18 mart – tarixə qanla yazılmış bir şərəf dastanının, millətin iradə və inancının sarsılmaz simvolunun günüdür. Bu gün, Çanaqqala Döyüşü zamanı canlarını Vətən uğrunda fəda edən qəhrəmanların əziz xatirəsinin anım günüdür. 1915-ci ildə dünyanın ən güclü donanmalarına sahib olan qüvvələr Çanaqqala boğazı üzərindən Osmanlı torpaqlarını ələ keçirmək niyyəti ilə hücuma keçdi. Məqsəd yalnız bir şəhəri deyil, bir millətin ruhunu sındırmaq idi. Lakin qarşılarında sadəcə bir ordu deyil, imanla, qeyrətlə və Vətən sevgisi ilə yoğrulmuş bir xalq dayandı. 18 mart günü düşmən donanmasına qarşı göstərilən müqavimət tarixdə dönüş nöqtəsi oldu. Dənizlərdə qazanılan bu şanlı zəfər, torpaqda davam edəcək mübarizənin də başlanğıcı idi. Bu döyüşlərdə adı tarixə qızıl hərflərlə yazılan qəhrəmanlardan biri də Mustafa Kamal Atatürk idi. Onun uzaqgörənliyi, qətiyyəti və “Mən sizə hücum əmri yox, ölməyi əmr edirəm” sözləri, əsgərlərin ruhuna güc verdi və bir millətin taleyini dəyişdi. Çanaqqala sadəcə bir döyüş deyildi – bu, imanla silahlanmış insanların, texnikadan üstün iradəsinin zəfəri idi. Burada gənc əsgərlər, tələbələr, müəllimlər – bir sözlə, Vətənin hər övladı eyni amal uğrunda birləşdi. Onlar sübut etdilər ki, torpaq uğrunda canından keçən millət heç vaxt məğlub olmaz. Bu müqəddəs zəfər, yalnız Türkiyə üçün deyil, bütün türk dünyası üçün bir qürur mənbəyidir. Türkiyə torpaqlarında yazılan bu qəhrəmanlıq dastanı, azadlıq uğrunda mübarizə aparan xalqlara ilham verdi. Bu gün biz 18 martı anarkən yalnız keçmişi xatırlamırıq – eyni zamanda gələcək nəsillərə bir mesaj ötürürük: Vətən sevgisi ən ali dəyərdir və bu sevgi ilə yazılan tarix heç zaman unudulmur. Çanaqqala şəhidlərinin ruhu qarşısında baş əyir, onların əmanətinə sahib çıxacağımıza söz veririk. Ruhları şad, məkanları cənnət olsun!
Bu misralar adi bir sevgi etirafı deyil — kainatın ritmi ilə döyünən, nurun mənşəyini sevgidə tapan dərin bir fəlsəfənin poetik ifadəsidir. Zaur Ustacın qələmindən süzülən bu sətirlərdə “Ay” artıq təkcə gecənin sakit simvolu deyil, “Günəş”in nurunu daşıyan, onun varlığını əks etdirən bir ruhdur. “Ay işığı” burada ikinci dərəcəli bir parıltı yox, əslində mənbəyə — Günəşə bağlanan müqəddəs bir körpüdür. Şair deyir ki, sənin işığın mənim gördüyüm ay işığıdır, amma o nurun özü sənsən. Yəni sevən üçün sevilən yalnız işıq saçan deyil, işığın özüdür. Bu məqamda sevgi fiziki cazibədən çıxıb ontoloji bir məna qazanır — varlığın səbəbinə çevrilir. “Sən şəfəq saç, daim parla” — bu bir xahiş deyil, bir inamdır. Burada sevgili günəş kimi daim doğmalı, daim ümid olmalıdır. Şəfəq — başlanğıcdır, yenilənmədir, qaranlığın sonudur. Şair sevgilini yalnız gecəni aydınladan yox, gündüzü yaradan bir güc kimi görür. Bu, sevginin insan ruhunu necə diriltdiyinin poetik sübutudur. “Mən də verim, pay Günəşim” misrası isə münasibətin ən ali mərhələsini göstərir: qarşılıqlılığı. Sevgi təkcə almaq deyil, verməkdir. Günəş təkcə saçmır, qarşısında onu anlayan, nurunu dəyərə çevirən bir Ay olduğu üçün Günəşdir. Burada fədakarlıq var, harmoniya var, kosmik bir balans var. Bu şeir bizə deyir ki, əsl sevgi birinin digərini kölgədə qoyması deyil, bir-birinin nurunu tamamlamasıdır. Ay Günəşsiz mənasızdır, Günəş isə Ayda əks olunmasa görünməz qalır. Sevgi də elə budur — iki ruhun bir nurda birləşməsi. Bu misralar oxunduqca insan anlayır ki, sevgi sadəcə hiss deyil, işıq mübadiləsidir. Kiminsə parlamasına səbəb olmaq, kiminsə nurunda özünü tapmaqdır. Və bu işıq sönməsin deyə, sözlər yazılır, qəlblər danışır, ruhlar bir-birini tanıyır…
