“Ulduz” jurnalının sentyabr nömrəsi oxuculara təqdim olunub
“Ulduz” jurnalın yeni nömrəsi Ruslan Dost Əlinin “Özüylə söhbəti və şeirləri” ilə açılır.
“Nəsr” rubrikasında Tamara Vəliyevanın “Beynimin kinolentində ilişib qalan xatirələr” və Nəzrin Məmmədlinin “Səs gəlmir artıq bu otaqdan” hekayələri yer alıb. “Esse” rubrikasında Qulu Ağsəsin “Ərzi-əsri-hal-namə”, Leyla Məmmədovanın “Çalıquşu, Atatürk və bağlanan qapılar”, Lamiə Nazimqızının “Bu mənəm” yazıları təqdim edilir. “Tərcümə saatı” rubrikasında Cəlil Cavanşirin tərcüməsində alman yazıçısı Volfqanq Borxertin “Ancaq siçanlar gecələr yatırlar” hekayəsi dərc olunub. “Müsahibə” rubrikasında Pərvanə Eyvazqızının Bahəddin Həzi ilə söhbəti yer alıb. Müsahibə “Bütün arzuların heç də çin olmaq haqqı yoxdur” başlığı ilə təqdim edilir.
“Şeir vaxtı” rubrikasında Xəlil Mirzə, Arzu Əyyarqızı və Gülayə Şınıxlının şeirləri oxuculara təqdim olunur. “Tribuna”da Röya Rəcəbovanın “Hüquqi şahidlikdən kosmik şahidliyə: “Ayın şahidliyi” hekayəsində susma və mənəvi məsuliyyət problemi” yazısı yer alıb. “Türk eli” rubrikasında Musa Kazım Arıcanın “Xarıbülbülün kölgəsində sözün yurdu” yazısı dərc edilib. “Anım” rubrikasında Yəhya Abbasov Qoca Xalidin “Seçmə şeirlər” tərcümə kitabından – “Tərcümə dilinin xəlqilik təbiəti”ndən bəhs edir. “Təbriz eli” rubrikasında Pərvanə Məmmədlinin “Gözəllik, azad Vətən bayrağının öpüşüdür” yazısı təqdim olunur.
“Ulduz”un bu nömrəsində “Məhsətilərin söhbəti: 12:21”, Pərvanə Bayramqızı və Nadir Qüdrətoğlunun şeirləri də yer alıb. “Dərgidə kitab” rubrikasında Kamil Şahverdinin “Bir daha himnimiz haqqında” VII yazısı təqdim edilir. “Dərgidə sərgi” rubrikasında isə Ramil Yunusun fotoları yer alıb. PDF OXU: 9
Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığında son dövrlərin diqqətçəkən elmi hadisələrindən biri kimi tanınmış şair və publisist Zaur Ustacın uşaq poeziyası geniş və sistemli şəkildə elmi-nəzəri aspektdən araşdırılıb. Tədqiqatçı Ayətxan Ziyadın qələmə aldığı “Zaur Ustacın uşaq poeziyasında bədii sənətkarlıq sistemi, yaxud Uşaq dünyası Zaur Ustacın gözü ilə” adlı monoqrafiyası müasir uşaq ədəbiyyatşünaslığımıza dəyərli bir töhfə kimi təqdim olunub. [1, 2]
Elmi redaktoru və “Ön söz” müəllifi professor Kamal Camalov olan bu monoqrafiyada şairin uşaq şeirlərinin bədii-estetik xüsusiyyətləri dərindən təhlil edilib. [1]
Araşdırmanın Əsas İstiqamətləri və Əhəmiyyəti
Psixoloji və Yaş Xüsusiyyətləri: Tədqiqatda uşaqların yaş qrupları və psixoloji dünyasının Zaur Ustacın poetik mətnlərində, xüsusilə “Gülünün şeirləri” və “A1” kimi kitablarında necə əks olunduğu elmi mülahizələrlə əsaslandırılıb. [1]
Bədii Sənətkarlıq və Dil: Müəllifin şeirlərindəki obrazlar sistemi, dil və üslub sadəliyi, ritm, qafiyə və kompozisiya dinamikası təhlil edilib. Kitabda “Ağıllı gülər”, “Tuncay” kimi məşhur uşaq şeirləri xüsusi analiz olunub. [1]
Mənəvi və Milli Dəyərlər: Şairin uşaq poeziyasının balacaların obrazlı təfəkkürünün, dil bacarıqlarının, vətənpərvərlik ruhunun və ailə dəyərlərinin formalaşmasındakı mühüm rolu işıqlandırılıb. [1, 2]
Bu monoqrafiya müasir Azərbaycan uşaq ədəbiyyatının inkişaf meyillərini və bədii imkanlarını öyrənmək istəyən mütəxəssislər, müəllimlər və geniş oxucu kütləsi üçün fundamental elmi mənbə rolunu oynayır. [1]
BİR ÖMRÜN İLK CÜMLƏSİ Hər ömrün bir başlanğıcı olur. Amma hər başlanğıcın tarixdə görünən bir günü olmur. Bəzən insanın ömrünün ilk cümləsi doğulduğu gün yazılır, bəzən ilk dəfə məktəb qapısından içəri girəndə, bəzən də heç kimin görmədiyi bir axşam, bir otağın sakitliyində, ürəyində qərar verdiyi anda. İnsan özü də bilmir ki, ömrünün hansı saniyəsində taleyinin qələmini əlinə alıb. Sonra illər keçir, adam geriyə baxır və görür ki, həyat dediyimiz bu uzun yol, əslində, vaxtında yazılmış qısa-qısa cümlələrdən ibarət imiş. Görkəmli jurnalist, özünün əvəzsiz istedadı ilə qəlbimə hopmuş qələm sahibi, dəyərli dost, sözünün qədrini bilən ağsaqqal Ayətxan Ziyadın ömrünün ilk cümləsini axtarsaq, bizi Hacıqabulun yollarına aparar. 1951-ci il oktyabrın 15-də Hacıqabulda dünyaya gələn Ayətxan Ziyad İsgəndərov sonralar sözün, qələmin, televiziyanın, mətbuatın və tədqiqatın adamı olacaq. Amma bunu həmin gün heç kim bilmirdi. Heç bir körpənin beşiyinin başında onun gələcəkdə neçə məqalə yazacağı, neçə kitabın müəllifi olacağı, neçə gənc jurnalistə yol göstərəcəyi yazılmır. Taleyin belə bir pis xasiyyəti var: ən böyük xəbərləri əvvəlcədən vermir.
Hacıqabulun özü də adam kimi bir yerdir: zahirən sakit, daxilən yolçu. Dəmir yolu buradan keçəndə şəhərin qulağı həmişə səs eşidirdi. Qatarlar gəlirdi, qatarlar gedirdi. Biri haradansa gəlirdi, biri harasa gedirdi. Uşaqlar isə bütün bunlara baxıb dünyanın böyük olduğunu düşünürdülər. Bəlkə də Ayətxan müəllimin uşaqlıq yaddaşında qatarların xüsusi yeri elə buna görə qalıb: qatar insana məsafəni öyrədir, uzağı, yolu göstərir, həm də adamı öz yerindən çıxıb başqa yerlərə baxmağa həvəsləndirir. İnsanın taleyini isə yalnız doğulduğu yer müəyyən etmir. Onu böyüdən küçələr, gördüyü insanlar, eşitdiyi sözlər, oxuduğu kitablar, müəllimləri, dostları, hətta uşaqlıqda verdiyi kiçik suallar da müəyyən edir. yətxan müəllim 1959-1969-cu illərdə Hacıqabul şəhərinin Xilə yaşayış massivindəki 9 saylı dəmir yolu məktəbində oxuyub. On il məktəb həyatı… On il insanın dünyaya baxışının yavaş-yavaş formalaşdığı bir dövr. Uşaq həmin illərdə çox şey öyrənir: əlifbanı, rəqəmləri, tarixləri, şeirləri. Amma məktəbin ən böyük dərsi – kitabda yazılmır – insanlara baxmaqdır. Müəllim sinfə girir, jurnal masanın üstündədir, pəncərədən küçə görünür. Bir uşaq isə bəlkə də heç kəsin fikir vermədiyi bir şeyi düşünür: “Niyə?” Jurnalistliyi jurnalistika məktəbindən əvvəl başlayan adamların hamısında bu “niyə?” sualı olur: niyə belədir? Niyə belə oldu? Niyə bunu heç kim demir? Niyə birinin dərdi o birinin sevincindən xəbərsizdir? Niyə bir insan danışır, digəri susur? Bəlkə jurnalistliyin ilk diplomu elə bu suallardır. A.Ziyadın ilk yazıları 1969-cu ildə “İşıq” qəzetində çap olunub. Həmin il onun həyatında iki qapı açılıb: biri mətbuatın, biri də ali təhsilin qapısı. “İşıq” qəzetində dərc olunan iki məqalə onun jurnalistikaya gedən yolunu açıb və o, həmin il fəaliyyətə başlayan Azərbaycan Dövlət Universitetinin Jurnalistika fakültəsinə daxil olub. İki məqalə, iki yazı… İki balaca qəzet səhifəsi… Amma bəzən insanın taleyində bir səhifə bütöv bir kitabdan böyük olur. O səhifədə adamın gələcəyi də görünür. Hələ gələcək özü görünməsə də. Jurnalistika qəribə peşədir. Başqa peşələrdə insan bir şey düzəldir, tikir, müalicə edir, hesablayır, öyrədir. Jurnalist isə əvvəlcə eşidir. Eşitmək də asan iş deyil. Qulaqla eşitmək asandır. Ürəklə eşitmək çətindir. Çünki hər səs xəbər deyil. Hər danışan adamın dediyi həqiqət deyil. Hər susan adam da günahsız deyil. Jurnalist bütün bunların arasından bir yol tapmalıdır. Ayətxan müəllimin sonrakı ömrünə baxanda görünür ki, o, jurnalistikanı yalnız bir peşə kimi qəbul etməyib. Onun yaradıcılıq yolu qəzetdən radioya, radiodan müxtəlif mətbuat orqanlarına, oradan elmi-tədqiqat sahəsinə qədər uzanıb. Bu yolun başlanğıcında isə yenə həmin gənc oğlan dayanır: əlində qələm, qarşısında ağ kağız. Ağ kağızın bir xasiyyəti var. O, adamı aldada bilmir. Sən nə qədər böyük görünsən də, qarşında ağ kağız varsa, tək qalırsan, adın, vəzifən, tanışların, diplomların isə bir kənarda qalır. Kağız soruşur: – Nə deyəcəksən? Və sən cavab verməlisən. 1969-cu ildə universitetə qəbul olunan A.Ziyad üçün jurnalistika artıq, sadəcə, bir arzu deyildi. O, yazının içində idi. 1970-ci ildən etibarən tələbə ikən Azərbaycan Dövlət Televiziya və Radio Verilişləri Komitəsində ştatdankənar müxbir kimi fəaliyyət göstərməsi də bu yolun təsadüfi olmadığını göstərirdi. O, hələ tələbə ikən efirin havasını udmağa başlamışdı. Sonralar, 1976-1994-cü illərdə həmin sistemdə kiçik redaktor, redaktor, böyük redaktor və şöbə müdiri kimi çalışması isə bu ilk addımların peşəkar həyata çevrilməsinin davamı oldu. Radio başqa aləmdir. Qəzetdə yazdığın sözün yanında onu oxuyan adam var. Radioda isə sözün evlərə girir. Sən bir cümlə deyirsən, həmin cümləni minlərlə insan eşidir. Bir səhv söz – minlərlə qulaq. Bir doğru söz – minlərlə yaddaş. Ona görə radio adamı əvvəlcə sözün çəkisini bilməlidir. Ayətxan müəllimin radio illəri məhz bu məktəbin illəri idi. Orada yalnız yazmağı yox, görməyi də öyrənirdi… İllər sonra onun yaradıcılıq yoluna nəzər salanda adamın qarşısına uzun bir siyahı çıxır: qəzetlər, jurnallar, televiziya, elmi institut, universitet, kitablar, tədqiqatlar… Amma ömrü siyahı ilə ölçmək olmaz. İnsan gördüyü vəzifələrin sayı qədər böyük deyil.
İNSAN QOYDUĞU İZ QƏDƏR BÖYÜKDÜR
Ayətxan Ziyadın ömründə isə bu izin ilk cizgiləri çox erkən görünür. 1969-cu ildə qəzetdə çap olunan ilk yazılar… Tələbəlik illərində radio… 1975-ci ildə BDU-nun Jurnalistika fakültəsini bitirmək… Sonra peşəkar jurnalistika… Bunlar biri-birinin ardınca gələn tarixlər deyil, əslində, bir cümlənin sözləridir. Həmin cümlənin mübtədası insan idi. Xəbəri isə həyat özü yazırdı. Bir adamın həyatını yazmaq istəyən müəllifin ən böyük çətinliyi bilirsinizmi nədir? O adam haqqında çox şey bilmək. Çünki faktlar çoxaldıqca insan azalmaq təhlükəsi ilə üzləşir: tarixlər, vəzifələr, adlar, kitablar, mükafatlar gəlir. Bəs insan harada qalır? Bir anın içində, bir baxışda, bir sözdə, bir davranışda, bir dostun yaddaşında, bir tələbənin xatirəsində, bir həmkarın “o vaxt belə demişdi” cümləsində… Ona görə Ayətxan müəllimin 75 illik ömrünə baxanda biz təkcə bir jurnalistin bioqrafiyasını görmürük. Qarşımızda zamanın içindən keçmiş bir söz adamını görürük. 1951-ci ildən 2026-cı ilə qədər uzanan bu yolun başlanğıcında isə Hacıqabul var: bir uşaq, bir məktəb, bir qəzet və iki məqalə… Onda hələ heç kəs bilmirdi ki, bu iki məqalənin ardınca neçə onillik gələcək, həmin gənc jurnalist radioda illərlə çalışacaq, müxtəlif mətbuat orqanlarında yazacaq, elmi-tədqiqatla məşğul olacaq, kitablar yazacaq. Hələ heç kəs bilmirdi, amma həyat bilirdi. Həyat bəzi sirləri insandan gizlədir ki, o, yolunu həvəslə getsin. Bəlkə də insanın ən böyük sərvəti başladığı yeri unutmamasıdır. Başlanğıcını unudan adam isə yolunun haradan başladığını da unudur.
AYƏTXAN ZİYADIN BAŞLANĞICI SÖZLƏ BAĞLIDIR…
Qəzet səhifəsindəki ilk yazı, müəllimlərin verdiyi ilk biliklər, Hacıqabulun uşaqlıq yaddaşı, dəmir yolu məktəbinin həyəti ilə. Sonra Bakı gəlir. Universitet gəlir. Televiziya gəlir. Böyük şəhərin böyük sözləri gəlir. Amma insanın içində bir balaca şəhər həmişə qalır. Bəlkə buna görə qələm adamları doğulduqları yerləri ömür boyu özləri ilə daşıyırlar. Onlar şəhərdən çıxırlar, amma şəhər onların içindən çıxmır. Hacıqabul da Ayətxan müəllimin içində qalan həmin yerlərdən biridir. Orada bir uşaq böyüyürdü. O uşaq hələ yazıçı deyildi. Hələ jurnalist deyildi. Hələ tədqiqatçı deyildi. Sadəcə, baxırdı. Dinləyirdi. Soruşurdu. Öyrənirdi. Və bəlkə də bilmədən öz gələcək sənətinin ən vacib dərsini keçirdi: insanı görmək. Jurnalistika hadisələr haqqında deyil, hər şeydən əvvəl, insan haqqında yazmaqdır. Sonralar onun həyatında çoxlu qəzet adları dəyişdi, vəzifələr dəyişdi, zaman dəyişdi. Bir dövr bitdi, o biri başladı. Amma qələm dəyişmədi. Qələm adamın qəribə dostudur. Səni heç vaxt tərifləməz. Səni yalandan sevindirməz. Nə düşünürsənsə, onu kağıza çıxarar. Bəzən səni özündən də yaxşı tanıyar. A.Ziyadın uzun yaradıcılıq yolunda qələm belə bir dost olub. Onun 75 illik yubileyinə həsr olunmuş yazılarda da yaradıcılığının, əməksevərliyinin, vicdanlılığının, xeyirxahlığının və fədakarlığının xüsusi vurğulanması təsadüfi deyil. Çünki qələm yalnız yazı yazmır; qələm sahibinin xarakterini də illər boyu üzə çıxarır. Bir adam haqqında yazılan ən böyük cümlə bəzən onun vəzifəsi deyil. “Yaxşı adam idi.” Bunu yazmaq asandır, amma yaşamaq çətindir. İndi geriyə – 1951-ci ilin payızına, Hacıqabulun sakitliyinə, bir körpənin dünyaya gəldiyi günə qayıdaq. Hələ qarşıda 75 il yoxdur. Hələ qarşıda radio, qəzetlər, kitablar, elmi araşdırmalar yoxdur. Bunların yerində yalnız bir başlanğıc var: bir nəfəs, bir ana laylası, bir ev, bir ailə, bir şəhər və zaman. Zaman deyir: – Gözlə. Bu uşağın yazacağı hələ çox söz var. Zamanın bir başqa adəti də var: o, heç vaxt nə qədər gözləyəcəyini demir. İnsan isə böyüyür. Məktəbə gedir. Dünyanı tanıyır. İlk yazısını yazır. İlk dəfə adını qəzetdə görür. Və həmin gün bəlkə də içində balaca bir qapı açılır. Adam öz adını qəzetdə görəndə qəribə hiss keçirir. Adın sənin özündür. Qəzet də artıq sənin şəxsi mülkün deyil. O adı başqaları oxuyur, sənin sözünü müzakirə edir, səni tanımağa başlayırlar. Deməli, sən artıq yalnız özün üçün yazmırsan. Bu, jurnalistin ilk məsuliyyətidir. Ayətxan müəllimin 1969-cu ildə “İşıq” qəzetində çap edilmiş ilk yazıları məhz belə bir yolun başlanğıcı oldu. İlk cümlə yazıldı. Sonra ikinci cümlə gəldi. Sonra üçüncü. Və bir ömür belə başladı.
