OLMUR KAİNATDA YAŞAM QAYDASIZ
Görəsən, bilən var, bəşərin niyə
İçində bəslənən hədsiz kini var?
Sanırdım, beləsi olar bir-iki,
Demə, hər tərəfdə yüzü, mini var…
İnsan həqiqətdən uzaq düşəndə,
Sevginin yerini nifrət tuturmuş.
Elə yaranışdan bəndələr üçün
Şeytan hiylə torun belə qururmuş.
Haqqa, dürüstlüyə qayıt, ey insan,
Onsuz əxlaqın zay, elmin faydasız.
Unutma, unutma heç zaman bunu:
Olmur kainatda yaşam qaydasız.
Müəllif: VALEH HEYDƏR
Oxuyun >> Gözündə tük var
TISBAĞA VƏ SAAT
(təmsil)
Çiçəkli bir yamacda,
Yeri qazıb Tısbağa,
Düzəltdiyi yuvada
Özünü sandı ağa.
Tez də gedib evinə
Təzə bir saat aldı.
Dedi: Tənbəl vaxtlarım
Artıq geridə qaldı.
Bundan belə diqqətlə
Böləcəyəm vaxtımı.
Gərək özüm oyadam
Çox talehsiz bəxtimi.
Ancaq Saat gördü ki,
Bu Tısbağa baş qatır,
Gecə qalsın bir yana,
Gündüzləri də yatır.
Dedi: Dinlə, ey dostum,
Bu nə halətdir belə?
Elə günlər olur ki,
Yemək vurmursan dilə.
Sənə işləmək gərək,
Sərt qış gəlir qarşıdan.
Ötüb keçən hər anın
Qədrini bil, fürsət san.
Ancaq yenə Tısbağa
Öz bildiyini etdi.
“İşlər sonraya qalsın”,
Deyib, yuxuya getdi.
Sonra birdən ayıldı,
Hər tərəfi qar alıb.
Haldan düşüb acından,
Rəngi tamam saralıb.
Səslənsə də ətrafa,
Hay verəni olmadı.
Çox səhvlər etdiyini
Dara düşüb anladı.
Dedi: Kim ki, işlərim
Qalsın sonraya deyər,
Heç özü də bilmədən
Ömrün-günün zay edər.
Müəllif: VALEH HEYDƏR
Oxuyun >> Gözündə tük var
TƏZADLI DÜNYA
(təmsil)
Nəhəng Qaya dibində
Kök atsa da bir Ağac,
Yordu onu susuzluq,
Gah qidasız qaldı ac.
Dedi: Mənim ömrümü
Çəkdi sınağa həyat.
Ağır oldu yüklərim,
Öz gücümdən neçə qat.
Kənarda da bir Ağac
Hey özünü öyürdü:
-Çox gözəldir bu aləm,
Lap cənnətdir, deyirdi.
Qaya bunu görüncə
Kədərləndi yaman çox,
Bilsə də ki, bu işdə
Kiminsə günahı yox.
Yada saldı o bir-bir
Ötüb keçən illəri,
Onu məyus eyləyən
Neçə-neçə dərd-səri.
Dedi: Ey qəmli Ağac,
Üzülmə bu halına.
Çətin tale həyatda
Yazılsa da alnına.
Gedir əldən ixtiyar
Bəzən İstəmədən biz,
Fərqli tale yaşadıq
Həyatda hər birimiz.
Yaranışdan təzadlı
Varlıqlara bu aləm,
Verir birinə sevinc,
Digərinə əzab, qəm.
Güclü etməz canlını
Yalnız xoş keçən günlər,
Çətinlikdə üzüağ
Məğrur qalmaqdır, hünər.
Müəllif: VALEH HEYDƏR
Oxuyun >> Gözündə tük var
MÜDRİKLİK ELMİNİ ƏXZ EDƏN İNSAN
(sonet)
(Şeir çox hörmətli ziyalımız Hafiz Paşayev cənablarına həsr olunub)
Öyrətmək eşqiniz mənə xoş gəldi,
Sizə çox yaraşır inanın bu şan.
Bəxt bəşər üzünə təhsillə güldü,
İşığa büründü durmadan cahan.
Şərəflə daşıdın Hafiz adını
Tanrıdan güc alan saf ruha əhsən!
Nur saçdın yoluna doğmanın, yadın,
Günəş şəfəqləndi, yoxa çıxdı çən.
Yaxşı əməliniz unudulmaz heç,
Daim könlünüzə fərəh gətirər.
Ey Rəbb, xeyirxahı özün də sev, seç,
O, elə bağban ki, güllər bitirər.
Müdriklik elmini əxz edən insan,
Düşməz nəzərlərdən, yüksələr hər an.
Müəllif: VALEH HEYDƏR
Oxuyun >> Gözündə tük var
PARLAYAN CƏVAHİR DAŞIDIR ŞUŞA
(sonet — klasik italyan)
Taxtını qayalar üstündə qurub,
Parlayan cəvahir daşıdır Şuşa.
Minlərlə aşiqi gətirib cuşa,
Neçə şairlərin təbin coşdurub.
Qartal tək ən uca zirvədə durub,
Sanki qanadlanıb dönəcək quşa.
Adı vətən ilə çəkilir qoşa,
Kökün özü boyda dərinə vurub.
Başının üstünü çən-duman aldı,
Yetdi harayına cəsur oğullar.
Qəmi azaldıqca, fərəh çoxaldı.
Yaxşıki yurdumun igidləri var,
Savaşda yağını lərzəyə saldı,
El-oba sevindi, düşmən oldu xar.
Müəllif: VALEH HEYDƏR
Oxuyun >> Gözündə tük var
ƏZƏMƏT GÖSTƏRİR ALƏMƏ LAÇIN
(sonet)
Göyə qucaq açıb yalçın qayalar,
Əzəmət göstərir aləmə Laçın.
Hansı yaraşıqdan, de, söhbət açım,
Burda gözəlliyin min bir izi var.
Çağlayan çayları laylalar çalar,
Meşələr darayıb hörübdür saçın.
Qartal tək zirvəyə yüksəlib uçun,
Səması baxanı heyrətə salar.
Düşmənə heç zaman o əyilmədi,
Qorudu qürurun, sınmadı qəti.
Çətin anlarında qorxu bilmədi.
Anlatdı dünyaya o həqiqəti:
Azad olmayınca üzü gülmədi,
Tapdı səadəti, atdı möhnəti.
Müəllif: VALEH HEYDƏR
Oxuyun >> Gözündə tük var
SAF HİSSLƏR BƏZƏYƏR ÜLVİ EŞQLƏRİ
(sonet- İtalyan variantı)
Sevgi dəryasında üzmək çox çətin,
Dərinə getdikcə batar naşılar.
Aşiqi qorxutmaz soyuq boran, qar,
Dar gündə igid tək, dayanar mətin.
Hamı bu həyatda gəzir qismətin,
Güvən arzulayır, bir də etibar.
Çünki sədaqətsiz sonda olur xar,
İtirir gücünü, həm də cürətin.
Saxta məhəbbətin odu tez sönər,
Vəfalı sayılmaz hər nazlı pəri,
Nə də qorxaq kəsdən çıxmaz cəsur ər.
Saf hisslər bəzəyər ülvi eşqləri,
Kəlmələr dodaqda nəğməyə dönər,
Fərəh yox eyləyər qəmi, dərd-səri.
Müəllif: VALEH HEYDƏR
Oxuyun >> Gözündə tük var
DİLİMDƏ ƏN ŞİRİN SÖZSƏN, CƏBRAYIL
Dilimdə ən şirin sözsən, Cəbrayıl,
Gözəllər gözəli sənsən, ey vətən.
Adına bağlıdır min arzu, dilək,
Eşqinlə olmuşam bülbül tək ötən.
Sənin azadlığın ən gözəl nemət,
Təbiət oxuyur vüsal nəğməsi.
Gör necə yayılır dağa, arana
Turacın, kəkliyin, bülbülün səsi.
Gəlir aşiqlərin ziyarətinə,
Məhəbbət duyulur baxışlarından,
Hüsnünə vurulmaq sonsuz səadət,
Doymaq mümkün deyil naxışlarından.
Müəllif: VALEH HEYDƏR
Oxuyun >> Gözündə tük var
Ad gününüz mübarək olsun, Ceyhun müəllim, hörmətli ziyalımız!
SADƏLİK — İNSANI YÜKSƏLDƏN DƏYƏR
(sonet)
Ceyhun — ismindəki məna çox dərin,
O, gur axan sudur, çağlayan çaydır.
Məftunluq bəzəyər bütün hisslərin,
Nurlu siması da bədirli Aydır.
Safsınız — bax, budur sizə yaraşan,
Həyatda de, belə gözəllik hanı?!
Oldunuz ulduztək parlaq sayrışan,
İşığa bürüyən gen asimanı.
Alim məqamına çatmaq şərəfdir,
Başı uca edər elmə xidmətin.
Düzgün gedilən yol — Haqqa tərəfdir,
Zirvələr fəth etmək asan yox, çətin.
Lovğalıq edənlər işləri əyər,
Sadəlik — insanı yüksəldən dəyər.
Müəllif: VALEH HEYDƏR
Oxuyun >> Gözündə tük var
BİR EV DƏRDLİ DANIŞDI
(təmsil)
Yaraşıqlı bir Evin
Üstün çən- duman aldı
Qurduğu xoş xəyallar
Yavaş-yavaş yox oldu.
Gündən-günə sıxıldı,
O gördükcə öz halın,
Bir gün gücü tükəndi,
Dərd-qəm pozdu əhvalın.
Dedi: “Əvvəl içimdə
Yaşanırdı səadət,
Hər sözdə, hər əməldə
Vardı düzlük, ədalət.
Ərlə-arvad siması
Bəzəyirdi bu Evi,
Hər ikisi deyirdi,
Qadir çox şeyə sevgi.
Dəyişdikcə zəmanə,
Münasibət pozuldu,
Ən qiymətli dəyərlər
Tamam fərqli yozuldu.
İndi məni üşüdür
Otaqların havası,
Sanki bura olmayıb
Sevənlərin yuvası.
Hətta ər ilə arvad
Tay ayrılmaq istəyir,
İş o yerə çatıb ki,
Bir-birini pisləyir.”
Davam edib sözünə,
Ev çox dərdli danışdı
O özünü bir vaxtlar
Ali məbəd sanmışdı.
Gördü, indi dağılır
Yavaş-yavaş bu məkan,
Səhv atılan addımlar,
Verir bu işə təkan.
Gəl, dağıtma, ey insan,
Öz əlinlə Evini,
Çətin olur qaytarmaq
İtirilmiş sevgini.
Müəllif: VALEH HEYDƏR
Oxuyun >> Gözündə tük var