1992-ci ildə istefa verməyinin səbəbini belə izah edib:
“- Bu torpaqları ermənilərə verəcəklər… istəmirəm ki, adım tarixdə qara hərflərlə yazılsın!… Dəvənin ovşarını (ipini) eşşəyin quyruğuna bağlayırlar! Məni Rəhim kimi savadsızın tabeçiliyinə veriblər, o da mənim əməliyyat planımda düzəliş edir”.
Müstəqil Azərbaycan Respublikasının ilk Müdafiə Naziri- əslən Qubadlı rayonundan olan Valeh Bərşadlıya Allah Rəhmət eləsin. Amin.
Danışır şeir!
“Danışır şeir!” Başlığı oxuyan kimi mətnlə tanış olub, şeirin nə danışdığını bilməyə tələsdim. Maraqla oxudum. O qədər gözəl yazıdır ki, təhlil etməyə, oxumayan oxuculara söhbətin nədən getdiyini xəbər verməyi qərara aldım. Kitabxanaçının vəzifəsi budur – yaxşı əsəri mütləq təbliğ edir. Odur ki, Pərvanə Bayramqızının “Danışır şeir!” adlı yazısını oxumağı hər kəsə tövsiyə edirəm.
Danışır şeir! – Pərvanə Bayramqızı yazır
Özünü “Yaza bilməyən yazıçı” adlandırır, amma o həm gözəl yazıçı, həm də peşəkar oxucudur. Mətni oxuyanda bəlli olur ki, Azərbaycan ədəbiyyatında demək olar ki, bütün şeirlərlə tanışdır. Şeir haqqında fikirlərini elə elə gözəl ifadə edib ki, onun mətnini oxuduqdan sonra adam gedib ordakı şeirlərin hamısını tapıb oxumağa çalışır. Şeirə münasibətini bu cür ifadə edir:
“Ürəyin dolanda dərindən çəkdiyin ah kimidir şeir. Elə şerlər oxuyursan, elə bilirsən ki, düşüncələrini haçansa şairə söyləmisən, o da bunları öz adından yazıb”.
“Quş dili bilən deyiləm, heç itin də dilin bilmirəm” deyən yazıçı bu dünyada bircə şeir dilindən anladığını yazır. Yazıda ən çox diqqətimi çəkən şeirlərin bir-biri ilə maraqlı formada əlaqələndirilməsi oldu. Pərvanə xanımın şeirə sevgisindən yazdığı bu yazı saytlarda, ədəbi dərgilərdə maraqla oxunur .
M.F.Dostoyevski qadın psixologiyasını bildiyi kimi, şair də insan psixologiyasını gözəl bilir.
“Söhbət şeirdən gedirsə Nüsrət Kəsəmənlisiz keçinmək olmur” yazır. Halbuki ilk sətirlərdə “Sən demə, yenidən sevmək olarmış” şerinə görə onu az qala düşmən elan etdiyindən bəhs etmişdi. Sonradan Nüsrət poeziyasından şerindən bir bəndi duyğuların sayəsində gözəl təhlil edib:
Dəlitək daş atdıq,bir sakit gölə ,
O daşı geriyə qaytarmaq olmur .
Bu bəndin əvvəlində və sonunda yazılan cümlələrə diqqət edək:
“Təsəvvür edin sakit günlər keçirirsən, iş gücünlə məşğul olursan…beləcə yaşadığın sakit günlərin birində Nüsrət Kəsəmənlinin şerindən gələn şappıltıya diksinirsən … Sən də daş atırsan dəlitək. Atdığın daş hara düşəcək bilmirsən. Atılan daş geri qayıtmaz, yalnız topuğa dəymə şansı var”. “Daldan atılan daş topuğa dəyər” misalını yerində işlədən yazıçı Məmməd Arazı da unutmur: “Bir daş da var ey, nərdtaxtada olur. Onu da zərlə idarə edirsən. O zər qoşa düşməsə oyun daşını yerindən tərpətmək olmaz. Gölə atdığın daş da ona bənzəyir.
Bir taleyin oyununda cütlənmiş zərik,
Yüz il qoşa atılsaq da qoşa düşmərik .
Bu iki şairin şerlərindən bəndi birləşdirməklə, “Məmməd Araz, sən bir zərsən” deməklə o zərin qədrini bilən zərgər rolunda olduğunu sübut edir.
Əsasən məhəbbət mövzusunda şerlərə müraciət edən müəllif Cabir Novruzun “Ay gecikən Məhəbbətim”şerini təhlil etmək üçün çox uğurlu bənzətmə seçib:
“Bir də məclisin sonunda gələn adamlar kimi ömürə gecikən sevgi də var. Necə ki gecikən adam gələndə diqqət ona yönəlir, eləcə də vaxtsız sevgi insanların marağına səbəb olur:
Sən məni hec zaman görməyəcəksən,
Mən səni hər zaman gözləyəcəyəm.
deyir, sevimli şairimiz. Doğrudan da nə zaman gələcəyini bilmirsən, gözləyirsən və bir də görürsən ki, gəlib həyatına özündən xəbərsiz dünyanın ən ağır yükü sayılan gecikmiş məhəbbət”.
Amma Kəmalə Abıyeva bunun əksini deyir:
Axı sevgi ömrümüzün baharı,
Nə vaxt gəlsə ömrümüzə bəzəkdir.
Ürək ki var məhəbbətə möhtacdır,
Hər vaxt hər an ona sevgi gərəkdir .
Aydın Canıyevin fikri də diqqətimi çəkdi:
“Ən gözəl sevirəm sözü hələ deyilməyəndir.Sevirsən (qadın kişini kişi qadını),ilahinin belə razı qaldığı təmənnasızlıqla,gözəlliklə,heyrətamizliklə.Fəqət heç vaxt sevgini sevirəm sözünə çevirmirsən.”Sevirəm”deyənlərin hamısını toplam yaşadığı xoşbəxtliyini hamının misli qədər artığıyla yaşayırsan,amma və lakin o sevgi sözə çevrilmir,heç bir halda!Təkcə son nəfəsdə əlin əlində deyirsən ki “səni sevirəm”, həyatında eşitdiyin son söz olur “O”ndan. Son nəfəsinəcən sevdiyindən əmin olursan və bilirsən, o indi hardadır. Cəmi bircə dəfə deyirsən sevirəm sözün, bir ömrün sevgi simfoniyası olur” .
Şamil Ənvəroğlunun haqqında yazıçının dediyi sözləri də ürəkdən bəyəndim:
“O da sanki özündən yox, başqasından yazır. Elə yazır ki, bizə təzədən nəsə deməyə söz qalmır…
Varsa bu dünyada ,bir anlayanın,
Demək danışmağa səbəbimiz var.
