QƏRBİ AZƏRBAYCAN DƏRƏLƏYƏZ XATİRƏLƏRİ
Əmim Süleyman kişi deyir ki,qardaşoğlu,1949-cu ildə 11 yaşım var idi.Dərələyəzdəki kəndimizin (Sallı kəndi.Şəkildə həmin kənddir) kənarında Südlü bulaq deyilən yerdə oğlanlı-qızlı oynayırdıq.Sonra kəndin içinə gələndə gördük ki, evlərin qarşısında yük maşınları dayanıb və məcburən camaatı maşınlara doldurub,köçürürlər.Evdən heç nə götürməyə də imkan vermirlər.Aləm qarışıb bir-birinə.Təbii ki,uşaq idik,nə olduğunu başa düşmürdük.Biz uşaqlar ağlayıb getmək istəmirdik,bir-birimizin əlindən yapışmışdıq.Rus və erməni hərbçilər məcburi bizi də bir-birimizdən ayırıb maşınlara doldurdular və Arazdəyənə,sonra isə Şərilə(Şərur)gətirdilər.Bizim Şərura gətirildiyimizi eşidən Kəngərlilər,əsasən də Qarabağlar kəndinin əhalisi gəlib hökümət nümayəndələrindən xahiş edirdilər ki,bu camaat bizimlə eyni nəsildirlər, icazə verin bizim kənddə yaşasınlar. Orda Məhərrəm adlı cavan oğlan bizə yemək verirdi ki,ac qalmayaq.Amma hökümət bizim Qarabağlar kəndində,Qıvraq kəndində yaşamağımıza icazə vermədi.
Ordan bizi qatarla İmişli,Salyan,Sabirabad və.s rayonlara köçürdülər .Bu yolu fasilələrlə 1 aydan çox vaxta gəldik.
Ölən öldü,itən itdi.Hərəsi bir diyara düşən kəndçilərimizi illərlə görə bilmirdik.Salyandan Bərdəyə,sonra Göyçaya,sonra Şəmkirə köçdüm.
2019-cu ildə Gəncədə bir yas məclisinə getmişdim.Rəhmətə gedən şəxs də vaxtilə bizim kənddə yaşayan insan idi.Orda təsadüfən yaşlı bir qadınla rastlaşdım.Qadın çətin yeridiyi üçün övladları qolundan tutmuşdular.Üz-üzə gələndə hər ikimiz dayandıq və bir-birimizə diqqətlə baxdıq və tanıdıq.Bir-birimizə sarılıb,hönkürdük.Bu qadın,vaxtilə -1949-un noyabrında mənimlə orda oynayan uşaqlardan biri idi. Düz 70 ildən sonra təsadüfən görüşdük.
Müəllif: AQİL KƏNGƏRLİ
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında
