Etiket arxivi: Ay işığı layihəsi

www.USTAC.az

Pərvanə Salmanqızı – “Ay işığı”

Bir şərh yazın

AY GÜNƏŞİM

(dördlük)

Vəsf etdiyin “Ay işığı”,
Öz nurundu, ay Günəşim!
Sən şəfəq saç, daim parla,
Mən də verim, pay Günəşim!

Müəllif: Zaur USTAC

“Ay işığı”

(Zaur Ustacın bir bənd şeiri üzərinə)

Bu misralar adi bir sevgi etirafı deyil — kainatın ritmi ilə döyünən, nurun mənşəyini sevgidə tapan dərin bir fəlsəfənin poetik ifadəsidir. Zaur Ustacın qələmindən süzülən bu sətirlərdə “Ay” artıq təkcə gecənin sakit simvolu deyil, “Günəş”in nurunu daşıyan, onun varlığını əks etdirən bir ruhdur.
“Ay işığı” burada ikinci dərəcəli bir parıltı yox, əslində mənbəyə — Günəşə bağlanan müqəddəs bir körpüdür. Şair deyir ki, sənin işığın mənim gördüyüm ay işığıdır, amma o nurun özü sənsən. Yəni sevən üçün sevilən yalnız işıq saçan deyil, işığın özüdür. Bu məqamda sevgi fiziki cazibədən çıxıb ontoloji bir məna qazanır — varlığın səbəbinə çevrilir.
“Sən şəfəq saç, daim parla” — bu bir xahiş deyil, bir inamdır. Burada sevgili günəş kimi daim doğmalı, daim ümid olmalıdır. Şəfəq — başlanğıcdır, yenilənmədir, qaranlığın sonudur. Şair sevgilini yalnız gecəni aydınladan yox, gündüzü yaradan bir güc kimi görür. Bu, sevginin insan ruhunu necə diriltdiyinin poetik sübutudur.
“Mən də verim, pay Günəşim” misrası isə münasibətin ən ali mərhələsini göstərir: qarşılıqlılığı. Sevgi təkcə almaq deyil, verməkdir. Günəş təkcə saçmır, qarşısında onu anlayan, nurunu dəyərə çevirən bir Ay olduğu üçün Günəşdir. Burada fədakarlıq var, harmoniya var, kosmik bir balans var.
Bu şeir bizə deyir ki, əsl sevgi birinin digərini kölgədə qoyması deyil, bir-birinin nurunu tamamlamasıdır. Ay Günəşsiz mənasızdır, Günəş isə Ayda əks olunmasa görünməz qalır. Sevgi də elə budur — iki ruhun bir nurda birləşməsi.
Bu misralar oxunduqca insan anlayır ki, sevgi sadəcə hiss deyil, işıq mübadiləsidir. Kiminsə parlamasına səbəb olmaq, kiminsə nurunda özünü tapmaqdır.
Və bu işıq sönməsin deyə, sözlər yazılır, qəlblər danışır, ruhlar bir-birini tanıyır…

Sevgi və hörmətlə, Pərvanə Salmanqızı

Jurnalist, şair-publisist

PƏRVANƏ SALMANQIZININ YAZILARI

VALEH HEYDƏRİN YAZILARI

ZAUR USTACIN YAZILARI

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

www.USTAC.az

Yenə ay doğmuşdu pəncərəmdə

Bir şərh yazın

Yenə ay doğmuşdu pəncərəmdə

(esse)