Varsa bu dünyanın içində sevgi,
Demək yaşamağa bəhanəmiz var.
Təhlil Ayaz Arabaçının şeri ilə bitir:
Salxım gülüşlərini,
Unuda bilər ləbin.
Acısını dadmağa,
Hazırsanmı bu həbin,
Bir çevrədə zamanı,
Qovan üç boz əqrəbin
Heç ağlına gəlməyən,
Anında ayrılıq var .
“Şeirli gecələr, şeirli anlar uzaqda…indi şeir şeirlərinin zamanıdır. Bu şeirləri onda sevdim. Yazmaqla vidalaşmaq istəyəndə.
O gecə saat beşə işləmiş bitdi son cümlə. Altı tamamacan yata bilmədim. Özümlə mübarizə aparırdım. Bacaracaqsan. Özümü inandırmağa çalıçdım. Elə bildim ki, etməyə məcbur olduğum işin öhdəsindən gələcəm. Yazmamağı deyirəm …”
Olmayacaq, Pərvanə xanım. Yazı-pozu adamları yazmağı dayandıra bilməzlər. Axı onları yaşadan yazmaqdır.
Və nəhayət son şerdən əvvəlki son cümlə:
“Özümüz olsaydıq ən gözəl qismət yazardıqmı özümüzə? Xeyr, yaza bilməzdik, yazmağı hər kəs bacarmır. Ona görə başqalarının yazdığına möhtacıq. Yazıları anlamaq da hər hərf tanıyana məxsus qabiliyyət deyil. Yoxsa bu şeirlər insanların mənəvi dünyalarını gözəlləşdirərdi. Yoxsa hər kəs yaşadıqlarını özü şerləşdirərdi. O hissi özümüz yaşamırıqsa, oxuyaq və duyaq ! Yaza bilmiriksə, susaq və dinləyək!
Danışır şeir!”
Həqiqtən yazmağı hər adam bacarmır, Pərvanə xanım. Sizlər seçilənlərdənsiniz. Bizsə – yaza bilməyənlər isə sizin yazılarınıza möhtacıq. Siz yazın, biz oxuyaq. Yazınız şeiri mənə təzədən sevdirdi. Yaradıcılıq uğurlarınız bol olsun .
Müəllif: Natəvan Uğurlu
“Axıdılmış qanın izi ilə” əsəri haqqında
>>>> ƏN ÇOX OXUNAN HEKAYƏ <<<<
Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana
===============================================
<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ >>>>
Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93 E-mail: zauryazar@mail.ru
Barış isteyen milletlerin savaşa ihtiyacı yoktur
İnsanlarda duygu, düşünce ve davranış düzeyinde düşmanlık geliştiği gibi, barışçıl duygu, düşünce ve davranış da gelişebilir ve öğrenilebilir.
Şiddet ve barış, tamamen kalıtımla ilgili deneyimler değildir.
Şiddet ve barışın oluşumunda kalıtımdan daha etkili olan sosyal ve kültürel faktörlerdir.
İnsanların yoksulluk baskısı altında olduğu, yeterli yiyecek bulamadığı, sağlıklı konutlara sahip olmadığı, eğitim, sağlık ve istihdam olanaklarının sınırlı olduğu ve toplumun bazı kesimlerinin sosyal güvenceye sahip olmadığı bir yer, barışın sağlanamadığı bir durum yaratır.
Böylece, en korkunç emirleri bile körü körüne takip etme eğiliminde olan insanları kolayca istihdam edebilir
Örneğin, psikoloji ve barış birbiriyle ilişkili temel kavramlardır.
Barışın insan deneyimi olarak ele alınması, psikolojideki en önemli disiplinlerden biridir ve barış psikolojisi olarak adlandırılır. Barış artık dar anlamda savaşın yokluğu olarak tanımlanmıyor.
Barış, önce bireysel olarak, sonra aileyle ve en sonunda kendimizle barış içinde olmayı gerektiren toplumsal ve evrensel bir ihtiyaçtır. Ancak 14 bin yıllık insanlık tarihine baktığımızda sürekli çatışmaların, krizlerin ve savaşların yaşandığı bir dünyada yaşadığımızı görüyoruz….
İnsanların birbirine düşman olduğu bir ortamda, doğru uygulanmayan çeşitli politikalar görmezden geliniyor.
Dolayısıyla dünya barışına katkı sağlayacak, çatışmaları, krizleri ve savaşları önleyecek ve hızla durduracak bir örgütlenmeye ihtiyaç duyuluyor.
İnsanlar arasında yapıcı ilişki olanaklarını ortadan kaldıran ve çatışma durumlarına neden olan etkenler derhal ve titizlikle değerlendirilmelidir.
Şiddeti ve savaşı yaratıcı ve heyecanlı bir macera olarak düşünenlere bunun bir oyun olmadığı nazik ve onarıcı bir şekilde anlatılmalıdır.
Ne yazık ki uzaktan hoş görünen bu maceralar insanlığın yıkımına yol açmış ve açmaya devam ediyor.
Dolayısıyla insan hakları en güçlü şekilde korunmalı, toplumsal yaşam insanlaştırılmalı ve insanlar tevhid inancıyla donatılmalıdır. İnsanın iç ve dış dünyasının huzursuz, kaygılı, baskı altında veya hadım edilmiş olması çok kolaydır.
Böyle durumlarda öfkelenenler kayıpla oturur ve şiddet, çatışma ve savaşın çıkacağı bir noktaya gelirler.
Bir diğer neden ise insanların ve grupların kendilerini nispeten yoksun ve yoksul hissetme kaygısı taşımaları dır
Bu durumdan faydalanmak isteyen savaş çığırtkanları sürekli olarak iç ve dış düşmanlar yaratmaya çalışırlar.
Çok geç olmadan, evren hala yaşanabilir ken, belki de koşullar iyileştirilir ve birlik ve dayanışma sağlanırsa, savaşların yolu önlenebilir.
Çünkü insanlar birbirlerini tanımadıkları için değil, birbirlerini yanlış ve dürüst olmayan bir şekilde tanıdıkları için düşmandırlar.
Kalıcı olarak uygulanacak yöntem, Barış ile ilgili dört temel faaliyeti uygulamaktır. Birincisi, barışı tesis etmek. İkincisi, barışı inşa etmek. Üçüncüsü, barışı korumak.
Dördüncüsü, birbirimizin kapısının önüne birlik ve dayanışma tohumları ekmek.
Aslında hepimiz savaşın, sadakatsizliğin, sevgisizliğin ve bazı “olumsuz” durumların cehaletten ve eğitimsizlikten uzak toplumlar tarafından yaratıldığını açıkça anlıyoruz, ancak olumsuzluk yaratan sorunları ortadan kaldırmanın temelini oluşturan temel unsurların ortak çalışmayla eğitim sistemini artırmak ve boş, susuz topraklara patlayıcı dinamit yerine rengarenk çiçek tohumları ekerek başlamak olduğu fikrinden uzağız.
