Ağsu rayonu Çiyni kənd sakini, Birinci Qarabağ müharibəsi şəhidi Vahidov Niyazi Bahadur oğlunun 50 illik yübileyi münasibətilə onun əziz xatirəsinə ithaf olunur

Heç belə həycanlı olduğumu xatırlamıram. Düz 29 ildir səmasında dolaşdığım doğma kəndimə, hər cığırına bələd olduğum yerlərə enməkdən çox çəkinirəm. Birdən özüm də bilmədən ayaqlarım məni çəkib aparar. İllərlə həndəvərinə belə yaxın düşməyə ürək etmədiyim ünvana. Kimsə duyuq düşər, kimsə yozar. Qaysaq bağlamamış yaralar yenidən dəhşətli ağrılara qucaq açar. Heç kimin bilmədiyi, yalnız özümə bəlli istəyim qoy eləcə gizli qalsın.
Bu nədir? Niyə adamlar yığışıb bizim həyətə? Yoxsa anama nəsə olub? Aman allahım, bircə anama heç nə olmasın!

Uşaqlıqda zarafatla kəndlərinin göydələnləri dediyi əbürşüm ağaclarını ən uc budaqları üstə dövrə vurdu. Aşağıda böyürtkən kolları yamyaşıl idi. Elə bil payız Çiyni kəndindən yan ötüb, ancaq Girdimanın Niyaldağdan üzü aşağı uzanan dərələrinə qonaq gəlib. Vələslərin sarı-qızılı yarpaqları naxışlı örpək təki göz oxşayırdı. Dolayların sarı kələayağısının ətəkləri də yaşıldan rəng almışdı. Nəzərlərini Şirvan düzünün sinəsində ilan kimi qıvrılan yollardan keçirib, düz həyətlərinə zillədi. Əvvəl tanımadığı insanların simasında bir doğmalıq hiss etdi. Qonşular, qohumlar, məktəb yoldaşları, hamısını tanıdı. Bəs niyə görən bu qədər dəyişiblər? Dərhal da özünü məzəmmət etdi. Bir gör nə qədər vaxt keçib. O soyuq qış günü Füzulidə, Əbdürrəhmanılda düşmən gülləsinə tuş gəldiyi anı xatırladı. 28 yanvar 1994-ci il. 21 yaşımda əbədi olaraq göylərə qalxdığım vaxtdan gör bir nə qədər keçib. İndi mənim 50 illik yubleyimə yığışanlar hamısı dəyişib, yaşlanıb. Təkcə mən qalmışam eləcə gəncliyimdə. Fikirindən keçənlərə gülümsədi. Heç vaxt qocalmayacağına içində xəfif bir məmnunluq duydu. Yenə qeyri-ixtiyari qəlbinin lap dərinliyində ona rahatlıq verməyən gizlini baxışlarını özündən alıb,bir həyətə sarı boylandırdı. Tez də diksinib, çəkindi. Anam yazıq duyuq düşər. Bilsə gizli sevdam olduğun, dözməz bu dərdə.
Hə, bax tanıdım, bu mənim sinif yoldaşım idi. Aa… gör bir necə dəyişib, yaşlanıb. Bu ki, mənim sevimli müəllimim… Bu da dostlarım. Gör necə etibarlıdılar. Unutmayıblar. Bəs görəsən tələbə yoldaşlarımdan kimsə gəlib, ad günümə? Tanıya bilmirəm. Bəlkə… yox, inanmıram. Bir də ki, heç düz əməlli tələbəlik gördüm ki? Heç uşaqlarla isinişməyə vaxt olmadı.
Başa düşmürəm. Bu nə deməkdi. Bəlkə ruhlar həyatda olan insanların dilini çətinliklə anlayır. Niyə bu adamlar göz aydınlığı verir?
Diqqət yetirdikcə ona hər şey aydın oldu. Düşmən basılıb. Bütün torpaqlarımız azad edilib. Ordumuz intiqamımlzı alıb. Qanımız yerdə qalbayıb. Bizim başladığımız işi indiki nəsillər şərəflə sona çatdırıblar. Bu gözaydınlıqları da onun üçündür, qələbəmiz üçündür.
Sevindi. Uzun zaman narahat-narahat dolaşdığı göylərin ucsuz-bucaqsız nəhayətsizliyinə tamaşa etdi. Əvvəl öz nəşinin uyduğu kənd qəbirsanlığına baxdı. Sonra yolların qıvrılıb dərinliklərinə getdiyi kəndlərin mazarllqlarında sıralanan alqırmızı güllərlə bəzənmiş şəhid baş daşlarına nəzər yetirdi. Çiyni, Məlikçobanlı, Növcü, İlxıçı, Kəndoba kəndlərinin qəbristanlıqlarındakı başdaşlarından boylanan şəhidlərin nur üzlü şəkillərinə baxdı. Daha sonra Ağsu Şəhidlər Xiyabanının üzərindən keçib, artıq payızın qonaq gəldiyi dağ kəndlərinin- Xatman, Diman, Hacman, Kalva şəhidlərinin ruhlarına salam verdi. Babadağın zirvəsində qərar tutub, İsmayıllı, Şamaxı, Göyçay, Ağdaş, Kürdəmir, Ucar…- bütün ölkə şəhidlərinin ruhuna xitab etdi:

• Biz vətən səmalarının əbədi sakinləri!
  Çin olmuş arzularımıza qovuşmağımızdan çox bəxtəvərik!
  Uğrunda canımızdan keçdiyimiz vətənin azadlığını duyub, hiss edən ruhlarımız daha narahat deyil!

Müəllif: Pərviz YƏHYALI

PƏRVİZ YƏHYALININ YAZILARI

Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana

VAQİF SULTANLININ YAZILARI

ZAUR  USTACIN  YAZILARI

> > > > MÜTLƏQ OXUYUN !!!

“YAZARLAR”  JURNALI PDF

YAZARLAR.AZ
===============================================

<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və  WWW.USTAC.AZ >>>> 

Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93   E-mail: zauryazar@mail.ru

DƏRDİM

Mənim ağrılarım özümə təndi,
Başımda dumandı, gözümdə çəndi,
Bağlanmır bərəsi, açılmır bəndi,
Üst-üstə yığılır, çox olur dərdim.

Eşitmir, anlamır, qanmır dəlitək,
Gəlib dincliyimi sorur zəlitək,
Canımı, qanımı dədə malıtək,
Didir, yeyir, içir, tox olur dərdim.

