar da hüzün vardı
Hiçbir şey söylemeden, düşünmeden çırpınıyordu
Davullar ve çanlar iki unutulmuş insan arasında sessiz çığlıklarla dans ediyordu
Binlerce yüreğin yanan odun gibi yandığını umursamadan
Kader uğruna nar çiçeklerini soldurmaya değer mi?
Bir kuş bir dala konuyor ve binlerce kuşu o dala davet ediyor
Evet, bir dal binlerce kuşa ev sahipliği yapar
Topraklar binlerce büyülü kırkayak ve akrebe ev sahipliği yapar
Neden bu şehri terk ediyorsun? Neden bizi terk ediyorsun? Neden iki düşman gibi birbirimizi incitiyoruz?
Bu imkansız yollarda, sen gökyüzündeki ışıksın.
Daha kaç toprak yok olacak senin yokluğunla?
Lütfen kaba ellere aldanma
Her şafak seninle doğmalı Her karanlık seninle aydınlanmalı
Ve her sıcak gece seninle serinlemeli
Ah, ah Danya
Esaret altındaki bir yaprak köklerini yakar
Nefessiz bırakılan her nefes bizi yıldırmamalı
Her şeye rağmen her yeşillik bir gül gibi açmalı
Kadere karşı gelmek kolay değil biliyorum, seni kaybetmek de kolay değil Acımı anla, yüreğimi anla!
Ey, o gururlu davulun uzaktan gelen sesi, Yakınımızdaki bütün yeşil dallar kırılmış, Evren sessiz çığlıklarla toza dönüşüyor,
Sanki müzik ve sessizlik içinde binlerce kez ölmüşüz gibi…
Bu sarı humma nedir? Aşk hakkında hiçbir şey denemeden, aşk hakkında son sözleri söylemeden geçmeyen bu ateş nedir?
Bu kaçıncı isyandır? Bu kaçıncı çöküştür?
Oysa Zaman bize söz vermişti İki sözümüzü dinleyecekti
Çocuklarımız doğacak, örgü örecektik, tencerede yemek pişirip çocuklarımıza yedirecektik Sonra ıssız bir yerde dondurucu soğukta oynayan çocukların ellerini nefesimizle ısıtacaktık
Oturup birkaç cümle söylemeden Neden bu amansız kaçışlar ve anlamsız isyanlar,
Kaç söylenmemiş söz oldu, kaç çöküş oldu
Çiçekler doğmadan dallarında soldu Sanki güneş doğmamış gibi, sanki hayatımızın her anı alacakaranlık gibi
Ey zaman,rüzgârın esintisi… Birbirine değmeden tek tek düşen her yağmur gibi
Birbirine değmeden dans eden her kar tanesi gibi, bir gün neşeyle gülüp çiçek açacak her fidan
Her acıya ve her dikene milyonlarca selam vererek yürüdüm
Küçük bir pencereden gökyüzüne bakmayı öğrendim ve her acıyı, her aşkı öpmeyi öğrendim
Ey zaman, sana vadediyorum bu sadece bir başlangıç
Kalbimin derinliklerinde, kırılmaz Her renkten ve ırktan Kuşların özgürce uçması için yolu açtım.
Birine ihtiyacın olduğunda kapısını çalıp işini bitirdiğinde onu tanımıyormuş gibi davranırsan, kim ve ne olduğun konusunda çıkmazda olduğunu gösterir
Kimse sana çiçek açacağını ve etrafına gülümsemeler saçacağını vaat edemez, eğer bunu yaparlarsa, bu sadece seni aldatmak içindir
Aşkın ne olduğunu bilmiyorsan, etrafındaki tomurcuklara, yan taraftaki sarı yüzlere ve kuru yapraklara bak…
Öfke, nefret ve ayrılıklar için bahaneler aramak yerine mutluluğu aramaya çalışırsan, Tanrı’nın senin için en güzel mutluluğu sakladığını göreceksin
Ve dürüst olduğun sürece, seni alıp omuzlarında taşıyacak birileri her zaman olacaktır
Salihlerin inançsızlığa veya onları aydınlatacak bir ışığa ihtiyacı yoktur, onlar zaten ışık ve inançtır
Kalp, ebedi olmayan her niteliği bir rüya olarak görür, sen görmek istemesen bile
Aşk vadisinde senden hiçbir iz yoksa, bu aşkın zamanı henüz gelmemiş demektir; Üzülme; Çünkü Tanrı’nın lütfuyla, bazen umutsuzluktan umut doğar ve en az beklediğin anda bir ışık belirir ve sonunda her karanlık aydınlığa yol verir.
Tanrı’ya olan umudunu kaybetme, eğer biri seni incitirse, bırak incitsin, çünkü bazen kalbinin bahçesindeki söğüt ağacının dalı bile kırılır ve sonra kökünden yeniden uzar.
Ve asla unutma, eğer gözlerinin gördüğünü kalbinin gördüğüyle değiştirirsen, bunun sebebi sözünün eri olmandır. Eğer kalbinin gördüğünü gözlerinin gördüğüyle değiştirirsen, bunun sebebi karakter eksikliğindir.
Ey sevgili,şimdi sana çıkan bütün yollar özgürlüğün tüm renkleriyle kaplı olsaydı, Ve ben sana gelip en masum gülümsemenle gülümseseydim, Ve sen saçlarımı okşasaydın,
Mevsimsiz maviye seni ne kadar sevdiğimi haykırırdım,
Kim bilir, belki de güneşten ve bütün gecelerden rengini almış gümüş gözlerinde maviliği görürdüm ,
Özlüyorum seni, özlüyorum seni,
Sana sımsıkı sarılmayı özlüyorum
Daha neyi bekliyorsun? Gel, utançla gel, bir başkasının öfkesini geride bırakarak gel.
Zulüm, sömürü, sistem çökene ve maruz kaldığımız bütün işkenceler sona erene kadar, En derin özlemler sona erene ve bütün renkler mutlulukla dolana kadar, Birbirimize sıkıca sarılalım
Gel, gel Henüz güneş varken, umut varken, gelecek varken, kadın varken, erkek varken, kızıl gagalı en yüksek zirvede dururken, her şeyin aşağılanmasına birlikte gülelim
Bak,kalbimden gelen bir yol Nasıl olsa kıvrıla kıvrıla Bir sokağa açılacak sonunda–