Yenə ay doğmuşdu pəncərəmdə… Bu “yenə” sözü zamanın təkrarının deyil, qəlbin təkidlə xatırlamasının göstəricisidir. Ay hər gecə doğar, amma hər gecə eyni doğmaz. Bəzən səmanı işıqlandırar, bəzən isə insanın içini. Bu gecə ay pəncərəmə yox, ruhuma doğmuşdu. Sükutun içində bir işıq süzülürdü otağa. Divarlar susurdu, zaman nəfəsini tutmuşdu. Ay işığı addım-addım irəliləyirdi, sanki nəsə itirilmiş bir şeyi axtarırdı. Və tapdı… Yarımın rəsmini. Rəsmin çəkdi yarımın — narın-narın… Nə sərt xətt vardı o rəsmdə, nə də tələsik bir toxunuş. Hər kölgə ehtiyatla salınmışdı, hər işıq sevgi ilə seçilmişdi. Ay bu gecə rəssam idi; fırçası işıq, kətanı xatirələrim, imzası isə həsrət idi. Sevdiyini yalnız ay kimi sevənlər bilər — səssiz, uzaqdan, amma bütün varlığı ilə. Pəncərənin önündə dayanıb baxdım. Ay işığı saçlarına düşdükcə, xatirələr canlanırdı. Bir baxış, bir sükut, bir yarımçıq qalan cümlə… İnsan bəzən danışmadıqlarında daha çox olur. Bu gecə sözlərə ehtiyac yox idi. Ay hər şeyi deyirdi. Ay işığı ilə çəkilən rəsmlər silinmir. Onlar nə divardan asılır, nə də gözlə görünür. Onlar qəlbdə yaşayır. Hər gecə ay doğanda yenidən tamamlanır, yenidən yarım qalır. Çünki sevgi də elə budur — bitməyən bir tamamlanma. Bu gecə anladım: Ay pəncərəmə doğanda, təkcə gecə işıqlanmır. Keçmişlə bu gün, həsrətlə ümid eyni anda var olur. Yarımın rəsmi isə zamanın fövqündə qalır — nə solur, nə də itir. Yenə ay doğmuşdu pəncərəmdə… Və mən yenə sevdiyimi ay işığında sevdim…və ay işığı bu dəfə ürəyimin qapısını döydü Bu dəfə ay pəncərədə dayanmadı. O, içəri girdi — səssizcə, icazə almadan, amma yad da deyildi. Çünki bəzi işıqlar qonaq sayılmaz, onlar insanın özündən gəlir. Ay işığı bu gecə yaddaşımın tozlu rəflərini oyatdı, susdurduğum hissləri dilləndirdi. Rəsmini yenə çəkdi yarımın, amma bu dəfə üz cizgilərindən çox, ruhunun kölgəsini. Bəzən insan sevdiyini necə görürsə, elə də yaşayır. Ay onu mənə elə göstərdi ki, nə məsafə vardı aramızda, nə zaman. Sadəcə bir varlıq, bir nəfəs, bir hiss… Bu rəsmdə gözlər danışmırdı — baxırdı. Baxışın içində min sual yox idi, tək bir cavab vardı: mən buradayam. Sevgidə ən ağır həsrət uzaqlıq deyil, yoxluqdur. Bu gecə yoxluq yox idi. Ay onu var etmişdi. Ay işığı narın-narın hər şeyə toxunurdu, amma heç nəyi incitmirdi. Sevgiyə toxunmaq da belə olmalıdır — iz qoymadan, yaralamadan. O işıqda nə ehtiras vardı, nə tələskənlik. Orada yalnız dərin bir anlayış vardı: sevmək sahib olmaq deyil, yaşatmaqdır. Zaman yenə dayandı. Gecə saatını itirdi, qəlb isə yolunu tapdı. Ayın çəkdiyi rəsmdə bir ömür gizlənmişdi — danışılmayan, amma yaşanan bir ömür. İnsan bəzən sevdiyi ilə eyni məkanda yox, eyni hissdə olur. Bu gecə biz elə orada idik. Ay pəncərədən çəkiləndə rəsmi də özü ilə aparmadı. Çünki bəzi rəsmlər işıqla gəlir, amma qəlbdə qalır. Mən tək qaldım, amma boş deyildim. İçimdə bir doluluq vardı — adı sevgi olan bir doluluq. Və o an bildim: Ay hər gecə doğmur pəncərəyə… Bəzən insanın içində doğur.