Birkaç örnek vermek gerekirse:
** Milletler atalarının hatalarından ders çıkarmalı ve başarı ve mutluluk yolunda ilerlemelidir. Çünkü başarısızlıkla sonuçlanan bir eylem asla doğru yola götürmez.
Sevgi kavramını geliştirmek ve sağlıklı işleyişini sağlamak için olumlu barış kavramını kabul etmek ve her ırka, her dine ve her millete eşit davranmak gerekir;
** Barış sorunu dinsel anlaşmazlıklardan kaynaklanıyorsa, tüm dinler bir araya gelmeli, farklı kültürler, inançlar ve görüşler arasında anlayış ve hoşgörüyü tartışmalı, sevgi ve saygı içinde birleşmelidir.
** Çocuk doğurma kapasitesine sahip kadınlar, barışçıl bir dünya için örnek alınmalıdır. Çocukları için hayatta kalmak adına girdikleri yaşam koşullarının üstesinden nasıl geldikleri, kendileri ve sevdikleri için hayatı daha iyi ve daha sürdürülebilir kılmak için nasıl insanüstü düşüncelere ve olumlu bakış açılarına sahip oldukları ve böylesine kaotik ve zor bir hayatta komşular ve akrabalar arasında nasıl dengeleyici bir unsur olabilecekleri konusunda örnek alınmalıdır. Kadınlar, milyonlarca insanın tek başına yapamayacağı şeyleri yaparlar.
** Kırsal bir şehirde yaşayan milyonlarca yoksul anne var, 10 çocuğu olsa bile, aynı anda 10’a ulaşabilir ve aynı duyarlılığı yerine getirebilirler
Sırtında bir dağı bile taşıyabilir, yüreği ağlarken tatlı tatlı gülümseyebilir, küçük bir nehirden büyük bir okyanusa su taşıyabilir ve bir nehrin suyu gibi yaşamı bütünleştirebilirler, çocuklarının geleceğe tutunmaları ve insanlığa faydalı bireyler olmaları için gece gündüz sürekli sevgi ve barış aşılamaktan asla yorulmaz
** Ataerkil toplumlar için düşünülemez gibi görünebilir ama bir seferde 20 yavru doğurabilen bir köpeği, ya da yılda 50 milyon yumurta yumurtlayabilen bir kraliçe karıncayı düşünün; bir anne karıncanın, diğer karıncaların yuvalarını gasp etmeden kendi yavruları için nasıl yuva yaptığını, sırtlarında yiyecek taşırken tökezledik lerinde birbirlerine nasıl yardım ettiklerini, diğer karınca topluluklarının yaşam alanlarını bozmadan nasıl hayatta kalmaya çalıştıklarını her gördüğümde insanlığımdan biraz daha utanıyorum.
** Ve bir ağaç düşünün, kökü binlerce kökten oluşmuştur, hepsi farklı yerlerden filizlenip ağaç olmayı beklemektedir, böylece doğa mutlu olsun, güzelleşsin, etrafa güzel kokular yayılsın, evren mutlulukla gülümsesin diye, ağaçların bu mücadelesi sadece kendi yararları için değil, aynı zamanda evrenin bol oksijene sahip olması, minik böceklerin, kuşların ve her türlü hayvanın ve toz zerrelerinin nefes alabilmesi için de geçerlidir ve onlar bunu her gün, gece gündüz hiçbir karşılık beklemeden yaparlar,
** Empati kurmak, insanların duygularını anlamak, düşüncelerini ifade etmelerine izin vermek ve ihtiyaçlarını karşılamak barışın temelleridir.
Evet, barış ve savaş olmayan bir yaşam bu kadar zor olmamalı.
Savaş Severlerin savaşa girmeden önce egolarını ve lider olma isteklerini bir kenara bırakıp, kendi milletlerinin ve diğer ülkelerin haklarını korumak için eşitlikçi bir yaklaşımla hareket etmeleri zor veya karmaşık olmamalıdır.
Devletler, hem kendi içlerinde hem de komşu ülkelerde iç barışı, huzuru ve adaleti sağlamak için üreme yeteneğine sahip varlıkların sevgi ve adalet ölçeğinden yararlanmalıdır.
Güçlü emperyalist ülkeler, tıpkı kendi haklarını ve toprak bütünlüklerini savaşmadan korudukları gibi, diğer tüm ülkelerin haklarını ve toprak bütünlüklerini savaşmadan koruma isteklerini kabul etmeli ve bunu insanlığın refahı ve barışı için yapmakla yükümlü olduklarını unutmamalılar
Çünkü Tarih her zaman göstermiştir ki, hiçbir savaş haklı değildir ve hiçbir savaş dünyanın zaman içinde adım adım ilerlemesini temsil edemez.
Kısacası, başa dönersek, barışın uluslararası sistemde güçlü bir şekilde ilerlemesi ve güçle desteklenmesi gerekir.
Aksi takdirde ne barış ne savaş, hiçbir güç insanlığı birbirine düşürerek, yok sayarak, öldürerek, haklarını gasp ederek barışı getiremez.
Işığın Şairi
Mənbə və müəllif: Caroline Laurent Turunc
>>>> ƏN ÇOX OXUNAN HEKAYƏ <<<<
Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana
YAZARLAR.AZ
===============================================
<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ >>>>
Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93 E-mail: zauryazar@mail.ru
PƏNC ALİ-ƏBA
İbtida “əlif”dən dərsim almışam,
Ələst aləmində dеmişəm “bəli”.
Həqiqətdən iki gözəl sеvmişəm,
Birisi Məhəmməd, birisi Əli.
Əlidən dərs aldım, еylədim əzbər,
Ərşin sütunudu, yеrlərə ləngər.
Fatimеyi-Zəhra, şafеyi-məhşər,
Onu sеçdim gözəllərin gözəli.
Həsən əl-müctəba, çoxdu şövkəti,
Ərşin güşvarəsi, yеrin zinəti,
Məhşər günü darda qoymaz ümməti,
Əsğər qucağında şah Hüsеyn gəli.
Xaliqi-ləmyəzəl vahid əl-yеktay,
Qüdrətindən kamal vеrib mana pay.
Oxu “əlif”, “ğеyn”, еylə haqq-say,
Arif sеçər əbcəd ilə cəm əli.
Günahım dəryadı, özüm qanmışam,
Tutduğum işlərə çox utanmışam,
Püşti-pənahına daldalanmışam,
Adım Ələsgərdi, əslim – göyçəli.
