PELLGJE DRITASH
Sytë e tu si pellgje dritash
pritën rënien e fundit të pulëbardhës.
Me krahët hapur, si falje shenjtërie,
frymën e la te xixëllonja e trembur.
Shporta me yje në horizont
të joshi me imazhe të paqena.
Luftove me binjakun e panjohur në pasqyrë,
dhe në ajër mbolle planetet si gurë shahu.
Ike me britmën e fundit
drejt një vendi që s’është askund.
Disa lot ranë gjatë fluturimit,
dhe dete të rinj u shfaqën mbi tokë.
Savona 20- 05- 2026
Author: Rifat Ismaili
Other articles by Rifat Ismaili
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında