Etiket arxivi: Pərvanə Salmanqızı və Zaur Ustac

26 İyun – Azərbaycan Silahlı Qüvvələri Günü

26 İyun – Azərbaycan Silahlı Qüvvələri Günü

Vətənin keşiyində dayanan qüdrətin, şərəfin və qəhrəmanlığın bayramı

26 İyun Azərbaycan xalqının tarixində xüsusi yer tutan, milli qürur və dövlətçilik ənənələrinin təcəssümü olan əlamətdar günlərdən biridir. Bu tarix Azərbaycan Respublikasında Silahlı Qüvvələr Günü kimi qeyd edilir və Vətənin müdafiəsi uğrunda xidmət göstərən bütün hərbçilərə, şəhidlərə, qazilərə və ordumuzun inkişafında əməyi olan insanlara ehtiramın ifadəsidir.

Azərbaycan Ordusunun əsası 1918-ci il iyunun 26-da Azərbaycan Xalq Cümhuriyyətinin qərarı ilə qoyulmuşdur. Müstəqil Azərbaycan dövlətinin ilk nizami hərbi hissələrinin yaradılması xalqımızın dövlətçilik tarixində mühüm hadisə olmuşdur. Həmin dövrdə ölkənin ərazi bütövlüyünün qorunması, təhlükəsizliyin təmin olunması və milli maraqların müdafiəsi üçün güclü orduya olan ehtiyac dövlət rəhbərlərini bu mühüm addımı atmağa sövq etmişdi.

Lakin Azərbaycan Ordusunun müasir inkişaf mərhələsi xalqımızın Ümummilli Lideri Heydər Əliyevin adı ilə bağlıdır. 1993-cü ildə ölkədə yaranmış mürəkkəb ictimai-siyasi vəziyyətdə hakimiyyətə qayıdan Heydər Əliyev nizami və peşəkar ordunun formalaşdırılması istiqamətində mühüm islahatlar həyata keçirdi. Məhz onun təşəbbüsü ilə 1998-ci ildə imzalanmış fərmanla 26 İyun rəsmi olaraq Silahlı Qüvvələr Günü elan edildi.

Bu gün Azərbaycan Ordusu regionun ən güclü ordularından biri hesab olunur. Ordumuzun döyüş qabiliyyəti, texniki təchizatı, peşəkar kadr potensialı və vətənpərvər ruhu onun qüdrətinin əsas göstəriciləridir. Müasir silah və texnologiyalarla təchiz olunmuş Azərbaycan Silahlı Qüvvələri dövlətimizin müstəqilliyinin və təhlükəsizliyinin etibarlı təminatçısına çevrilmişdir.

2020-ci ildə baş vermiş və Azərbaycan xalqının şanlı tarixinin qızıl səhifəsinə çevrilmiş 44 günlük Vətən müharibəsi ordumuzun gücünü bütün dünyaya nümayiş etdirdi. Ali Baş Komandanın rəhbərliyi altında Azərbaycan əsgəri misilsiz qəhrəmanlıq göstərərək işğal altında olan torpaqlarımızı azad etdi, tarixi ədaləti bərpa etdi və xalqımızın illərlə həsrətində olduğu Zəfəri qazandı. Bu Qələbə Azərbaycan əsgərinin və zabitinin vətən sevgisinin, fədakarlığının və peşəkarlığının ən parlaq nümunəsidir.

Silahlı Qüvvələr Günü təkcə hərbçilərin peşə bayramı deyil, həm də xalqın öz dövlətinə, ordusuna və qəhrəman övladlarına olan sevgisinin təntənəsidir. Bu gün biz şəhidlərimizin müqəddəs xatirəsini dərin ehtiramla yad edir, qazilərimizin şücaəti qarşısında baş əyir, Vətənin keşiyində ayıq-sayıq dayanan bütün hərbçilərimizə minnətdarlığımızı bildiririk.

Azərbaycan əsgəri təkcə silah daşıyan bir insan deyil. O, xalqın qüruru, dövlətin dayağı, sərhədlərin keşiyində duran mətin iradənin simvoludur. Onun hər addımında Vətən sevgisi, hər nəfəsində torpağa bağlılıq, hər xidmətində isə dövlətə sədaqət yaşayır.

Bu əlamətdar gündə arzumuz budur ki, Azərbaycan daim güclü, qüdrətli və qalib olsun. Bayrağımız hər zaman yüksəklərdə dalğalansın, xalqımız sülh və əmin-amanlıq içində yaşasın. Ordumuzun gücü dövlətimizin gücü, əsgərimizin qətiyyəti isə xalqımızın sarsılmaz iradəsidir.

26 İyun – Silahlı Qüvvələr Günü münasibətilə bütün hərbçilərimizi, veteranlarımızı, qazilərimizi və Azərbaycan xalqını ürəkdən təbrik edir, şəhidlərimizə Allahdan rəhmət, qazilərimizə cansağlığı, ordumuza isə yeni-yeni uğurlar arzulayırıq.

Yaşasın Azərbaycan Ordusu! Yaşasın Müzəffər Azərbaycan!