Axtarsan tapılmaz, yoxdu tayından,
Fələk də baş açmaz haqqı-sayından.
Süzüb bir insafsız, yağı yayından,
Sinəmə sancılan ox olur dərdim.

Üfürüb içimdə köz ağardıram,
Kağızı qaraldıb, söz ağardıram.
Elə ki, üstünə göz ağardıram,
İncəlir, nazilir, yuxalır dərdim.

Arzular qəlbimdə çiçək açanda,
Ümidim dünyaya işıq saçanda,
Qəmim səngərini qoyub qaçanda,
Çəkilir, sovrulur, yox olur dərdim.

Müəllif: Qəzənfər Məsimoğlu

Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana

VAQİF SULTANLININ YAZILARI

ZAUR  USTACIN  YAZILARI

> > > > MÜTLƏQ OXUYUN !!!

“YAZARLAR”  JURNALI PDF

YAZARLAR.AZ
===============================================

<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və  WWW.USTAC.AZ >>>> 

Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93   E-mail: zauryazar@mail.ru

---

EHTİRAS

Narkotik ittihamıyla Vüsal adlı ucaboy, yaraşıqlı cavan bir kişini həbs eləmişdilər. Yaşdaş olardıq. İş gəlib çıxmışdı stolumun üstünə, – qərar verməliydim. Axşama yaxın katibə bir ərizəylə girdi otağıma. Baxdım ki, Vüsaldı, görüş istəyir.
–Cənab prokuror, mənə nə qədər iş görünür?
–Basın daşdan-daşa dəyib, bilməmiş olmazsan.
–Mən axı narkotik alverçisi deyiləm. Gizləmirəm, istifadəçi olmuşam. Vallah, onu da tərgidirdim.
–Burda istifadəçi və satan kimi sənədləşdiriblər.
–Nəyə deyirsiniz and içim, narkotik satan deyiləm. Şərləyiblər məni.
–Ocağı alışmamış söndürməliydin.
–Gücüm çatmadı.
–Hər halda narkotik çəkmisən!
–Onda gərək Amerikada gündə on min adamı tutub basalar dama.
–Niyə?
–Orda narkotikdən istifadə eləmək qadağan deyil.
–Ora Amerikadı, orda qanun var…
–Məni bağışlaya bilməzsiniz, cənab prokuror?!
–Bilərik.
–Hansı şərtlə?
–Qanunu pozmaqla.
–Pozun da.
–10 minin olsa, əlbəttə…
–10 minim olsaydı, burda nə gəzirdim?!
–İşinə bax.
–Bir təklifim var, amma… – dayandı.
–Təklifini de.
–Mənə “qeyrətsiz” deməzsiniz?
–Təklifini de.
–Barter əməliyyatı edə bilərik?!
–Burda əmtəəlik nə var ki?!
–Dirigözlü insan verə bilərəm sizə.
–Quldarlıq dövrü çoxdan keçib?!
–Cənab prokuror, vallah, heç nə dəyişməyib, elə alver alverdi.
Diqqətlə gözlərinin içinə baxdım.
–Bacımı verə bilərəm.
Belə təkliflər məndən ötrü göydəndüşmə olmadığı üçün sakitcə soruşdum:
–Sən yaşda adamın bacısı cavan olmaz.
–Kiçik bacımdı, ərə də getməyib, 22 yaşı var. Mənim bu hərəkətimi qəbahət say¬ma¬yın. Tarixdə belə ha¬disələr çox olub. Hətta şahlar belə başı salamat qalsın deyə, həyat yoldaşını üsyan başçısına bağışlayıb.
İş gününün sonuna yaxın katibə mesaj yolladı mənə: “Bir qız gəlib.”.
“Buyursun.”.
Gözəl bir qız girdi içəri. Kimliyini bilsəm də, söhbətə bəhanə üçün soruşdum:
–Kimsən, adın nədi?!
Başını aşağı saldı.
–Vüsalın bacısı deyilsən ki?!
Üzümə baxıb, gözünü yerə dikdi.
Qız xoşuma gəlsə də, Nəsirəddin Tusinin “Axırı ziyan gətirən xeyirdən qaç” fikrini yadıma salıb, qorxdum:
–Get, bala, bu iş sənlik deyil.
Qız başını dik qaldırıb, heyrətlə üzümə durdu:
–Gedə bilmərəm!
Mat qaldım:
–Niyə?!
–Qardaşım başımı kəsər!
Gülümsədim:
–Qardaşını gedər-gəlməzə göndərərəm!
–Allah eləməsin!
Zəngi basdım:
–Qızı yola sal.
Deyərdim ki, qız candərdi çıxdı otaqdan.
Səhəri günü təzəcə işə başlamışdım ki, mesaj gəldi: “Cənab prokuror, bir xanım görmək istəyir sizi.”.
Cavanlar kimi “Ok”. yazdım.
Qapı açıldı, Əsl Şərq xanımlarına məxsus bir gözəl girdi içəri, – ucaboy, dolubədənli, kök demək olmazdı, çatmaqaş, yumrusifət. Yanaqları da… Elə bil gülöyşə narını dənələyib yeyəndən sonra şirəli əlini çəkmişdi yanaqlarına.
Bunu da qıza verdiyim mənasız sualla qarşıladım:
–Kimsən, adın nədi?!
–Vüsalın həyat yoldaşıyam, adım da Mələkdi.
Gözəlliyi qarşısında özümü saxlaya bilmədim:
–Doğrudan da mələksən!
–Nə olsun, bəxtim ki, mələk deyil!
–Bəxt yazanın qadasını alım, itə mələyi yazır, mələyə iti.
Dinmədi.
–Öz istəyinlə gəlmisən?!
–Əlbəttə… yox.
–Onda burda nə işin var?!
–Göndəriblər!
–Könülsüz tikə boğazdan keçməz. Gedə bilərsən!
Gəlin həyəcana düşdü:
–Yox-yox, nə danışırsınız, gedə bilmərəm?!
–Niyə?!
–Vüsal başımı kəsər!
Elə səhəri günü bu Şərq gözəliylə bağ evimdə görüşdüm. Hətta həyat yoldaşının azadlıq istəyini bir ay da gözündə qoydum. Mələkdən doya bilməsəm də, verdiyim sözə əməl eləməliydim. Həpsxanadan çıxan günü Vüsal prokurorluğa da gəlmişdi ki, təşəkkürünü bildirsin mənə, qəbul eləməmişdim.

