Etiket arxivi: ADİLƏ NƏZƏR

“Otuzuncu vərəq” işıq üzü görüb – Təbrik edirik!

YAZILMAYAN MƏKTUBLARIN KİTABI
(“Otuzuncu vərəq” kitabına ön söz)

Adilə Aslanın poeziyası yazılanlardan çox, yazılmayanların yükünü daşıyır. Bu şeirlər məktub kimi qələmə alınır, amma göndərilmir; səssiz etiraflar, yarımçıq qalan cümlələr, içdə saxlanan suallar şəklində oxucuya çatır. Onun şeirləri uzun illərdir ədəbi saytlarda, mətbuatda dolaşır və oxucusunu tələsik deyil, səbirli şəkildə tapır. “Üşüyən şeirlər”, “Ləpələrin göz yaşı”, “Son görüş”, “Sənsən alınmaz qalam” kimi kitabları göstərir ki, bu poeziya təsadüfi duyğu partlayışlarından yox, davamlı daxili müşahidədən doğur. Payız, gecə, işıq və qaranlıq kimi obrazlar şairin daxili dünyasının, qadın taleyinin və psixoloji gərginliyin metaforalarıdır; o, ağrını bəzəmir, hissi olduğu kimi, sərt amma dürüst saxlayır.
“Otuzuncu vərəq”i oxuduqca bu qənaətə gəldim ki, o, heç həyata dair ümidlərini, şəxsi arzularını da şüara çevirmir, onlara səs-küy salmadan yol açır. Buna görə də, onun poeziyası yormur, insanı öz olduğu və olmalı olduğu halına qaytarır.
“Gəlmir” şeiri kitabın psixoloji yükünü açıq şəkildə ortaya qoyur. Burada insan öz hisslərini “ütüyə salmaq” istəyir, amma alınmır. Şeir iradə ilə hissin toqquşmasıdır.

Elə qarışıb ki, fikrim, qərarım,
Ha sığal çəkirəm, ütüyə gəlmir.
Qətləmi yetirim duyğularımı?
Neyləyim, əllərim tətiyə gəlmir.

…İlahi, baş qoydum soyuq qiblənə,
Qədər, qismətimlə təsliməm sənə,
As məni ruhumdan, yerbəyer elə,
Nə qədər Əzrayıl qapıya gəlmir…

Əllərin tətiyə gəlməməsi qorxaqlıq deyil, içində ağlı, inancı, ümidi ilə hələ də insan qalmağı bacaran adamın halıdır. Şeirin sonundakı Əzrayıl gözləntisi isə ölüm arzusundan çox, yaxasını buraxmayan həyatın yüküdür.

“Bənövşə” şeiri ana səsi, qadın təcrübəsi və həyat dərsinin sintezidir. Burada bənövşə bir çiçəkdən daha çox kövrək qadın obrazıdır.

…Aldanıb fəsilə, düşərsən qara,
Dünya sən gördüyün deyil, bənövşə.
Boynubükük görüb salarlar tora,
Nə güvən, nə də ki əyil, bənövşə.

…Çox qalıb bahara, çox qalıb yaza,
Kövrək qanadların düşər ayaza,
Yer vermə yanında ruhu dayaza,
Aman ha, salarsan meyil, bənövşə.

Şeir vaxtından tez böyüdülən qızlara ünvanlanıb. “Çox qalıb bahara, çox qalıb yaza” misrası burada həm bioloji, həm də psixoloji zamanın altını cızır. Şair demək istəyir ki, hər şeyin öz vaxtı var. Kövrək qanadların ayaza düşməsi erkən məsuliyyətin, yarımçıq uşaqlığın, vaxtsız qadınlaşmanın və ya qadınlaşdırılmanın metaforasıdır. “Ruhu dayaz”lar burada bir az da bu prosesi sürətləndirən mühitə işarədir. Yeniyetmə qızlar üzərində təzyiq yaradan, onları tələsdirən, aldadan mühitə qarşı işlənmiş ifadədir. Şairin “Aman ha” deyə xəbərdarlıq etməsi artıq fərdi duyğu yox, ictimai həyəcan siqnalıdır. Bu misralar göstərir ki, qadın olmaq tələsik keçilən mərhələ deyil, vaxtsız yaşanan hər bahar sonradan həyatın uzun, bəzən də heç bitməyən qışına çevrilə bilər.
Adilə Aslanın bəzi şeirləri sualla başlayır və cavabsız qalır. “Heç sevgi şeiri yazmısanmı, qız” sanki bir etirafın sorğusudur. Burada romantik sevgi hissi yoxdur, duyğular imtahan kimi təqdim olunur. Sevgi obraz üçün ağrı-acıdandan keçib-keçmədiyini ölçən bir tərəzidir.
Qəbir daşları, ruhların göz yaşları, qarğışlar və s. sevginin ucuz olmadığını göstərir. Şeir sual verir, amma bu sual əslində müəllifin özünə yönəlir.