Yenə ay doğmuşdu pəncərəmdə…
Bu “yenə” sözü zamanın təkrarının deyil, qəlbin təkidlə xatırlamasının göstəricisidir. Ay hər gecə doğar, amma hər gecə eyni doğmaz. Bəzən səmanı işıqlandırar, bəzən isə insanın içini. Bu gecə ay pəncərəmə yox, ruhuma doğmuşdu.
Sükutun içində bir işıq süzülürdü otağa. Divarlar susurdu, zaman nəfəsini tutmuşdu. Ay işığı addım-addım irəliləyirdi, sanki nəsə itirilmiş bir şeyi axtarırdı. Və tapdı…
Yarımın rəsmini.
Rəsmin çəkdi yarımın — narın-narın…
Nə sərt xətt vardı o rəsmdə, nə də tələsik bir toxunuş. Hər kölgə ehtiyatla salınmışdı, hər işıq sevgi ilə seçilmişdi. Ay bu gecə rəssam idi; fırçası işıq, kətanı xatirələrim, imzası isə həsrət idi. Sevdiyini yalnız ay kimi sevənlər bilər — səssiz, uzaqdan, amma bütün varlığı ilə.
Pəncərənin önündə dayanıb baxdım. Ay işığı saçlarına düşdükcə, xatirələr canlanırdı. Bir baxış, bir sükut, bir yarımçıq qalan cümlə… İnsan bəzən danışmadıqlarında daha çox olur. Bu gecə sözlərə ehtiyac yox idi. Ay hər şeyi deyirdi.
Ay işığı ilə çəkilən rəsmlər silinmir. Onlar nə divardan asılır, nə də gözlə görünür. Onlar qəlbdə yaşayır. Hər gecə ay doğanda yenidən tamamlanır, yenidən yarım qalır. Çünki sevgi də elə budur — bitməyən bir tamamlanma.
Bu gecə anladım:
Ay pəncərəmə doğanda, təkcə gecə işıqlanmır. Keçmişlə bu gün, həsrətlə ümid eyni anda var olur. Yarımın rəsmi isə zamanın fövqündə qalır — nə solur, nə də itir.
Yenə ay doğmuşdu pəncərəmdə…
Və mən yenə sevdiyimi ay işığında sevdim…və ay işığı bu dəfə ürəyimin qapısını döydü
Bu dəfə ay pəncərədə dayanmadı. O, içəri girdi — səssizcə, icazə almadan, amma yad da deyildi. Çünki bəzi işıqlar qonaq sayılmaz, onlar insanın özündən gəlir. Ay işığı bu gecə yaddaşımın tozlu rəflərini oyatdı, susdurduğum hissləri dilləndirdi.
Rəsmini yenə çəkdi yarımın, amma bu dəfə üz cizgilərindən çox, ruhunun kölgəsini. Bəzən insan sevdiyini necə görürsə, elə də yaşayır. Ay onu mənə elə göstərdi ki, nə məsafə vardı aramızda, nə zaman. Sadəcə bir varlıq, bir nəfəs, bir hiss…
Bu rəsmdə gözlər danışmırdı — baxırdı. Baxışın içində min sual yox idi, tək bir cavab vardı: mən buradayam. Sevgidə ən ağır həsrət uzaqlıq deyil, yoxluqdur. Bu gecə yoxluq yox idi. Ay onu var etmişdi.
Ay işığı narın-narın hər şeyə toxunurdu, amma heç nəyi incitmirdi. Sevgiyə toxunmaq da belə olmalıdır — iz qoymadan, yaralamadan. O işıqda nə ehtiras vardı, nə tələskənlik. Orada yalnız dərin bir anlayış vardı: sevmək sahib olmaq deyil, yaşatmaqdır.
Zaman yenə dayandı. Gecə saatını itirdi, qəlb isə yolunu tapdı. Ayın çəkdiyi rəsmdə bir ömür gizlənmişdi — danışılmayan, amma yaşanan bir ömür. İnsan bəzən sevdiyi ilə eyni məkanda yox, eyni hissdə olur. Bu gecə biz elə orada idik.
Ay pəncərədən çəkiləndə rəsmi də özü ilə aparmadı. Çünki bəzi rəsmlər işıqla gəlir, amma qəlbdə qalır. Mən tək qaldım, amma boş deyildim. İçimdə bir doluluq vardı — adı sevgi olan bir doluluq.
Və o an bildim:
Ay hər gecə doğmur pəncərəyə…
Bəzən insanın içində doğur.

Sevgi və hörmətlə, Pərvanə Salmanqızı

Jurnalist, şair-publisist

PƏRVANƏ SALMANQIZININ YAZILARI

ZAUR USTACIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

www.USTAC.az

“O işıq mən idim, qonaq gəlmişdim…”

Bir şərh yazın

O işıq mən idim

(dördlük)

O işıq mən idim, qonaq gəlmişdim,
Qapqara zülfünü görmək istədim…
Toxunmaq istədim, ağ bədəninə,
Telindən sünbullər hörmək istədim…

Müəllif: Zaur USTAC

“O işıq mən idim, qonaq gəlmişdim…”

(Zaur Ustacın bir bənd şeiri üzərinə)

Bəzən insan sevdiyinə addım atmır, işıq kimi süzülür ona doğru. Səs salmadan, iz qoymadan… Zaur Ustacın bu misralarında sevgi cismani varlıqdan çıxıb nur halına çevrilir.“O işıq mən idim” demək — mən artıq bədən deyiləm, mən hissəm, mən ruham deməkdir. Qonaq gəlmək isə müvəqqəti yox, ehtiramlı bir varoluşdur; sevəni incitmədən, ürəyinə toxunmadan var olmaq istəyi.
Bu işıq qaranlığı dağıtmaq üçün yox, qaranlıqda gizlənən gözəlliyi görmək üçün gəlir. “Qapqara zülfünü görmək istədim” misrası zahiri bir istək kimi səslənsə də, əslində insanın sirrə duyduğu ehtiyacdır. Qara zülflər gecəni xatırladır — dərin, səssiz, sirli… O gecədə itmək yox, o gecəni anlamaq arzusu var.
“Toxunmaq istədim, ağ bədəninə…” — burada toxunuş ehtirasın dili ilə yox, müqəddəsliyin sükutu ilə danışır. Ağlıq saflığın, paklığın rəmzidir. Bu toxunuş istəyi bədəni deyil, varlığı duymaq ehtiyacıdır. İnsan sevdiyini toxunaraq yox, hiss edərək yaşamaq istəyir. Çünki həqiqi sevgi iz buraxmaqdan çox, iz olmamaqdır.
“Telindən sünbüllər hörmək istədim…” — bu misra isə sevginin yaradıcılığa çevrildiyi andır. Sünbül həyatdır, bolluqdur, ümiddir. Sevilənin bir telindən belə həyat hörmək istəyən sevgi artıq özünü yox, gələcəyi düşünür. Bu sevgi almaq istəmir, yaratmaq istəyir. Sahiblənmir, becərir.
Bu misralar bizə göstərir ki, sevgi bəzən bir baxış, bəzən bir işıq, bəzən də qonaq kimi gələn bir ruha çevrilir. O sevgi nə qışqırır, nə tələb edir. Sadəcə var olur — səssiz, dərin və unudulmaz.
Zaur Ustacın sözlərindəki işıq, hər oxucunun içində bir anlıq yanır. Kimisi üçün həsrət olur, kimisi üçün dua, kimisi üçün isə ömür boyu sönməyən bir xatirə. Amma bir həqiqət dəyişmir:
İşıq olan sevgi heç vaxt kölgə salmır.

Sevgi və hörmətlə, Pərvanə Salmanqızı

Jurnalist, şair-publisist

PƏRVANƏ SALMANQIZININ YAZILARI

VALEH HEYDƏRİN YAZILARI

ZAUR USTACIN YAZILARI

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

www.USTAC.az

Pərvanə Salmanqızı – Ay işığı

Bir şərh yazın

Ay işığı

(esse)

Bu gecə ay işığı dolmuşdu pəncərəmə… Sükutun səsi vardı bu gecə… Zaman dayanmışdı sanki, nəfəs belə ehtiyatla alınıb-verilirdi. Ay işığı pəncərəmə dolarkən, təkcə gecəni deyil, qəlbimin ən gizli qatlarını da işıqlandırırdı. O işıq nə soyuq idi, nə də kor edən — sanki bir könül toxunuşu, bir ruh salamı kimi narın-narın süzülürdü içimə.
Ay, bu gecə bir rəssam idi. Səssiz, iddiasız, amma möcüzə yaradan…
Rəsmini çəkirdi yarımın — xatirələrin ağ fonunda, həsrətin incə kölgələri ilə. Hər şüası bir xətt idi, hər kölgəsi bir sirr. Üz cizgilərində zaman yox idi; nə keçmiş, nə gələcək… Yalnız saf bir varlıq, yalnız sevginin özü vardı.
Pəncərənin önündə dayanıb baxdım. Ay işığı divarlara düşdükcə, könlümün divarları da işıqlanırdı. İnsan bəzən tək qalanda daha çox olur — daha çox anlayır, daha dərindən hiss edir. Bu gecə ay mənə ayrılığı anlatmadı, əksinə, görünməyən bir qovuşmanı pıçıldadı. Çünki sevən ürəklər üçün məsafə yoxdur; ruhlar işıqla görüşür.
Ay işığı narın-narın xatirələrimi oxşadı. Sözə çevrilməyən arzularımı, dilə gəlməyən dualarımı dinlədi. O işıqda bir sükunət vardı — insanı qoruyan, yaralarını incitmədən sarıyan bir sükunət. Yarımın rəsmi isə nə xəyal idi, nə də yuxu… O, ruhumun aynasında canlanan həqiqət idi.
Bu gecə anladım ki, ay işığı yalnız səmanı deyil, insanın içini də işıqlandıra bilir. Sevgini uzaqdan da yaşadan, həsrəti ümidə çevirən bir nurdur o. Pəncərəmə dolan ay işığı ilə birlikdə qəlbimə bir inam doldu:
Sevgi çəkilən rəsmlərdə yox, o rəsmi çəkən işıqda yaşayır.
Və mən bu gecə ay işığının şahidliyində bir daha bildim — Yarım uzaqda olsa da, ruhumda idi.

Sevgi və hörmətlə, Pərvanə Salmanqızı

Jurnalist, şair-publisist

PƏRVANƏ SALMANQIZININ YAZILARI

VALEH HEYDƏRİN YAZILARI

ZAUR USTACIN YAZILARI

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I