Bəzən insan sevdiyinə addım atmır, işıq kimi süzülür ona doğru. Səs salmadan, iz qoymadan… Zaur Ustacın bu misralarında sevgi cismani varlıqdan çıxıb nur halına çevrilir.“O işıq mən idim” demək — mən artıq bədən deyiləm, mən hissəm, mən ruham deməkdir. Qonaq gəlmək isə müvəqqəti yox, ehtiramlı bir varoluşdur; sevəni incitmədən, ürəyinə toxunmadan var olmaq istəyi. Bu işıq qaranlığı dağıtmaq üçün yox, qaranlıqda gizlənən gözəlliyi görmək üçün gəlir. “Qapqara zülfünü görmək istədim” misrası zahiri bir istək kimi səslənsə də, əslində insanın sirrə duyduğu ehtiyacdır. Qara zülflər gecəni xatırladır — dərin, səssiz, sirli… O gecədə itmək yox, o gecəni anlamaq arzusu var. “Toxunmaq istədim, ağ bədəninə…” — burada toxunuş ehtirasın dili ilə yox, müqəddəsliyin sükutu ilə danışır. Ağlıq saflığın, paklığın rəmzidir. Bu toxunuş istəyi bədəni deyil, varlığı duymaq ehtiyacıdır. İnsan sevdiyini toxunaraq yox, hiss edərək yaşamaq istəyir. Çünki həqiqi sevgi iz buraxmaqdan çox, iz olmamaqdır. “Telindən sünbüllər hörmək istədim…” — bu misra isə sevginin yaradıcılığa çevrildiyi andır. Sünbül həyatdır, bolluqdur, ümiddir. Sevilənin bir telindən belə həyat hörmək istəyən sevgi artıq özünü yox, gələcəyi düşünür. Bu sevgi almaq istəmir, yaratmaq istəyir. Sahiblənmir, becərir. Bu misralar bizə göstərir ki, sevgi bəzən bir baxış, bəzən bir işıq, bəzən də qonaq kimi gələn bir ruha çevrilir. O sevgi nə qışqırır, nə tələb edir. Sadəcə var olur — səssiz, dərin və unudulmaz. Zaur Ustacın sözlərindəki işıq, hər oxucunun içində bir anlıq yanır. Kimisi üçün həsrət olur, kimisi üçün dua, kimisi üçün isə ömür boyu sönməyən bir xatirə. Amma bir həqiqət dəyişmir: İşıq olan sevgi heç vaxt kölgə salmır.
Bu gecə ay işığı dolmuşdu pəncərəmə… Sükutun səsi vardı bu gecə… Zaman dayanmışdı sanki, nəfəs belə ehtiyatla alınıb-verilirdi. Ay işığı pəncərəmə dolarkən, təkcə gecəni deyil, qəlbimin ən gizli qatlarını da işıqlandırırdı. O işıq nə soyuq idi, nə də kor edən — sanki bir könül toxunuşu, bir ruh salamı kimi narın-narın süzülürdü içimə. Ay, bu gecə bir rəssam idi. Səssiz, iddiasız, amma möcüzə yaradan… Rəsmini çəkirdi yarımın — xatirələrin ağ fonunda, həsrətin incə kölgələri ilə. Hər şüası bir xətt idi, hər kölgəsi bir sirr. Üz cizgilərində zaman yox idi; nə keçmiş, nə gələcək… Yalnız saf bir varlıq, yalnız sevginin özü vardı. Pəncərənin önündə dayanıb baxdım. Ay işığı divarlara düşdükcə, könlümün divarları da işıqlanırdı. İnsan bəzən tək qalanda daha çox olur — daha çox anlayır, daha dərindən hiss edir. Bu gecə ay mənə ayrılığı anlatmadı, əksinə, görünməyən bir qovuşmanı pıçıldadı. Çünki sevən ürəklər üçün məsafə yoxdur; ruhlar işıqla görüşür. Ay işığı narın-narın xatirələrimi oxşadı. Sözə çevrilməyən arzularımı, dilə gəlməyən dualarımı dinlədi. O işıqda bir sükunət vardı — insanı qoruyan, yaralarını incitmədən sarıyan bir sükunət. Yarımın rəsmi isə nə xəyal idi, nə də yuxu… O, ruhumun aynasında canlanan həqiqət idi. Bu gecə anladım ki, ay işığı yalnız səmanı deyil, insanın içini də işıqlandıra bilir. Sevgini uzaqdan da yaşadan, həsrəti ümidə çevirən bir nurdur o. Pəncərəmə dolan ay işığı ilə birlikdə qəlbimə bir inam doldu: Sevgi çəkilən rəsmlərdə yox, o rəsmi çəkən işıqda yaşayır. Və mən bu gecə ay işığının şahidliyində bir daha bildim — Yarım uzaqda olsa da, ruhumda idi.