---

Az qala hər həftə Mələklə görüşürdük. Hiss eləyirdim ki, məndən razı qalır. Bacardığım qədər səxavətlə yola salırdım. Amma pis bir cəhəti vardı – çıxarırdım ki, pul ve¬rəm, əlimdən qapırdı.
5-6 aydan sonra gördüm həyat yoldaşım mənə çəp baxır. Bir gün də səsini atdı başına:
–Özgəsinin haramıyla günlərin necə xoş keçirsə, evdə halalına hünərini göstərə bilmirsən!
–Bu nə sözdü, ay qız?!
–Həqiqət!
–Bəlkə “böhtan” demək istəyirsən?!
–Yadında saxla ki, yerin də qulağı var!
–Qulağı var, dilini də göstər.
–Dili qarnımdadı, darıxma, tezliklə şoka düşərsən, inşəllah!
Barmağımı dişlədim.
–Küpəgirən səni yoldan çıxarıb!
–Hansı küpəgirən?!
–Süpürgəçini deyirəm, Nailəni, pinti köpəkqızıydı, qovmuşam bağdan, o da mənə böhtan atıb.
Həyat yoldaşım mənalı-mənalı üzümə baxıb, şaqqıldayıb güldü.
–Bu nə gülüşdü, ay qız?!
–Niyə tələsiyirsən, səsini eşitdin, dadını görərsən?!

---

Bir gün də işdən qayıdanda, baxdım ki, Lələ köçüb, yurdu qalıb – nə arvad, nə uşaq.
–Sədaqət!
Qulluqçu yerdən çıxmış kimi qarşımda dayandı.
–Hanı Sevinc, hanı Murad?!
–Siz evdən çıxan kimi, Sevinc əlində çemodan, uşagı da alıb yanına, getdi.
–Bilmədin ki, hara getdilər?
–Ha soruşdum, demədi.
Fikir məni götürdü.
Qonaq otağına girəndə ilk gözümə dəyən seyf oldu. Kodu yığıb, qapısını açdım.
–Oh!… – dizi üstə çökdüm. –50 min dollar və zinət əşyaları yoxa çıxmışdı. Üstəlik də 10 ildən sonra qırx qurbanla tapdığımız yeganə oğlumuz.
Bir həftə özümdə-sözümdə olmadım. Bir gün Türkiyədən mesaj gəldi telefonuma: “Sən də adını kişi qoy¬mu¬san. Hünərin-zadın da yox idi, ay yazıq. Hardan olaydı ki, onun-bunun arvadıyla yatıb-dururdun. İndi baxıram, mən ərdə olmamışam ki! Ərin nə olduğunu indi görürəm! Uzun sözün qısası, Mələyə salam deyərsən!
Başımı elə itirmişdim ki, Mələyin kim olduğu da yadımdan çıxmışdı:
–Mələk kimdi?
–Vüsalın keçmiş həyat yoldaşı!
–Vüsalın…
–Bəli, Vüsalın.
–Vüsalı hardan tanıyırsan?!
–Niyə də tanımayım?! O, indi mənim həyat yoldaşımdı…
Telefon əlimdən düşdü.
05-07.10.2023

Müəllif: Qəşəm İsabəyli

Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana

VAQİF SULTANLININ YAZILARI

ZAUR  USTACIN  YAZILARI

> > > > MÜTLƏQ OXUYUN !!!

“YAZARLAR”  JURNALI PDF

YAZARLAR.AZ
===============================================

<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və  WWW.USTAC.AZ >>>> 

Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93   E-mail: zauryazar@mail.ru

Son dönem!

kaydet, kaydet
“Asi şairin coğrafyalara isyanı”
Sessizlik ve sürgün

Son damlanın şairiydi
“Onun tek suçu hayatta kalmak ve hayatta kalmak isteyenleri hayatta tutmaya çalışmaktı.”

Yüzyıllar boyunca çorak yollarda çıplak ayakla yürümüş, cebinde bir hazine saklıyormuşçasına özenle taşıdığı, üzerinde 23 rakamı yazılı isimsiz bir karttan başka hiçbir şeyi olmayan bu şair hakkında her şeyi yaz.

Her asrın güneşi altında gömleği bütün susuz kıyıların sazlıklarında asılı bekler.

Yatağı bazen Yemen’de, bazen İran’da, bazen Afganistan’da, bazen Filistin’de, bazen Beyrut’ta, bazen Suriye’de, bazen Maraş’tadır.

Zorbaların şarkılarından korkma sakın;

Ben bir kabilenin ölülerine karanfil atanlardan değilim.

Karanlık gecelerin korkusu ve susuzluğu
Beyninde şımarık düşüncelerin büyümesine izin verme

Kâinatın kirli defterinin son sayfalarının yüreğini kirletmesine izin vermeyen bu zavallı şairi yaz, yaz ki asırlar okusun.
Fakirler parayla ekmek alırken
Un ambarını zenginlerin evlerine taşıdığını da unutmamış bir şairdi.

Korkma, özgür doğdun, uzaktaki insanların ne düşündüğünü umursama.

Söz hakkını gasp edenler..
En güzel odalarda uyurken dikenlerin üzerinde yatanları düşün .
Görünmeyen dertleri ve tüm gerçekleri korkmadan yaz
Allah şahidim ki, eğer ağaçların kökleri kendilerine dokunan kirli elleri bilseydi, döktükleri gözyaşları ırmakları doldururdu.

Yaz korkma,sen Babil’sin, sen Sümer’sin, sen Mezopotamya’sın, kimseye ait değilsin.

Hayatını çantasında taşıyan bu şairin hikâyesini yaz.
Allah onu en güzel dualarla annesinin kollarına vermişti .
Daha doğmadan annesine müjdelenmiş bu şair hakkında her şeyi yaz.

Sonsuz dünyalar ve bir bütün olarak dünya olmak isteyen bu zavallı şairin ağzından çıkan her sözü yaz.
“Söylenenleri tek kelimeyi bile atlamadan, yankı korkusu olmadan yaz. İnsanlık adına ölüme bile korkusuzca direndiğini yaz.

Haydi yaz, yaz ki çağlar boyunca haksızlığa uğrayan bu şairi herkes okuyabilsin

04/10/2023-Paris.

#carolinelaurentturunc

MÜƏLLİF: CAROLİNE LAURENT TURUNC

CAROLİNE LAURENT TURUNÇ

CAROLİNE LAURENT TURUNC

Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana

VAQİF SULTANLININ YAZILARI

ZAUR  USTACIN  YAZILARI

> > > > MÜTLƏQ OXUYUN !!!