…Təbib gəzmisənmi, ruhun “ölən”də?
Həsrət dilim-dilim səni böləndə,
Nəmli biləyinlə gözün siləndə,
Biraz da içinə sızmısanmı, qız?!

…Nə sən deyən deyil, nə də mən deyən,
Zamanın təkəri deyil ləngiyən,
Sən ki o deyilsən, dönən, təngiyən,
Uzat əllərini, buzmusanmı, qız?!

Bəndlərin son misralarındakı sual-təzyiq bir sınaq kimi qurulur. Burada şair qızı sınağa çəkir, onun dözümlülüyünü, hisslərini ölçür. Bu məqam birbaşa “Dədə Qorqud” filmindəki Beyrəyin nişanlısını sınaması səhnəsini xatırladır. Şair sualla həm sarsıdır, həm də qadının özünü kəşf etməsinə imkan yaradır; bu suallar sadəcə səsləndirilmir, mətnin içində ruhu titrədən mənəvi rezonansa çevrilir.
Kitaba ümumilikdə nəzər salsaq görərik ki, əksər şeirlərin mərkəzində bir obraz dayanır: darıxan, inciyən, yorulan, bəzən şıltaqlaşan, bəzən də üsyan edən dəli bir qız. O qız məktub yazır, amma göndərmir, qatar gözləyir, amma minmir, sevgini düşünür, amma adını da çəkmir. Çünki bu kitabda əsas olan qoyulan problemin, işlənən məsələnin həlli deyil, sadəcə yaşanılan haldır.

Adilə Aslanın poeziyası sevinc, kədər, ümid, yol, təcrübə və duyğunun transformasiyası ilə bağlı çoxşaxəli səslərdən ibarətdir. Oxuculara dəfələrlə düşünmək, hiss etmək və yenidən qayıtmaq hissi verir ki, bu da poeziyanın yaşayan, dəyişən ruhunu göstərir. Belə ki, kitab yalnız iç dünyanı deyil, ictimai, siyasi və sosial sınaqları da əks etdirir. “Qarğa və bülbül”, “Eşşəyin arzusu”, “Kaftar və Ceyran”, “Qurbağa və Qu quşu” adlı təmsillər bunun üçün əla vasitədir. Məsələn, “Kaftar və Ceyran” xarakterləri, vəzifə sahiblərini, bəzi üzdəiraq məmurların məsuliyyət və zorakılığını simvolizə edir. Kaftarın müştəbeh, qüsursuz görünmək cəhdi ilə Ceyranın qorxu və ehtiyatı güc və zəiflik, haqsızlıq və vicdan dilemmasını üzə çıxarır.

…Axtardı əyalətdə
“İşin bilən” heyvanı.
Gəzdi dağı, qayanı,
Gözü tutdu Ceyranı.
Utanıb qızarmadan
Tərif düzdü yan-yana.
Bir gün də lap Şahzadə
Adın qoydu Ceyrana.