Məlumatı hazırladı: Günnur Ağayeva
Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana
===============================================
<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ >>>>
Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93 E-mail: zauryazar@mail.ru
Bir ovuc ümidə açdım gözümü,
Döydü pəncərəmi bahar bu səhər.
Mənə əl elədi günəş gizlicə,
Silindi könlümdən qubar bu səhər.
Təzədən vuruldum bahara bu gün,
Üzümü , gözümü günəşlə yudum.
Açdı taleyimdə yaz çiçəkləri,
Çəmənə vuruldum, çölə vuruldum.
Yenə sevdalandım yaz səhərinə ,
İşığa bələndim , nura bələndim.
Açıldı ruhumun qaşı , qabağı,
Üstünə səhərin şehi çiləndi.
Bu səhər könlümün buzu əridi,
Bu səhər günəşin oduna düşdüm.
Nə yaxşı üzümə güldü bu səhər,
Nə yaxşı baharın yadına düşdüm.
Qəzəl
Vətən aşiqlərinin daim olub, yarı Vətən.
Kəbəsi, din- imanı, sevgili-dildarı Vətən.
Can şirindən də şirin, rəva deyil qeyb etmək.
Gəl, ərənlər eləyər fəda, qala, barı Vətən.
Bir həyat hikməti var, çünki şəhid qanında
Düşdüyü torpaq olur yarı ana, yarı Vətən.
Məkan olduqca ürək sevgi üçün insana,
Nəqş edir duyğusuna qiyməti, meyyarı Vətən.
Hər kimə ümdədir var, qürbət ona fərq etməz,
Qəlb ilə bağlananın hər ümidi, varı Vətən.
Elə gulzara dönüb, neyləyə, bağbanı bizik,
Gül-çiçəkdən ayıra, fəhm eləyib, xarı Vətən.
Dayanıb cümlə-cahan cazibəsi sehriylə,
Necə ki, cəzb eləyib eşq ilə Şahları Vətən.
Müəllif: Şahlar Hacıyev
Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana
YAZARLAR.AZ
===============================================
<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ >>>>
Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93 E-mail: zauryazar@mail.ru
Sücaəti unutma sən
Bu gün sevən könüllərin aşiqi şairimizin anadan olduğu gündən 73 il keçir
Bəzən adam özünə ən yaxın bildiyi doğması, dostu, tanışı, daha yaxşı tanıdığı qohumu haqqında belə ürəklə, istədiyi kimi söz aça bilmir, lap elə özü barəsində də. Amma, bacarsaydı bir dastan bağlayardı, çünki sinəsi dolu olur axı.
Elin, xalqın, millətin ən sevimliləri haqqında da, məncə, onların olduğu səviyyədə yazılmır. Belə olmasaydı, sevimli şairimiz cabir Novruz yana-yana deməzdi ki, “sağlığında qiymət verin insanlara”…
Bəlkə də peşəmlə bağlıdır, tanıdığım, şəxsiyyətinə və sənətinə böyük qiymət verilən sadə insanlar, eləcə də elm adamları, sənət dostlarım, müəllim həmkarlarım az deyil. Bir çoxları haqqında fikrimi nəzmə çəkmiş, bəzilərinin portretini sözlə cızmağa çalışmışam. Amma, elələri də var ki, onların nə şəxsiyyəti, nə də sənət dünyasına qədəm basıb, sözlə ifadə edə bilməmişəm.
İnsan var ki, bu dünyadan köçdükdən sonra onu daha yaxşı tanımağa başlayırıq. Çünki bizimlə bir süfrədə, bir cəmiyyətdə, lap belə eyni ailədə, sinifdə, küçədə, xeyirdə-şərdə olur, amma, əməllərini olduğu kimi görmürsən. Bəzən elə insanlar nümunə olduqlarını gizlədirlər. Lakin onlar kənardan baxıldıqda olduqları kimi görünürlər. Məhz buna görə deyiblər ki, Aya yaxından yox, uzaqdan baxarlar.
Dost dediyim insan azmı, çoxmu bilmirəm. Az olsalar da, onlar mənə bir dünyadırlar – özgə aləmdirlər. Onları itirəndə çox ağrılı keçir günlərim: təklənirəm, tənhalanıram. Dost tapanda sevindiyin kimi, itirəndə də onun ağrısını o dərəcədə çəkirsən. Dost ayrılığı tamam fərqli olur. Hecaya da bölünmür bu söz. Demək, dost iki can-bir qəlb olmaq deməkdir. Dostlarıma cansağlığı diləyirəm. Onların arasından birini də itirmişəm, fiziki mənada. Amma qəlbimdə, ruhumda, canımda yaşayacaq mənimlə birgə.
Onunla nə yaxın əlaqəm olub, nə də sirdaşa çevrilmişəm, amma, adı gələndə qəlbim titrəyib, dilimin kəlmələri uçub gedib. Hələ adını çəkməyəcəyəm. Dostlarımı intizarda saxlayacam ki, görəsən, bəs kimdir bu dostdan da yuxarıda qəlbimdə yeri olan və indiyə kimi haqqında bir kəlmə belə qələmə almamışam?!
Məni yazı-pozumdan öncə səhnə sənətinin dəlisi kimi tanıyanların sayı azalır. Çünki 27 ildir ki, Kəlbəcərsiz ömür sürüb-uzadırıq, qeyrətimizın nimdaş plaşına bürünüb. Çünki məni aktyor kimi tanıyan və sevən kəlbəcərlilərimizin sırası seyrəlməkdədir. Kəlbəcərdən bu yanda dünyaya gələn kəlbəcərsizlər nəsli isə haradan tanısınlar ki, məni – vaxtilə “Kəlbəcərin Arif Quliyevi” (komikliyə, səhnədə yaratdığım bir-birinə bənzəməyən fərqli obrazlar müəllifi olduğum üçün) adlandıranlar Kəlbəcərə əlləri uzanılı köçürlər bu etibarsız və etibarsız, amansız həyatdan, yardım payları onların qanını da zəhərləyib, canlarını, ruhlarını da.
Kəlbəcərdə ikən onun poeziyasının vurğunu olmuşdum.
“Ağlım təzə-təzə kəsirdi onada”…
misrasına sığınıb o qədər şeir yazmışam ki, amma, tezcənə də silmişəm ki, şairimizin qulağına çatar, biabır olaram…
Tale elə gətirdi ki, Kəlbəcərin mədəniyyət evinin səhnəsindən mətbuata- “YENİLİK” qəzeti redaksiyasına gedəsi oldum. Sən demə, DƏRD dilini yamanca bilirmişəm – ana südü ilə keçibmiş. Anam da dərdi-möhnətdən yazan biriymiş. Biz balalarından gizlin saxlasa da, qəlbindən ki gen tuta bilməzdi.