ÖMÜR YAZIYA BƏNZƏYİR…
Bəzi cümlələri silmək istəyirsən, silə bilmirsən. Bəzilərini yenidən yazırsan. Bəzilərini isə ömrün sonuna qədər düzəldə bilmirsən. Yaxşı ki həyatın bütün səhifələri əvvəlcədən yazılmayıb. Yoxsa yaşamağın mənası qalmazdı. A.Ziyadın ömrünün ilk cümləsi də gələcəkdə yazılacaq kitabların, məqalələrin, radio proqramlarının, elmi araşdırmaların və mətbu yazıların hamısını özündə daşımırdı. O cümlə sadə idi. Bir gəncin dünyaya sözlə baxmaq istəyi. Bəlkə də hər böyük yaradıcılığın əsasında elə bu sadə istək dayanır: dünyaya baxmaq, gördüyünü demək, eşitdiyini unutdurmamaq, insanı yaddaşdan silinməyə qoymamaq. Jurnalistin ən böyük işi isə xəbəri çatdırmaq yox, zamanın yaddaşını qorumaqdır…
Bu gün 75 yaşın astanasında həmin ilk cümləyə qayıtmaq ona görə vacibdir ki, hər uzun yolun qiyməti başlanğıcında gizlənir. Ayətxan Ziyadın yolu da bir anda yaranmayıb. O yol Hacıqabuldan başlayıb. Məktəbdən, “İşıq” qəzetinin səhifələrindən, universitet auditoriyalarından, radionun dəhlizlərindən, redaksiyaların işıqlı və işıqsız otaqlarından, qəzet səhifələrindən, kitabxanalardan, elmi araşdırmalardan keçib. Və bütün bunların içindən bir şey keçməyib: qələm. Qələm qalıb. Söz qalıb. İnsanlara olan maraq qalıb. Yazmaq ehtiyacı qalıb. Buna görə də 75 yaş yalnız yubiley deyil, həm də geriyə baxıb ilk cümləni oxumaq vaxtı deməkdir. O ilk cümləyə baxıb deməkdir: – Mən bu yolu haradan başladım? Cavab isə uzaqda deyil. Hacıqabulda bir məktəb… 1969-cu il… “İşıq” qəzetinin bir səhifəsi… Gənc bir müəllif… İki məqalə… Və həyatın qarşısında açılan uzun bir yol… Həmin yolun ilk cümləsi yazılmışdı. Qalanını isə Ayətxan müəllimin özü yazacaqdı: qələmlə, sözlə, əməllə. Və ən əsası, insanla. Çünki yaxşı yazının axırında həmişə insan dayanır. Yaxşı ömrün də. Bir ömrün ilk cümləsi belə yazıldı. Bu isə hələ hekayənin başlanğıcı idi…
HACIQABULDAN EFİRƏ
Hacıqabuldan Bakıya gedən yolun kilometrlərini ölçmək olar. Qatarla neçə saat, maşınla neçə dəqiqə – bunların hamısının hesabı var. Amma bir insanın kənddən, rayondan, kiçik şəhərdən çıxıb böyük söz dünyasına getdiyi yolun kilometri olmur. O yolun ölçüsü başqa cürdür: neçə kitab, neçə müəllim, neçə gecə, neçə səhər, neçə səhifə, neçə səhv, neçə doğru… Ayətxan Ziyadın Hacıqabuldan efirə gedən yolu da belə bir yoldur. Hacıqabulda doğulan uşaq bir gün Bakıya gəlib universitetə daxil olur. Bu, kənardan baxanda adi görünə bilər. Azərbaycanda neçə-neçə gənc rayonlardan Bakıya gəlib ali məktəbdə oxuyub. Həyatın qəribəliyi isə ondadır ki, eyni şəhərə gələn adamların hamısı eyni taleyə getmir. Biri diplomunu alıb başqa işə keçir. Biri öz peşəsində qalır. Biri isə peşəsini ömrünə çevirir. Ayətxan müəllim üçün jurnalistika belə oldu: öncə peşə idi, sonra həyat, sonra da tale oldu… Hacıqabulun adamı Bakı kimi şəhərlərdə əvvəlcə özünü bir az qərib hiss edir. Bakı böyükdür… Səs-küylüdür… Tələsir… Adamları da tələsdirir… Hacıqabul isə başqa cürdür. Orada adamın səsini uzaqdan tanıyırlar. Kimin hansı evdən çıxdığını bilirlər. Küçədən keçən adamın üzünə baxıb onun kefinin necə olduğunu soruşurlar. Böyük şəhərdə adam bəzən min nəfərin içində tək qalır. Bəlkə jurnalistin ilk böyük dərsi də elə budur: insan çoxluğunun içində insanı görmək. Ayətxan müəllim Bakıya gələndə qarşısında böyük şəhər, böyük universitet və böyük peşə dayanmışdı. 1969-cu ildə Azərbaycan Dövlət Universitetinin Jurnalistika fakültəsinə qəbul olunması onun həyatının istiqamətini müəyyənləşdirən mühüm hadisələrdən biri idi. Həmin vaxt onun qəzetdə ilk yazıları da artıq çap olunmuşdu. Yəni universitetə jurnalistikaya “yol axtaran” biri kimi yox, artıq sözün qapısını döymüş gənc kimi gəlmişdi. Universitetdə gənc yalnız ixtisas öyrənmir, adamın dünyasını böyüdür. Dünya böyüyəndə isə suallar da böyüyür. Bir kəndin, bir rayonun, bir şəhərin dərdini düşünən gənc birdən-birə ölkənin, cəmiyyətin, zamanın dərdləri ilə üz-üzə qalır. Sözün çəkisi artır. Çünki artıq yazdığın yazını müəllimin yox, oxucu oxuyacaq. A.Ziyadıın tələbəlik illəri radio ilə də bağlanır. 1970-ci ildən Azərbaycan Dövlət Televiziya və Radio Verilişləri Komitəsində ştatdankənar müxbir kimi fəaliyyət göstərməsi onun efir dünyasına çox erkən daxil olduğunu göstərir. Radio… Bu sözün özü o vaxt başqa bir sehr daşıyırdı. İndiki kimi hər evdə yüzlərlə kanal yox idi. İnsanlar ekran, efir qarşısına başqa cür otururdular. Televiziya, yaxud radio açılırdı. Evdə səs azalırdı. Kimsə deyirdi: – Veriliş başladı. Və otağın bütün diqqəti ekrana, efirə yönəlirdi. Efirin belə bir hökmü var: adamı uzaqdan yaxın edir. Radioda gördüyün insanı tanımırsan, amma onun səsi evinə daxil olur. O adamın danışdığı hadisə sənin gündəlik həyatının bir parçasına çevrilir. Jurnalist üçün isə bunun başqa tərəfi var. Efirə çıxan söz geri qayıtmır. Qəzetdə səhv yazını sabah düzəltmək mümkündür. Efirə gedən səhv söz isə artıq minlərlə insanın yaddaşındadır. Ona görə televiziya, radio jurnalistdən yalnız savad yox, məsuliyyət istəyir. Ayətxan Ziyad radionun bu məsuliyyətini gənc yaşlarından öyrənməyə başladı. Tələbəliklə jurnalistliyin bir yerdə getməsi asan deyildi: bir tərəfdə auditoriya, bir tərəfdə redaksiya. Bir tərəfdə kitab, o biri tərəfdə həyat. Kitabda hadisənin nəzəriyyəsini oxuyursan, redaksiyada hadisənin özünü görürsən. Müəllim sənə deyir ki, jurnalist faktı yoxlamalıdır. Redaktor sənə deyir: – Get, özün gör. Sən gedirsən. Görürsən. Qayıdırsan. Yazırsan. Sonra yazın redaktə olunur. Bir söz çıxarılır, digəri əlavə edilir. Bir cümlənin yeri dəyişdirilir. Və sən yavaş-yavaş anlayırsan ki, jurnalistika yalnız yazmaq deyil, həm də yazdığını düzəltməkdir. Həyatda hər kəs danışmağı bacarır. Lakin hamı dinləməyi bacarmır. Jurnalistin isə dinləməyə borcu var. Çünki xəbər bəzən yüksək səslə deyilən sözdə olmur. Bəzən xəbər bir qadının gözündə olur. Bəzən fəhlənin əlində. Bəzən müəllimin yorğun səsində. Bəzən kəndlinin susmağında. Bəzən küçədə heç kimin fikir vermədiyi bir detalda. Kamera onu görməyə bilər. Amma jurnalist görməlidir. A.Ziyadın sonrakı yaradıcılıq yolunda insan talelərinə, cəmiyyətə, tarixə və milli yaddaşa marağın mühüm yer tutması da bu jurnalist baxışının davamı kimi görünür. Onun yaradıcılığı haqqında yazılarda peşəsinə bağlılığı, araşdırmaçılığı və müxtəlif mövzularda yazmaq bacarığı xüsusi qeyd olunur. O, 1975-ci ildə jurnalistika fakültəsini bitirdi. Tələbəlik başa çatdı. Jurnalistika təhsili isə bitmədi. Əsl jurnalistika diplomdan sonra başlayır. Universitet sənə qələm verirsə, həyat isə o qələmlə nə yazacağını öyrədir. 1976-cı ildən Azərbaycan Dövlət Televiziya və Radio Verilişləri Komitəsində artıq müxtəlif vəzifələrdə çalışması onun efir yolunun peşəkar mərhələsinin başlanğıcı oldu. Bu vəzifələrin hər birinin adı ayrıdır. Amma hamısının bir ortaq cümləsi var: sözə cavabdehlik! Redaktor sözə cavabdehdir. Böyük redaktor sözə daha çox cavabdehdir. Şöbə müdiri isə təkcə öz sözünə yox, başqalarının sözünə də cavabdeh olur. Bu, artıq başqa məsuliyyətdir. Radionun dəhlizləri də insan həyatı kimidir. Kiminsə ayaq səsi eşidilir. Kiminsə əlində kağız var. Bir otaqda müzakirə gedir, digərində telefon zəng çalır. Birisi efirə tələsir. Birisi material gətirib. Birisi materialını gözləyir. Kimsə əsəbiləşib. Kimsə gülür. Kimsə gecəni işdə keçirib. Radio efirdə bir neçə dəqiqəlik görüntüdür. Amma o görüntünün arxasında saatlarla əmək dayanır. İzləyici efirdə aparıcının səsini eşidir. Redaksiyada isə neçə nəfərin görünməyən əməyi var. Jurnalist də çox vaxt belədir. Oxucu yazını görür. Yazının arxasındakı gecəni, gecə yarısı dəyişdirilən cümləni, yenidən yoxlanılan faktı, redaktorla mübahisəni, səhər tezdən gedilən yolu görmür. Bəzən bir abzasın arxasında bir gün dayanır. Bəzən bir cümlənin arxasında bir ömür. Ayətxan Ziyadın radio illəri də belə görünməyən zəhmətin illəri idi. O illərdə jurnalistikanın texniki imkanları bugünkü kimi olmayıb. İndi bir telefonla çəkirsən. Bir neçə dəqiqəyə montaj edirsən. Bir düymə ilə yayımlayırsan. O vaxt isə hər şeyin öz qaydası, öz tempi, öz zəhməti vardı. Texnika nə qədər dəyişsə də, jurnalistikanın əsas qaydası dəyişmir: həqiqəti tapmaq. Texnologiya sürət verir. Vicdan isə istiqamət verir. Sürətli olmaq mümkündür. Doğru olmaq isə xarakter tələb edir. Hacıqabuldan gələn gəncin televiziya redaksiyalarında illər keçirməsi həm də bir sosial məktəb idi. O, Azərbaycanın müxtəlif bölgələrindən, müxtəlif peşələrindən, müxtəlif xarakterlərindən olan insanlarla tanış olurdu.