Hörmətlə: Pərvanə Salmanqızı
Jurnalist, şair,araşdırmaçı yazar

Pərvanə Salmanqızının yazıları

DAHA ÇOX YENİ MƏLUMAT

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

[>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<]

[>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<]

“O işıq mən idim, qonaq gəlmişdim…”

O işıq mən idim

(dördlük)

O işıq mən idim, qonaq gəlmişdim,
Qapqara zülfünü görmək istədim…
Toxunmaq istədim, ağ bədəninə,
Telindən sünbullər hörmək istədim…

Müəllif: Zaur USTAC

“O işıq mən idim, qonaq gəlmişdim…”

(Zaur Ustacın bir bənd şeiri üzərinə)

Bəzən insan sevdiyinə addım atmır, işıq kimi süzülür ona doğru. Səs salmadan, iz qoymadan… Zaur Ustacın bu misralarında sevgi cismani varlıqdan çıxıb nur halına çevrilir.“O işıq mən idim” demək — mən artıq bədən deyiləm, mən hissəm, mən ruham deməkdir. Qonaq gəlmək isə müvəqqəti yox, ehtiramlı bir varoluşdur; sevəni incitmədən, ürəyinə toxunmadan var olmaq istəyi.
Bu işıq qaranlığı dağıtmaq üçün yox, qaranlıqda gizlənən gözəlliyi görmək üçün gəlir. “Qapqara zülfünü görmək istədim” misrası zahiri bir istək kimi səslənsə də, əslində insanın sirrə duyduğu ehtiyacdır. Qara zülflər gecəni xatırladır — dərin, səssiz, sirli… O gecədə itmək yox, o gecəni anlamaq arzusu var.
“Toxunmaq istədim, ağ bədəninə…” — burada toxunuş ehtirasın dili ilə yox, müqəddəsliyin sükutu ilə danışır. Ağlıq saflığın, paklığın rəmzidir. Bu toxunuş istəyi bədəni deyil, varlığı duymaq ehtiyacıdır. İnsan sevdiyini toxunaraq yox, hiss edərək yaşamaq istəyir. Çünki həqiqi sevgi iz buraxmaqdan çox, iz olmamaqdır.
“Telindən sünbüllər hörmək istədim…” — bu misra isə sevginin yaradıcılığa çevrildiyi andır. Sünbül həyatdır, bolluqdur, ümiddir. Sevilənin bir telindən belə həyat hörmək istəyən sevgi artıq özünü yox, gələcəyi düşünür. Bu sevgi almaq istəmir, yaratmaq istəyir. Sahiblənmir, becərir.
Bu misralar bizə göstərir ki, sevgi bəzən bir baxış, bəzən bir işıq, bəzən də qonaq kimi gələn bir ruha çevrilir. O sevgi nə qışqırır, nə tələb edir. Sadəcə var olur — səssiz, dərin və unudulmaz.
Zaur Ustacın sözlərindəki işıq, hər oxucunun içində bir anlıq yanır. Kimisi üçün həsrət olur, kimisi üçün dua, kimisi üçün isə ömür boyu sönməyən bir xatirə. Amma bir həqiqət dəyişmir:
İşıq olan sevgi heç vaxt kölgə salmır.

Sevgi və hörmətlə, Pərvanə Salmanqızı

Jurnalist, şair-publisist

PƏRVANƏ SALMANQIZININ YAZILARI

VALEH HEYDƏRİN YAZILARI

ZAUR USTACIN YAZILARI

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Pərvanə Salmanqızı – Ay işığı

Ay işığı

(esse)

Bu gecə ay işığı dolmuşdu pəncərəmə… Sükutun səsi vardı bu gecə… Zaman dayanmışdı sanki, nəfəs belə ehtiyatla alınıb-verilirdi. Ay işığı pəncərəmə dolarkən, təkcə gecəni deyil, qəlbimin ən gizli qatlarını da işıqlandırırdı. O işıq nə soyuq idi, nə də kor edən — sanki bir könül toxunuşu, bir ruh salamı kimi narın-narın süzülürdü içimə.
Ay, bu gecə bir rəssam idi. Səssiz, iddiasız, amma möcüzə yaradan…
Rəsmini çəkirdi yarımın — xatirələrin ağ fonunda, həsrətin incə kölgələri ilə. Hər şüası bir xətt idi, hər kölgəsi bir sirr. Üz cizgilərində zaman yox idi; nə keçmiş, nə gələcək… Yalnız saf bir varlıq, yalnız sevginin özü vardı.
Pəncərənin önündə dayanıb baxdım. Ay işığı divarlara düşdükcə, könlümün divarları da işıqlanırdı. İnsan bəzən tək qalanda daha çox olur — daha çox anlayır, daha dərindən hiss edir. Bu gecə ay mənə ayrılığı anlatmadı, əksinə, görünməyən bir qovuşmanı pıçıldadı. Çünki sevən ürəklər üçün məsafə yoxdur; ruhlar işıqla görüşür.
Ay işığı narın-narın xatirələrimi oxşadı. Sözə çevrilməyən arzularımı, dilə gəlməyən dualarımı dinlədi. O işıqda bir sükunət vardı — insanı qoruyan, yaralarını incitmədən sarıyan bir sükunət. Yarımın rəsmi isə nə xəyal idi, nə də yuxu… O, ruhumun aynasında canlanan həqiqət idi.
Bu gecə anladım ki, ay işığı yalnız səmanı deyil, insanın içini də işıqlandıra bilir. Sevgini uzaqdan da yaşadan, həsrəti ümidə çevirən bir nurdur o. Pəncərəmə dolan ay işığı ilə birlikdə qəlbimə bir inam doldu:
Sevgi çəkilən rəsmlərdə yox, o rəsmi çəkən işıqda yaşayır.
Və mən bu gecə ay işığının şahidliyində bir daha bildim — Yarım uzaqda olsa da, ruhumda idi.

Sevgi və hörmətlə, Pərvanə Salmanqızı

Jurnalist, şair-publisist

PƏRVANƏ SALMANQIZININ YAZILARI

VALEH HEYDƏRİN YAZILARI

ZAUR USTACIN YAZILARI

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I