Hə, harada qaldıq?! Kəlbəcərdəmi? Yoox, Kəlbəcərdə qalsaydıq bu qədər qırılıb qurtarmaz, dərd şələsinin altında əyilməzdik ki. Qürurumuzla Dəlidağa bənzərdik, təpələnmişik, indi ləpələnirik… Mənəviyyatımızı yavanlıq eləməyə məcbur qalmışıq. Yerindən qalxan şairəm deyib sosial şəbəkələrdə “meydan sulayır”, hətta, TV-lərdə “müəllif verilişləri”ndə özlərini dahi sayıb cızma-qaralarını beynimizə pərçimləyirlər.
Kəlbəcərdə qala bilmədik, amma, kəlbəcərliliyimizi köksümüzə mənəvi sərvət kimi sıxıb, qoruyub bu üzə, didərginlik illərinə gətirdik. Kəlbəcərdəikən belə həzin misraları ilə könülləri fəth edən qələm adamları arasında Bəhmənlə Sücaətin xüsusilə seçilməsi bir bəxtəvərlik idi. Elə bir toy şənliyi olmazdı ki, orada şeirləri oxunmasın, hətta, bir qədər də qısqanclıq yaranmışdı bəzi el şairlərində onlara qarşı. Rayonda çıxan “YENİLİK” qəzetinin səhifələrində şeir müntəzəm yox, ayda bir dəfə “Dəlidağın nəğmələri” səhifəsində dərc edilirdi, onda da hər şairdən bir-ikisi. Açığı, bu səhifədə Bəhmənlə Sücaətə xüsusi yer də ayrılmırdı. Ehtiyac da duyulmurdu. Özlərinin xəbəri olmadan “Dəlidağın nəğmələri” ədəbi birliyinin xətti ilə verilirdi.
Deyəsən, yenə də xəyalandım axı. Xəyal qanadlarında fikrim uçdu Kəlbəcərə – o bəxtəvər günlərimizə. Dünən-srağagün də “dağların bəxtəvər dustağı”- Ənvər Rzamızın 70 illik yubileyi idi. Rəsmi şəkildə, dövlət tərəfindən (ona görə belə deyirəm ki, digər Kəlbəcərdə doğulan söz adamlarına “el şairi” deyirlər, amma, Ənvər Rza alim-tərcüməçi, kafedra müdiri olmuşdu vaxtilə. Ona görə də 70 illik yubileyi rəsmi qeyd edilməli idi, QHT səviyyəsində yox) keçirilməsə də “Aşıq Şəmşir Mədəniyyət Ocağı” İB-nin layihələrindən biri gerçəkləşirdi: kəlbəcərlilərin bir qrupunu bir araya toplamaq, şairi yad etmək üçün.
Yenə də dərd yumağı sarımağa başldım. İstəməzdim ki, bu yazıda dərdlərimizi sadalayım, Sücaətimizin narahat ruhunu bir az da incidim.
Bəlkə bir də bitdim, ək məni dünya…
Hə, onu deyirdim axı. Sücaətdən yazmağa özümdə cəsarət tapmamışam, çəkinmişəm ki, şairin ruhu inciyr mənim sönük yazımdan. Bəhmən Vətənoğlu hələ sağlığında qələmimdə özünün şair obrazını görmüşdü. Dünyasını dəyişəndə isə xüsusi olaraq, Bəhmən vurğunu Vəliyəddin İsmayılovla birlikdə “Yeni bəşər” qəzetinin son buraxılışını – “Bəlkə bir də bitdim, ək məni dünya” adlı ağ-qara rəngli jurnal çap etdirdik, dəfn mərasimindəki çıxışlar əsasında. Başda Ağdabanlı Qurban, Dədə Şəmşir, Kor Bəsti… olmaqla Kəlbəcər ədəbi mühitinin bir araya toplanmasını da unutmadıq. Dəst-xəttimlə iki kitab buraxdıq. Orada da hər iki sənətkarın yaradıcılığına xüsusi yer ayrılmadı.
Demək, imkanım yetən yerdə qələmli söz adamları haqqında fikrimi yazılı şəkildə bildirmişəm. Bu, anam Güllər Məmmədqızının mənə nəsihətlərindən olub. Zəif sayılan şeirlərə də ustad Dədə Şəmşir yanaşması ilə baxıb çapına dəstək olmuşam, buna görə dəfələrlə tənqid atəşinə tutulsam da, lakin Sücaətdən yazmağa çəkinmişəm. Bəlkə də ömrümün sonuna kimi bu ölməz şairimizin yaradıcılığını olduğu və istədiyim kimi incələyə bilməyəcəyəm.
Sücaətimizin hələ sağlığında şeirlərini sevə-sevə oxuyan və məclisi ruha, coşa gətirən Ziyadxan Qurbanoğluya ömrüm boyu minnətdar olacağam. Sücaətin sonuncu çap olunan kitabındakı şeirlərinin əksəriyyəti onun sinəsindən köçürülüb. Deyərdim ki, şairin elə bir şeiri yoxdur ki, Ziyadxan müəllim onu saz və muğam-segah üstündə oxumamış olsun.
Təxminən 2000-2001-ci il idi. Mən Azərbaycan Aşıqlar Birliyinin “Ozan” qəzetinin redaktoru işləyirdim. Bir gün məsləhət etdim ki, Bəhmənlə Sücaətin ikisinə bir yaradıcılıq gecəsi keçirək. Mədəniyyət Nazirliyinə müraciət etdik, qəzetin xətti ilə, o zamankı RESPUBLİKA sarayının bir axşamlıq icarəsi üçün. Razılığı tanışlıqla ala bildik. Nazirlikdə Bəhmənlə Sücaətin şeiriyyətini sevənlər olsa da, sarayın direktorunun o axşam adam əlindən “gözləri kəlləsinə çıxmışdı”. Məndən soruşdu ki, “Bu aşıq kimdir millət onunla görüşə belə gəlib. Bu saray indiyə kimi ağzına kimi dolduğu olmamışdı, heç dövlət tərəfindən keçirilən yubileylərdə də. Bəs bu adam kimdir ki, fanatları-azarkeşləri sarayın qapılarını sındırır, içəridə isə ayaqüstə dayanmağa yer yoxdu”?
Sazın sinəsinə yazılan şairlər xalqın yaddaşında əbədilik qazanırlar –Sücaət kimi
Anlatdım ki, hələ Sücaətimiz yoxdur, təkcə Bəhmən Vətənoğlunun görüşünə gələnlər bu qədərdir. Gör Sücaətimiz gəlsəydi (onda artıq Sücaətimizi itirmişdik) adam əlindən saray necə dayanardı?! Tədbirdən sonra yazdığım məqalənin başlığı belə idi: “Bəhmən Vətənoğlu Respublikanı silkələdi”.