…Çırpdı qapını Ceyran,
Az qaldı tavan uça.
O ağılsız Kaftarın,
Arzusu çıxdı puça…

Şeirlərlə paralel olaraq, bu təmsillərdə mənəvi yük dözüm, daxili güc mövzusu dominantdır. Kaftarın həris arzusu ilə Ceyranın səbr və müdrikliyi zorakılıqla vicdanı qarşı-qarşıya qoyur və göstərir ki, eqo və zor gücü davamlı deyil, haqqın yolu gec-tez üzə çıxır. Bundan əlavə, təmsillər kitabı uşaq və yeniyetmələr üçün də cəlbedici edir. Onlara qətiyyət, dözümlülük, ədalət, ağıllı qərar vermək kimi daxili keyfiyyətləri, vacib dəyərləri öyrədir.
Kitabın adı ilə eyniləşən “Otuzuncu vərəq” poeması Vətən müharibəsinin qəhrəmanı, şəhid kapitan İsmayıl Səmədovun xatirəsinə həsr olunmuş poetik salnamədir. Əsər müharibənin insan talelərində açdığı ən ağır və eyni zamanda ən şərəfli səhifəni bir qəhrəmanın ömür yolu üzərindən təqdim edir. Poemanın adı İsmayılın yarımçıq qalan ömür kitabının ideya xəttini cəmləyən əsas mətnlərdən biri kimi çıxış edir. Poemanın ilk hissəsində İsmayılın dünyaya gəlişi bir nəsilin bayramı kimi təqdim olunur: “Gəlişin nəsilin təntənəsiydi, /

Baba İsmayılın özü doğuldu.” Kəndçi əlləri, halal süfrə, ocaq obrazları ilə müəllif şəhidin təmiz ictimai və mənəvi kökə sahib olduğunu vurğulayır. Burada ana obrazı xüsusi olaraq ideallaşdırılır: “Ananın el boyda böyüklüyü var.” misrası Azərbaycan poeziyasında ana arxetipinin – səbir, ailə yükü və müqəddəslik rəmzinin uğurlu ifadəsidir.
İsmayılın hərb yolunu seçməsi isə taleyi yox, özünün şüurlu qərarı idi. Qəhrəman hələ döyüş başlamamışdan işğal ağrısını öz içində daşıyır. Ali Hərbi Məktəb, xüsusi təyinat, sınaqlar onun əsl döyüşə qatılmaq üçün bərkimə mərhələləridir.
Poemanın ən lirik, ən işıqlı qatlarından biri toy və ailə səhnələridir. Müəllif burada oxucunu bilərəkdən rahatladır, çünki bu işıq qarşıdakı qaranlığın bədii kontrastıdır: “Tarixə çevirdin bu toy-düyünü, / Sevdiyin telli saz, zurna səsiylə.”
Poemada İsmayıl ləyaqətli hərbçi olduğu qədər övladlarını sevən ata, yaxşı ər kimi də təqdim olunur. Bu detal şəhid obrazını ideallaşdırmaqdan çox, onu oxucuya insani ölçüdə yaxınlaşdırır. Bu xoşbəxtliyin qısa olması isə əvvəlcədən hiss etdirilir: “Daha olmayacaq belə toplanış.” misrası poema boyunca dolaşan faciəvi önsezinin açıq ifadəsidir.
III–IV hissələrdə poema epik ritm qazanır. “YAŞMA”, Hadrut, xüsusi tapşırıqlar – real döyüş detallarının verilməsi mətni sənədli-poetik müstəviyə çıxarır. Ali Baş Komandanla dialoq isə İsmayılın fərdi qəhrəmanlığını dövlət miqyasında tanıdır.
Poemanın finalı klassik ağı deyil. Burada fəryaddan çox qürur var: “Şəhid evdən deyil, eldən gedəndi” fikri İsmayılı şəxsi itkədən milli dəyərə çevirir.
“Otuzuncu vərəq” poeması kitabın ideya xəttini cəmləyən əsas mətnlərdən biri kimi çıxış etdiyindən, kitab da adını məhz bu poemadan alır.
“Onu özün tap” poeması Xalq Şairi Bəxtiyar Vahabzadənin xatirəsinə yazılıb, əsər şeirin və poematik ənənənin zamanla davamlılığını göstərir. “Çanaqqalam” poeması isə Çanaqqala zəfərinin 110 illiyinə ədəbi töhfə olaraq yazılsa da, tarixə, konkret olaraq Çanaqqala savaşına diqqət çəkir, oxucunu tarixi qələbənin gerçəkləri, mənası və ruhu ilə tanış edir.
Poemalar şeirlərin və təmsillərin yaratdığı dünyanı genişləndirir; onların dərinliyi və tarixi ağırlığı ayrıca diqqət tələb edir.
Beləliklə, kitabdakı şeirlər fərdi hisslərdən kollektiv yaddaşa uzanan, keçmişlə indini birləşdirən poetik məkan yaradır. Adilə Aslanın şeirləri qadınlıq duyğusunu və daxili səsi sakit, amma təsirli şəkildə ifadə edir və müasir qadın poeziyası axınında özünəməxsus yer tutur. “Otuzuncu vərəq” oxucunu düşünməyə, hiss etməyə və yaşananları içdən anlamağa dəvət edən səssiz məktublar kimi çıxış edir.