“YAZARLAR”  JURNALI PDF

YAZARLAR.AZ
===============================================

<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və  WWW.USTAC.AZ >>>> 

Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93   E-mail: zauryazar@mail.ru

Ruhsal uyanış !

Ruhsal uyanış çoğu insanın hayalini kurduğu bir yolculuktur.
Ancak bu mutlaka fiziksel bir yolculuk olduğu anlamına gelmez.

Ruhsal uyanış, sınırların ötesine geçerek bir sonraki evrimsel adıma yükselme süreci olarak da ifade edilebilir.

İnsan hayatı boyunca çok az şey deneyimlemiş kişidir.
Aslında Uyanış kadar derin ve dönüştürücü bir algıyı tüm gerçekliğiyle sınırların ötesine taşıyabildiğini biliyoruz.
Ve ruha pek çok fırsat sunabileceğini

Örneğin cehaletin insan doğasını gölgelediğini, derinden yaraladığını, bilinç düzeylerini karanlığa sürüklediğini hepimiz sıklıkla fark ederiz.
İşte bu noktada Ruhsal Uyanış devreye giriyor.
Kişiyi gelişim ve dönüşüme dahil ederek ivme yaratır
Spiritüel Uyanış yolculuğumuzun vizyonunu yaratmak ve yeniden başlatmak
Ruhsal uyanış aşamaları ve süreçlerinin bir yol haritasını oluşturur
Bir anlık bir maceraya, bir çağrıya, uzak diyarlara yolculuğa, masumluğa, ölüme, ölümden dönüşe kadar işlevi devam eder ve hatta bedenin ölümünden sonra ruh başka bir bedende dolaşırken ruhla başka bir bedende birleşir.

Ayrıca, Ruhsal uyanış veya dönüşüm bir kez meydana geldiğinde geri dönüş yoktur. Gözlerinizi açtığınızda, ne kadar inkar etmek isteseniz de, sizi çağıran yüksek gerçekliğe gözlerinizi kapatmayacağınızı göreceksiniz.

Bu noktada kendinizi dünya görüşünüzü yeniden çerçevelemenize veya yeniden şekillendirmenize yardımcı olacak yeni bir felsefe, farklı bir gelenek veya pratik bir yol aramaya başlarken bulursunuz çünkü bir kişinin kendi düşüncesi hakkındaki düşünceleri okyanusun derinliklerinin ötesine uzanır.

Yolunuzu bulduğunuzda, düzenli uygulama, çalışma ve disiplin sizi daha büyük farkındalığa ve vizyona yönlendirecektir.
Yolun iniş ve çıkışlarına aşina, kendini adamış gezginler gibi olduğunuzu keşfedersiniz.

Bu aşamanın belirleyici faktörü, kimliğinizin dışsal konumundan (ego tatmini gibi) kurtulmaya başlaması ve içsel referanslara (sakinlik, sezgisellik, çekirdek benlik) güvenmeye başlamasıdır. Bilincinizi genişletme konusunda kendinizi cesaretlendirdikçe, aynı zamanda kendinizi insan hayatı yaşayan ruhsal bir varlık olarak görmeye ve hayatı dolu dolu deneyimlemeye başlarsınız.

Farkındalığın genişlemesine, ruhsal ilerlemeye, ilerleme yoluna, kaygısız bir mutluluk ve neşe duygusuna doğru ilerledikçe, karşılaşacağınız ipuçlarını dikkate alarak daha olumlu bir yöne doğru ilerler ve daha fazla iletişim kurmaya başlarsınız.

Çünkü Ruhsal Uyanış zamanın, bilginin, formun ve değişimin alanı ve odak noktasıdır. Bu aynı zamanda bilinçaltının boyutudur ve kişinin gelişmiş psişik yeteneklerin bulunduğu yerlere erişebileceği yerdir.

Uyanışın büyük boyutu, sonsuzluk alemi. Çoklu zaman çizelgeleri ve hepsinde aynı sabitin bulunma olasılığı. Bunlar bilinçdışı zihnin boyutlarıdır. Ruhun farkındalık düzeyinde ortaya çıkışı Kalıcı değişime giden yol, üstlenebileceğiniz en büyük maceradır.

Ayağınızın ucundan başladığını fark ettiğinizde büyük bir ayrıcalığa sahip olduğunuzu, tüm evrenin her anına tanıklık edebildiğinizi anlayacaksınız.

07/10/2023-Paris.

#carolinelaurentturunc

MÜƏLLİF: CAROLİNE LAURENT TURUNC

CAROLİNE LAURENT TURUNÇ

CAROLİNE LAURENT TURUNC

Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana

VAQİF SULTANLININ YAZILARI

ZAUR  USTACIN  YAZILARI

> > > > MÜTLƏQ OXUYUN !!!

“YAZARLAR”  JURNALI PDF

YAZARLAR.AZ
===============================================

<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və  WWW.USTAC.AZ >>>> 

Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93   E-mail: zauryazar@mail.ru

TANRIDAN OLSUN

Bir kimsə kimsəyə olmasın möhtac,
Ən muskin, ən ağlr hissdir ehtiyac,
Həm “qılınca çapar ” söyləmişlər ac,
Adamın ruzisi Tanrıdan olsun!

Gözünü, könlünü tutunca sərvət,
Varlının qəlbində olmaz mərhəmət,
Odur ki, yan keçər ondan kəramət,
Adamın ruzisi Tanrıdan olsun!

Özündən asılı deyilsə seçim,
Səfalət köz kimi yandırar için,
Üstündə nimdaşlıq, adı min biçim,
Adamın ruzisi Tanrıdan olsun!

Aqilə, alimə, deyilsə zirək,
Var- dövlət Allahdan verilsin gərək,
Nuş olmaz minnətlə yeyilən çörək,
Adamın ruzisi Tanrıdan olsun!

Yoxsulun qisməti rəzalət olar,
İmanı seçincə fəzilət olar,
Döyüşdə qazilik, şəhadət olar,
Adamın ruzisi Tanrıdan olsun!

Varlıdan, kasıbdan olsa cəmiyyət,
Orda olmaz iman, olmaz ədalət,
Dövlətli artınca, artar cəhalət,
Adamın ruzisi Tanrıdan olsun!

08. 09. 2023.

Müəllif: Təvəkkül GORUSLU

TƏVƏKKÜL GORUSLUNUN YAZILARI

Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana

VAQİF SULTANLININ YAZILARI

ZAUR  USTACIN  YAZILARI

> > > > MÜTLƏQ OXUYUN !!!