Həmin gecə ölməz Türk dünyasının sevimli şairi Zəlimxan Yaqub dedi ki, Bəhmən, heç fikir-zad eləmə ki, sənin fəxri adın (xalq şairi titulu) yoxdur. Vallah, xalq şairləri var ki, cild-cild əsərləri kitabxanalarda toz-torpağın altında qalıb, birini açıb oxuyan yoxdur. Amma sazın sinəsinə yazılan şairlər xalqın yaddaşında əbədilik qazanırlar. Bundan yuxarı titul ola bilərmi?!
Gözəl bənzətmənin bu yazıda xatırlanması təsadüfdürmü? Xeyr! Sücaətimizin də heç bir nəinki yüksək titulu, fəxri adı olmadı. Heç özünə ləqəb də seçmədi. Sadəcə, Sücaət olduğunu könlümüzə sevgiylə həkk elədi.
Bu gün (18 may tarixində) facebook səhifəsində şairin ruhuna yazılan bir məqalə oxudum. Kəlbəcərdən uzaqlardan yazılmışdı – Rusiyadan. Həmin yazını olduğu kimi məqaləmə əlavə etməyə bilmədim.
HAŞİYƏ
Əzizlərim, bu gün Kəlbəcərimizin fəxri,dahi şairimiz Sücaətin anadan olduğu gündür! Onun haqqında ,,Kelbecer haqqı today”saytının dərc elədiyi yazımı sizə təqdim edirəm!
İlqar Orduxanlı(Əliyev)
Rusiya,Sankt-Peterburq şəhəri
18.05.2019 cu il(01:30)
Xüsusilə ,,Kelbecer haqqı”todey saytı üçün.
Salam əziz dostlar!
Bu gün Kəlbəcərimizin,Azərbaycanımızın gözəl şair oğlu SÜCAƏTin ad günüdür!
Yaşasaydı 73 yaşı olardı!
İlk yazdığı günlərdən ta indiyənədək,şerləri xalqın dilindən düşməyib,xalq tərəfindən sevilib,sevilir,həmişə aktualdır,nə qədər cavan və istedadlı şairlır meydana çıxır çıxsın,özünə məxsus Sücət poezya günəşini örtə bilmir!
Əlbətdə çox sevdiyim,yeni,istedadlı ,poeziyada öz sözünü demiş şairlər çoxdur!
Amma yenə də nəsə,poeziya susuzluğumu,poeziya aclığımı Sücaətin şerləri ilə islah edə bilirəm!
Niyə Sücaət poeziyası belə sevilir və dünya durduqca yaşayacaq?Çünki sadə və şirin,yaş fərqindən asılı olmayaraq başa düşüləcək,yadda qalacaq bir tərzdə,xalq dilində yazırdı!
Heç bir fəxri ad,fəxri şan şöhrət sahibi olmasada,çox ,,xalq şairlərindən”öncə,hələ gənc yaşlarında və sağlığında,xalqın sevimlisinə çevrilmiş,poeziya aləmində şahlıq taxtına çıxmış,heykəlini hələ sağlığında xalqın ürəyində ucaltmışdır!Həm poeziyada həm həyatda sevənlər üçün ,,Məcnun” ,məzlumlar üçün,haqsızlığa dücar olanlar üçün ,,Yusif” olmuşdur!
Kəbəcərin havasından,suyundan,təbiətindən mayalanan və allahın mübarək istəyi ilə,məhz Kəlbəcərdə,əsilli-nəsilli bir ailədə dünyaya gələn,poeziya aləminə şəfəq saçan Sücaət adlı bir insan,bir planet ki var,hər kəsə məlumdur və kəşfə ehtiyacı ancaq həyata təzə qədəm qoyanlar üçündür!
1984 cü ildə orijinal şəkli(heç zaman,heç yerdə dərc olunmayan)ilə yanaşı bir neçə şerini,məktəb illərindən qalan Kəlbəcərli xatirələrimi sizlərə təqdim edirəm əziz dostlar!
Sücaət,Allah sənə rəhmət eləsin gözəl şair,gözəl insan!
Sizlərə can sağlığı, qədir bilən dostlar!
Şer Sücaətin yazdığı kimi!!!!
MƏNİM OLDU
Bir mahnı başladıq, qaldı yarımçıq,
Zilin sən apardın, bəm mənim oldu.
Hər yerdə ağladıq ikimiz qoşa,
Qurudu gözlərin, nəm mənim oldu.
Pozuldu nə ilə,naxışlarımız?
Dikəldi-dikəldi,yoxuşlarımız.
Ayrıldıq, küsüşdü baxışlarımız,
Sevinc sənin oldu, qəm mənim oldu.
Sücaəti qəmlər aldı gör necə,
Dərdini vərəqlər bildi gizlicə.
Aramızda bir eşq oldu o gecə,
O… həm sənin oldu, həm mənim oldu.
Həmin məqalənin şərh yerində mən də belə yazdım: “Ölməz şairimizi yad etdiniz və bizim kimi qələm adamlarını utandırdınız. Şəxsən, mənə ayıb olsun ki, Sücaətin özünə və qəlbinə layiq məqaləm olmadı. Çəkindim yazmağa, Axı, hər əlinə qələm alan Sücaət haqqında söz demək cürətini özündə tapmaz.
Ruhu nigaran, kəlmələri pərişan, bağrı-şan-şan olan Sücaətimiz
Sücaətin ədəbi-bədii yaradıcılığının təhlil olunmaması, ədəbi tənqidin diqqətndən kənarda qalması mənə pis təsir edir. Elə Bəhmənimizin, Məmməd Aslanımızın, Ənvər Rzamızınkı da unutqanlığımızın qurbanlarına çevriliblər. Nədən axı? Kim bizə qadağan edib ki, bu ölməz sənət korifeylərinin yaradıcılıq gecələrini keçirməyək? Yeni gələn ədəbi nəslimizi tanıyırıqmi? Kəlbəcərdə doğulub boya-başa çatan, bəlkə də ilk olaraq heca vəzninin sərhədlərini aşaraq sərbəst vəzndə yazan Yusif Hüseynmimizmi zəifdir, yoxsa Dəmirçi Abbasımız? Aşıq Xalıqverdimizmi unudulasıdır, yoxsa Qəmkeşimizmi?!
Sücaətdən yana-yana yazmaq, onu olduğu kimi təqdim eləmək asan gəlməsin sizə. Mən də bacarmadım, “nala-mıxa” vur-vura nəsə demək istədim, amma, baxın, “dilim topuq vurdu”, əllərim əsdi. Yaza bilmədim, amma, hansı ki, mən Məmməd Aslanın 50 illik yubileyinə diplom işi yazıb, ssenariləşidirib Aşıq Şəmşir adına Kəlbəcər Rayon Mədəniyyət Sarayında “Ömrün bahar fəsli- təbiətin süd qardaşı Məmməd Aslan” adlı ədəbi-bədii gecənin müəllifi olmuşam. Ənvər Rzamızın nigaran və pərişan ruhuna illərdi ki, söz şöləsi salıram, özüm yanıb-qaralsam da, ölüb-dirilsəm də.