Müəllif: Adilə NƏZƏR
Azərbaycan Respublikasının Təhsil İnstitutunun aparıcı elmi işçisi, filologiya üzrə fəlsəfə doktoru, dosent

ADİLƏ NƏZƏRİN YAZILARI

ZAUR USTACIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Adilə Nəzər – SƏHƏR-SƏHƏR

SƏHƏR-SƏHƏR

Oyan qəflətdən, ey dostum,
Haqqa şükr et səhər-səhər.
Dolan üzdə gülümsəmə,
İslan, quru şəhər-şəhər.

Bağ içrə oxusa bülbül,
Naz eyləsə bülbülə gül,
Haqq deməkdən qurusa dil,
Ömür olar bəhər-bəhər.

Kədərin yığısa çin-çin,
Sev yenə də, Haqqı sev ki…
Qəlbini yandırsa sevgi,
Eşq iç üstən qəhər-qəhər.

Dünya dayanacaq deyil,
Dolaşma da veyil-veyil,
Qır dizini, Haqqa əyil,
Get Özünə təhər-təhər.


Müəllif: Ailə NƏZƏR
Azərbaycan Respublikasının Təhsil İnstitutunun aparıcı elmi işçisi, filologiya üzrə fəlsəfə doktoru

ADİLƏ NƏZƏRİN YAZILARI

ZAUR USTACIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I


İnsan necə gedirsə, elə də düşünür

İnsan necə gedirsə, elə də düşünür

Bu il at üstündə təhvil oldu.
At mədəniyyətdə sürətin, məsafənin və məsuliyyətin başlanğıcı oldu. Ata qədərki mədəniyyətlə atdan sonrakı mədəniyyət arasında kəsilən xətt də məhz buradan keçir.
Tarixə nəzər salsaq görərik ki, ata qədərki dövr daha yavaşdır. İnsan torpağa yaxın, səbrlə yaşamağa alışıq, məsafəni ayaqları ilə ölçən varlıq idi. Əslində o vaxt insanın düşüncəsi də yol kimi idi: uzun, dolama, tələsməyən.