“YAZARLAR”  JURNALI PDF

YAZARLAR.AZ
===============================================

<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və  WWW.USTAC.AZ >>>> 

Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93   E-mail: zauryazar@mail.ru

Çətirli küçə
(Hekayə)
Ürəyimdə mühakimə edərək əməlli-başlı aaa BM l,,məhkəmə qurduğum anda ondan ismarıc alıram. “Saat 8-də səni çətirli küçədə gözləyəcəm”.
Ağlımda getməməyi qərarlaşdırsam da, ürəyim dərhal “gedəcəksən” deyir. Əlüstü hazırlaşıam. Həm də bu dəfə daha baxımlı olmağa çalışıram. İstəyirəm daha çox xoşuna gəlim. Amma ağlımda tamam başqa şeylər planlaşdırmışdım. Ağıl da ki, nə ağıl…Ağlım olsa, dəli-divanə olub arxasınca sürünmərəm ki…
Demək, bu şəhərdə də çətirli küçə varmış. Səyahət etdiyim yerlərdə rast gəlsəm də, yaşadığım şəhərdə belə küçə olduğunu bulmirdim. Özü də lap yaxınlıqda imiş.
Onun dediyi vaxtdan xeyli əvvəl gəlib çətirli küçəni dolaşıram. Qəribə ruhu varmış bu küçənin. Əhvalım xeyli yüksəlir. Halbuki bura gələndə ürəyimdə xeyli müəmmalar, tərəddüdlər vardı. Tərəddüdlərim də səbəsiz deyil. Son vaxtlar o,mənə qarşı əməlli-başlı soyuq və laqeyd olub. Tez-tez itib- batır. Sonuncu görüşümüzdən sonra isə düz bir aydır, nə zəng edib, nə də bir ismarıc yollayıb.
Küçəni dolaşaraq onun hansı tərəfdən gələcəyini müəyyənləşdirməyə çalışıram. Uzaqdan görüncə ürəyim çırpınır. Hələ canıma xoşbəxtliyə oxşar bir duyğu da yayılr. Düz üstümə gəlir. Həmişə belədir, itib batandan sonra heç nə olmamış kimi xoş əhvalla geri dönür.
Onu görüncə ürəyim döyünür, “hardasan qaçqın?”deməkdən özümü saxlayammıram. Eşitməməzliyə vurur. Deyəsən, heç ciddiyə almır. Mısmırığımı sallayıram. Küçənin başındakı xudmani bir restoran- kafeyə üz tuturuq. Kafenin qapısındakı gözətçi də, sarısaçlı xidmətçi qadın da onu ehtiramla qarşılayır.
Yenə də dilimi dinc qoymuram:

• Deyəsən, kafedəkiləri əməlli- başlı tanıyırsan axı?..
  -Dostlarla hərdən gəlib əyləşirik- burnuma çırtmayla vurur.
  Kafenin künc tərəfində əyləşirik. Beynimi işə salır, planlar qururam. İstəyirəm birbaşa diqqət mərkəzində olum. Gözlərini məndən çəkməsin. Kompliment, sevgi etirafları, filan gözləyirəm. Gözlərinin içinə baxıb gülümsünürəm. O isə gözlərini uzağa zilləyib. Deyəsən, fikri başqa yerdədir. Amma gözlərinin içi gülür. Belədə içimə qəzəb dolur. Necə deyərlər, mərdi-mərdanə, düzü-düzünə hücuma keçmək istəyirəm. Üzünə baxıram. Açıq-aydın görünür ki, əhvalı yuxarıdır. “Döyüş ruhum” öz-özünə sönür. Əlini atıb saçıma sığal çəkmək istəyir, başımı qaçırıram. Təəccüblə üzümə baxır:
  -Çətirli kafe ciddiyəti sevməz…
  -Amma mən ciddi münasibətləri sevirəm. Məsələn, bir aydır yoxa çıxmağın heç də ciddi sayılmaz. Ümumiyyətlə, son vaxtlar neçənci dəfədir itib –batırsan. Deyəsən, “İtib –batırsan” sözü heç də yaxşı səslənmədi. Ürəyinə toxunmaq istəmirəm. Bir qədər duruxub söhbəti davam etdirirəm:
  –Bir sözlə, mən münasibətlərimizin aydınlaşmasını istəyirəm. Mən istəyirəm ki… Deyəsən artıq nələrsə baş verir.Özüm də özümə mat qalıram.
  O, gözləriylə ofisantı axtarır, hiss edirəm ki, mənə qulaq asmır.
  Qalib görünmək istəyim yenə də suya düşür. Nümayiş etdirmək istədiyim qətiyyət- filan heç cür alınmır. Daxilən məğlub olduğumu qəbul edir və özümə əməlli-başlı qəzəblənirəm.
  Ofisant qadın bizə yaxınlaşır. Əlində tutduğu sinidəki billur qədəhləri və növbənöv yeməkləri masanın üzərinə düzür. O, qədəhlərə qırmızı şərab süzür. Şən səslə qədəhini yuxarı qaldırır.
• Öz sağlığımıza! Dedi-qodular, giley-güzarlar bu andan bitdi! Həyat gözəldir!
  Qədəhimi yuxarı qaldırıram. Həmişəki kimi dodağıma toxundurub yerə qoyuram. O isə qədəhini başına çəkib dalğa-dalğa süzülən musiqi sədaları altında yerində yırğalanaraq ağappaq nimçələrə yemək çəkir.
  Əslində, mən sakit bir yerdə əyləşməyimizi istəyərdim. Adam balası kimi söhbətimi edərdim. Diqqəti də məndə olardı. Ayda-ildə bir dəfə görüşürük. Odur ki, qəsdən dinib danışmıram. Bir qədər də dinib danışmasam mütləq diqqətini çəkəcək. Özümü sıxıram. Amma heç vecinə də deyil! Deyəsən susmaq işə yaramır… Bu dəfə başqa tərəfdən diqqətini çəkmək istəyirəm. Həm də gərgin olmağımın səbəbini sığortalamaq üçün söhbətə tamamilə başqa səmtdən başlayıram:
• Bilirsənmi, nə fikirləşirəm? Heç mübariz olmaq da bir şey deyilmiş… Son günlər adamlarla aramda gərginlik yaranıb. Heç cür qəbul edə bilmirəm onları, başa…
  Qoluma toxunur.
  -Ən yaxşısı budur rəqs edək, kefimiz açılsın.
  Ayağa qalxıb ortada rəqs edənlərə qoşuluruq. Rəqs edərkən o, məni özünə tərəf çəkir, nəfəsini üzümdə hiss edirəm. Az qala xoşbəxt olmaq, fərəhlənmək üçün qanadlanıram. Aramızdakı hərarət dalğa-dalğa canıma yayılır, bədənim gizildəyir. Mən xoşbəxtəm!
  Az sonra isə içimdəki müəmmalar, şübhələr yenidən baş qaldırır, qollarımdan yapışan bu adamın məndən uzaq olması hissi canıma yayılır.
  Evə çatan kimi tuflilərimi çıxarıb hərəsini bir küncə tullayıram. Deyəsən, bu adam məni ciddiyə almır. Görəsən, onun üçün nə qədər əhəmiyyətliyəm? Aramızdakı tarazlıq nə qədər pozulub? Yaxud onun həyatının harasındayam? Guya birdəfəlik soruşacaqdım. Ortada çözüləsi çox şey vardı. Danışmalıydım axır ki…Aydınlaşdırmaq olardı hər şeyi.
  Amma bu çətirli küçə nədənsə məni yaman çəkdi…
  Düz bir həftə sonra yenidən çətirli küçəyə yollanıram. Küçədə gəzişərək onu düşünürəm.
  Küçənin başındakı restoran-kafenin işıqları yanıb sönür. Nədənsə, ürəyimdən içəri daxil olmaq keçir. Dərhal özümə qadağa qoyuram: olmaz! Amma içəri daxil olacam! Ürəyimdən keçdisə qurtardı. Özümü də tanıyıram axı… Bir qədər tərəddüddən sonra qərara alıram ki, əyləşib bir stəkan çay, yaxud bir fincan kofe içməkdə heç bir qəbahət yoxdur. Sadəcə olaraq, qapı tərəfdəki küncdə əyləşmək, diqqətdən uzaq olmaq lazımdır. Masamı gözümlə işarələyib küncdə əyləşirəm. Sarısaçlı ofisant qadın masaya yaxınlaşır, üzünə gülümsünürəm. Kofe sifariş edirəm. Yanaşı masada əyləşən kişi gözlərini üzümə zilləyir, baxışlarımız rastlaşdıqda gülümsünür, diqqətimi çəkməyə çalışır. Əhəmiyyət vermirəm. Restoranın alaqaranlığına gözüm alışandan sonra onunla əyləşdiyimiz masanı axtarıram. Gözümü sıralanmış masalara gəzdirirəm. Birdən-birə sanki elektrik cərəyanına toxunuram. Bədənimdən bir gizilti keçir. Ürəyim sürətlə vurur. O, gənc bir qızla üzü divara sarı əyləşib. Şirin-şirin danışıb gülürlər. Hiss olunur ki, əhvalları gözəldir. Qızın üzü mənə tərəf olduğundan ürəyim döyünə-döyünə əməlli başlı nəzərdən keçirirəm. Etirafımdan xoşlanmasam da, deyim ki, yaraşıqlı qızdır. Dodağını al qırmızı rənglə boyaması nəzərə alınmasa, zövqlə bəzənib. Qız cingiltili səslə gülür. Gülüşü o qədər cingiltilidir ki, hətta masadakı billur qədəhlər bu səsdən çilinglənə bilər. Sonra qırmızı şərabla dolu qədəhləri yuxarı qaldırırlar. O, hündürdən: “sənin sağlığına” deyir. Qız şərab rəngli dodaqlarını qədəhə toxundurur, sonra şərabı başına çəkir.
  Yenidən gülüş səsləri eşidilir. Sonra musiqi sədaları altında rəqs edirlər. Eynən keçən həftə bizim rəqs etdiyimiz musiqidr. Hətta aralarındakı hərarəti də hiss edirəm. Bu hərarət alova çevrilib canımı yandırır. Ürəyimə sərhədi bilinməyən qısqanclıq dolur. Mənə elə gəlir ki, dünyada onlardan xoşbəxt cütlük yoxdur. Yox, daha bir dəqiqə də burda dayanmaq olmaz!.. Bir az da burada qalsam ölə bilərəm!
  Kofe fincanımı nəlbəkiyə qoyub astaca ayağa qalxıram. Restorandan çıxıram. Demək belə… Özümü məğlub edilmiş döyüşçüyə bənzədirəm. Al qırmızı pomadalı qız məni məğlub edib. Məni döyüşsüz şil-küt ediblər, yerlə-yeksanam. Mən dünyanın ən məğlub insanıyam. Məni öz sevgimdən diksindirdilər. Lap elə bəxbəxtəm də deyə bilərəm. Kafedə səslənən musiqini zümzümə edirəm. Dənizin sahilinə düşürəm, xeyli gəzişirəm. Ürəyimdəki təlatümə baxmayaraq beynim aydın şəkildə düşünür. Bu dəfə açmaq istədiyim kələfi daha soyuq başla didişdirməyə çalışıram. Bəlkə də, heç nə dəyişməyib, o elə əvvəldən belə imiş… Sadəcə olaraq açıqlamaq zamanı indi yetişib. Bəs münasibətimiz? Aha, deyəsən onun da cavabını tapıram. Görünür, nə vaxtsa xoşuna gəlmişəm, İndi marağı azalıb… Vəssəlam özlüyümdə hər şeyi çözürəm. Bəs elədirsə, niyə tamamilə çəkilib getmir…Tez-tez heç nə olmamış kimi geri qayıdıb özünü sevdirə bilir… Müəmma də elə özünü sevdirə bilməsindədir…
  Yolboyu fikirlər beynimi döyəcləyir. Yaxşı, bu adamla nə edim? Bir çıxış yolu, bir çözüm olmalıdır axı…
  Bəlkə, bundan sonra gələn zənglərinə, ismarıclarna cavab verməyim? Telefonumu söndürüm, itib batım, sakit və səssiz bir-birimizin həyatından yox olaq?.. Onsuz da gec, ya tez bu olmalıdır. Ayrılıq gözəniləndir…Adam hissə-hissə, damla-damla soyuya bilir… Birdən bacarmasam? Ürəyimdən siləmməsəm? Lənət şeytana!
  Uzun çək-çevirdən sonra ona ismarıc yazıram: “Artıq aramızda soyuqluq mövcuddur. Ötən hər bir dəqiqə, hər bir saat bizi bir-birimizdən uzaqlaşdırır. Yəqin ki, fərqindəsən.Sənin soyuqluğun və bəzi başqa faktlar çox şeydən xəbər verir. Düşünürəm ki, ayrılmağımız qaçılmazdır. Odur ki, gecikdirməsək yaxşıdır!..” Barmağımla telefonun düyməsinə toxunub mesajı göndərirəm. Vəssəlam! Rahat nəfəs alıram. Çox keçmədən cavab gəlir.
  “Sabah işdən çıxarkən məni gözlə! Mütləq gözlə!”
  Yenə də məni qərarsızlığa atır, yenə də ümidləndirir.Ürəyimdə saralıb qurumaqda olan ümid toxumları yenidən cücərməyə başlayır. Bəlkə, heç görüşməyim. Demişdim axı güclü olmaq, qətiyyət, filan… Amma onu kafedə başqasıyla gördüyümü açıqlamalıydım. Yəqin özü anlayacaq. Elə şeylər var ki, onlar dillə deyilmir, hiss etdirilir…
  Səhər evdən çıxarkən ürəyimdə işdən sonra onu gözləyib gözləməyəcəyimi çək-çevir edirəm. Bir qərara gələ bilmirəm. İçimdəki bir səs isə “gözləyəcəksən!” deyir.
  Binamızın tinindən keçərkən hiss edirəm ki, məni izləyən var. Kölgəsindən tanıyıram, hər səhər rastlaşdığım Qaraşın oğlandır. Elə bilir ki, onu görmürəm. Ürəyimdə “mənim Məcnunum” deyərək hər dəfə məzələnirəm onunla. Yenə də həmişəki kimi, bnanın tinində dayanıb baxışlarıyıa məni ötürür. Hər gün dayanacaqdan yola salır, amma yaxınlaşıb bir kəlmə də demir. Bu oğlan hətta bir dəfə az qala məni ölümdən də qurtarıb. Küləkli bir gündə qulaqcığımı külək alıb birbaşa böyük magistral yolun ortasına atmışdı. Anidən özümü yola ataraq qulaqcığı götürmək istəyərkən özünü irəli atıb qolumdan yapışmışdı. Cəld hərəkət etməsəydi, bəlkə də, sürətlə tindən çıxan böyük yük maşınının altına düşəcək, asfalta yapışacaqdım. Deməli, bu adam mənim qəhrəmanımdır. Lap filmlərdəki kimi… Amma heç dəyişmir, qəhrəmanım yenə də əvvəlki kimi sakit və təmkinlidir. İnadla məni izlədiyini hiss etdirməməyə çalışır. Birinci dəfədir ki, düz yaxınlığında dayanıb salamlaşıram. Deyəsən, özünü itirir. İlk dəfə diqqətlə üzünə baxıram və ürəyimdən keçir ki, yaraşıqlıdır. “Onun yaraşığından sənə nə?” dərhal özümü yığışdırıram. Ehmalca salamlaşırıq.
  Gözlədiyim marşrut görünmür, bu gün nədənsə xeyli ləngiyir. Narahatlıqla dayanacaqda o tərəf-bu tərəfə var-gəl edirəm.
  Və budur, Qaraşın oğlan dillənir. Deyəsən, axır ki, tilsimi qırır:
  -Bağışlayın, sizin gözlədiyiniz marşrut öz xəttini dəyişib, yoldakı nasazlıq üzündən, daha bu küçədən keçmir. Odur ki, yolunuzu dəyişməlisiniz.
  “Paho! Mənim yolumu dəyişib dəyişməyəcəyimdən sənə nə?” demək istəyirəm. Amma demirəm.
  -Barı xəbərdarlıq edərdilər-deyə söylənirəm.
  Üzünə baxıram.
  -Nədən bildiniz ki, mənim marşrutum hansıdır?
  Gülümsünür. Qeyri-ixtiyari mən də gülümsünürəm.
  O biri küçəyə keçirəm. Bir söz demədən o da mənim yanıma düşür. Qoşa addımlayırıq. Nədənsə, etiraz edə bilmirəm. O, durmadan danışır, sehrlənmiş kimi dinləyirəm. Mənə elə gəlir, çoxdanın tanışıyıq.
  Qaraşın oğlan çox xoşbəxt görünür.
  -Açığını deyim, xeyli müddətdir izləyirəm, nə gizlədim çox xoşum gəlir səndən. Səhərlər səni ötürməsəm sanki bütün günüm boş keçir.
  O susur. Az qalıram Qaraşın oğlanla davaya çıxım. Nədənsə onun susqunluğu məni qəzəbləndirir. Düz gözlərinin içinə baxıram: “hə nə oldu, danış!”
  O isə deyəsən açıq və qısa danışmağı sevir.
  -Doğrusu, heç özüm də anlamıram… Hər gün yaxınlaşıb ürəyimi açmaq istəyirdim, amma alınmırdı. Bir də ki… elə şeylər var ki, dillə deyilmir, hiss etdirilir.
  Başımı tərpədib razılığımı bildirirəm.
  Birdən o, dayanıb üzünü əks səmtə tutur.
  -Bəlkə, çətirli küçəylə gedək, qəribə ruhu var o küçənin.
  Təəccüblə üzünə baxıram. Az qalıram deyim ki, mən də belə düşünürəm, Qaraşn oğlan! Ruhlarımız çox yaxındır, xəbərin varmı?
  Küçənin başındakı meydanı dolanıb çətirli küçəyə çıxırıq. Hardansa canıma qəribə bir rahatlıq axır. Bu rahatlığın içərisində özümün də anlamadığım bir arxayınçılıq, əminlik var. Külək çətirləri astaca yellədir, göyün üzü görünür.
  Üzümü göyə tuturam:
  -Çətirli küçənin mühafizəsində boşluq var. Göyün üzü görünür.
  Gülümsünür.
  Mənzil başına çatıb sağollaşmaq üçün üz-üzə dayanırıq. Qaraşın oğlan həyəcanla nələrisə anladır, sanki sözünü kəsəcəyimdən qorxur. Onu çox gözəl anlayıram. Amma mən çox qərarsızam. Qaraşın oğlanla üz-üzə dayansam da, yenə də onu düşünürəm, fikrim axşam ona yazdığım ismarıcın yanına uçur. ** *