Jurnalistin dostu da çox olur, düşməni də. Çünki jurnalist bəzən kiminsə xoşuna gələn həqiqəti yazır. Bəzən kiminsə xoşuna gəlməyən həqiqəti. Əsl jurnalistika isə alqışın arxasınca getmir. Alqış çox səsli olur. Həqiqət isə çox vaxt sakit. Ona görə jurnalist öz içində bir sükut yaratmalıdır. Hamı danışanda düşünmək. Hamı tərifləyəndə yoxlamaq. Hamı susanda soruşmaq. Bu, asan deyil. Ayətxan müəllimin sonrakı fəaliyyəti göstərdi ki, o, yalnız efir adamı olaraq qalmadı. Radio onun üçün məktəb oldu. Mətbuat ikinci məktəb. Elmi fəaliyyət başqa bir məktəb. Universitet isə öyrəndiklərini başqalarına ötürmək imkanı. Beləcə Hacıqabuldan başlayan yol yalnız Bakıya gətirmədi onu. Bu yol onu sözün müxtəlif ünvanlarına apardı: radio, qəzet, jurnal, elmi institut, universitet, kitab… Bu ünvanların qapısında eyni adam dayanırdı. Ayətxan Ziyad. Peşəsini dəyişməyən, amma peşəsinin imkanlarını genişləndirən adam. İnsan bəzən öz həyatını bir istiqamət hesab edir. Halbuki həyat xətt deyil. Həyat çaydır. Çay yol boyu başqa sulara qarışır. Amma çaylığını itirmir. Onun yaradıcılıq yolu da belədir. Jurnalistika ilə başlayıb tədqiqatçılığa, yazıçılığa, pedaqoji fəaliyyətə qədər genişlənir. Bu dəyişikliklərdə əsas xətt isə qalır: SÖZ. Söz radioda səs, qəzetdə mürəkkəb, kitabda fikir, elmdə nəticə, müəllimin dilində dərs olur. Amma hamısının kökü birdir: insana nəsə demək. Bakıya gələn hər rayon uşağı şəhərin küçələrini tez öyrənə bilmir. Jurnalist üçün isə şəhəri öyrənməkdən daha vacib bir şey var: adamlarını öyrənmək. Çünki şəhəri binalar yaratmır, insanlar yaradır. Hər küçənin öz xasiyyəti var. Hər redaksiyanın öz nəfəsi. Hər kollektivin öz dili. Hər jurnalistin öz yazı səsi. Ayətxan Ziyad da illər ərzində öz səsini formalaşdırdı. Bu səs yalnız televiziyadan gələn səs deyildi, yaşanmış zamanın səsi idi.. İllər keçir. Bir vaxtlar gənc jurnalist olan adamın saçlarına ağ düşür. Redaksiyada yeni insanlar görünür. Köhnə həmkarların bəziləri təqaüdə gedir. Bəziləri dünyasını dəyişir. Yeni texnologiyalar gəlir. Yeni qəzetlər çıxır. Yeni televiziya kanalları yaranır. Yeni jurnalist nəsli yetişir. Amma köhnə jurnalist bir şeyi görür: dəyişən texnikadır, dövrdür, vasitələrdir. Dəyişməyən isə insanın sözə məsuliyyətidir. Bu məsuliyyət bir vaxt Hacıqabuldan Bakıya gələn gəncin çiyninə düşmüşdü. Sonra illər boyu onunla birlikdə böyüdü. Hacıqabuldan efirə gedən yol, əslində, bir insanın coğrafiyadan çıxıb yaddaşa daxil olması yoludur. Hacıqabul başlanğıc idi… Bakı imkan… Televiziya məktəb… Qəzet təcrübə… Kitab yaddaş… Elmi araşdırma isə zamanla söhbət… Ayətxan Ziyadın ömründə bunların hamısı biri-birinə bağlanır. Bəlkə də buna görə onun 75 illik həyatına yalnız “jurnalistin ömrü” demək azdır. Bu, həm də bir dövrün içindən keçən söz adamının ömrüdür. O, Azərbaycan televiziyasının və ölkə mətbuatının müxtəlif mərhələlərini görüb. Bir dövrün efir dilini eşidib. Başqa dövrün qəzet dilini yazıb. Sonra elmi və ədəbi düşüncəyə üz tutub. Beləcə, bir insanın ömründə bir neçə zaman yaşayıb. İndi isə təsəvvür edək: bir tərəfdə Hacıqabul, bir tərəfdə Bakı. Arada uzun yol. Bir gənc yola çıxır. Əlində diplom yoxdur hələ. Amma əlində qələm var. Bəlkə də ən vacib diplom elə budur. Çünki diplom sənə peşənin adını verir. Qələm isə o peşənin məsuliyyətini. Gənc Bakıya gəlir. Universitetə daxil olur. İlk yazılarını çap etdirir. Radioya gedir. Efirə yaxınlaşır. Bir gün isə onun səsi ekranın o biri tərəfində eşidilir. Hacıqabulun bir uşağı artıq Azərbaycanın evlərinə daxil olur: səs kimi… Söz kimi… Xəbər kimi… Düşüncə kimi… Bəlkə də insanın həyatında ən böyük məsafə budur: doğulduğun yerdən görünməzsən, yazdığın sözlə görünərsən. Efir insanı dəyişdirməməlidir. Əksinə, insan efiri öz içində dəyişdirməlidir. Çünki ekran işıqlıdır. İşıq isə adamın həm üzünü, həm də kölgəsini göstərir. Efirə çıxan adam özündən qaça bilmir. Səsində xarakteri eşidilir. Söz seçimində dünyagörüşü görünür. Mövzuya münasibətində vicdanı. Ona görə jurnalist ekran qarşısında yalnız peşəsini yox, şəxsiyyətini də nümayiş etdirir. Onun uzun jurnalistika yolunun əsas dəyəri də burada axtarılmalıdır: peşə ilə şəxsiyyətin biri-birindən ayrılmamasında. Hacıqabuldan başlayan yol hələ çox davam edəcəkdi. Çünki televiziya yalnız başlanğıc idi. Qarşıda qəzet səhifələri, jurnallar, tədqiqatlar, kitablar, universitet auditoriyaları, ən başlıcası isə, hələ yazılmamış çoxlu cümlə vardı… Yaradıcı şəxs bir yazını bitirəndə elə bilir ki, söz qurtardı. Əslində isə söz qurtarmır. Bir cümlənin sonuna nöqtə qoyursan, o biri başlayır. Bir fəsil bitir, digəri isə açılır. Ayətxan Ziyadın həyatında da belə oldu. Hacıqabuldan Bakıya gəldi. Bakıdan efirə çıxdı. Efir isə onu daha böyük bir yola çağırdı. Çünki söz adamının taleyində heç bir ekran son ekran deyil…
75 YAŞ HƏLƏ HƏYATIN SON CÜMLƏSİ DEYİL…
Ayətxan Ziyadın 75 illik ömrünün bu səhifəsində ən mühüm söz bəlkə də “davam” sözüdür. Bir dövr bitdi, başqası başladı. Televiziyanın dili, mətbuatın imkanları, cəmiyyət dəyişsə də, onun sözlə münasibəti davam etdi. Çünki jurnalistlik təkcə vəzifə deyil, bir düşüncə tərzi, bir baxış, bir yaddaşdır. Bir gün jurnalist mikrofonu stolun üstünə qoyur. Əlində qələm qalır. Bu, peşədən qaçmaq deyil. Əksinə, peşənin daha dərin mərhələsinə keçməkdir. Çünki mikrofon insanın səsini yazır, qələm isə onun taleyini. Radio insanın səsini bir neçə dəqiqəyə çatdırır, kitab onu illərlə yaşada bilir. Onun 75 yaşında yazıçı kimi qarşısında dayanan əsas sərvət də budur: yaşanmış ömür, görülmüş insanlar, eşidilmiş sözlər, toplanmış yaddaş, illərlə sınanmış müşahidə və hələ yazılmamış çoxlu cümlə… 75 yaş isə həyatın son cümləsi deyil. Əksinə, insan bəzən məhz bu yaşlarda ömrünün əvvəlki səhifələrini daha aydın oxumağa başlayır. Gənclikdə yaşayırsan. Sonra yaşadıqlarını anlayırsan. Yazıçı isə anladıqlarını sözə çevirir. Jurnalistdən yazıçıya keçid belə baş verir. Bir gün xəbərin, bir gün insanın, bir gün taleyin, bir gün öz yaddaşının arxasınca gedirsən. Sonra görürsən ki, artıq xəbər yazmırsan. Ömrü yazırsan. Ayətxan Ziyadın 75 illik həyat yolunun bu mərhələsi də mənə məhz belə görünür. Radio onun üçün böyük bir məktəbdir. Mətbuat sözün ikinci ünvanı. Tədqiqat yaddaşın dərinliyi. Yazıçılıq isə bütün bunların bir yerdə nəfəs aldığı məkan. Burada jurnalistin gördüyü həyatla yazıçının hiss etdiyi həyat görüşür. Biri deyir: “Bu, belə olub.” O biri soruşur: “Bəs bunun insanın ürəyində izi necə qalıb?” Və kitab həmin sualdan başlayır. Sonda yenə sözə qayıdaq. Çünki Ayətxan müəllimin ömrünün əvvəlindən axırına qədər söz onun yanında olub. Əvvəl söz ona, sonra o, sözə yol göstərib. İndi isə söz onun ömrünü danışır. Jurnalistdən yazıçıya gedən yolun ən gözəl tərəfi də budur: insan əvvəl həyatı yazır, sonra həyat insanı yazmağa başlayır. Ayətxan Ziyadın 75 illik ömrü də artıq belə bir kitabdır. Səhifələri Hacıqabuldan başlayır, Bakının küçələrindən keçir. Radionun işıqlı studiyalarına girir. Redaksiyaların gecələrinə baş çəkir. Senzuranın kölgəsindən keçir. Qəzet səhifələrində dayanır. Tədqiqat masasında uzun-uzadı düşünür. Sonra sakitcə kitabın içinə keçir. Mikrofon susur. Kamera dayanır. Redaksiya qapısı örtülür. Amma qələm hələ əlindədir. Çünki bəzi adamların ömrü danışmaqla bitmir. Onlar yaşadıqlarını yazmağa başlayanda əslində ikinci dəfə ömür sürürlər.
ÖMÜR SƏNƏDƏ ÇEVRİLƏNDƏ ARTIQ ŞƏXSİ HƏYAT OLMAQDAN ÇIXIR
O, dövrün bir parçasına çevrilir. Ayətxan müəllimin 75 illik ömrü də belədir. Onun şəxsi bioqrafiyası Azərbaycan jurnalistikasının müəyyən mərhələləri ilə kəsişir. Televiziyanın inkişafı. Mətbuatın dəyişməsi. Sovet dövrünün informasiya sistemi. Müstəqillik illərinin yeni media mühiti. Jurnalist peşəsinin dəyişən tələbləri. Bunlar bir insanın həyatında birləşir. Ona görə onun bioqrafiyasını araşdırmaq müəyyən mənada bir dövrün jurnalistika tarixinin də izlərini araşdırmaqdır. Tədqiqatçı Ayətxan Ziyad burada yalnız müəllif deyil. O həm də şahiddir. Şahid olmaq isə bəs etmir. O, gördüyünü danışır. Tədqiqatçı gördüyünün sənədini axtarır. Bu fərq vacibdir. Çünki şəxsi yaddaş qiymətlidir. Amma sənədlə yoxlanmış yaddaş daha qiymətlidir. Ayətxan Ziyadın 75 illik yubileyi münasibətilə onun tədqiqatçı tərəfinə nəzər salmaq həm də bir həqiqəti xatırladır: jurnalistika yalnız gündəlik xəbərlərdən ibarət deyil, o öz tarixini də yaratmalıdır. Kimlər yazdı? Kimlər efirə çıxdı? Kimlər redaksiyalarda illərlə çalışdı? Kimlər bölgələrdən xəbər gətirdi? Kimlər Azərbaycan mətbuatının inkişafına töhfə verdi? Bu suallar cavabsız qalsa, bir gün media tariximizin böyük hissəsi şəxssiz qalacaq. Onun kimi uzun illər jurnalistika sahəsində çalışmış insanların yaradıcılıq irsinin öyrənilməsi də buna görə əhəmiyyətlidir. Onların həyatında yalnız bir insanın taleyi yoxdur. Bir peşənin tarixi, bir dövrün dili, bir nəslin düşüncə tərzi, bir medianın inkişaf yolu var. 75 il… Bu qədər zamanın içində nə qədər iz var – nə qədər ad, tarix, insan, hadisə, sənəd, yazı… Onların hamısını bir insanın ömrünə sığdırmaq mümkün deyil. Amma tədqiqatçı ən qiymətli olanları seçməyə çalışır. Yaddaşın içindən yadda qalmalı olanı çıxarır. A.Ziyadın uzun illər radio mühitində olması ona kadr düşüncəsi də qazandırmışdı. Yazıçı üçün bu böyük üstünlükdür. O, hadisəni sanki mikrofonla görür. Əvvəl ümumi plan. Sonra yaxın plan. Sonra insanın üzündə bir detal. Əlin titrəməsi. Gözün baxışı. Stolun üstündəki köhnə şəkil. Divardakı saat. Pəncərədən gələn külək. Bunlar yazının kadrlarıdır… Yaxşı yazıçı sözlə kino çəkir. Jurnalist isə buna bir addım daha yaxın olur. Televiziyanın bir dərsi də ritmdir. Efir cansıxıcı ola bilməz. Materialın başlanğıcı, inkişafı, sonu olmalıdır. Yazıçılıqda da ritm var. Bir cümlə qısa, o biri uzun. Bir yerdə sükut… Sonra fikir. Bir yerdə dialoq. Sonra müəllifin səsi. Bunlar mətnin nəfəsidir. Jurnalist bunu illərlə efirdə hiss edir. Sonra kağızda tətbiq edir. Amma yazıçı olmaq üçün jurnalist təcrübəsi kifayət deyil. İnsan oxumalıdır. Düşünməlidir. Şübhə etməlidir. Öz yazısına da kənardan baxmalıdır. Jurnalist çox vaxt hadisənin içindədir. Yazıçı isə həm hadisənin içində, həm də ondan kənarda dayanmalıdır. Öz yazdığı insanı sevsə belə, onu ideallaşdırmamalıdır. Sevməsə belə, ona ədalətsiz yanaşmamalıdır. Bu, ədəbiyyatın da əxlaqıdır.
75 YAŞIN İŞIĞINDA…
75 yaş… Bu rəqəmi təqvimdə görmək asandır. Bir tarix yazırsan, qarşısına 75 qoyursan və elə bilirsən ki, məsələ bitdi. Amma insan ömrünü rəqəmlə ölçmək olmur… 75 il – 27 min gündən bir az çox zaman deməkdir. Amma bu günlərin hamısı eyni deyil. Bir gün uşaqlıqdır, bir gün ilk məktəb, bir gün ilk ayrılıq, bir gün ilk yazı, bir gün ilk maaş, bir gün ilk efir, bir gün ilk böyük səhv, bir gün böyük sevinc, bir gün itki, bir gün ata olmaq, bir gün müəllim olmaq, bir gün özündən kiçik birinə “sən bacararsan” demək, bir gün də dayanıb geriyə baxmaq. Bu gün həmin gündür. 75 yaşın işığında geriyə baxmaq. … İnsan gənc olanda gələcəyə baxır. Gözünün qabağında uzun yol olur. O yolun harada bitdiyini bilmir. Bilmədiyi üçün də qorxmur. Hər şey mümkündür. Dünyanı, özünü dəyişmək, böyük işlər görmək mümkündür. Sonra illər keçir. İnsan geriyə baxmağa başlayır. Yolun bir hissəsini artıq keçib. Bəzi yollar bağlanıb. Bəziləri başqa istiqamətə çıxıb. Bəzilərinə isə bir daha qayıtmaq mümkün deyil. Amma insanın əlində başqa bir sərvət yaranıb: təcrübə. 75 yaşın işığı bir az başqa işıqdır. Gəncliyin işığı adamın gözünü qarşıdakı yola dikir. Yetkinliyin işığı yolun ortasını göstərir. Qocalığın, daha doğrusu müdrikliyin işığı isə keçilən yolu da işıqlandırır. İnsan geriyə baxanda artıq ayrı-ayrı hadisələri yox, onların arasındakı əlaqəni görür. Uşaqlıqla jurnalistliyin… Jurnalistliklə tədqiqatçılığın… Tədqiqatçılıqla müəllimliyin… Müəllimliklə ziyalılığın. Hamısının biri-birinə necə bağlandığını anlayır. Ayətxan Ziyadın 75 illik ömrünə də bu işığın altında baxmaq lazımdır. Çünki onun həyatını yalnız ayrı-ayrı mərhələlərə bölmək düzgün olmaz. Hacıqabuldan başlayan yol radio redaksiyalarından keçib. Radiodan mətbuata. Mətbuatdan tədqiqata. Tədqiqatdan kitaba. Kitabdan tələbələrə. Tələbələrdən gələcəyə… Bu, bir insanın peşə yolundan daha böyük bir hərəkətdir. Bu, ömrün öz içində davam etməsidir. Hacıqabul… Bu ad onun həyatının ilk cümlələrindən biridir. Hər insanın bir “ilk yeri” olur. Orada dünya böyük görünür. Əslində isə dünyanın başlanğıcıdır. Uşaqlıqda gördüyün küçə sənə adi görünür. Sonralar uzaqlaşanda həmin küçənin yaddaşdakı ölçüsü böyüyür. İnsan böyüdükcə uşaqlığı da böyüyür. Çünki xatirələr yaşlandıqca qiymətlənir. Bəlkə A.Ziyadın 75 yaşında Hacıqabula baxışı ilə gənclikdəki baxışı eyni deyil. Gənclikdə doğma yer gələcəkdən uzaqlaşdıran məkan kimi görünə bilər. Sonra başa düşürsən: insan haradan gəlirsə, oranın bir hissəsini özü ilə aparır. Şəhər də, peşə də, ətraf da dəyişir. İnsanın içindəki ilk mənzərə isə qalır. 75 yaşda insanın yaddaşında “ilk” sözünün çəkisi artır. İlk müəllim… İlk dost… İlk kitab… İlk yazı… İlk əmək günü… İlk efir… İlk uğur… İlk böyük məyusluq… İlk dəfə “mən bu işi bacarıram” hissi. Bunların hamısı insanın içində bir-birinə bağlanır. 75 yaşın işığında Ayətxan müəllimin qarşısında yalnız keçmiş deyil, gələcək də dayanır. Hələ yazılacaq sözlər. Hələ danışılacaq xatirələr. Hələ oxunacaq kitablar. Hələ görüşüləcək insanlar. Hələ veriləcək məsləhətlər. Hələ öyrədiləcək gənclər. Çünki insanın yaradıcılığının təqvimi yaşla bitmir.
SÖZÜN YADDAŞINDA QALAN ADAM
Bəzi adamlar həyatdan keçir. Bəziləri isə həyatın içində qalır. Onların arxasınca böyük izlər görünmür bəlkə. Bir heykəl ucaldılmır. Bir küçəyə adı verilməyə də bilər. Amma bir gün kiminsə ağlına bir cümlə gəlir: “Bunu Ayətxan demişdi…” Və həmin adam yenidən yaşayır. Deməli, insanın ikinci həyatı yaddaşda başlayır. Bəzən bir insanın ən uzun ömrü onun sözləridir. Söz qəribə şeydir. Deyildiyi anda havaya qarışır. Sanki yox olur. Əslində isə yox olmur. Birinin qulağında qalır. Sonra yaddaşa keçir. İllər keçir. Adam həmin sözü unutduğunu düşünür. Bir gün hansısa hadisə baş verir. Və o cümlə qəfil geri qayıdır. Söz öz sahibini tapır. Ayətxan Ziyadın həyatı sözlə keçib – radionun, jurnalistikanın, mətbuatın, tədqiqatın, kitabın, müəllimin, dostun, atanın sözü. Bu qədər sözün içində yaşayan adamın özü də gec-tez sözə çevrilir.