Məmmədbəyova Sona Arif qızının doğum günü Hər bir insanın ömür yolu onun elmi, əxlaqı, mənəvi dünyası və cəmiyyətə verdiyi töhfələrlə ölçülür. Elə insanlar var ki, onlar tutduqları vəzifədən, daşıdıqları addan daha çox, qəlblərinin işığı ilə tanınırlar. Belə nurlu simalardan biri də Bakı Dövlət Universitetinin Beynəlxalq Əlaqələr şöbəsinin müəllimi, filoloq, ziyalı xanım Memmedbəyova Sona Arif qızıdır. Sona xanım elmin, sözün və düşüncənin müqəddəsliyinə inanan, filologiyanı sadəcə ixtisas deyil, həyat fəlsəfəsi kimi yaşayan dəyərli ziyalıdır. Onun pedaqoji fəaliyyəti gənc nəslin dünyagörüşünün formalaşmasında, milli-mənəvi dəyərlərə bağlı, eyni zamanda qlobal düşüncəyə malik mütəxəssislərin yetişməsində mühüm rol oynayır. Beynəlxalq Əlaqələr kimi məsuliyyətli və strateji sahədə çalışaraq, tələbələrinə yalnız bilik deyil, həm də düşünmə mədəniyyəti, etik yanaşma və humanist baxış aşılayır. Sona Arif qızının filoloq kimi elmi baxışları, sözə verdiyi dəyər, dilin incəliklərinə olan həssas münasibəti onun şəxsiyyətinin əsas cizgilərindəndir. O, dili yalnız ünsiyyət vasitəsi kimi deyil, xalqın ruhu, tarixi yaddaşı və mədəni kodu kimi dərk edir. Bu baxış onun həm elmi, həm də pedaqoji fəaliyyətində özünü aydın şəkildə göstərir. Lakin Sona xanımı fərqləndirən yalnız elmi uğurları deyil. O, eyni zamanda gözəl qəlbə malik, mərhəmətli, səmimi və dərin duyğulu bir insandır. Ana kimi qayğıkeşliyi, dost kimi sədaqəti, insan kimi vicdanı və dürüstlüyü onun ətrafında olan hər kəsin hörmətini qazanıb. Onun varlığı insanlara güvən, sözləri isə ruhlara sakitlik bəxş edir. Doğum günü bir insanın ömür kitabında yeni bir səhifədir. Bu səhifə ötən illərin müdrikliyini, yaşanan təcrübələrin dəyərini və gələcəyə olan ümidləri birləşdirir. Sona Arif qızının bu yeni yaşında da elmi uğurlarının, pedaqoji nailiyyətlərinin və insani keyfiyyətlərinin daha da zənginləşəcəyinə inanırıq. Bu əlamətdar gün münasibətilə dəyərli Sona xanımı səmimi-qəlbdən təbrik edir, ona möhkəm cansağlığı, uzun ömür, ailə səadəti, elmi və yaradıcı fəaliyyətində yeni-yeni uğurlar arzulayırıq. Qoy onun yolu daim işıqlı, qəlbi daim sevgi ilə dolu olsun, yetişdirdiyi tələbələr və toxunduğu talelər onun adını hər zaman ehtiramla yaşatsın. BU GÜN Bu gün bir günəş doğub yenidən, Adı Sona — nuru düşüb hər kəsə. Qəlbi sevgi, özü mərhəmət dolu, Varlığın rahatlıq gətirir hər kəsə. * * * Ömrün çiçək açsın bahar tək bacım, Kədər yol tapmasın qapına bacım. Sağlıq, səadət, ruzi-bərəkət, Allah qorusun səni hər zaman bacım.
Bahar Qasımovanın doğum günü – Ziyalılıq, vətənpərvərlik və qadın fədakarlığının simvolu
Bu gün “Azərbaycan Qadınları Respublika Cəmiyyəti” İctimai Birliyinin sədri, dəyərli ziyalı, vətənpərvər və nümunəvi xanım Bahar Qasımovanın doğum günüdür.
Bahar xanım uzun illərdir Azərbaycan qadın hərəkatının, milli-mənəvi dəyərlərimizin və cəmiyyətin inkişafı uğrunda yorulmadan çalışan fədakar bir ziyalı kimi tanınır. Onun rəhbərliyi ilə “Azərbaycan Qadınları Respublika Cəmiyyəti” bir çox sosial layihələrə, xeyriyyə tədbirlərinə, gənclərin və qadınların maariflənməsinə yönəlmiş proqramlara imza atmışdır.
Bahar Qasımova Azərbaycan qadınının yüksək zəkasını, mərhəmətini və vətən sevgisini öz şəxsiyyətində birləşdirən nümunəvi bir insandır. Onun fəaliyyəti, sözün həqiqi mənasında, xalqına və dövlətinə xidmət nümunəsidir.
Doğum günü münasibətilə Bahar xanımı səmimi qəlbdən təbrik edirik. Ona möhkəm can sağlığı, uzun ömür, yeni uğurlar və gördüyü işlərdə daim ilham arzulayırıq. Onun kimi ziyalı və fədakar qadınlar cəmiyyətin mənəvi sütunlarını möhkəmləndirən dəyərlərdir.
Bahar xanımın həyat yolu bir daha sübut edir ki, Azərbaycan qadını hər zaman millətin gücü, ailənin dayağı və Vətənin ləyaqət rəmzidir.
Baharın adıyla gələn Nur
Ana dediyin — bir işıq, bir sükut, bir sevgidir, Övladının yolunda çəkdiyi hər zəhməti, duadır O, Vətənin bağrında ilk bahar tək açandır, Soyuqda ümid, qaranlıqda işıq saçandır.
Bahar xanım da elə — bir ana nəfəsi tək, Mərhəməti dilində, şəfqəti hər səsində. Bir xalqın gücünü daşıyır o zərif çiyinlər, Qəlbində min qadının arzusu, sevgisi vardır.
Hər addımında iz var, fədakarlıq, mərdlikdən, Hər sözündə bir nur var — yanan vətən sevgisindən. Bahar kimi gəlir o, qəlblərə həyat verir, Ana misalı şəfqət, millətə qanad verir.