Nəzərə alsaq ki, yol yalnız gedilən məkan deyil, həm də zaman ölçüsüdür, bunu daha aydın görürük.
Atdan istifadə fikri, xəbəri, o xəbərə verilən reaksiyanı sürətləndirdi. Dövlət qurmaq, hökm vermək, müharibəyə başlamaq… bunların hamısı düşüncənin sürəti ilə bağlı idi.
Ata qədər insan “yerə bağlı” düşünürdü. Torpaq kimi ağır, dərin, səbrli idi. Xəbər gec çatırdı, qərar gec verilirdi, müharibə də, sülh də insan öz nəfəsinin – öz hərəkətinin sürətində baş verirdi. Ata qədərki mədəniyyət gözləməyi bacarırdı, vaxtla mübahisə etmirdi.
At isə hər şeyi dəyişdi. İnsan ilk dəfə məsafəni ram etdi. Zaman qısaldı, dünya böyüdü. Atla birlikdə sürət düşüncəyə keçdi. Fatehlər, elçilər, şairlər, xəbərlər – hamısı at belində yayıldı. Dövlət anlayışı atın yerişi ilə ölçüldü, imperiyalar nal səsinin ritmində quruldu.
At mədəniyyəti güc metaforasıdır, eyni zamanda azadlıq idi. Çünki at üstündə olan insan həm yerdən yuxarıdadır, həm də artıq yolun içindədir.
Atdan sonrakı mədəniyyət isə paradoksaldır. Sürət daha da artdıqca insan yerə endi. Çünki maşın, qatar, təyyarə və s. atın davamı kimi görünsə də, onun ruhunu daşımır. İnsan artıq özü hərəkət etmir, daşınır. Yəni, o dayanır, onu aparırlar. Yol təcrübə olmur, aralıq olur. Məsafə qısaldıqca yaddaş seyrəlir. Atın insana keçən canlılığı, nəfəsi, qorxusu, tərbiyəsi itir. Mexanika gəlir, münasibət, təmas gedir.
At metaforası burada daha da dərinləşir. At instinktlə ağlın ortaq nöqtəsidir. Atı ram etmək onun üzərində hökmranlıq etmək deyil, onunla anlaşmaqdır. At sahibini tanıyır, qorxusunu hiss edir, tərəddüdü ona bağışlamır. Buna görə at mədəniyyəti məsuliyyət mədəniyyətidir.
Deyirlər, at üstündə yalan danışmaq çətindir, at səni ya sona aparar, ya da üstündən atar.
Bu il at üstündə təhvil oldu deyəndə, insanın özünə qayıdışı nəzərdə tutulur. Texnologiyanın, süni sürətin içində itirilmiş tarazlıq yenidən xatırlanır.
At nə keçmişdir, nə də nostaljidir, o, bizim mədəni yaddaşımızdır. O, insanın sürətə minməzdən əvvəl özünü tanıdığı andır. At insana xatırladır ki, hər sürət tərəqqi olmadığı kimi, hər yavaşlıq da gerilik sayılmır. Yavaşlıq bir az da özünədönməkdir, özündəqalmaqdır. At bunu bilirdi. İnsan isə sürət əsrində bunu unutmuşdu. İndi yenidən öyrənməyə başlayıb.
Arzu edək ki, bu il – “alov rəngli at” bizi daha tez aparmasın, səbrlə, sevgi ilə daha doğru, daha düzgün hədəfə aparsın. Amin.

01.01.2026


Müəllif: Ailə NƏZƏR
Azərbaycan Respublikasının Təhsil İnstitutunun aparıcı elmi işçisi, filologiya üzrə fəlsəfə doktoru

ADİLƏ NƏZƏRİN YAZILARI

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Adilə Nəzər – Xalq Şairi Məmməd Araza

Xalq Şairi Məmməd Araza

Buyruqlara sığmayan o inadı,
Ver, bu yolu mən də keçim, ay ustad!
Bayquşları yorğun salan qanadı,
Ver, qartal tək mən də uçum, ay ustad!

Ulduzlara daş atdığın o gecə,
Çalxalandı xan Arazın ah, necə!
Bu oyunda gəlməməkçün heç-heçə
Nola edəm doğru seçim, ay ustad!

Qayaları çatladan o qüdrəti,
Şimşəkləri sındıran o cürəti,
Xalqı daim oyaq tutan qeyrəti,
Göndər nifrət-kini biçim, ay ustad!

İçimizdən bizi yeyən güvədir,
Nəfsin adı təhlükəli nüvədir,
Qara günün yükün çəkən dəvədir,
Sevincisə bircə içim, ay ustad!

Demə, xalqım yenə giley-güzarda,
At da, it də bizdən baha bazarda,
Elin əli qələmlisi azarda,
Bal ağzımı necə açım, ay ustad?!

Öz ağlıma yad olubdu yaddaşım,
Xəzər olub göz yaşımın sirdaşı,
Məni yaman daşlayıbdı qardaşım,
Qardaşımdan necə qaçım, ay ustad?!

Araz boyu sürülərim qışladı,
Dərd sinəmi sola-sağa xışladı
İndi bütün sevgilər də turş dadır,
Xatirələr ağrım-acım, ay ustad.

Vətən sənə oğul dedi, – yubandı…
Harda sıxdıq gözümüzü – su yandı…
Tut əlimdən, yollar çəndi-dumandı,
Çoxdu sənə ehtiyacım, ay ustad!

14.12.2025

Müəllif: Ailə NƏZƏR
Azərbaycan Respublikasının Təhsil İnstitutunun aparıcı elmi işçisi, filologiya üzrə fəlsəfə doktoru

ADİLƏ NƏZƏRİN YAZILARI

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Dünyanın ocağının külü üşüyür indi…

MÜASİR DÜNYANIN ŞEİRİ

Son illər yaddaşımız “bulud”lara yüklənir,
Söz yalan, fikir vitrin oyununa dönübdür.
Dastanlar bir əmrinə müntəzirdir “format”ın,
Laylalar, bayatılar “arxiv”lərdə sönübdür.

Dünyanın ocağının külü üşüyür indi,
Adamları dua yox, “reklam” əzbərləyirlər.
Bilinmir ki, kökünə – özünə bu nə kindir?
Tarixi kürəyindən vurub xəncərləyirlər.

Vaxt vardı sularımız qaynayaraq durular,
Çörəyimiz Allahın adıyla bölünərdi.
İndi bütün süfrələr “selfi” üçün qurular,
Bilinməz “TikTok”dakı, zənəndi, yoxsa ərdi…

Heç kimsə göyə baxmır, “ekran”lara tapınır,
Ulduzlar ikonaya çevrilir ruhumuzda.
Ətrafdakı heç kimsə kölgəsini tanımır,
İlahi bağ sarsılır, üzülür ahımızda…

Aramızda çoxalıb çox simasız simalar,
Qan yaddaşı nə vaxtdır “deaktiv” rejimdədir.
Vicdanı susdurmaqçün müqavilə imzalar,
Bilməz gördüyü işin günahı heç kimdədir.

Zaman qırmızı xətlə pozur adlarımızı,
Səsimizi yazırlar bilinməz toz içində.
Anlamaz nadan, hələ gülər üzə qırmızı,
Sünbül biçən oraqlar torpağında biçində.

Sərgiyə döndərirlər ruhumuzu günbəgün,
Asıb-kəsir vəhşitək hərdən birisi didir.
Unutdurur keçmişi, silib aparır hər gün,
Deyirlər ki, gələcək dünənimin ləğvidir.

Tanrıya gedən yolda “xəta” çıxır qarşıya,
Çağıraq, özü gəlib düzü seçsin əyridən.
Ancaq O, qəlbimizi doğru yola daşıyar,
Qoruyar bu dünyanı belə kor tərəqqidən.

11.12.2025

Müəllif: Ailə NƏZƏR
Azərbaycan Respublikasının Təhsil İnstitutunun aparıcı elmi işçisi, filologiya üzrə fəlsəfə doktoru

ADİLƏ NƏZƏRİN YAZILARI

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Adilə Nəzərin yeni şeiri


Uzaqdan şanını eşidib gəldim,
Dedim, görüm səndə varmıdır yerim?!
Buyur, – edərsənsə keçib oturram,
Olmazsa bir Allah salamı verim.

Soruşum halını, bilim necəsən,
Yoxsa qarışıbsan puça, heçə sən?
Gərəkdir sevgidən Eşqə keçəsən –
Yoxsa titrədəmməz bir qəlbi şeirim.

Atəşdən düşəsən, oda yanasan,
Alovdan min köynək geyib qanasan,
Bir hissə qapılıb uçan sanasan –
Özünü, a mənim ilhamım, pərim..

Gör ki baxan yoxdur solan bənizə,
Düşünməzlər növbə çatacaq bizə…
Toxmaq oldu əllər başa, həm dizə,
Dərsini alan bir, ya iki,- derim..

Şair ömrü keçər çox iztirabdan –
Bir an da ayrılmaz ruhi-xitabdan…
Amandır, Adilə, əsas kitabdan
Əl üzmə, tək Odur vəfalı yarım.

01.12.2025

Müəllif: Ailə NƏZƏR
Azərbaycan Respublikasının Təhsil İnstitutunun aparıcı elmi işçisi, filologiya üzrə fəlsəfə doktoru

ADİLƏ NƏZƏRİN YAZILARI

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Adilə Nəzər – Dünya


Dünya, heç əzəldən olmayıb vəfan,
Haqq deyən dilləri lal eyləyibsən.
Keyfi-kök tərəfi namərd yaşayıb,
Mərdinsə başını qal eyləyibsən.