AYƏTXAN ZİYADIN MƏNƏVİ PORTRETİ
İnsanın şəkli bir anı göstərir. Mənəvi portreti isə bir ömrü. Şəkildə üz görünür. Mənəvi portretdə isə adamın içi. İnsan haqqında danışmaq üçün bəzən onun harada doğulduğunu, harada işlədiyini, neçə kitab yazdığını, neçə il efirdə olduğunu bilmək kifayət etmir. Bunlar həyatın görünən tərəfidir. Bir də görünməyən tərəf var: adamın heç kimin görmədiyi vaxtlarda kim olması. Tək qalanda nə düşündüyü. Haqqı çatmadığı halda nəyi özünə rəva görmədiyi. Başqasının haqqını qorumaq üçün nədən keçdiyi. Söz demək asan olduğu halda nə vaxt susduğu. Və ən çətini – öz səhvinin qarşısında necə dayandığı. Ayətxan Ziyadın mənəvi portretini də bu görünməyən tərəfdən oxumaq lazımdır. İnsanın mənəviyyatı diplomda yazılmır. Vəzifə kağızında görünmür. Mükafat siyahısında ölçülmür. Mənəviyyat insanın davranışında yaşayır. Bir kasıbla necə danışdığında. Bir gəncə necə baxdığında. Bir dostun çətin günündə yanında olub-olmadığında. Özündən zəif olanı əzmədiyində. Özündən güclü olanın qarşısında əyilmədiyində. Əsl ölçü budur!.. Onun həyat yoluna nəzər salanda ilk diqqəti çəkən cəhətlərdən biri əməyə münasibətdir. Uzun illər jurnalistika ilə məşğul olmaq asan deyil. Radio öz adamından vaxt istəyir. Mətbuat səbir istəyir. Tədqiqat dözüm. Yazıçılıq isə insanın öz içindən keçməsini. Bütün bunların arxasında bir şey dayanır:
ƏMƏK.
İnsan istedadla başlaya bilər. Amma yalnız istedadla uzun yol getmək olmur. İstedad qapını açır. Əmək isə adamı içəri aparır. Ayətxan müəllimin 75 illik ömründə də əməyin izi görünür. Bəzən jurnalistin zəhməti tamaşaçıya görünmür. Efirə çıxan iki dəqiqəlik materialın arxasında saatlarla iş ola bilər. Bir cümlənin arxasında onlarla mənbə. Bir kitabın arxasında illərlə araşdırma. Bir dərsin arxasında ömrün təcrübəsi. İnsan yalnız gördüyü nəticə qədər zəhmət çəkir sanılır. Halbuki nəticə çox vaxt buz dağının suyun üstündə qalan hissəsidir.
Ayətxan Ziyad! 75 yaşınız mübarək olsun! Bu yaş sizə yalnız keçmişin hesabını yox, gələcəyin rahatlığını da gətirsin. Qələm əlinizdə qalsın, sözünüz yaddaşda. Adınız yaxşılıqla çəkilsin. Kitablarınız oxunsun. Tələbələriniz sizi xatırlasın. Dostlarınız yanınızda olsun. Ailəniz ətrafınızda. Və ən əsası, insanın öz içində daşıdığı o kiçik, amma əbədi işıq – vicdan işığı – heç vaxt sönməsin. Çünki insanın ömrü illərlə ölçülür. Qiyməti illərlə yox, qoyduğu izlə ölçülür. Ayətxan Ziyadın izi isə sözün içindədir. Söz isə yaddaşın içində. Yaddaş da insanların içində. Beləcə, 75-ci səhifəyə çatdıq. Kitabı bağlamırıq. Sadəcə, əlimizi səhifənin kənarına qoyub bir anlıq dayanırıq. Arxada bir ömür var. Öndə isə hələ ağ səhifələr. Və ağ səhifə həmişə ümiddir. Çünki hər ömrün bir başlanğıcı var, amma yaxşı ömürlərin sonu olmur. Onlar insanlardan insana keçir. Sözdən-sözə, kitabdan-kitaba, nəsildən-nəslə. Və bir gün kimsə yenə Ayətxan Ziyadın adını çəkəcək. Bəlkə bir tələbə, bir jurnalist, bir oxucu, heç tanımadığı bir gənc. Və deyəcək: “Ayətxan Ziyad adlı bir söz adamı varmış…” Həmin “varmış” sözünün içində isə bir ömrün ən böyük həqiqəti yaşayacaq: O, yaşayıb. Yazıb. Öyrədib. Araşdırıb. Danışıb. Və iz qoyub. 75-ci səhifə burada bitir. Ayətxan Ziyadın isə sözü burada bitmir…
29 iyul tarixində Qazaxıstan Respublikasının Siyasi Repressiya Qurbanlarının Tam Reabilitasiyası üzrə Dövlət Komissiyasının üzvü, Layihə ofisinin rəhbəri, Metodologiya üzrə Altkomissiyanın rəhbəri Qasımov Sabır Milli Kitabxananın qonağı olub. Qonaları Milli Kitabxananın direktoru, professor Kərim Tahirov qarşılayıb. Görüş zamanı qonaqlara Milli Kitabxananın fəaliyyəti, zəngin kitabxana fondu, rəqəmsal resursları və beynəlxalq əməkdaşlıq istiqamətləri barədə geniş məlumat verilib. Daha sonra tərəflər Azərbaycan və Qazaxıstan arasında elmi-mədəni əlaqələrin inkişafı, ortaq türkoloji irsin tədqiqi, ədəbiyyatşünaslıq sahəsində aparılan araşdırmalar və kitabxanalararası əməkdaşlığın genişləndirilməsi imkanlarını müzakirə ediblər. Qonaq Azərbaycan Milli Kitabxanası ilə tanış olub və burada yaradılan müasir informasiya mühiti ilə tanışlığından məmnunluğunu ifadə edib. Sonda Sabır Qasımov “Abdulvahap Kara. Sovyetler Birliği’nin Türk Dünyası Politikası”, “История борьбы за независимость в Северном Казахстане”, “Сборник материалов Республиканской научно-практической конференции «Революционная доктрина «Малый Октябрь в Казахстане»: политические цели, методы реализации. 17 октября 2025 года г.Астана”, “Материалы Международной научно-практической конференции «Историческое и международное значение Декабрьского (1986) восстания в Казахстане»”, “Саяси қуғын-сүргін құрбандарын толық ақтау жөніндегі мемлекеттік комиссияның материалдары ХХ ғасырдың 20–50 жылдары «Алаш» және түркі халықтарының азаттық үшін күресі XI том”,”Ұлт жады Республикалық ғылыми журнал 2023, № 4 (6) “ adlı kitab və jurnalları Milli Kitabxananın fonduna hədiyyə edib. Öz növbəsində, Milli Kitabxananın direktoru qonağa “Birinci Türkoloji Qurultay. Stenoqrafiya”, “Birinci Türkoloji Qurultay. Biblioqrafiya” kitablarını, həmçinin Milli Kitabxananın fotoalbomunu bağışlayıb. Səfər xatirə şəkillərinin çəkilməsi ilə yekunlaşıb.
Şam süfrəsindən qalxıb, təzə hekayəmin üstünə əyiləndə, Şəkinin Kiçik Dəhnə kəndindən olan şair Elbrus Mikayılın zəngi gəldi mənə. Ürəyimdən gizilti kimi bir narahatlıq keçdi: “Nə əcəb bu vaxtı…” – Salam, axşamınız xeyir! – Salam, salam, nə var, nə yox, qardaş?! – Nə olacaq?! Yahya müəllimə dəyməyə gəlmişik. Deyir… gedirəm… salamat qalın. – Necə yəni “gedirəm, salamat qalın”?! Birdən qulağıma Yahya müəllimin gümrah səsi gəldi: – Qardaş, yazın-yaradın, beş ildən sonra sizin hekayələriniz əl-əl gəzəcək. – Bu nə gedişdi, Yahya müəllim? – Qara ciyərimdən indi xəbər tutmuşam. Deyir, başına çarə qıl, sənə yoldaşlıq eləyə bilməyəcəm! – Vallah, bir qohumum ümidsiz vəziyyətdə idi. Qaraciyərini dəyişdilər, indi əhvalı da yaxşılığa dəyişib. – Müəllim babayam, nəyim var ki, mənim?! Bir evdi, bir həyətdi, on-onbeş də bar ağacı. Sata bilmərəm. – Niyə satasınız ki?! – Biz Şəkililər nəyi bilməsək də, haqq-hesabımızı yaxşı bilirik. Qara ciyəri dəyişmək Şəki halvasıdı bəyəm, çənə vurub, bir-iki manat da qiymətini salasan?! – Həəə… Bizim qohumu iki ay süründürdülər burada – ora pul, bura pul… Ölüm ayağında çatdırdılar İstanbula. Orada da azı yüz mini getdi. Yaxşı ki, atasının ona bağışladığı evi varmış. – Ürəyinə salma, qardaş. Mənimki də buracan imiş. Onsuz da şair dostum, rəhmətlik Qoca Xaliddən ötrü burnumun ucu göynəyirdi. Dünən gecə yuxuma da girmişdi. Yəqin ki, tezliklə görü-şəcəyimiz əyan olubmuş ona. – Yahya müəllim, Bakıya gəlin, gedək bir yaxşı həkimə… – Bakıda qara ciyər üzrə ən məşhur həkim H…-dı. – Olmusunuz yanında?! – Onsuz da üzüm o yanadı… – Ay Yahya müəllim, səsiniz gümrah, əhvalınız xoş… Vallah, bu sözlərinizin mənası çatmır mənə. – Salamat qalın… Yahya müəllimlə söhbətim günlərlə ürəyimdə dolandı. Elbrus Mikayıl düz beş gün sonra, dar axşamçağı yığdı məni: – Yahya müəllimi də dəfn elədik! – Nə danışırsınız?! – Heç özünə fikir verən deyildi rəhmətlik. Bəlkə də ömründə ilk dəfəydi həkimə getmişdi. “Ciyərinizə su gəlib, müəllim”, deyiblər… – Heyf Yahya müəllimdən! Heyf! – Həyətində iki çarpayı vardı, birində illər xəstəsi olan həyat yoldaşı yatırdı, o birində özü. Son dəfə sizinlə danışdığım günüydü, yoldaşımla dəyməyə getmişdim. Elə sevindi gəlişimizə. Hətta evimizə qayıdanda yerindən durub, darvazaya qədər bizi ötürdü: – Ay dost, xəbərin olsun… 3-4 günə gedirəm! – dedi. – Hara gedirsən, qardaş?! – Adına dünya deyirlər ey, qabağında bir “O”su da var?! – İrağ olsun, Yahya müəllim, irağ olsun! – “İraq”dan keçib…
ÖVLADIYAM Müzəffər ordunun şanlı əsgəri, Ərənlər yurdunun ər övladıyam! Zalımın zülmünə təhəmmülüm yox, Babəklər yurdunun hürr övladıyam! * * * Ustadım Nəsimi, sözümüz sözdü, Ədalət, həqiqət bağrımda közdü, Ziyadar dühası bir deyil, yüzdü, Mövlalar yurdunun nur övladıyam! * * * Dərvişəm, müqqəddəs sayılır təkkəm, Hülqumdan yuxarı dayanır öfkəm, Od, ocaq diyarı tanınır ölkəm, Alovlar yurdunun nar övladıyam! * * * Unutma, şah babam Xətai başdı, Nadir şah, mətədə tərpənməz daşdı, İlham, nə keçilməz sədləri aşdı, İgidlər yurdunun nər övladıyam! * * * Tarixdə Nəbisi, Koroğlusu var, Gen dünya yağıya daim olub dar, Düşmən qarşımızda yenə oldu xar, Aslanlar yurdunun şir övladıyam! * * * Göydən Yer üzünə ərmağan, payam, Gündüzlər Günəşəm, gecələr Ayam, Ən parlaq ulduzdan törəyən boyam, Ozanlar yurdunun sirr övladıyam! * * * Ustacam, vətənim vətən içində, Axıb duruluruq zaman köçündə, Min bir anlamı var, adi “heç”in də, Aqillər yurdunun pir övladıyam! 13.11.2020. Bakı.
Su gətirən şəhid Vətən üçün canını qurban verən oğullarımız var olduqca, Vətənimiz də əmin – amanlıqda olacaq. Bu firavanlığı bizə canı bahasına bəxş edən qəhrəmanlarımızdan biri də Abdullayev Balazadə Rafət oğludur. Balazadə 1991-ci il iyun ayının 22 – də Salyan rayonunun Yenikənd kəndində anadan olmuşdur. 1997-ci ildə həmin kənddə şəhid Salman Cəfərov adına orta məktəbdə oxumuşdur. Sakit təbiətli, savadlı və üzü nurlu biri kimi hər kəsin sevib hörmət bəslədiyi bir oğul idi. O, çox Vətənpərvər idi. Vətənə olan sevgisi onunla birgə doğulmuşdu. Oxuduğu məktəbin qapısından içəri girərkən, açılan şəhid lövhəsi bu sevgini daha da alovlandırırdı. Onun kiçik şair və şagird ürəyində bu sevgi yaşından daha böyük idi. Anası Gülşən xanım bildirir ki, oğlu Balazadə illər imiş ki, Prezidentin verəcəyi əmri gözləyirmiş. Elə iş yerindən atasına zəng edərək evdən hərbi biletini gətirməsini xahiş edir. Özü də ərazi üzrə hərbi komissarlığa gedərək könüllü şəkildə ərizəsini yazır. Və 27 sentyabrda başlayan ikinci Qarabağ döyüşlərinə qatılır. Balazadə Tovuz döyüşlərində də könüllü iştirak etmiş bir qəhrəman kimi mübarizənin və müharibənin nə demək olduğunu gənc yaşlarında görmüşdü və anlamışdı. O, strateji yüksəkliklərin alınması və Suqovuşanın azadlığı uğrunda gedən döyüşlərdə kəşfiyyatçı qəhrəmanlıqla döyüşürdü. Ağdərə uğrunda gedən qızğın döyüşlərin birində döyüş tapşırığını yerinə yetirən əsgər yoldaşlarına su aparmaq istəyərkən, 18 oktyabr 2020 – ci ildə düşmən gülləsinə tuş gələrək şahidlik zirvəsinə ucalıb. Şəhidimiz ona uzun illər dərs deyən müəllimi Rəfael müəllimin Xatirəsini sizlərə təqdim edirəm. “Allah cəmi şəhidlərimizə rəhmət eləsin. Babazadə mənim şagirdim olmuşdu. Uşaqlıqdan çox çılğın vətənpərvər oğlan idi. Mənim oğlum Muradla bir sinifdə oxumuşdu. Hazırlaşıb Ali təhsil aldılar. 44 günlük savaşın ilk günündən könüllü cəbhəyə yola düşdülər. Qismət belə imiş. Mənim oğlum salamat qayıtdı. Babazadə şəhidlik zirvəsinə ucaldı. Məkanı cənnət olsun”. Dostu Xəqani Əzməmmədov öz xatirələrində bildirir ki, Balazadəni yola salanda gülərüzlə getdi. O səhnə hələ də gözümüzün qarşısındadır. İllərlə biz o səhnəni unuda bilməyəcəyik. Şəklini paylaşıb “gülə – gülə getdiyin kimi də gülə – gülə qayıdarsan” inşallah, – dedik. Mən inanıram ki, dostum elə gülərüzlə də qayıtdı. Çünki, o, cənnət sakini oldu. Bu yazını hazırlamaq mənim üçün çox çətindir əslində. Ona görə çətindir ki, mən Balazadə Abdullayevlə eyni məktəbdə oxumuşam. O, məndən cəmi bir sinif yuxarı oxuyurdu. Oxuduğu illər ərzində çox mədəni, tərbiyəli, savadlı biri olaraq yaddaşımızda qaldı. Ruhu şad, məqamı uca olsun! Şəhidlər ölmür, özünün də yazdığı şeirdə dediyi kimi; – “Vətənin keşiyində mərd dayandınız Yaddaşlarda silinməyən iz sadınız Sizlər bizim üçün həmişə varsınız Ölməyib, ölməyir, ölməyəcəklər” (Abdullayev Balazadə) Şəhidimiz şəhadətindən sonra Azərbaycan Respublikasının Prezidenti tərəfindən “Suqovuşanın azad olunmasına görə” və “Cəsur döyüşçü” medalları ilə təltif edilib.
Atlaz Rzayi Turan Yazarlar Birliyinin üzvü, “Həməşəra” və “Nizami Gəncəvi” Fəxri Diplomları, “Ziyadar” Mükafatı, TYB-nin xüsusi Ödülü, “Tomris” və “Turan Ödülü” laureatı, bədii qiraətçi, yazıçı-şair
Zaur Ustac poeziyasında ana obrazı və analıq məfhumunun bədii ifadəsi
Xülasə. Azərbaycan ədəbiyyatında ana obrazı milli-mənəvi dəyərlərin, məhəbbətin, mərhəmətin, fədakarlığın və mənəvi saflığın ifadə olunduğu mühüm poetik obrazlardan biridir. Ana yalnız ailə daxilində müəyyən bir sosial-mənəvi statusu ifadə etmir, həm də xalqın yaddaşını, milli dəyərlərini və mənəvi dünyasını gələcək nəsillərə ötürən simvolik obraz kimi çıxış edir. Müasir Azərbaycan poeziyasında bu ənənə müxtəlif fərdi poetik üslublarda davam etdirilir. Zaur Ustac yaradıcılığında da ana obrazı və analıq anlayışı insanın mənəvi dünyası, ailə münasibətləri, doğmalıq, vətən, uşaqlıq və milli-mənəvi dəyərlərlə əlaqəli şəkildə təqdim olunur. Şairin poetik dünyasında ana həm real həyatın doğma və əziz insanı, həm də mərhəmət, sədaqət, fədakarlıq və mənəvi dayaq anlayışlarının daşıyıcısıdır. Məqalədə Zaur Ustac poeziyasında ana obrazının funksional xüsusiyyətləri, analıq məfhumunun mənəvi-fəlsəfi məzmunu, ana və övlad münasibətlərinin poetik ifadəsi, ana obrazının vətən və milli yaddaş anlayışları ilə əlaqəsi araşdırılır.
Ana obrazı Azərbaycan xalqının şifahi və yazılı ədəbiyyatında ən qədim və ən davamlı obrazlardan biridir. Ana anlayışı Azərbaycan milli düşüncəsində yalnız doğum və ailə münasibəti ilə məhdudlaşmır. Bu anlayışın daxilində məhəbbət, mərhəmət, sədaqət, fədakarlıq, mənəvi saflıq, qoruyuculuq və müqəddəslik kimi çoxsaylı mənəvi keyfiyyətlər birləşir. Bu səbəbdən ana obrazı əsrlər boyu Azərbaycan ədəbiyyatının müxtəlif mərhələlərində fərqli bədii çalarlarla işlənmişdir. Azərbaycan ədəbiyyatının çoxəsrlik inkişaf tarixinə nəzər saldıqda insanın mənəvi dünyasını, ailə münasibətlərini, milli-mənəvi dəyərləri və əxlaqi prinsipləri ifadə edən obrazlar sırasında ana obrazının xüsusi mövqeyə malik olduğu aydın görünür. Ana anlayışı Azərbaycan xalqının milli düşüncəsində yalnız bioloji və ailəvi məna daşımır. Bu anlayışın ətrafında sevgi, mərhəmət, fədakarlıq, sədaqət, qayğı, mənəvi saflıq, həyat və davamlılıq kimi çoxsaylı anlayışlar cəmləşir. Bu səbəbdən ana obrazı Azərbaycan folklorunda və yazılı ədəbiyyatında sadəcə bir obraz kimi deyil, xalqın mənəvi yaddaşını və dünyagörüşünü özündə yaşadan mühüm poetik simvol kimi formalaşmışdır. Ana haqqında yaradılmış bədii nümunələrdə fərdi hisslərlə ümumxalq duyğuları, şəxsi xatirələrlə milli-mənəvi dəyərlər, ailə münasibətləri ilə insan və cəmiyyət arasındakı əlaqələr çox zaman bir-birini tamamlayır. Ana insan həyatında ilk sevgi, ilk mərhəmət, ilk qayğı və ilk mənəvi dayaq mənbəyidir. İnsan dünyanı ilk dəfə ailə mühitində tanıyır və bu mühitin formalaşmasında ananın rolu əvəzsizdir. Uşağın həyata, insanlara, ailəyə, doğma dilə, adət-ənənələrə və mənəvi dəyərlərə münasibətinin ilkin əsasları məhz ailədə qoyulur. Bu baxımdan ana obrazı həm fərdin mənəvi inkişafı, həm də cəmiyyətin dəyərlər sisteminin davamlılığı baxımından mühüm əhəmiyyət daşıyır. Ana yalnız övladını dünyaya gətirən varlıq deyil, həm də onu həyata hazırlayan, mənəvi cəhətdən formalaşdıran, qoruyan və onun şəxsiyyət kimi yetişməsində mühüm rol oynayan mənəvi qüvvədir. Ədəbiyyatın ana obrazına davamlı müraciət etməsinin əsas səbəblərindən biri də məhz bu çoxşaxəli məna yüküdür. Azərbaycan folklorunda ana obrazının kökləri olduqca qədim və zəngindir. Laylalarda ananın övladına münasibəti, onun arzuları və gələcəyə dair ümidləri ifadə olunur. Bayatılarda ana, övlad, ayrılıq, həsrət və ailə münasibətləri ilə bağlı dərin emosional məqamlar öz əksini tapır. Dastanlarda ana övladının taleyi üçün narahat olan, onu qoruyan, onun uğur və təhlükələrini öz taleyi kimi yaşayan obrazdır. Nağıl və əfsanələrdə isə ana obrazı bəzən ailənin qoruyucusu, bəzən mənəvi yol göstərən, bəzən də həyatın çətinlikləri qarşısında mübarizə aparan güclü şəxsiyyət kimi təqdim edilir. Beləliklə, ana obrazının milli ədəbi düşüncədəki əsas semantik xüsusiyyətləri – mərhəmət, fədakarlıq, sədaqət, qoruyuculuq və müqəddəslik – folklor yaradıcılığında formalaşaraq sonrakı ədəbi mərhələlərə ötürülmüşdür. Klassik Azərbaycan ədəbiyyatında da ana, qadın və ailə mövzuları müxtəlif formalarda bədii təcəssümünü tapmışdır. Klassik poeziyanın insanın mənəvi kamilliyinə, sevgi və mərhəmət anlayışlarına verdiyi böyük əhəmiyyət ana obrazının poetik mahiyyətinin dərinləşməsinə zəmin yaratmışdır. Sonrakı dövrlərdə Azərbaycan poeziyasında ana obrazı müxtəlif ictimai və estetik kontekstlərdə təqdim edilmiş, onun məzmun dairəsi genişlənmişdir. Ana bəzən ailənin mənəvi dayağı, bəzən övladının taleyini düşünən fədakar qadın, bəzən müqəddəs varlıq, bəzən isə Vətən və torpaq anlayışlarını özündə birləşdirən simvolik obraz kimi meydana çıxmışdır. Ana obrazının Azərbaycan ədəbiyyatında geniş yayılmasının mühüm səbəblərindən biri də “ana” sözünün milli düşüncədə yaratdığı çoxqatlı assosiasiyalardır. Azərbaycan dilində “ana” anlayışı yalnız ailə münasibəti ilə məhdudlaşmır. “Ana dil”, “ana Vətən”, “ana torpaq” kimi ifadələr bu anlayışın milli və mənəvi semantikasının nə qədər geniş olduğunu göstərir. Burada “ana” sözü doğmalıq, başlanğıc, mənsubiyyət və müqəddəslik anlayışları ilə birləşir. Buna görə də ədəbiyyatda ana obrazının təhlili yalnız ailə münasibətlərinin araşdırılması demək deyil; bu obraz vasitəsilə müəllifin insan, xalq, Vətən, milli yaddaş və mənəvi dəyərlər haqqında düşüncələrini də izləmək mümkündür. Müasir Azərbaycan poeziyasında ana obrazı ənənəvi poetik mahiyyətini qorumaqla yanaşı, yeni məzmun və estetik çalarlar da qazanır. Müasir şair üçün ana yalnız keçmişlə bağlı xatirələrin daşıyıcısı deyil. O, müasir insanın mənəvi dünyasını müəyyənləşdirən, ailə və cəmiyyət arasındakı əlaqələri ifadə edən, milli dəyərlərin qorunmasına xidmət edən mühüm poetik obrazdır. Müasir dövrdə ailə münasibətlərinin, sosial həyatın, mənəvi dəyərlərin və insanın daxili dünyasının dəyişməsi ana obrazının bədii təqdimatına da təsir göstərir. Bununla belə, ana sevgisinin təmənnasızlığı, ananın fədakarlığı və övladına bağlılığı kimi fundamental xüsusiyyətlər öz aktuallığını qoruyur. Bu baxımdan Zaur Ustac yaradıcılığında ana obrazının və analıq məfhumunun araşdırılması xüsusi maraq doğurur. Şairin poeziyasında insan və onun mənəvi dünyası, ailə və doğmalıq, milli-mənəvi dəyərlər, Vətən, uşaqlıq və tərbiyə kimi anlayışların bir-biri ilə əlaqəli şəkildə meydana çıxması ana obrazının da bu poetik sistem daxilində araşdırılmasını zəruri edir. Zaur Ustacın yaradıcılığında ana obrazına münasibət bir tərəfdən Azərbaycan ədəbiyyatının ənənəvi poetik düşüncəsi ilə səsləşir, digər tərəfdən isə müəllifin fərdi poetik dünyagörüşünün xüsusiyyətlərini üzə çıxarır. Şairin yaradıcılığında ana obrazını yalnız konkret bir insanın bədii portreti kimi nəzərdən keçirmək kifayət deyil. Bu obrazın arxasında daha geniş mənəvi məna dayanır. Ana anlayışı insanın uşaqlıq yaddaşını, ailə mühitini, doğmalıq hissini və mənəvi köklərini özündə birləşdirir. İnsan həyatının müxtəlif mərhələlərində ana obrazına münasibət dəyişə bilər: uşaqlıqda ana qoruyucu və qayğı göstərən şəxs kimi qəbul olunur, yetkinlik dövründə onun fədakarlığı və zəhməti daha dərindən dərk edilir, zaman keçdikcə isə ana obrazı xatirə, həsrət, minnətdarlıq və mənəvi bağlılıq anlayışları ilə daha sıx əlaqələnir. Bu psixoloji dəyişikliklər ana obrazının poetik imkanlarını genişləndirir. Analıq məfhumu isə ana obrazının mahiyyətini daha geniş müstəviyə çıxarır. Ana konkret şəxsdirsə, analıq bir mənəvi keyfiyyətlər sistemidir. Analıqda sevgi ilə məsuliyyət, mərhəmətlə fədakarlıq, qayğı ilə səbir, qoruyuculuqla mənəvi güc birləşir. Ana öz övladının həyatında yalnız fiziki mövcudluğu ilə deyil, onun dünyagörüşünün və xarakterinin formalaşmasına təsiri ilə də iştirak edir. Bu baxımdan analıq anlayışı fərdi münasibətdən çıxaraq mənəvi-fəlsəfi məzmun qazanır.
Ədəbiyyatda ana obrazının gücü onun təbii və səmimi hisslərə əsaslanması ilə bağlıdır. Ana sevgisi insanın ən ilkin və ən dərin emosional təcrübələrindən biridir. Buna görə ana haqqında poetik söz oxucuda yalnız estetik təsir yaratmır, eyni zamanda şəxsi xatirələri və mənəvi duyğuları da hərəkətə gətirir. Oxucu üçün poetik ana obrazı çox zaman öz anası ilə, uşaqlıq xatirələri ilə, ailəsi ilə və keçmişi ilə assosiasiya olunur. Bu cəhət ana obrazının ümumbəşəri xarakterini müəyyənləşdirir. Zaur Ustac poeziyasında ana obrazının əhəmiyyətini müəyyənləşdirən digər mühüm məqam onun ailə və tərbiyə anlayışları ilə əlaqəsidir. Ailə Azərbaycan milli-mənəvi düşüncəsinin əsas dayaqlarından biridir. Ailədə uşağa yalnız gündəlik davranış qaydaları deyil, həm də mənəvi dəyərlər aşılanır. Böyüyə hörmət, kiçiyə qayğı, zəhmətə münasibət, dürüstlük, mərhəmət, vətən sevgisi və doğma dilə bağlılıq kimi dəyərlərin ilkin təməli ailədə qoyulur. Bu prosesdə ana obrazı mühüm tərbiyəvi funksiya daşıyır. Beləliklə, ana obrazı həm ailə daxilindəki sevginin, həm də milli-mənəvi dəyərlərin nəsildən-nəslə ötürülməsinin simvoluna çevrilir. Ana obrazının Vətən anlayışı ilə əlaqəsi də Azərbaycan poeziyasının mühüm poetik xüsusiyyətlərindən biridir. “Ana Vətən” anlayışı milli şüurda ana ilə torpaq arasında mənəvi paralel yaradır. Ana insana həyat verdiyi kimi, Vətən də insana milli kimlik və mənsubiyyət hissi verir. Ana övladını qoruduğu kimi, Vətən də insanın doğma məkanı və mənəvi sığınacağıdır. Bu semantik yaxınlıq ədəbiyyatda ana və Vətən obrazlarının bir-birinə yaxınlaşdırılmasına səbəb olmuşdur. Zaur Ustac yaradıcılığında vətənpərvərlik mövzusunun mühüm yer tutması ana obrazının da milli-mənəvi müstəvidə araşdırılmasına imkan yaradır. Ana obrazının milli kimliklə əlaqəsi xüsusilə diqqətəlayiqdir. Milli kimlik yalnız tarixi və ictimai proseslər nəticəsində deyil, həm də gündəlik ailə və məişət mühitində formalaşır. Uşaq doğma dilini, ailə ənənələrini, milli davranış normalarını və mənəvi dəyərləri ilk növbədə ailədən öyrənir. Bu baxımdan ana obrazı milli yaddaşın daşıyıcısı funksiyasını yerinə yetirə bilər. Ana öz övladına yalnız həyat vermir, həm də ona mənsub olduğu mədəniyyətin və mənəvi dünyanın elementlərini ötürür. Bu məqam Zaur Ustac yaradıcılığının folklor və milli-mənəvi ənənələrlə əlaqəsi baxımından da əhəmiyyətlidir. Şairin yaradıcılığında xalq düşüncəsinə, milli dəyərlərə və ənənəyə münasibət ana obrazının poetik mahiyyətini anlamaq üçün mühüm kontekst yaradır. Çünki ana obrazı özü Azərbaycan folklor düşüncəsinin ən sabit və davamlı obrazlarından biridir. Folklordan müasir poeziyaya qədər uzanan bu obrazın müxtəlif dövrlərdə fərqli formalarda təqdim edilməsi ədəbi ənənənin davamlılığını göstərir. Ana obrazının digər mühüm xüsusiyyəti onun müqəddəslik anlayışı ilə əlaqəsidir. Azərbaycan cəmiyyətində ana adına münasibətdə xüsusi hörmət və ehtiram mövcuddur. Bu münasibət ədəbiyyatda da öz ifadəsini tapmışdır. Ana obrazı çox zaman mənəvi saflığın və paklığın simvoluna çevrilir. Onun sevgisinin qarşılıqsız olması, övladı üçün fədakarlıq göstərməsi və ailənin rifahı naminə öz rahatlığından keçməsi ana obrazının müqəddəsliyini şərtləndirən əsas cəhətlərdir. Ana haqqında poetik düşüncədə zaman anlayışı da mühüm yer tutur. Ana obrazı keçmişlə bu gün arasında mənəvi körpü yaradır. Uşaqlıq xatirələri, ailə həyatı, ana nəsihətləri və keçmişdən qalan mənəvi dəyərlər insanın yaddaşında uzun müddət yaşayır. Bu səbəbdən ana haqqında şeirlərdə xatirə və zaman motivləri xüsusi emosional yük qazana bilər. Ana obrazı bir tərəfdən keçmişin, uşaqlığın və ailə yaddaşının rəmzi, digər tərəfdən isə gələcək nəslin mənəvi formalaşmasının başlanğıcı kimi çıxış edir. Ana və övlad münasibətlərinin poetik ifadəsi həm də həsrət və ayrılıq motivləri ilə əlaqələnir. Həyatın müxtəlif səbəblərindən doğan ayrılıqlar ana obrazının emosional təsir gücünü daha da artırır. Övladın anadan uzaq düşməsi, ananın övlad üçün keçirdiyi narahatlıq, ana xatirəsinin insanın yaddaşında yaşaması və itki hissi ana obrazının psixoloji dərinliyini meydana gətirən mühüm elementlərdir. Belə