Ad gününüz mübarək, Bahar xanım! Varlığınızla cəmiyyətimizə bahar gətirirsiniz.
Həyatın ən gözəl mənası sevgidə gizlidir. İnsan sevdikcə yaşayır, sevilmədikcə isə sönür. Hər bir insanın ruhuna güc, qəlbinə işıq verən ən saf hiss – sevməkdir. Sevgi – bəzən bir baxışda gizlənir, bəzən bir sözün səmimiyyətində, bəzən də səssiz bir duada yaşayır.
Bu dünya o qədər dəyərlidir ki, onu gözəlləşdirən insanların varlığıyla daha da mənalı olur. Sevən ürəklər dünyanı dəyişir, sevgisiz qəlblər isə qaranlıqda itib gedir. Ən böyük xoşbəxtlik – səni anlayan, sənə inanan, səni sevən insanların əhatəsində yaşamaqdır.
Sevgi təkcə iki ürəyin bağlanması deyil, həm də insanlıq, mərhəmət və səmimiyyətin rəmzidir. Elə insanlar var ki, onların varlığı belə bir nur kimi ətrafına yayılır. Onlar həyatımıza rəng, sözlərimizə dərinlik, günlərimizə mənalar qatır.
Hər birimiz üçün dualarımız belədir: Sevənləriniz çox, sevdikləriniz daim yanınızda olsun. Sizə dəyər verən insanlar heç vaxt sizdən uzaq düşməsin. Hər səhəriniz ümidlə açılsın, hər axşamınız minnətdarlıqla bitsin.
Unutmayaq ki, hər bir gözəl münasibət, hər bir dəyərli dostluq və hər bir saf sevgi həyatın bizə verdiyi ən böyük nemətdir. Qəlbini sevgi ilə qoruyan insan heç vaxt tək qalmır – çünki sevgi elə bir enerjidir ki, paylaşıldıqca böyüyür, böyüdükcə dünyanı gözəlləşdirir.
Bu gün kimisə sevindirmək, kiməsə bir gülümsəmə bəxş etmək üçün ən doğru gündür. Qəlbinizin işığı heç vaxt sönməsin, sevgidən doğan ümidləriniz daim yaşasın.
Həyat, əslində, sadəcə yaşamaq deyil — hiss etməkdir. Hər gün bir az daha dərin, bir az daha mənalı yaşamaq… İnsanı var edən, ona güc verən — sevmək və sevilməkdir.
Bəzən bir gülümsəmə, bir baxış, bir söz belə insanın içində bir ömürlük iz buraxır. Elə insanlar var ki, varlıqları belə ruhu sakitləşdirir, sevgiləri dua kimi könülə düşür.
Sevənləriniz çox, sevdikləriniz daim yanınızda olsun. Həyat sizi sevincin, işığın, sevginin içində bürüsün. Unutmayın — sevgi Tanrının insana ən gözəl əmanətidir. O əmanəti qoruyun, böyüdün, paylaşın…
Hər kəsin həyatında elə bir nəfər olsun ki, onunla dünya susanda belə ürək danışsın. Və hər bir gününüz, bu gün kimi, sevgi və ümidlə başlasın.
Yeni gün, yeni başlanğıcların, saf arzuların və ürəkdən gələn duaların təzə nəfəsidir. Bu gün də həyatınıza sevgi, işıq və ümid dolsun, əziz və dəyərli xanımlar! Qəlbinizdəki səmimiyyət, ruhunuzdakı güc və zərifliyinizi hər addımınıza qatın.
Unutmayın, hər biriniz bu dünyanın gözəlliklərinə rəng qatan, ailəsinə, dostlarına və cəmiyyətə nur saçan bir işıqsınız. Allah könlünüzə səfa, gününüzə bərəkət, yolunuza uğur bəxş etsin. Hər səhər sizi yeni sevincə, yeni xeyirə aparsın.
Həyatın hər səhəri bir mesaj daşıyır — “yenidən başla, yenidən inan, yenidən sev.” Hər gün bir fürsətdir: kiminsə qəlbinə toxunmaq, kiminsə həyatına işıq salmaq, kiminsə ümidini yeniləmək üçün. Çünki dünyada ən böyük möcüzə, bir insanın başqa bir insana sevgisi ilə dəyişə bilməsidir.
İnsan ruhu sevgi ilə böyüyür, mərhəmətlə saflaşır, ümidlə yaşayır. Bir gülümsəmə, bir səmimi söz, bir dost salamı — bəzən bir ömrü dəyişə bilər. Əsl dəyər, gördüyün qayğını deyil, göstərdiyin sevgini ölçə bilməkdir.
Bəzən həyat səssiz görünür, amma o səssizliyin içində dua kimi sevən qəlblər var. Elə insanlar var ki, uzaqda olsalar belə, adları anıldıqda içimizdə bir istilik yaranır. Onlar qəlbimizin sakit küncündə yaşayan, ruhumuzu isidən varlıqlardır.
Bu həyatın mənası məhz onlardır — sevənlərimiz, sevdiklərimiz, dua etdiklərimiz… Sevgi olmadan heç bir uğur, heç bir zəfər, heç bir həyat dolğun olmaz. Sevgi insanın varlığını ilahi mənaya bağlayan görünməz ipdir.