Qaçan da, qovan da gəlib oyununa,
Gizlənmək istəyən girib qoynuna,
Yıxıbsan günahı fəslin boynuna,
Güllü gülüstanı çöl eyləyibsən.

Ən uzun xoşbəxtlik bir anlıq olub…
Bir evi uçan yurd qaranlıq olub…
Sənin ilk dustağın azadlıq olub…
Nuru az, zülməti bol eyləyibsən.

Allah, barı sən duy bu qədər ahı,
Yenə dirigözlü açdım sabahı,
Bu boyda bədəni, bu boyda ruhu,
Bir yoxun dərdinə qul eyləyibsən.

Müəllif: Ailə NƏZƏR
Azərbaycan Respublikasının Təhsil İnstitutunun aparıcı elmi işçisi, filologiya üzrə fəlsəfə doktoru

ADİLƏ NƏZƏRİN YAZILARI

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I


Adilə Nəzər – Şəfa niyyətinə


Şəfa niyyətinə
hər tərəfində dərman qutuları var evimin,
baxıb, baxıb ah çəkirəm…
Dönüb-dolanıb kitab rəfinin qarşısında dayanıram
gecənin bu aləmində.
Kitablarıma baxıram,
İçində nə hekayələr var
bir mən bilirəm…
İndi hamısı solğun xatirələrdi,
bir də öləndən sonra yenidən dirilmələr…
İlahi,
xoşbəxt şeirlərim necə də yoxsul,
bədbəxt şeirlərim necə də varlıdır…
Ürəyim neçə Siratdan keçib,
Canım neçə cəhənnəm odundan yaralı çıxıb…
Bir xoş anın əvəzini min “ah”la ödəmişəm,
daha əvvəl də demişəm.. –
Şeirlərimdən başqa vəsiyyətim
yoxdur.
Neçə dildə fikrimi ifadə edə bilirəm, amma
insan hansı dildə ağlayırsa,
hansı dildə “ah” çəkirsə şeir dili odur…
Şəfa niyyətinə
hər tərəfində dərman qutuları var evimin,
baxıb, baxıb ah çəkirəm…
Yenə şeir dilində danışıram
Allahla…

22.11.2023

Müəllif: Ailə NƏZƏR
Azərbaycan Respublikasının Təhsil İnstitutunun aparıcı elmi işçisi,
filologiya üzrə fəlsəfə doktoru

ADİLƏ NƏZƏRİN YAZILARI

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Adilə Nəzər – Payız

PAYIZ

Bir gülün yarpağında barmaq izini gördüm,
Demək, sən toxunubsan, rəngləri dəyişən “qız”.
Titrək ləçəklərində soyuq bir hüzün vardı,
Küsdürüb göndərmisən kəpənəyini, payız.

Soyudubsan Günəşin qızıl rəngli gözünü,
Ağaclarda budaqlar ayrılığı oxuyur.
Səssiz-səssiz fəth edir buludlar göy üzünü,
Həzin rüzgar ruhuma sarı köynək toxuyur.

Quşlar köç yolundadır, vida qanadı çalır,
Torpaq islaq, hava nəm, duyğular axınlaşır.
O kollar, sarmaşıqlar məni yadıma salır,
Baharım keçb gedir, payızım yaxınlaşır.

Müəllif: Ailə NƏZƏR
Azərbaycan Respublikasının Təhsil İnstitutunun aparıcı elmi işçisi, filologiya üzrə fəlsəfə doktoru

ADİLƏ NƏZƏRİN YAZILARI

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Adilə Nəzər – Şuşanın azadlığı