hallarda ana yalnız real obraz kimi deyil, insanın daxilində yaşayan mənəvi varlıq kimi təqdim olunur. Zaur Ustac poeziyasında ana obrazının müxtəlif semantik çalarlarını “ANA”, “ANAM”, “AY ANA” və “CAN AY ANA…” kimi əsərlərin timsalında izləmək mümkündür. Zaur Uctacın “ANA” şeiri bu nümunələrdən biridir. Şeirdə ana obrazı övladın həyatındakı ən yüksək mənəvi dəyər kimi təqdim edilir. “Beşiyim üstündə layla çalanım” ifadəsi ana obrazını uşaqlıq, layla və qayğı anlayışları ilə əlaqələndirir. Şeirdə həmçinin ana duası, ana məhəbbəti və övladın anaya mənəvi borcu ön plana çıxır. Yazarın “ANAM” şeirində ana yalnız ailə daxilindəki konkret şəxs kimi deyil, xalqın yaddaşını, mədəni dəyərlərini və mənəvi irsini qoruyan böyük Ana obrazı səviyyəsinə yüksəldilir. Əsərdə ana obrazının keçmiş, gələcək, yaddaş və milli dəyərlərlə əlaqəsi xüsusi əhəmiyyət daşıyır. “AY ANA” şeirində ana obrazının müqəddəslik aspekti xüsusilə qabarıqdır. Əsərdə ana “cənnət” anlayışı ilə əlaqələndirilir. Bu, ana obrazının şairin poetik düşüncəsində nə qədər yüksək mənəvi mərtəbəyə qaldırıldığını göstərir. Şeirin həsr olunduğu konkret ana obrazından çıxış etməklə müəllif analıq anlayışını ümumiləşdirir. Ədibin “CAN AY ANA…” şeirində ana obrazı və Vətən, şəhidlik, milli yaddaş bölməsinə toxunulur. Şeirdə şəhid general Polad Həşimovun anası timsalında ana obrazı həm kədər, həm qürur, həm də milli yaddaşın daşıyıcısı kimi təqdim olunur. Beləliklə, burada “ana” anlayışı şəxsi ailə münasibətindən çıxaraq şəhidlik və Vətən məfhumları ilə birləşir. “A” hərfinin şeirində “A” hərfi “Ana”, “Ata” və “Azərbaycan” sözləri ilə əlaqələndirilir. Bu yanaşma uşağın ilk öyrəndiyi sözlər vasitəsilə ailə və milli kimlik anlayışlarının bir-birinə bağlanmasını göstərir. Zaur Ustac “45”, “Qəlbimin açıqcası”, “Ustadnamə”, “Qədimliyə bürünmüş yenilik”, “Gülünün şeirləri” və başqa poeziya kitabların da ana obrazına xüsusi yer vermişdir. Şairin uşaq poeziyasına müraciəti ana obrazının tərbiyəvi və mənəvi funksiyasını daha aydın görməyə imkan verir. Uşaq üçün ana dünyanın ən yaxın və ən etibarlı obrazıdır. Uşağın ailə, sevgi, mərhəmət, yaxşılıq və pislik haqqında ilk təsəvvürləri məhz bu münasibət çərçivəsində formalaşır. Buna görə ana obrazının uşaq ədəbiyyatında təqdimatı yalnız estetik deyil, həm də pedaqoji əhəmiyyət daşıyır. Ana mövzusunun poetik ifadəsində dil və üslub məsələsi də mühüm əhəmiyyət kəsb edir. Ana haqqında yazılan poetik nümunələrdə səmimiyyət, sadəlik və emosional ifadəlilik ön plana çıxır. Ana kimi ümumbəşəri və doğma bir mövzunun təsvirində mürəkkəb və süni ifadələrdən daha çox, təbii və ürəkdən gələn poetik söz təsirli olur. Ana obrazının bədii təqdimatında epitet, metafora, təşbeh, təkrar, müraciət, simvol və emosional ifadələr kimi vasitələr obrazın semantik yükünü artırır. Bu vasitələr yalnız bədii gözəllik yaratmır, həm də ana obrazının oxucunun emosional dünyasında daha güclü iz buraxmasına xidmət edir. Zaur Ustac poeziyasında ana obrazının araşdırılması, beləliklə, yalnız bir mövzunun deyil, bütöv bir poetik sistemin tədqiqi deməkdir. Ana obrazının arxasında ailə, uşaqlıq, tərbiyə, sevgi, mənəviyyat, milli yaddaş, dil, Vətən və insanlıq kimi geniş anlayışlar dayanır. Bu anlayışların bir-biri ilə qarşılıqlı əlaqəsi şairin yaradıcılığında ana obrazının çoxqatlı mahiyyətini meydana çıxarır. Mövzunun aktuallığı həm də onun müasir dövr üçün əhəmiyyəti ilə bağlıdır. Müasir dünyada sosial münasibətlərin, ailə modelinin və insan həyatının müxtəlif istiqamətlərinin dəyişməsinə baxmayaraq, ana və ailə anlayışları öz mənəvi əhəmiyyətini qoruyur. İnsan həyatında texnoloji və sosial dəyişikliklər nə qədər böyük olsa da, ana sevgisinin, ailə bağlılığının və mənəvi dəyərlərin insan şəxsiyyətinin formalaşmasındakı rolu dəyişməz olaraq qalır. Buna görə müasir poeziyada ana obrazının necə təqdim edildiyini araşdırmaq həm ədəbi-estetik, həm də mənəvi-ictimai baxımdan əhəmiyyətlidir. Zaur Ustac poeziyasında ana obrazının öyrənilməsi şairin yaradıcılığının mühüm poetik və mənəvi istiqamətlərindən birinin üzə çıxarılmasına xidmət edir. Ana obrazı vasitəsilə şair insanın öz mənəvi köklərinə bağlılığını, ailə və doğmalıq hissini, keçmişə münasibətini, milli dəyərlərə sədaqətini və gələcəyə dair ümidlərini ifadə etmək imkanları qazanır. Bu baxımdan ana obrazı Zaur Ustac poetikasında həm fərdi hisslərin, həm də ümumbəşəri və milli-mənəvi dəyərlərin qovuşduğu çoxqatlı bədii obraz kimi qiymətləndirilə bilər. Folklor nümunələrində ana ailənin mənəvi dayağı, övladın qoruyucusu və həyat təcrübəsinin daşıyıcısı kimi təqdim edilir. Bayatılarda, laylalarda, nağıllarda, dastanlarda və atalar sözlərində ana ilə bağlı ifadələr xalqın kollektiv düşüncəsini əks etdirir. Klassik Azərbaycan ədəbiyyatında isə ana obrazı məhəbbət, mənəvi paklıq, ailə və insanlıq anlayışları ilə əlaqələndirilir. Müasir poeziyada bu obraz yeni ictimai və psixoloji məzmunlar qazanaraq fərdin daxili aləminin, yaddaşının və mənəvi dünyasının ifadə vasitəsinə çevrilir. Zaur Ustacın poeziyasında da insan və onun mənəvi dünyası mühüm yer tutur. Şairin yaradıcılığında ailə, uşaqlıq, doğmalıq, vətən, insan sevgisi, milli-mənəvi dəyərlər kimi mövzular bir-biri ilə əlaqəli şəkildə meydana çıxır. Bu kontekstdə ana obrazı xüsusi əhəmiyyət daşıyır. Çünki ana həm insanın ilk mənəvi dünyasının formalaşdığı məkanın simvoludur, həm də doğmalıq və mənəvi bağlılıq anlayışlarının ən güclü ifadələrindən biridir. Ana obrazının poetik təhlili Zaur Ustac yaradıcılığının insan konsepsiyasını daha aydın görməyə imkan verir. Şairin ana haqqında poetik düşüncəsində fərdi hisslərlə ümumbəşəri dəyərlər arasında əlaqə yaradılır. Ana konkret bir insan olmaqla yanaşı, sevgi və mərhəmətin, həyatın və mənəvi davamlılığın rəmzinə çevrilir. Azərbaycan ədəbi düşüncəsində ana obrazının dərin tarixi və folklor kökləri vardır. Xalq yaradıcılığında ana müqəddəs varlıq kimi qəbul edilir. Laylaların əsas poetik ünvanı ana ilə övlad arasındakı emosional bağdır. Ana laylası bir tərəfdən uşağın yuxuya getməsini təmin edən nəğmədirsə, digər tərəfdən ananın övladına arzularını, ümidlərini və sevgisini ifadə edən poetik formadır. Dastan və nağıl ənənəsində də ana obrazı müxtəlif funksiyalar daşıyır. Ana övladını qoruyan, onun taleyinə görə narahat olan, çətinlik qarşısında dayanan və ailənin bütövlüyünü qoruyan obraz kimi çıxış edir. Bu xüsusiyyətlər sonrakı yazılı ədəbiyyatda da davam etdirilmişdir. Ana obrazının bu qədər geniş yayılmasının əsas səbəblərindən biri onun həm fərdi, həm də kollektiv məna daşımasıdır. İnsan üçün ana ilk doğmalıq mənbəyidir. Xalq üçün isə ana obrazı ailənin və nəslin davamlılığını, milli-mənəvi dəyərlərin qorunmasını simvollaşdırır. Bu baxımdan müasir şairin ana haqqında düşüncəsi ənənədən tamamilə ayrılmır. Əksinə, ənənəvi obraz yeni poetik məna və çalarlarla zənginləşdirilir. Zaur Ustacın yaradıcılığında ana obrazına yanaşmanı da bu ədəbi-mədəni ənənənin davamı kimi qiymətləndirmək mümkündür. Zaur Ustac poeziyasında ana obrazı ilk növbədə doğmalığın və məhəbbətin ifadə vasitəsi kimi diqqəti cəlb edir. Ana anlayışı şairin poetik düşüncəsində insanın həyatının başlanğıcı ilə bağlıdır. İnsan üçün ana yalnız onu dünyaya gətirən varlıq deyil, həm də onun ilk tərbiyəçisi, ilk müəllimi və mənəvi dayağıdır. Ana ilə övlad arasındakı münasibətin əsasında qeyd-şərtsiz sevgi dayanır. Bu sevginin qarşılığında ana fədakarlıq göstərir, övladın uğuruna sevinir, onun kədərini öz kədəri kimi yaşayır. Buna görə də ana obrazının poetik təsviri çox zaman duyğusal xarakter daşıyır. Şairin ana haqqında poetik düşüncəsində diqqət çəkən əsas məqamlardan biri də ananın mənəvi güc mənbəyi kimi təqdim olunmasıdır. Həyatın müxtəlif çətinlikləri qarşısında insanın sığındığı mənəvi ünvanlardan biri ana obrazıdır. Bu baxımdan ana obrazı poetik mətndə yalnız təsvir edilən şəxs deyil, lirik qəhrəmanın daxili dünyasını müəyyənləşdirən mənəvi başlanğıcdır. Ana obrazının belə təqdimatı şairin insan konsepsiyası ilə də əlaqəlidir. İnsan yalnız ictimai münasibətlər sisteminin üzvü kimi deyil, ailə, sevgi və yaddaşla bağlı mənəvi varlıq kimi dərk olunur. Ana isə bu mənəvi bağların mərkəzində dayanır. Ana obrazı ilə analıq məfhumu bir-birinə yaxın olsa da, poetik baxımdan eyni anlayış deyil. Ana konkret obrazdırsa, analıq daha geniş mənəvi məna daşıyır. Analıq sevgi, fədakarlıq, məsuliyyət, qoruyuculuq və mənəvi bağlılıq kimi keyfiyyətlərin bütövlüyüdür. Zaur Ustacın poetik dünyasında analıq anlayışını bu geniş mənəvi çərçivədə nəzərdən keçirmək mümkündür. Analıq insanın başqa bir insan üçün öz rahatlığından keçməsi, onun taleyini öz taleyi ilə bağlaması və həyatını övladının gələcəyinə həsr etməsi kimi dərk olunur. Bu baxımdan ana obrazı həm də fədakarlığın simvoludur. Ana öz övladının uğurunu şəxsi xoşbəxtliyinin bir hissəsi kimi qəbul edir. Övladın kədəri ananın kədərinə, sevinci isə ananın sevincinə çevrilir. Beləliklə, analıq fərdi hissdən daha yüksək mənəvi dəyər statusu qazanır. Ana haqqında poetik düşüncənin digər mühüm tərəfi onun mənəvi saflıqla bağlılığıdır. Ana obrazının müqəddəsliyi onun qarşılıq gözləmədən sevməsi ilə əlaqədardır. Bu sevgi insan həyatının ən təmənnasız və ən davamlı duyğularından biri kimi təqdim olunur. Ana-övlad münasibəti Azərbaycan ədəbiyyatının ən emosional mövzularından biridir. Bu münasibətin əsasını məhəbbət təşkil etsə də, onun daxilində həsrət, narahatlıq, sevinc, ayrılıq, ümid və xatirə kimi müxtəlif hisslər də birləşir. Zaur Ustac poeziyasında ana obrazına müraciət edən poetik düşüncənin əsas istiqamətlərindən biri də məhz bu emosional bağlılıqdır. Ana və övlad arasındakı münasibət insanın həyatının müxtəlif mərhələlərində dəyişsə də, onun mənəvi mahiyyəti dəyişmir. İnsan böyüdükcə fiziki baxımdan anadan uzaqlaşa bilər, lakin ana obrazı onun yaddaşında və mənəvi dünyasında öz əhəmiyyətini qoruyur. Bu xüsusiyyət ana obrazını həm real, həm də xatirəvi obraz kimi təqdim etməyə imkan verir. Ana yalnız poetik mətnin təsvir obyektinə çevrilmir; o, lirik qəhrəmanın keçmişinə, uşaqlığına və mənəvi yaddaşına açılan qapı funksiyasını da yerinə yetirir. Ana ilə bağlı xatirələr insanın uşaqlıq dünyası ilə sıx bağlıdır. Uşaqlıq isə insanın həyatında ən saf və qayğısız dövr kimi qəbul edilir. Buna görə ana obrazı çox vaxt uşaqlığın da simvoluna çevrilir. Ana haqqında düşünmək insanı öz keçmişinə, ailəsinə və mənəvi köklərinə qaytarır. Ailə Azərbaycan milli-mənəvi düşüncəsində mühüm dəyərdir. Ailənin mənəvi bütövlüyünün qorunmasında ana xüsusi rol oynayır. Ana ailə üzvlərini birləşdirən, ailədaxili münasibətləri tənzimləyən və övladların mənəvi tərbiyəsində əsas iştirak edən şəxs kimi qəbul edilir. Zaur Ustac yaradıcılığında ailə və mənəviyyat anlayışlarının bir-birindən ayrılmaz şəkildə təqdim olunması ana obrazının funksiyasını daha da genişləndirir. Ana ailənin yalnız fiziki deyil, mənəvi mərkəzidir. O, övladına həyatla bağlı ilkin təsəvvürləri, yaxşı ilə pis arasındakı fərqi, böyüyə hörməti, kiçiyə qayğını, zəhmətə münasibəti və insanlara qarşı mərhəmətli olmağı öyrədir.Bu mənada ana obrazı tərbiyəçi obrazıdır. Onun vasitəsilə müəllif yalnız fərdi ailə münasibətlərindən danışmır, bütövlükdə cəmiyyət üçün əhəmiyyətli olan mənəvi dəyərləri ön plana çıxarır. Ana və ailə anlayışlarının birgə təqdimatı şairin yaradıcılığında milli-mənəvi dəyərlərin qorunması ideyasına da xidmət edir. Çünki milli dəyərlərin gələcək nəsillərə ötürülməsi ilk növbədə ailədən başlayır. Azərbaycan poeziyasında ana və vətən anlayışları arasında tarixən semantik yaxınlıq mövcuddur. “Ana Vətən” ifadəsinin özü bu iki anlayışın milli düşüncədə nə qədər möhkəm birləşdiyini göstərir. Ana insana həyat verdiyi kimi, Vətən də insana mənsubiyyət və kimlik hissi verir. Zaur Ustacın yaradıcılığında vətənpərvərlik mövzusu mühüm istiqamətlərdən biri olduğuna görə ana obrazının vətən anlayışı ilə əlaqələndirilməsi də poetik baxımdan təbii görünür. Ana sevgisi ilə Vətən sevgisi arasında mənəvi paralellər qurmaq mümkündür. Hər iki anlayış doğmalıq, sədaqət, qoruma və bağlılıq hisslərini özündə birləşdirir. Bu baxımdan ana obrazı milli kimliyin formalaşmasında da müəyyən