Allah hər birimizin həyatına elə insanlar gətirsin ki, onların varlığı dua kimi rahatlıq bəxş etsin. Gözünüzdə nur, qəlbinizdə sevgi, yolunuzda bərəkət olsun. Dünyanı gözəlləşdirən hər bir qadına, hər bir ana qəlbli insana salam olsun — siz həyatın rəngisiniz, bu dünyanın mənasısınız.
Hər bir gün, insanın öz iç dünyası ilə danışdığı bir səfərdir. Bəzən bu səfərdə sükut bizə çox şey öyrədir — kim olduğumuzu, kimləri sevdiyimizi, kimlərin həyatımızda iz qoyduğunu anlayırıq. Sevgi elə bir dəyərdir ki, onu nə zaman, nə məsafə, nə də zamanın sərt axışı azalda bilir.
Ruhunu sevgi ilə bəsləyən insan heç vaxt tükənmir. O, hər düşdüyü yerdən yenidən qalxmağı bacarır, çünki onun gücü sevgidən, inamdan, saf niyyətdən doğur. Sevgi – Tanrının insana bəxş etdiyi ən ali enerjidir. O enerji ilə insan həm yaradır, həm sağalır, həm də başqalarına nur verir.
Bu dünyada ən gözəl sərvət, sevildiyini bilməkdir. Sevən qəlblərin səsi dua kimi yüksəlir, sevilən insanın adı isə yaddaşlarda əbədi qalır. Elə insanlar var ki, onlar bu dünyaya sevgi öyrətmək üçün gəlirlər – sözləriylə, baxışlarıyla, davranışlarıyla… Onlar insanlığı yaşadan, mərhəməti oyadan və ümidin rəmzi olan ruh daşıyıcılarıdır.
Ruhun işığıyla yaşayan qadınlara, ana qəlbli insanlara, sevgini həyat fəlsəfəsinə çevirən hər kəsə salam olsun. Sizin varlığınız bu dünyanın ruhudur. Siz ailələrə istilik, övladlara yön, dostluqlara dəyər, cəmiyyətə işıq verirsiniz. Hər biriniz bu həyatın yazılmamış şeirisiniz — səmimiyyətlə, mərhəmətlə, inamla yazılan bir əsər.
Sevənləriniz çox, sevdikləriniz daim yanınızda olsun. Ruhunuzun işığı heç vaxt sönməsin, dua kimi saf sevgilər sizi hər zaman qorumağa davam etsin. Unutmayın, bir qadının, bir insanın içindəki sevgi – dünyanın dəyişə biləcəyi ən böyük qüvvədir.
Sevgi ilə dolu bir ürək dünyanı dəyişdirə bilər. Bəzən bir gülüş, bir baxış, bir səmimi söz – bütün yorğunluqları unutdura, bir qəlbi yenidən həyata qaytara bilər. Həyat, əslində, böyük uğurlardan çox, kiçik, amma dəyərli hisslərdən ibarətdir. O hisslər ki, səmimiyyətlə toxunur, saf niyyətlə böyüyür, dualarla yaşayır.
İnsan sevdikcə gözəlləşir, bağışladıqca yüngülləşir, dua etdikcə saflaşır. Çünki sevgi – hər şeyin başlanğıcıdır. O, həyatın hər mərhələsində insanı qoruyan, yönləndirən və dirçəldən bir qüvvədir.
Hər bir qadın, hər bir ana, hər bir insan öz həyatının bir işıq mənbəyidir. Kiminin səsi, kiminin baxışı, kiminin bir kəlməsi başqa birinə ümid olur. Bu dünyanı yaşadan da, gözəlləşdirən də məhz bu səmimi duyğulardır.
Unutmayaq ki, sevgi nə zaman qarşılıq gözləmədən verilir, o zaman əbədi olur. Ruhun gözəlliyi, insanın niyyətində və sözündə gizlidir. O niyyət saf olanda, həyat da gözəlləşir, dünya da dəyər qazanır.
Müəllif qeydi:
Bu yazı, həyatın mənasını sevgi, mərhəmət və ümid üzərində quran bütün insanlara ithaf olunur. Sevgini qoruyun, paylaşın və yaşadın — çünki sevgi elə bir dəyərdir ki, onu bölüşdükcə artar.
Dünyanı dəyişmək üçün böyük gücə ehtiyac yoxdur; bir yaxşılıq, bir gülümsəmə, bir səmimi salam bəzən bütün qaranlığı işığa çevirə bilər.
Sevənləriniz çox, sevdikləriniz daim yanınızda olsun. Hər gününüz sevgi ilə, dualarınız qəbul, qəlbiniz işıqlı olsun.
Pərvanə Salmanqızı – Sevgidən Doğan Həyat Fəlsəfəsi
Bəzən həyatın sükutu içində bir səs eşidilir – o, ruhun səsidir. Bu səs bizi insan edən, dəyərlərimizi xatırladan, sevməyi öyrədən bir işıqdır. O işıq bəzən bir ana baxışında, bəzən bir dost səmimiyyətində, bəzən də bir dua sükutunda doğulur.
İnsan sevdikcə yaşayır, yaşadıqca dərinləşir. Sevgi sadəcə bir hiss deyil — o, insanın kainatla qurduğu ən ali bağdır. Sevmək həyatın özüdür, bağışlamaq isə ruhun saflığıdır. Hər bir səmimi sevgi, hər bir saf niyyət – dünyaya yönəlmiş bir işıqdır.
Həyatın gözəlliyi onun sadəliyindədir. Qəlbində sevgi olan insan heç vaxt yoxsul deyil, çünki o, hər səhərini minnətdarlıqla, hər axşamını dua ilə qarşılayır. O insan bilir ki, xoşbəxtlik nə sahib olduqlarında, nə də istədiklərindədir — xoşbəxtlik, paylaşdığın sevgidədir.
Bu gün sevdiyiniz insanlara “səni qiymətləndirirəm” demək üçün ən gözəl gündür. Çünki sabahın gələcəyinə ümid edirik, amma bu günün dəyərini bilməyi çox vaxt unuduruq. Həyatın gözəlliyi, məhz bu anlarda gizlidir — səmimi bir gülüşdə, könüldən gələn bir sözün istiliyində.
Ruhun İşığıyla Yaşayan Qadınlara İthaf Olunur
Bu yazı — sevginin, mərhəmətin, ana qəlbinin və qadın zərifliyinin təntənəsidir. Ruhun nuruyla yaşayan qadınlar bu dünyanın səssiz qəhrəmanlarıdır. Onlar həyatın çətinliyini gülümsəməylə yüngülləşdirən, sevdiklərinə dua kimi dayanan, işığı ilə başqalarının yolunu aydınladan varlıqlardır.
Onlara salam olsun – göz yaşını dua, səssizliyini güc, sevgisini həyat edən qadınlara… Bu dünyanın incə ruhlu dirəklərinə, varlığı ilə dünyanı gözəlləşdirən hər bir insana salam olsun.
Müəllif qeydi:
“Sevgi təkcə bir duyğu deyil — o, bir missiyadır. İnsan sevdikcə, dünyanı bir az da dəyişir. Sevmək bir dua, bir yaşamaq forması, bir mənəvi borcdur.”
Sevənləriniz çox, sevdikləriniz yanınızda olsun. Hər gününüz ümidlə, hər gecəniz dua ilə başlasın. Ruhunuzun işığı heç vaxt sönməsin.
Tanınmış publisist-yazar Pərvanə Salmanqızı sevginin ruhani gücündən yazır
Xəbər portalı üçün xüsusi: “Sevənləriniz çox, sevdikləriniz yanınızda olsun” adlı yazısında müəllif həyatın mənasını sevgi, mərhəmət və insanlıq üzərində qurur. Yazı oxuculara yalnız emosional təsir deyil, həm də mənəvi rahatlıq bəxş edir. Pərvanə Salmanqızı oxucularını sevgiyə, saf niyyətə və iç dünyasının işığını qorumağa çağırır.
Hər səhər bir möcüzədir — ruhun yenidən doğuluşu, həyatın bizə verdiyi ikinci şans. Bəzən elə anlar olur ki, bir insanın gülümsəməsi belə bütün günü işıqla doldurur. Həyatın əsl gözəlliyi də elə budur: insan insana nur verir, söz könülə toxunur, sevgi isə hər şeyi dəyişdirir.
Sevgi — Tanrının insana bəxş etdiyi ən böyük imtahan və ən gözəl mükafatdır. Sevmək bir cəsarətdir, bağışlamaq bir mərhəmət, susmaq bəzən ən uca hikmətdir. Ruhun dərinliyində yaşayan sevgi insanı ucaldır, qəlbi yumşaldır, bəşəri bir dəyərlə birləşdirir.
Unutmayaq: sevdiklərimiz yanımızda olduqca, sevənlərimiz dua etdikcə, həyatın hər çətinliyi asanlaşır. Sevgi ilə baxılan bir dünya heç vaxt qaranlıq ola bilməz.
Bu gün birini sevindirmək üçün bir söz, bir salam, bir dua kifayətdir. Sevgidən doğan hər addım, hər niyyət kainata işıq saçır. Ruhun işığı, insanın vicdanında, mərhəmətində və səmimiyyətində gizlidir.
Ruhun İşığıyla Yaşayan Qadınlara İthaf Olunur
Bu yazı – sevginin, şəfqətin və insanlıq dəyərlərinin təntənəsidir. Ruhunun dərinliyindən sevən, ətrafa nur saçan qadınlara, analara, dostlara ithaf olunur. Siz həyatın dayaq nöqtələrisiniz, sevgidən toxunmuş möcüzələrsiniz.
Dünyanı gözəlləşdirən sizin varlığınızdır — bir baxışınızla, bir sözünüzlə, bir dualınızla. Sevginin gücünə inanan hər bir insana salam olsun.
Müəllif qeydi:
“Hər insan bu dünyaya bir işıqla gəlir. O işığı qorumaq, böyütmək və paylaşmaq – həyatın mənasıdır. Sevin, bağışlayın, dua edin – çünki sevgi bəşəriyyətin tək ümidi, ruhun tək yoludur.”