ŞUŞANIN AZADLIĞI

I
Gün doğarkən səmanın çəkildi göy pərdəsi,
Açıldı boz dumandan uca Kirsin zirvəsi.
Sıldırım qayaların qoynunda sübh oyandı,
Şuşa bir çələng kimi rəngdən-rəngə boyandı.
Hava bir az mülayim gül ətirli yaz kimi,
Ötdü gur şəlalələr hərəsi bir saz kimi.
Köhnə qala divarı don vurmuş bir ürəklə,
Baxdı Cıdır düzünə gümüşü bir küləklə.
Ətdən divar hörülüb düşmən gələn tərəfə,
Qaranquş qanadı tək əsgərlər durub səfə.
Köhnə evlərin üstə gülümsəyir daş izlər,
Nəfəsimizdən duyur bizi meşələr, düzlər.
Qızılı səhər şehi, dağdan axan işıqlar,
Bir vaxt dastan deyərdi bu yerlərdə aşıqlar…
Bu torpaq yuxu kimi illərlə əsir qalmış,
Həsrətin dərinliyi indi tamam azalmış.
Oldu, bəli, otuz il yurdum düşdü dumana,
Kölgəsiz günəş yoxdur gecəni tanıyana…
Şuşanın qəlbi atır indi şəfəq qatında,
Xarıbülbül titrəyir təzə qarın altında.

II
Noyabrın nəfəsi, azadlığın havası,
Şuşa susqun dayanıb, ürəyində yarası.
Hər ev bir yuxu kimi, hər pəncərə hikmətli,
Hər daşında tarix var, hər sükutu xəlvətli.
Düşmən qorxu içində, yuxusunda sayıqlar,
Qarabağ oğulları yuxu bilməz – ayıqlar.
Səngərlərdə pıçıltı: “Bu gün çətindən çətin!”
“– Türk gəlir… bu sükut da gələn o fəlakətin!”
Bütün Qarabağ boyu dalğalanır bir nəfəs,
Qan rəngi alıb torpaq, təravətli bir həvəs…
Sıldırım qayalarda əsgər hazır dayanmış,
Şuşa azad olacaq – xalq zəfərə oyanmış!

III
Yurdu cəngə səsləyir atların kişnəməsi,
İgid döşü titrəyir, dağlara dəyir səsi!
Dumanları yararaq şimşək kimi axanlar,
Bayrağı qucaqlamış zirvəyə şığıyanlar!
Köpüklü nəfəs kimi qarışır torpaq daşa,
Addım-addım qayıdır azadlığına Şuşa.
Güllə səsi, atəş var, tüstü, odlar-alovlar,
Hər addımda bir tarix ölər, biri doğular.
Hər qayada iz açır mərdlərin polad əli,
Xocalının alınır on qatdan çox bədəli…
Şuşa özü vuruşur elə bil igidlərlə,
Əl-ələ verib qalxır min illik təpə, dərə.
Düşmənin son ümidi son dəfə dəyir daşa,
“Duma”nın binasından asır bayrağı Yaşar!
Bayraqım dalğalanır, zirvələrdə ucalır…
Mavi, qırmızı, yaşıl… – Vətən burdan güc alr.
Dağlara düşür nida: “Şuşa azaddır!”- deyir,
Bu çığlıqla oyanır yuxusundan Üzeyir…
Gurlar səs: “Qarabağ Azərbaycandır, nida!”,
Ali Baş Komandanın səsi verir əks-səda…

IV
Ey zirvəsi buludla baş-başa duran şəhər,
Sənə doğur bu günəş, sənə açılır səhər!
Ey igidlər, Şəhidlər, Qarabağ ulduzları,
Şəhidliyizdən keçdi bu xalqın arzuları.
Düşmənin qabağında dayandınız mərd, mətin,
Möhtəşəm dastanını siz yazdız ədalətin.
Ey Şuşa, ərənlərin alınmaz qalan olsun!
Səni qoruyan ruha əbədi salam olsun!
Hər qarış torpağında Xarıbülbül boy atsın!
Qəhrəmanlar adıyla nəsil artsın, soy artsın!
Qarabağın incisi, nurdan taclı sirdaşı,
Türkün gözəl Şuşası – qız-gəlinin göz yaşı.
Artıq səni islatmaz – yağmaz üstünə tamah,
Səni sevir azadlıq, səni qoruyur sabah!

25.11.2025

Müəllif: Ailə NƏZƏR
Azərbaycan Respublikasının Təhsil İnstitutunun aparıcı elmi işçisi,
filologiya üzrə fəlsəfə doktoru

ADİLƏ NƏZƏRİN YAZILARI

>>>> ƏN ÇOX OXUNAN HEKAYƏ <<<<

Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana