Qoy gözlərimdə otursun
sərin baxışlarının işığı,
ruhumu isidən iqlimin
örtük kimi sarılsın çiynimə.
Dodaqlarının çiçək balı
zindan qapısına düşsə belə,
yenə də içimdə
azadlıq qönçələri açdırar.
Həsrət kor sabahlarıma,
Yadlığın kar nəbzimə
Buruq fəryad qoparır.
Unutmağın damlasını içməyi
Qovrulmuş qəlbim arzulayır.
Dünənin soyuq qar çiçəkləri
Bu gün qırmızı qan ləçəklərinə dönüb…
həm üşüyürəm, həm də havalanaram
Dəftərə söykənən qələmin üstə.
17.09.2025.
Müəllif: Firuzə Quliyeva