“Sevgi ilə baxılan dünya – Pərvanə Salmanqızının ruhani baxışı”
Ana torpağı qarış-qarış ziyarət edən Zaur Ustacın qızıl tacı – Qızılqaya
Hər xalqın taleyində zamanla yaddaşlara hopan, tarixə möhür vuran insanlar olur. Bizim millətimizin qürur duyduğu, sözün yükünü daşıyan, qələmiylə millət ruhunu yaşadanlardan biri də Zaur Ustacdır. O, sadəcə bir şair, bir yazıçı deyil. O, torpağın harayına, dağların sükutuna, çeşmələrin nəğməsinə könül verən, torpağı qarış-qarış gəzən, hər addımında tarixlə danışan bir fikir əsgəridir.
Zaur Ustac üçün ana torpaq – müqəddəs kitab kimidir. Hər daşda bir dua, hər qayada bir iz, hər çayda bir səs var onun üçün. Onun qəlbindəki Vətən sevgisi heç bir çərçivəyə sığmır. Bu eşqin qızıl tacı isə, bəlkə də, Qızılqayadır…
Qızılqaya – təkcə bir təbiət möcüzəsi deyil, o, ruhun çağırışı, keçmişin sədası, gələcəyə verilən mesajdır. Zaur Ustac üçün Qızılqaya bir zirvə deyil, bir dəyərdir. Bu dağın ətəyində dayandıqda o, sözün ruhuna enir, millətin hafizəsinə toxunur. Qaya kimi möhkəm iradəsi ilə xalqının ağrılarına sinə gərən Zaur Ustac bu qayanı qələmiylə daha da ucaldıb – sözün qızıl heykəlinə çevrilib.
Zaur Ustacın yolu – sadəcə yolların izi deyil, bu yol könül yoludur, ruhun izidir. Onun qələmində torpaq danışır, tarix susmur, şəhidlərin ruhu pıçıldayır, bayraqlar dalğalanır. Vətən onun sözündə yaşar, Qızılqaya isə bu sözün zirvəsi, simvolu, tacıdır.
Zaur Ustac kimi dəyərli ziyalımız var deyə, ana torpaq hələ də nəfəs alır, söz hələ də yaşar.
Hər xalqın taleyində öz qələmi ilə tarix yazan, özü ilə bir dövrü izah edən şəxsiyyətlər var. Onlar qələminin mübarizəsi ilə sinəsini düşmənə sipər edən, hər misrasında millətinin ağrılarını, sevincini, yaddaşını yaşadan əbədi izlər buraxırlar. Bu şəxsiyyətlərdən biri də – sözün əsgəri, vətənin şairi, publisist, müharibə iştirakçısı, Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliyinin üzvü, “Qızıl Qələm” mükafatı laureatı, Prezident təqaüdçüsü – Zaur Mustafa oğlu Mustafayev, tanınan ədəbi adı ilə Zaur Ustacdır.
Zaur Ustac təkcə bir şair deyil – o, döyüşçü ruhun, xalq yaddaşının və əbədi vətən sevgisinin canlı simvoludur. Onun misraları yalnız söz deyil, həm də yaddaşdır, tarixdir, torpaq uğrunda tökülən qanların qırmızı rəngini daşıyan bir haqqın səsləndirilməsidir.
Birinci Qarabağ müharibəsinin iştirakçısı olan Zaur müəllimin şeirləri və publisistik yazıları sadəcə ədəbi nümunə deyil, həm də mübariz bir insanın yaşadığı ağrını, gördüyü həqiqətləri və çəkdiyi dərdləri cəmiyyətə çatdırmaq üçün bir çağırışdır. O, silahı ilə vətəni qoruduğu kimi, qələmi ilə də ruhumuzu qorumaqdadır.
Zaur Ustacın qələmindən süzülən hər bir misra sanki şəhid ruhlarının pıçıltısı, Qarabağ dağlarının ahəngi, ana dualarının nəfəsidir. Onun yazdıqları milli ruhun və mənəvi dəyərlərin aynasıdır. Vətən dərdi ilə yoğrulan qəlbində, sətir-sətir millət sevgisi, xalq sevgisi yaşamaqdadır.
O, qələmini təmiz saxlayan, sözünü qoruyan və millətin ruhuna sahib çıxan bir sənətkardır. Zaur müəllim sadəcə söz adamı deyil – o, zamanın sözlə çəkilmiş rəsmi, müharibənin poetik salnaməçisidir.
Bu gün cəmiyyətimizin belə simalara ehtiyacı var – həm döyüşçü, həm də düşüncə adamı olan, xalqın ağrısını içində çəkən, amma onu sənətlə təskinləşdirən… Zaur Ustac belə bir şəxsiyyətdir.
Onun adı bu xalqın yaddaşına qazınmış bir işıqdır. Və əminik ki, gələcək nəsillər də onu – sözün sərkərdəsi, ədalətin qələmi, haqqın şairi kimi tanıyacaq.
Səni tanımaq, səninlə qürur duymaq bir millət borcudur, Zaur müəllim!