…Amma Sücaətdən yazacağım məqalə yenə də onun nakam ömrü kimi yarımçq qalır. İnciməyin, bacarmıram. Bəlkə elə Sücaətimizə öz lirik və ağılı dili ilə üz tutub icazə istəyim?!
Tale yolları enişli-yoxuşlu olan Sücaətin başı nələr çəkmədi, Allah, sənə agahdı. Belə könül sahibini şərləmək nə qədər günah idi?! Bəhanə axtarırdılar. Tapmağa nə vardı o zamankı sovet diktaruasının əlində?! Sücaəti də ustad Mikayıl Azaflı kimi şərləyib həbsxana divarları arasına salmışdılar. Şairlər azadlıqsevər sülh göyərçinləri kimi daim çırpınar, qanadları sınanadək. Sonra bir poetik qanad taxıb uçarlar sevdiklərinin yanına.
Taleyi şil-şikəst, fikri sağ olan şair…
Sücaət də mənim kimi, anasına çox bağlı olub. Anasızlıq ona güc gələndə əlinə qələm keçməyib, eləcə sinəsinə həkk edib. Sücaət gözlərini yollardan yığa bilməyən anasının görüşünə şeirlə getdi bir gecə. Anasının dizlərini istədi ki, başını söykəyib dərin yuxuya getsin. Bəlkə də o yuxu əbədiyyət laylası çalacaqdı şairə. Bizlərin də sinəsinə həkk oldu, amma, gözlərimizin yaşı ilə:
Deyin dustaqları buraxacaqlar,
Qoy qəm bozartmasın üzün anamın.
Deyin qırılcaq zülmün zənciri,
Birtəhər başını yozun anamın.
Bir dərya var imiş qaşımın altda,
Zəhər gizlənibmiş aşımın altda.
Yasdıq daşa dönüb başımın altda,
Burda hardan alım dizin anamın.
Taleyi şil-şikəst, fikri sağ oldum,
Sevinci bir zərrə, dərdi dağ oldum.
Gah əsir, gah xəstə, gah dustaq oldum,
Qoymadım quruya gözün anamın.
Talanmış ömürdü, gündü, neyləyim,
Baxtımın çırağı söndü neyləyim.
Sevinci fəğana döndü, neyləyim,
Söhbəti nəğmədən həzin anamın.
Sücaət, etdilər talan ömrümü,
Yox olsun daşlara çalan ömrümü.
Talanan talanıb, qalan ömrümü
Ömrünün üstünə yazın anamın.
Talanan ömründən qalanı nə oldu ki, şair?! Sehran xala “yaşadı”, səndən sonra, amma, necə yaşadı, hansı bəxtəvər günlərini yaşadı ki? Dərd yumağı sarıdı, qocalmadı, amma, qarıdı…
Sücaət təbiət vurğunuydu. Ana təbiətin hər fəsli onun poeziyasında öz rəngində, öz biçimindəydi: yazda yaşıl, qışda dümağ. Dağlar onun sirdaşı idi, ayrılanda dəli olardı, el yaylaqdan arana enəndə Sücaət də dağlarla belə halallaşırdı:
Mən gedirəm qürbət elə,
Sən salamat qal, ay dağlar.
Halallıq ver, qoy qalmasın,
Ürəyimdə xal, ay dağlar.
Hanı məndə dözüm sənsiz?
Sönəcəkdi közüm sənsiz.
Qan tökəcək gözüm sənsiz,
Olacağam lal, ay dağlar.
Dostum-yarım keçir gendən,
Dərdim artır günü-gündən.
Məni qəmdən, qəmi məndən,
Al ay dağlar, al ay dağlar.
Günəş gəzib yorulanda,
Sazın simi qırılanda,
Göydə qartal vurulanda,
Məni yada sal, ay dağlar.
Qayaları lələ döndər,
Cığırları telə döndər,
Sücaəti külə döndər,
Bir “Kərəmi” çal, ay dağlar.
Mayası sevgi, qidası sevgi, həyatı sevgi qurbanı olan Sücaət…
Sevgi şairin poeziyasının ana xəttidir desək daha doğru olardı, axı, ona daim sevgi şairi kimi baxımışıq. Mayası sevgi, qidası sevgi, həyatı sevgi qurbanı olan Sücaətin lirik şeirlərinin fəlsəfəsini filosoflar açmalıdır. Biz isə gəlin oxuyaq və sevginin Sücaəin qəlbində necə alovlanmasına tamaşa edək:
Ölümə nə var ki, birdəfəlikdi,
Sevib ayrı düşmək kaş olmayaydı.
Nəğmələr quş kimi qanadlananda,
Gözlərdən süzülən yaş olmayaydı.
Mənim qəlbim kimi inləməz Kaman,
İlk eşqi itirmək yamandı,yaman!!!
Könüllər odlara qalanan zaman,
Ürəklər bərkiyib daş olmayaydı.
Mən səni sevirəm, sən varı, pulu,
Gör hardan düşübdü eşqimin yolu.
Nə mənim ürəyim bir belə dolu,
Nə sənin ürəyin boş olmayaydı.
Silinməz sinəmdən bu düyün, bu dağ,
Gəzdi gəncliyimi qəm budaq-budaq.
Həsrətdən, möhnətdən titrəyən dodaq,
Kədərdən catılan qaş olmayaydı.
Yar deyib aglayır könlümün sazı,
Bir gündə yüz dəfə yanıram azı.
Sücaət, heç kəsin baharı, yazı.
Dönüb birdən-birə qış olmayaydı.
Sücaət məclis adam idi. Hansı toy-nişan olardısa Kəlbəcərdə şair dəvətli olardı. O məclis bələnərdi Sücaətin qaltanlı səsinə. Amma həmişə sinəsində ehtiyat söz saxlayardı şair:
Xoşlanmıram tez alışıb-sönəndən,
Qəlbimdə yüz illik köz saxlayıram.
Bəlkə bundan ağır günlərə düşdüm,
Sinəmdə ehtiyat söz saxlayıram.
Uzaqdan tətiyi sıxmağa nə var,
Arxadan cumulub yıxmağa nə var.
Kiçik döyüşlərdən çıxmağa nə var,
Çətin sınaqlara diz saxlayıram.
İnsanlar bir-birin qədrini bilsə,
Qəm nə qələt eylər qoşunla gəlsə?
Tökərəm, nadana qoşulub gülsə,
Elnən ağlamağa göz saxlayıram.
Sücaət, ürəyim əsim-əsimdi,
Həqiqətin səsi – mənim səsimdi.
Etibar bəsimdi, ilqar bəsimdi,
Mən varı-dövləti az saxlayıram.
Dərdlərim üstümə qaçır bu gecə…
…Budur, mən də əsim-əsim əsirəm, şair! Sücaətsevərlərə bir yazı qaralamaq istədim, yenə də bacarmadım. Sizi olduğunuz kimi ifadə edəcək bir söz adamına ehtiyacımız var hələ də.
Mən isə üzümü qibləmizə, Kəbəmizə – Kəlbəcərimizə tutub deyirəm:
Ay Sücaət, yenə fikrim perikir,
Ruhum o dağlara uçur bu gecə.
Yuxum ərşə qalxıb ah-nalə kimi,
Sinəm dərd-sərini açır bu gecə.
Qələminə qüvvət, dilinə qurban,
Yurddan perik düşən elinə qurban.
Solan çəməninə, gülünə qurban,
Dərdlərim üstümə qaçır bu gecə…
Kəlbəcər qışda da gülüstan idi,
Bu hüsnü dillərdə bir dastan idi.
Məhəmməd, bir barlı bağ-bostan idi,
Talanıb, dağılıb uçür bu gecə…
Sücaət poeziyasından necə yazasan ki, sinən soyuya?!
Sinəsi şeir-sənət inciləri ilə dolu olan şair:
Sinən bir ümmandı, şeir-sənətlə,
Yaman çağlayırdın şirin söhbətlə.
İndisə üzürsən dərdi-möhnətlə,
Göyçəmizdən, Kəlbəcərdən soraq ver,
Dərdimi yazmağa mənə varaq ver!
Yaylaqları yoxlamğa gedəkmi?
Çəmən-çiçək qoxlamağa gedəkmi?!
Düşmən bağrın oxlamağa gedəkmi?!
Şahbazlardan, Dilqəmlərdən soraq ver!
Düşmən bağrın oxlamağa yaraq ver!
Hardan alaq o dağların havasın?!
Görərikmi bir də zövqü-səfasın!!
Sən bilirdinMəhəmmədin cəfasın,-
Gecələrim zülmətdədi, çıraq ver!
Zəmim yağı, tez biçməyə oraq ver!
Məhəmməd Nərimanoğlu,
Bakı, 18 may 2019-cu il
BİR SİRLİ QÜVVƏ VAR, QORUYUR MƏNİ
Hara gedirəmsə mənimlə gedir,
Bir sirli qüvvə var, qoruyur məni.
Tanrıdır, mələkdir, pirdir, ya nədir?
Bir sirli qüvvə var, qoruyur məni.
Süzülər, qəlbimə hey axar, dolmaz,
Ətirli nərgizdi, saralmaz, solmaz.
Mənsiz rahatlığı, dincliyi olmaz,
Bir sirli qüvvə var, qoruyur məni.
Qoynunda saxlayar, bələyə qıymaz,
İstiyə, soyuğa, küləyə qıymaz,
Böhtana, yalana, kələyə qıymaz,
Bir sirli qüvvə var, qoruyur məni.
Onunla bağlıdır hər bir anım da,
Yatır axşamımda, durur danımda.
O həm ruhumdadı, həm də canımda,
Bir sirli qüvvə var, qoruyur məni.
Yazılan şeirimin təzə- təridi,
Özümdən özümə bir az bəridi.
Ürəkdən sevdiyi Qəzənfəridi,
Bir sirli qüvvə var, qoruyur məni.
Müəllif: Qəzənfər MƏSİMOĞLU
QƏZƏNFƏR MƏSİMOĞLUNUN YAZILARI
Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana
===============================================
<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ >>>>
Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93 E-mail: zauryazar@mail.ru
“25”
Əsrin dördə birin vermişik yelə,
“Əlli aşırmağa” bu qədər də var…
“Bu da bir ömürdü yaşadıq belə”,
Faili-muxtarıq, ya qədər də var!?
Başımı qaldırdım, dörd bir tərəf dağ,
Yaşıl da, qara da, qırmızı da “ağ”,
Ümid boğçam hazır, yetişibdi çağ,
Od olan sevinci, su kədər də var…
Ustac, Məmməd Araz yolun sağında,
Bəhrəsi kal qaldı ömür bağında,
Qarası isıqlı, nur var ağında,
Ağusu bal dadan “çor-zəhər” də var….
01.12.2000. Şahbuz – Biçənək (Batabat) yolu.
“50”
“Aşırdn əllini”, Ustac nəmxuda,
Bu minval sonunda yüzə də varar…
Düzü də düz getdin, əyrini də düz…
Bu minval sonunda yüzə də varar…
Nəsimi, Xətai yolunda işıq,
Yollar çox dolanbac, həm də bulaşıq,
İşin çox, kələf də bir az dolaşıq,
Bu minval sonunda yüzə də varar…
Zaur, çıxdığın yol heç nə vəd etməz,
Bu yolda yolçular kamına yetməz,
Hər gün doğan arzu tükənməz, bitməz,
Bu minval sonunda yüzə də varar…
11.01.2025. Bakı.
Müəllif: Zaur USTAC
“YAZARLAR” jurnalının baş redaktoru, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, şair – publisist
“YAZARLAR” – SİFARİŞ ET
Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana
YAZARLAR.AZ
===============================================
<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ >>>>
Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93 E-mail: zauryazar@mail.ru
ÇƏKİRLƏR
Biz elə zamana gəlib çıxmışıq,
Heç nədən adamı dara çəkirlər.
Haqq sözü deyənin yoxdur dəyəri,
Keçirdib qarmağa, tora, çəkirlər.
Ot basıb yolumuz, görünmür cığır,
Hər yanda üzlərdən qəm-qüssə yağır.
Dolanmaq çətindir, yaşamaq ağır,
Gözün baxa-baxa gora çəkirlər.
Qəlb açan bir şey yox həyatımızda,
Sınıbdır qolumuz, qanadımız da.
Dəyərdən düşübdür manatımız da,
Bir verib, yüz artıq para çəkirlər.
Sadə bir işi də həll edən zaman,
Çoxdur rüşvət alan, ”şirinlik”uman.
Şikayət etməyə gedərkən o an,
“Kar”a dinlədirlər, “kor”a çəkirlər.
İnad göstərərək “döyüş”ə girsən,
Sonda bir həsirlə Məmmədnəsirsən.
Durduğun yerdəcə ləkələnirsən,
Bütün həyatına qara çəkirlər.
Müəllif: AQİL KƏNGƏRLİ
Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana
===============================================
<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ >>>>
Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93 E-mail: zauryazar@mail.ru