ANS-ə təzə işə düzəlmişdim. Tələb qoyulmuşdu ki, hamı materialını özü montaj etməlidir. İşdən sonra qalıb öyrənməyə çalışsam da, bu işin incəliyinə tam yiyələnə bilmirdim. Efirə material verməliyəm, kiməsə yalvarır, xahiş edirdim ki, mənim süjetimi də montaj edin də. Kömək edilmirdi, qınamırdım, öz süjetlərini də işləməli idilər. Yeganə Afət Telmanqızı olurdu ki, ürəyi dözmürdü, çarəsiz sifətimə baxıb deyirdi “yaxşı, gəl səninkini də edim”. Düz iki həftə beləcə öz materialı ilə yanaşı, mənimkini də montaj etdi. Bu müddət ərzində də işdən sonra oturub öyrənirdim. Afət Telmanqızının ad günüdür. Həmin yaxşılıq yadıma düşdü. Keçmiş kolleqa, sizi təbrik edir, gözəl günlər diləyirəm, yorulmayasız, yazıb-yaradasız.
Bir gün balaca bir qəsəbəyə varlı bir turist gəlir. Turist bir neçə günlük gecələmək üçün, bir otelə gedir. Öncədən icarə üçün 100 dollar otelin sahibinə ödəyib, yuxarı mərtəbəyə — otaqlara baxmaq üçün qalxır. Otelin sahibi 1 dəqiqə belə gözləmədən pulu götürüb, qaçaraq ət dükanına gedib borcunu ödəyir.
Qəssab pulu götürüb sevinərək fermerin yanına, bir neçə gün əvvəl borca aldığı inəyin pulunu ödəməyə gedir. Fermer pulu götürüb avtomobil dəzgahxanasına gedib öz borcunu ödəyir. Dəzgahxananın sahibi pulu götürüb bir neçə gün əvvəl mağazadan etdiyi alış-verişin pulunu ödəyir.
Mağazanın sahibi pulu götürüb neçə gündür gecikdirdiyi işçisinin maaşını ödəyir. İşçi xanım pulu götrüb qaçaraq hotelin sahibinin yanına gedib, ona olan borcunu ödəyir.
Bu zaman turist otel sahibinin yanına enir və bildirir ki, yuxarda onun üçün münasib otaq yoxdu. Turist icarə üçün qoyduğu pulu geri götürür və oranı tərk edir.
Heç kim heç nə qazanmadı, amma qəsəbə sakinlərinin artıq bir-birlərinə borcu yoxdu və onlar gələcəyə ümidlə baxırlar.
Bir dəfə Çində bir adam o qədər ac və yorğun idi ki, dayana bilmir və bir armud oğurladı. Onu tutdular və cəzalandırımaq üçün imperatorun yanına gətirdilər. Oğru İmperatoru görəndə ona dedi; “Hörmətli hökmdarım, çox ac idim. Dözə bilmədim, oğurladım və yedim. Sizə yalvarıram, məni bağışlayın. Əgər məni bağışlasanız sizə əvəzolunmaz bir hədiyyəm olacaq “dedi. İmperator ağzını əyərək; “Sizin kimi birində əvəzolunmaz nə ola bilər ki?”-deyir. Oğru ovucunun içərisinəki armud tumlarını uzadır və “Bu tumları əksəniz bir gün ərzində qızıl meyvələr verən bir ağacın çiçəkləndiyini görəcəksəniz.” İmperator güldü və Dedi: “O zaman buyur ək. Qızıl meyvələri görəndə səni bağışlayıram”. Yoxsul adam; “Hökmdarım, oğru olduğum üçün bu toxumu mən əkə bilmərəm. Bu toxumu ömrümdə heç vaxt oğurluq etməyən, başqalarına heç vaxt haqsızlıq etməmiş, yalan danışmamış bir kimsə ancaq əkə bilər. Toxum ancaq o zaman öz təsirini göstərər, əks halda ona əkəni zəhərləyər, dayanılmaz ağrılarla öldürər. Sultanım, yalnız bu toxum siz əkə bilərsiniz. “
İmperator ürkdü,bir müddət düşündü, sonra da kəskin səs tonuyla; “Mən bağban deyiləm, imperatoram, bu toxumu vəzirə verin və qızıl meyvələri görək.” dedi .. Yoxsul kişi toxumu vəzirə təhvil verəndə baş vəzir tələsik İmperatora tərəf çevrildi və etiraz etdi. “Mən əkin biçin işlərinə çox bacarıqsızam, sehrli toxumu israf edərəm.Məncə bu toxumu xəzinədar əksin. Xəzinədar dərhal bir bəhanə tapdı və bu vəzifəni başqasına təhvil verdi. Orada olanların hamısı sudan bəhanələrlə toxum səpmək vəzifəsindən bir-bir imtina etdilər. Sonra İmperator bir müddət sükut içində düşündü. Başı aşağı Vəzirin, Xəzinədarın və bütün məmurlara baxdı; “Gəlin bu oğru bağbanına toxumun necə qızıl meyvə verdiyini hamımızı bir yerdə göstərək. dedi. Cibindən bir qızıl pul çıxartdı və kasıb kişiyə atdı. Hamı da ardıcıl olaraq ciblərindən qızıl pul çıxarıb ona verdi. Sonra gülürək imperator yoxsul adama; “İndi isə çıx get buradan, bu dərs bu günlük hamımız üçün bəs etdi.” dedi .. Bəs indiki dünyamızda bu toxumu əkə biləcək xüsusiyyətlərə malik insan qalıbmı ətrafınızda tanldıqlarınızdan?