rol oynayır. İnsan ilk dəfə Vətən, dil, ailə, adət-ənənə və milli dəyərlərlə ailə mühitində tanış olur. Ana bu dəyərlərin ilkin daşıyıcısı kimi çıxış edir. Ana obrazı fərdi hisslər çərçivəsindən çıxaraq milli-mənəvi məna qazanır. Ana sevgisi ilə Vətən sevgisi arasında yaranan poetik assosiasiya şairin insan və milli kimlik haqqında düşüncələrini genişləndirir. Ana obrazının ən mühüm poetik xüsusiyyətlərindən biri onun müqəddəsliyidir. Azərbaycan milli düşüncəsində ana adı hörmət və ehtiramla çəkilir. Anaya münasibətdə mərhəmət, minnətdarlıq və ehtiram əsas mənəvi prinsiplər kimi çıxış edir. Zaur Ustac poeziyasında ana obrazının bu xüsusiyyəti onun mənəvi saflıqla əlaqələndirilməsində özünü göstərir. Ana insanın ən təmiz hisslərinin ünvanıdır. Onun sevgisi qarşılıqsız və təmənnasızdır. Bu xüsusiyyət ana obrazını digər insani münasibətlərdən fərqləndirən başlıca cəhətlərdəndir. Ana obrazının müqəddəsliyi həm də onun həyatverici funksiyası ilə bağlıdır. Ana həyatın başlanğıcını təmsil edir. Buna görə analıq anlayışı yalnız bioloji hadisə deyil, həm də həyatın, ümidin və gələcəyin simvolu kimi dərk edilir. Ana mövzusunun emosional xarakteri onun bədii ifadəsində xüsusi dil vasitələrindən istifadəni zəruri edir. Bu mövzuda müraciət formaları, epitetlər, metaforalar, təkrarlar, emosional ifadələr və simvolik sözlər mühüm poetik funksiya daşıya bilər. Ana haqqında danışarkən işlədilən sözlərdə doğmalıq və səmimiyyət üstünlük təşkil edir. “Ana”, “ana qucağı”, “ana nəfəsi”, “ana duası”, “ana sevgisi” kimi ifadələr yalnız birbaşa məna daşımır, eyni zamanda geniş emosional-assosiativ məna yaradır. Ana obrazının poetik təqdimatında sadə və anlaşıqlı dil xüsusilə təsirlidir. Çünki ana mövzusu geniş oxucu auditoriyasına xitab edən ümumbəşəri mövzudur. Sadə ifadə tərzi hissin təbiiliyini qoruyur və oxucunun obrazla emosional əlaqə yaratmasına imkan verir. Zaur Ustacın poetik üslubunun mühüm cəhətlərindən biri də milli dilin imkanlarından istifadə etməklə səmimi və təsirli poetik ünsiyyət yaratmaqdır. Ana mövzusunda bu xüsusiyyət daha aydın nəzərə çarpır. Burada poetik sözün məqsədi yalnız gözəl ifadə yaratmaq deyil, oxucuda duyğu və düşüncə oyatmaqdır. Ana obrazının Zaur Ustac poeziyasında mühüm semantik istiqamətlərindən biri onun uşaqlıq dünyası ilə bağlılığıdır. Uşaqlıq insanın xarakterinin, dünyagörüşünün və mənəvi dəyərlərinin ilkin formalaşdığı dövrdür. Bu dünyanın əsas iştirakçılarından biri isə anadır. Ana uşağın dünyaya münasibətini formalaşdıran ilk şəxsdir. Uşaq ana vasitəsilə sevgini, qayğını, mərhəməti və təhlükəsizliyi dərk edir. Buna görə də ana obrazı uşaqlıq yaddaşının ayrılmaz hissəsinə çevrilir. Bu aspekt Zaur Ustacın uşaq poeziyası ilə də müəyyən mənada səsləşir. Uşaq dünyasına müraciət edən şair üçün ailə və ana obrazı uşağın mənəvi tərbiyəsinin mühüm komponentlərindəndir. Ana obrazı uşağa ailənin əhəmiyyətini, doğmalıq hissini və mənəvi dəyərləri aşılamaq baxımından mühüm poetik vasitədir. Zaur Ustacın ana obrazına münasibətini Azərbaycan poeziyasının ənənələri kontekstində qiymətləndirmək mümkündür. Ənənəvi ədəbiyyatda olduğu kimi, burada da ana sevgi, mərhəmət, fədakarlıq və mənəvi saflıqla əlaqələndirilir. Lakin müasir poetik düşüncə ana obrazını yalnız ənənəvi çərçivədə saxlamır. Müasir dövrdə ana həm də ailənin, milli dəyərlərin və mənəvi yaddaşın qoruyucusudur. Bu baxımdan ana obrazının funksiyası genişlənir. O, fərdi və ailəvi səviyyədən çıxaraq sosial və milli məna qazanır. Ənənənin müasir poetik düşüncə ilə birləşdirilməsi Zaur Ustac yaradıcılığının mühüm xüsusiyyətlərindən biri kimi nəzərdən keçirilə bilər. Şair ana obrazını xalqın mənəvi yaddaşında mövcud olan dəyərlərlə əlaqələndirərək onu müasir oxucunun dünyasına gətirir. Zaur Ustac poeziyasında ana obrazı və analıq məfhumu şairin insan, ailə, mənəviyyat və milli dəyərlər haqqında poetik düşüncəsinin mühüm istiqamətlərindən birini təşkil edir. Ana obrazı burada yalnız ailə daxilindəki münasibətləri ifadə edən konkret obraz kimi deyil, geniş mənəvi və fəlsəfi məna daşıyan poetik simvol kimi çıxış edir. Şairin poetik dünyasında ana ilk növbədə məhəbbətin, mərhəmətin, fədakarlığın və mənəvi saflığın təcəssümüdür. Ana ilə övlad arasındakı münasibət insanın mənəvi dünyasının formalaşmasında mühüm rol oynayan doğmalıq və bağlılıq hisslərini ifadə edir. Ana obrazının uşaqlıq, ailə, yaddaş və tərbiyə anlayışları ilə əlaqəsi onun poetik məzmununu daha da zənginləşdirir. Analıq məfhumu isə ana obrazından daha geniş məna daşıyaraq fədakarlıq, məsuliyyət, qoruyuculuq və həyatvericilik kimi keyfiyyətləri özündə birləşdirir. Bu məfhum insan həyatının davamlılığı və mənəvi dəyərlərin nəsildən-nəslə ötürülməsi baxımından xüsusi əhəmiyyət kəsb edir. Zaur Ustac yaradıcılığında ana obrazının Vətən anlayışı ilə semantik yaxınlığı da diqqətəlayiqdir. Ana sevgisi və Vətən sevgisi doğmalıq, sədaqət, qoruma və bağlılıq kimi ümumi mənəvi keyfiyyətlər əsasında bir-birinə yaxınlaşır. Beləliklə, ana obrazı fərdi məhəbbət anlayışından çıxaraq milli-mənəvi məna qazanır. Zaur Ustac poeziyasında ana obrazı Azərbaycan ədəbiyyatının çoxəsrlik ənənələri ilə səsləşən, lakin müasir poetik düşüncə ilə yeni çalarlar qazanan obrazlardan biridir. Bu obraz vasitəsilə ailə, sevgi, mənəviyyat, uşaqlıq, milli yaddaş və Vətən kimi mühüm anlayışlar vahid poetik sistem daxilində birləşir. Ana obrazının poetik əhəmiyyəti də məhz bu çoxqatlı semantik yükdən irəli gəlir. Ana yalnız keçmişin və ailənin simvolu deyil, həm də gələcəyin, mənəvi davamlılığın və insanlıq dəyərlərinin qoruyucusudur. Zaur Ustac poeziyasında ana obrazının və analıq məfhumunun bədii ifadəsinin araşdırılması göstərir ki, bu mövzu şairin poetik dünyasında yalnız ailə-məişət münasibətlərini əks etdirən dar çərçivəli mövzu deyil, insanın mənəvi aləmini, milli-mədəni yaddaşını, ailə dəyərlərini, tərbiyə prinsiplərini və həyata münasibətini ifadə edən geniş poetik-estetik məna daşıyır. Ana obrazı şairin yaradıcılığında insanın mənəvi başlanğıcını, doğmalıq və bağlılıq hissini, mərhəmət və fədakarlıq anlayışlarını özündə birləşdirən mühüm bədii obrazlardan biri kimi çıxış edir. Bu obrazın poetik məzmununda fərdi hisslərlə ümumbəşəri dəyərlər, şəxsi xatirələrlə milli yaddaş və ailə münasibətləri ilə ictimai-mənəvi düşüncə arasında sıx əlaqə yaranır. Azərbaycan ədəbiyyatında ana obrazının formalaşması və inkişafı zəngin folklor ənənəsinə əsaslanır. Layla, bayatı, nağıl, dastan və digər folklor janrlarında ana obrazı həyatın, ailənin, məhəbbətin, qoruyuculuğun və mənəvi bağlılığın əsas daşıyıcılarından biri olmuşdur. Bu ənənə yazılı ədəbiyyatda da davam etdirilmiş, müxtəlif tarixi mərhələlərdə yeni ictimai, fəlsəfi və estetik məzmunlarla zənginləşdirilmişdir. Zaur Ustacın poeziyasında ana obrazına münasibət də həmin çoxəsrlik ədəbi-mədəni ənənənin müasir poetik təfəkkür müstəvisində davamı kimi qiymətləndirilə bilər. Ana obrazının Zaur Ustac yaradıcılığında mühüm semantik xüsusiyyətlərindən biri onun məhəbbət və mərhəmətin təcəssümü kimi təqdim edilməsidir. Ana sevgisi şərtsiz və təmənnasız sevgi nümunəsi kimi dərk edilir. Bu sevginin əsas xüsusiyyəti qarşılıq gözləməməsi və övladın həyatına bağlı olmasıdır. Ana övladının sevincini öz sevinci, kədərini isə öz kədəri kimi qəbul edir. Beləliklə, ana obrazı insan həyatında ən saf və ən dərin emosional münasibətlərdən birinin poetik ifadəsinə çevrilir. Ana obrazının digər mühüm xüsusiyyəti fədakarlıq anlayışı ilə bağlıdır. Analıq yalnız sevgi və qayğı deyil, eyni zamanda məsuliyyət və özündən keçmək deməkdir. Ana övladının gələcəyi naminə öz rahatlığından, zamanından və imkanlarından keçə bilir. Bu fədakarlıq ana obrazının mənəvi ucalığını müəyyənləşdirən əsas keyfiyyətlərdən biridir. Zaur Ustacın poetik düşüncəsində analıq anlayışının geniş mənada dəyərləndirilməsi də məhz bu mənəvi xüsusiyyətlərin ön plana çəkilməsi ilə bağlıdır. Ana və övlad münasibətlərinin poetik ifadəsi Zaur Ustac yaradıcılığında doğmalıq və bağlılıq anlayışlarının əsas göstəricilərindən biri kimi qiymətləndirilə bilər. Övladın ana ilə münasibəti yalnız uşaqlıq dövrü ilə məhdudlaşmır. İnsan böyüdükcə bu münasibətin xarakteri dəyişsə də, onun emosional və mənəvi əsası qorunur. Uşaqlıqda ana qoruyucu və qayğı göstərən şəxs kimi qəbul edilirsə, yetkinlik dövründə onun zəhməti, fədakarlığı və mənəvi rolu daha dərindən dərk edilir. Bu baxımdan ana obrazı insan həyatının müxtəlif mərhələlərini birləşdirən mənəvi körpü funksiyasını yerinə yetirir. Uşaqlıq insanın həyatında xatirələrlə, ailə istiliyi ilə, qayğı və sevgi ilə bağlı ən mühüm mərhələlərdən biridir. Ana bu dünyanın mərkəzi obrazlarından biridir. Ana haqqında düşüncə çox zaman insanı öz uşaqlığına, ailəsinə və keçmişinə qaytarır. Bu səbəbdən ana obrazı poetik mətndə yalnız konkret insanı deyil, həm də uşaqlığın, saflığın və keçmişin simvolunu ifadə edə bilir. Zaur Ustac yaradıcılığında ana obrazının ailə dəyərləri ilə əlaqəsi də xüsusi əhəmiyyət daşıyır. Azərbaycan milli-mənəvi düşüncəsində ailə cəmiyyətin əsas mənəvi dayaqlarından biri hesab olunur. Ailədə formalaşan dəyərlər insanın xarakterinə, dünyagörüşünə və cəmiyyətə münasibətinə təsir edir. Ana bu dəyərlərin formalaşdırılması və gələcək nəsillərə ötürülməsində mühüm rol oynayır. Böyüyə hörmət, kiçiyə qayğı, mərhəmət, dürüstlük, sədaqət, əməksevərlik və ailəyə bağlılıq kimi keyfiyyətlərin mənimsənilməsində ana obrazının tərbiyəvi funksiyası xüsusi əhəmiyyət kəsb edir. Bu baxımdan analıq anlayışının yalnız bioloji və ailəvi çərçivədə deyil, mənəvi-tərbiyəvi məfhum kimi dəyərləndirilməsi vacibdir. Ana övladının yalnız fiziki inkişafında deyil, onun mənəvi şəxsiyyət kimi formalaşmasında da iştirak edir. Uşaq ilk dəfə yaxşılıq, pislik, mərhəmət, sevgi və məsuliyyət kimi anlayışlarla ailə mühitində qarşılaşır. Ana bu prosesdə həm nümunə, həm tərbiyəçi, həm də mənəvi yol göstərən şəxsdir. Ana obrazının digər mühüm semantik istiqaməti onun milli-mənəvi dəyərlərin daşıyıcısı olmasıdır. Milli kimliyin formalaşması yalnız tarixi və ictimai proseslərlə məhdudlaşmır. Bu proses ailə mühitində, gündəlik davranışlarda, dil və adət-ənənələrdə özünü göstərir. Ana öz övladına doğma dil, milli adət-ənənə, ailə münasibətləri və mənəvi prinsiplər vasitəsilə xalqın mədəni yaddaşının bir hissəsini ötürür. Bu mənada ana obrazı həm keçmişin qoruyucusu, həm də gələcəyin formalaşdırıcısıdır. Zaur Ustac poeziyasında ana obrazının milli yaddaş anlayışı ilə əlaqəsi də bu kontekstdə diqqəti cəlb edir. Yaddaş insanın keçmişini bu günü ilə birləşdirən əsas mənəvi mexanizmlərdən biridir. Ana obrazı isə bu yaddaşın ən emosional və ən davamlı elementlərindən birinə çevrilə bilər. Uşaqlıq xatirələri, ana nəsihətləri, ailə ənənələri və doğma mühitlə bağlı duyğular insanın yaddaşında uzun illər yaşayır. Beləliklə, ana obrazı fərdi yaddaşla kollektiv yaddaş arasında əlaqə yaradır. Ana obrazının Vətən anlayışı ilə semantik yaxınlığı da Azərbaycan poeziyasının ənənəvi xüsusiyyətlərindən biridir. “Ana Vətən” ifadəsinin özündə bu yaxınlığın dil səviyyəsindəki təsdiqi görünür. Ana insana həyat və doğmalıq verdiyi kimi, Vətən də insana mənsubiyyət, kimlik və mənəvi bağlılıq hissi verir. Ana və Vətən anlayışlarının hər ikisinin qorunma, sədaqət, bağlılıq və fədakarlıq hissləri ilə əlaqələnməsi onların poetik müstəvidə yaxınlaşdırılmasına imkan yaradır. Zaur Ustacın vətənpərvərlik mövzusundakı poetik düşüncəsi ilə ana obrazı arasında müəyyən daxili əlaqə yaratmaq mümkündür. Ana sevgisi insanın doğma ailəsinə bağlılığını ifadə etdiyi kimi, Vətən sevgisi də onun doğma torpağına və milli kimliyinə bağlılığını ifadə edir. Hər iki halda insanın mənəvi köklərinə sadiqliyi ön plana çıxır. Beləliklə, ana obrazı fərdi məhəbbət çərçivəsindən çıxaraq milli-mənəvi məna qazanır. Ana obrazının müqəddəslik və mənəvi saflıq anlayışları ilə əlaqəsi də mühüm nəticələrdən biridir. Azərbaycan xalqının milli düşüncəsində ana adına xüsusi hörmət vardır. Ədəbiyyatda da ana çox zaman insanın ən saf hisslərinin ünvanı kimi təqdim edilir. Onun məhəbbətində təmənnasızlıq, münasibətində səmimiyyət, davranışında fədakarlıq və məqsədində övladının xoşbəxtliyi əsas yer tutur. Bu keyfiyyətlər ana obrazını mənəvi cəhətdən ucaldan əsas xüsusiyyətlərdir. Ana obrazının müqəddəsliyi həm də onun həyatverici mahiyyəti ilə bağlıdır. Ana həyatın başlanğıcını təmsil edir. Bu səbəbdən analıq yalnız konkret bir insanın sosial rolu deyil, həyatın davamlılığını və gələcəyin mövcudluğunu ifadə edən universal anlayışdır. Ana obrazının bu xüsusiyyəti onu zaman və məkan sərhədlərindən kənara çıxarır və ümumbəşəri məna qazandırır. Zaur Ustac yaradıcılığında ana obrazının dil və üslub baxımından səmimiyyətə əsaslanması da onun poetik təsir gücünü artıran amillərdəndir. Ana mövzusunun təbiəti poetik ifadədə emosional və doğma dil tələb edir. Sadə, aydın və səmimi ifadələr ana ilə bağlı hisslərin oxucuya daha birbaşa çatdırılmasına imkan verir. Ana obrazı ilə bağlı poetik sözün əsas məqsədi yalnız estetik gözəllik yaratmaq deyil, həm də oxucunun yaddaşında və emosional dünyasında müəyyən duyğular oyatmaqdır. Ana obrazının bədii ifadəsində müxtəlif poetik təsvir və ifadə vasitələri də mühüm rol oynayır. Epitet, təşbeh, metafora, təkrar, müraciət, simvol və digər bədii vasitələr ana obrazının emosional və semantik yükünü artırır. Bu vasitələrdən istifadə etməklə ana konkret bir şəxs olmaqdan çıxaraq sevginin, mərhəmətin, fədakarlığın və mənəvi saflığın ümumiləşdirilmiş obrazına çevrilir. Ana obrazı vasitəsilə şairin insan və zaman münasibəti də poetik şəkildə ifadə olunur. Zaman keçdikcə insan dəyişir, böyüyür, yeni həyat mərhələlərinə daxil olur, lakin ana ilə bağlı xatirələr onun mənəvi dünyasında qorunub saxlanılır. Ana obrazının yaddaşda yaşaması insanın öz keçmişi ilə əlaqəsini qorumasına imkan verir. Bu baxımdan ana obrazı zamanın dağıdıcı təsirinə qarşı dayanan mənəvi yaddaş simvolu kimi də qiymətləndirilə bilər. Mövzunun digər mühüm nəticəsi ana obrazının gələcək nəsillə əlaqəsidir. Ana keçmişdən gələn dəyərləri gələcək nəslə ötürür. Bu xüsusiyyət onu yalnız keçmişin qoruyucusu deyil, gələcəyin qurucusu kimi də təqdim edir. Ailə daxilində formalaşan mənəvi dəyərlər sonrakı nəsillərin dünyagörüşünə təsir edir. Buna görə ana obrazının tərbiyəvi funksiyası yalnız bir ailənin daxilində deyil, daha geniş ictimai və milli müstəvidə əhəmiyyət daşıyır. Zaur Ustacın uşaq poeziyası ilə ana obrazı arasında əlaqə də bu baxımdan xüsusi əhəmiyyət kəsb edir. Uşaq ədəbiyyatının əsas məqsədlərindən biri uşağın dünyagörüşünün, estetik zövqünün və mənəvi keyfiyyətlərinin formalaşmasına təsir göstərməkdir. Ana obrazı bu prosesdə uşağın tanıdığı və emosional olaraq bağlandığı ən doğma obrazlardan biri kimi çıxış edir. Ana vasitəsilə ailə sevgisi, mərhəmət, hörmət, qayğı və məsuliyyət kimi dəyərlərin uşağa çatdırılması mümkün olur. Bu baxımdan Zaur Ustac yaradıcılığında ana obrazının estetik və tərbiyəvi funksiyaları bir-birini tamamlayır. Şair ana obrazını yalnız hisslərin poetik ifadəsi kimi təqdim etmir, eyni zamanda oxucunu mənəvi dəyərlər haqqında düşünməyə yönəldir. Ana haqqında poetik söz oxucuda minnətdarlıq, hörmət, sevgi və ailə bağlılığı kimi hissləri gücləndirir. Ana obrazının folklor ənənəsi ilə bağlılığı da nəticə etibarilə xüsusi vurğulanmalıdır. Azərbaycan folklorunda ana ilə bağlı yaranmış zəngin poetik ənənə müasir ədəbiyyatda öz bədii davamını tapır. Lakin müasir şair bu ənənəni olduğu kimi təkrarlamır; onu öz fərdi poetik dünyagörüşünə uyğun şəkildə yenidən mənalandırır. Zaur Ustacın yaradıcılığında da ana obrazının ənənəvi semantik xüsusiyyətləri müasir insanın mənəvi ehtiyacları və müasir poetik düşüncə ilə birləşir. Ənənəvi səviyyədə ana yenə sevginin, mərhəmətin və fədakarlığın simvoludur. Müasir poetik səviyyədə isə bu obrazın məna dairəsi genişlənərək milli yaddaş, tərbiyə, mənəvi məsuliyyət, milli kimlik və gələcək nəsillərin formalaşdırılması kimi məsələləri də əhatə edir. Zaur Ustac poeziyasında ana obrazı çoxqatlı və çoxfunksiyalı poetik obraz kimi xarakterizə edilə bilər. Bu obrazın semantik strukturunda ana və övlad münasibətləri, ailə, uşaqlıq, məhəbbət, mərhəmət, fədakarlıq, mənəvi saflıq, milli yaddaş, milli-mənəvi dəyərlər və Vətən anlayışları qarşılıqlı şəkildə əlaqələnir. Ana obrazının poetik gücü də məhz bu çoxqatlılıqdan irəli gəlir. Ana obrazı bir tərəfdən fərdi və intim hisslərin ifadəsidirsə, digər tərəfdən ümumbəşəri dəyərlərin daşıyıcısıdır. Oxucu ana obrazında öz şəxsi həyatından tanıdığı doğmalığı, ailə münasibətlərini və uşaqlıq xatirələrini görə bilir. Eyni zamanda həmin obraz vasitəsilə daha geniş mənada insanlıq, mərhəmət, sədaqət və mənəvi məsuliyyət kimi dəyərlər haqqında düşünür. Bu xüsusiyyət ana obrazının poetik universallığını təmin edir. Zaur Ustac yaradıcılığında analıq məfhumu isə ana obrazının daxilində cəmləşən mənəvi keyfiyyətlərin ümumiləşdirilmiş ifadəsi kimi meydana çıxır. Analıq sevgi ilə fədakarlığın, qayğı ilə məsuliyyətin, mərhəmətlə gücün və həyatla gələcəyin vəhdətidir. Bu baxımdan analıq yalnız ailə daxilindəki münasibəti deyil, insanın digərinə qarşı məsuliyyət daşıması və onu qorumaq istəyini ifadə edən geniş mənəvi kateqoriyadır. Ana obrazı Zaur Ustac poeziyasında həm fərdi hisslərin, həm də milli-mənəvi idealların qovuşduğu poetik məkan yaradır. Bu obraz vasitəsilə insanın öz köklərinə bağlılığı, ailəsinə münasibəti, keçmişə və yaddaşa münasibəti, mənəvi dəyərləri qoruma istəyi və gələcəyə olan ümidi ifadə olunur. Məhz buna görə Zaur Ustac poeziyasında ana obrazının tədqiqi yalnız müəyyən şeirlərin mövzu baxımından araşdırılması ilə məhdudlaşmamalıdır. Bu obraz şairin bütöv yaradıcılıq konsepsiyası, folklor və ədəbi ənənə, milli-mənəvi dəyərlər, insan konsepsiyası, uşaq dünyası və vətənpərvərlik düşüncəsi ilə əlaqəli şəkildə öyrənilməlidir. Belə kompleks yanaşma ana obrazının şairin poetik sistemindəki həqiqi mövqeyini və funksional imkanlarını daha dolğun şəkildə ortaya çıxara bilər. Son olaraq qeyd etmək olar ki, ana obrazı insanlığın ən qədim, ən təmiz və ən davamlı mənəvi dəyərlərindən birini təmsil edir. Zaur Ustacın poetik yaradıcılığında bu obraz Azərbaycan xalqının milli-mənəvi düşüncəsi, ailə ənənələri və ümumbəşəri insani duyğularla əlaqələndirilərək yeni poetik məna qazanır. Ana burada yalnız keçmişin xatirəsi deyil, həm də bu günün mənəvi dayağı və gələcəyin mənəvi təminatçısıdır. Onun obrazında həyat, sevgi, ailə, Vətən, yaddaş və mənəviyyat anlayışları birləşir. Bu səbəbdən Zaur Ustac poeziyasında ana obrazı şairin insan və cəmiyyət, fərd və ailə, keçmiş və gələcək, milli kimlik və ümumbəşəri dəyərlər haqqında poetik düşüncələrinin mühüm ifadə vasitələrindən biri kimi qiymətləndirilə bilər.
Harada birlik varsa, orada daş belə çiçək açar. Harada qadın varsa, orada gül qoxusu, söz işığı, ürək istiliyi olar. Bəzən bir araya gələn insanlar sadəcə bir tədbir keçirmir, aralarında görünməz, amma möhkəm bir körpü qururlar. Bu dəfə də belə oldu… 26 sentyabr 2026-cı il tarixində Naxçıvanda sözün, ədəbiyyatın, poeziyanın və qadın həmrəyliyinin işığında daha bir gözəl səhifə yazıldı. Naxçıvanda yazıçı-publisist Təranə Arifqızının rəhbərliyi ilə fəaliyyət göstərən “Zərif Qadınlar” ədəbi qrupu ilə Bakıda yazıçı-publisist Esmira Abdullayevanın rəhbərlik etdiyi “Kitabçılar” birliyinin birgə layihəsi çərçivəsində “Söz sərhəd tanımır” adlı ədəbi tədbirimiz baş tutdu. Bu tədbir sadəcə söz adamlarının görüşü deyildi. Bu, iki şəhərin, iki ədəbi mühitin, iki qadın birliyinin bir-birinə uzatdığı səmimi əl, yaratdığı söz körpüsü idi. Hər zaman olduğu kimi, bu dəfə də Naxçıvan Yazıçılar Birliyinin sədri, şair Asim Yadigar Naxçıvanda yaşayan və yazıb-yaradan xanım yazarların yanında oldu. Onun mənəvi dəstəyi bu yolun işığını daha da artırdı. Naxçıvan Muxtar Respublikası Mədəniyyət Nazirliyi və onun tabeliyində fəaliyyət göstərən M.S. Ordubadi adına Naxçıvan Muxtar Respublika Kitabxanası isə sözə, ədəbiyyata və sənətə açılan qapılarını üzümüzə açdı. Bu qapıdan içəri daxil olan hər kəs bir daha gördü ki, kitabxanalar yalnız kitabların mühafizə olunduğu məkanlar deyil, həm də sözün, düşüncənin, ədəbiyyatın nəfəs aldığı müqəddəs ünvanlardır. Sözə və ədəbiyyata təmənnasız xidmət edən Elxan Yurdoğlu və digər ziyalı qələm sahibləri də bu görüşdə bizimlə birgə oldular. Zərif qadınlarımız isə yenə öz maddi və mənəvi dəstəkləri ilə tədbirin ərsəyə gəlməsi üçün əllərindən gələni etdilər. Naxçıvan ədəbi mühitinin dəyərli nümayəndələri, şair-qəzəlxan İman Naminin rəhbərliyi ilə fəaliyyət göstərən “Sehirli misralar” ədəbi qrupunun bəy yazarları da bizi bu söz meydanında tək qoymadılar. Onların iştirakı tədbirimizə başqa bir rəng, başqa bir səs qatdı. Ən böyük sevincimiz isə şəhid doğmalarının bizimlə birlikdə olması idi. Vətən üçün ən əzizlərini qurban verən insanların varlığı bu görüşə sözlə ifadə olunmayacaq qədər dərin bir məna gətirdi. Bakıdan təşrif buyuran “Kitabçılar” birliyinin doqquz üzvü və onların dəvəti ilə gələn dəyərli qonaqlarımız Naxçıvan torpağında bizimlə görüşərək bu günümüzə xüsusi rəng qatdılar. Bir-birimizi tanıdıq, tanıtdıq, söhbətlər etdik, şeirlər səsləndirdik, duyğularımızı bölüşdük. Və beləcə sözdən bir körpü saldıq… Təməli möhkəm, gələcəyi ümidli bir körpü. Çünki bizim bütün qayəmiz yalnız bu günü yaşamaq deyil. Biz gələcəyə nələrsə ötürmək, bizdən sonra gələnlərə bir söz, bir misra, bir xatirə, bir iz buraxmaq istəyirik. Bu yolda yanımızda olan hər kəsə sonsuz təşəkkürümüzü bildiririk. Başda Təranə xanım olmaqla, bu işə ürəyini, əməyini və sevgisini verən hər kəsdən Allah razı olsun. Xüsusi təşəkkürümüzü kitabxananın rəhbəri Tamella xanıma və onun yardımçısı Yeganə xanıma bildiririk. Onlar hər zaman tədbirlərimizin ərsəyə gəlməsi üçün canla-başla çalışır, bizə qapılarını və könüllərini açırlar. Ədəbi görüşümüz bununla da bitmədi. Tədbirdən sonra torpaqlarımızın müdafiəsi uğrunda canlarından keçmiş şəhidlərimizin müqəddəs məzarlarını ziyarət etdik. Birinci və İkinci Qarabağ müharibəsi şəhidlərinin ruhları qarşısında ehtiramla baş əydik, dualar oxuduq. Qardaş Türkiyə Cümhuriyyətinin şəhidlərinin xatirəsinə ucaldılmış abidəni də ziyarət etdik. Çünki sözün ən böyük borcu Vətən qarşısında susmamaqdır. Sonra bu mənəvi yolçuluğumuz Naxçıvan süfrəsi arxasında davam etdi. Naxçıvan təamları ilə ilk dəfə tanış olan qonaqlarımızla mətbəximizin zənginliyi, dadlarımızın ortaq və fərqli çalarları haqqında söhbətlər etdik. Süfrə ətrafında söz daha da doğmalaşdı, məsafələr daha da qısaldı. Günün son dayanacağı isə Ulu Öndər Heydər Əliyevin muzeyi oldu. Muzeyin bələdçisi Ümummilli Liderə aid eksponatlar haqqında ətraflı məlumat verərək bizə tariximizin mühüm səhifələrini bir daha xatırlatdı, bilmədiyimiz məqamları bizimlə bölüşdü. Beləcə, dolu və mənalı bir gün sona çatdı. Geridə çəkilən fotolar, yaddaşa həkk olunan söhbətlər, səslənən şeirlər, səmimi gülüşlər və qəlbimizdə iz buraxan gözəl xatirələr qaldı. Bəlkə də zaman keçəcək, həmin günün səsləri yavaş-yavaş uzaqlaşacaq. Amma bir şey qalacaq — sözdən saldığımız körpü. Çünki sözün sərhədi yoxdur. Söz şəhərləri aşır, yolları keçir, könüllərə toxunur, insanları bir araya gətirir. Və biz bir daha inandıq: Harada söz varsa, orada ümid var. Harada birlik varsa, orada işıq var. Harada qadın varsa, orada həyat var. Söz sərhəd tanımır.
ÖVLADIYAM Müzəffər ordunun şanlı əsgəri, Ərənlər yurdunun ər övladıyam! Zalımın zülmünə təhəmmülüm yox, Babəklər yurdunun hürr övladıyam! * * * Ustadım Nəsimi, sözümüz sözdü, Ədalət, həqiqət bağrımda közdü, Ziyadar dühası bir deyil, yüzdü, Mövlalar yurdunun nur övladıyam! * * * Dərvişəm, müqqəddəs sayılır təkkəm, Hülqumdan yuxarı dayanır öfkəm, Od, ocaq diyarı tanınır ölkəm, Alovlar yurdunun nar övladıyam! * * * Unutma, şah babam Xətai başdı, Nadir şah, mətədə tərpənməz daşdı, İlham, nə keçilməz sədləri aşdı, İgidlər yurdunun nər övladıyam! * * * Tarixdə Nəbisi, Koroğlusu var, Gen dünya yağıya daim olub dar, Düşmən qarşımızda yenə oldu xar, Aslanlar yurdunun şir övladıyam! * * * Göydən Yer üzünə ərmağan, payam, Gündüzlər Günəşəm, gecələr Ayam, Ən parlaq ulduzdan törəyən boyam, Ozanlar yurdunun sirr övladıyam! * * * Ustacam, vətənim vətən içində, Axıb duruluruq zaman köçündə, Min bir anlamı var, adi “heç”in də, Aqillər yurdunun pir övladıyam! 13.11.2020. Bakı.
9