İşdən çıxıb onu gözləyirəm. Axşam ismarıcda yazmışdı ki, mütləq gözlə! Dediyi vaxtdan xeyli ötsə də, hələ də görünmür. Amma gözləməkdə israrlıyam. Sona qədər gözləyəcəyəm! Bəlkə də, elə bu da sonuncu görüşümüzdür, yəqin ki, yaxşı xatirə buraxmayacaq. Bəlkə də birdəfəlik ürəyimdən siləcəm. Amma yenə də olsun… Necə də olsa görüşəcəyəm!
Birdən- birə göyün üzü tutulur, yağış yağmağa başlayır, getdikcə şiddətlənir. Səhərki havaya baxanda heç deməzdin ki, yağış yağar.
Damlalar bərkiyərək sökülməsi nəzərdə tutulmuş əyri, yapalaq damların qırmızı örtüyünü inadla döyəcləyir. Başlarına çətir tutmuş adamlar ora-bura qaçışır, bir andaca səkidən, küçədən qeyb olurlar. Küçədə təkcə mən qalıram, bir də yaxınlıqda yerləşən maşın dayanacağının qoca gözətçisi. Qocanın dünya vecinə deyil, heç yerə tələsmir. Balaca otağında şəstlə əyləşərək yağışı seyr edir. Qoca birdən başını pəncərədn çıxarır, hökmlü səslə məni məzəmmət edir.
–Bu qədər yağışın altında dayanmaq olar?! Tamam islanmısan! Gəl, heç olmasa içəridə gözlə, yüz faiz xəstələnəcəksən!
Ürəyimdə söylənirəm: “bircə sən çatmırdın axı”.
Gülümsünərək mızldanıram.
– Heç nə olmaz!
-Heç nə olmaz, heç nə olmaz…
Qoca dodaqaltı deyinir, sonra sanki ultimatum verir:

• Barı özünlə çətir götürəydin! Hanı çətirin?!
  Bu dəfə məğlub səslə dillənirəm:
  – Çətiri heç xoşlamıram. Zəhləm gedir çətirdən.
  Qoca inadkarlığından əı çəkmir.
  – İstədin, istəmədin dəxli yoxdur! Qadının həmişə çətirə ehtiyacı olur!
  Yox bir, çətir! Ürəyimdə qocaya söylənirəm.
  Yağışın altında boş küçə ilə gəzişirəm.
  Təpədən dırnağadək islanmışam. Onun dediyi vaxtdan artıq iki saat keçib, hələ də yoxdur. Amma yenə də inadla gözləyirəm. Qəzəbdən, inaddan daha çox özümdən mazoxistcəsinə intiqam almağa çalışıram. Düşünürəm ki, nə qədər çox əzab çəksəm, o qədər güclü və qərarlı ola bilərəm. Hiss edirəm ki, dişim-dişimə dəyir, titrəyirəm. Qoca düz deyirmiş, yəqin ki, belə yağışdan sonra xəstələnəcəyəm. Başımı qaldırıb göyə boylanıram. Göyün üzü boz rəngli toz dumana bürüb. Bu an mənə elə gəlir ki, yağış mənə görə yağır və ondan çıxmağa gücüm çatmayacaq. Bəlkə də, elə bu yağışın altında öləcəyəm.
  Birdən-birə sanki başımın üstündə günəş doğur. Bu nədir yağış necə kəsdi? İndicə göydən su axırdı axı. Amma indi hər tərəf qupqurudur, yağış kəsib, hava isinib. Hələ göyün rəngi də dəyişib, al- əlvandır. Başımı qaldırıb yuxarı boylanıram. Üzərimdəki göy qurşağını andıran, rəngləri bir- birinə qarışmış yarımşəffaf örtüyün çətir olduğunu anlayıram. Səhər məni ötürən Qaraşın oğlan ərklə çətiri mənə uzadır, sonra qayğıkeşliklə dillənir:
  – Götür, əməlli-başlı islanmısan- üzünü göyə tutur -bu yağış deyəsən kəsənə oxşamır.
  Bir söz demədən soyuqdan buz kimi donmuş əlimi uzadıb çətiri götürürəm.
  Qaraşın oğlan qoluma toxunur:
  -Gedək!
  Yenə də qoşa addımlayırıq.
  Qoca gözətçi pəncərədən başını çıxardıb bizə baxır,məmnunluqla gülümsünür.
  Qaraşın oğlanla yanaşı küçənin başındakı meydana tərəf gedirik. İstiqaməti o seçir. Bu an tamamilə onun tabeliyindəyəm. Hansısa sehrli qüvvə məni öz ağuşuna alıb onun ardınca aparır. Meydanın o tərəfi isə çətirli küçədir.
  Yağış hələ də kəsməyib. İkimiz də susmuşuq. Yalnız ürəyimizin döyüntüsünü və çətirə çırpılan yağış damlalarının səsini eşidirik. Damlalar sanki məchulluqdan boylanan naməlum bir xoşbəxtliyin qapısını döyür…
  Doğrudan da, hər bir qadının başı üzərində bir çətirə ehtiyacı var. Siz də buna inanın!
  Bunu mən deyirəm sizə. Yağışın altında kifayət qədər islanmış, soyuq və ehtiraslı damlalara kifayət qədər bələd olan birisi söyləyir…
  İnanın!..

Müəllif: Narıngül NADİR

NARINGÜL NADİRİN YAZILARI

PDF>>>ZAUR USTAC UŞAQ ŞEİRLƏRİ

PDF: >>>>> ZAUR USTAC “QƏLƏMDAR-2”

PDF>>> ZAUR USTAC “BB” KİTABI

>>>> ƏN ÇOX OXUNAN HEKAYƏ <<<<

ZAUR USTACIN SATIŞDA OLAN KİTABLARI

“YAZARLAR”  JURNALI PDF

YAZARLAR.AZ
===============================================

<<<<<< WWW.USTAC.AZ və  WWW.BİTİK.AZ >>>>>> 

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

ANAM
Saçlarına düşsə də dən,
Gözəlləşir günü-gündən,
Nur ələnir cöhrəsindən,
Yaz selitək çağlar anam.

Qayğıkeşdi gedir-gəlir,
Nə dayanır, nə dincəlir.
Ürək kövrək, qəlb incəlir,
Ömrü bizə bağlar anam.

Toy-büsata hazırlaşıb,
Gəlin qızı pərvazlaşıb,
Sevinci də aşıb-daşıb…
Əzəməti dağlar anam.

Rahiləni gələn görsə,
Hey danışıb-dinən görsə,
Gülümsəyib-gülən görsə,
Sevincindən ağlar anam.

Müəllif: Rahilə QARALOVA

RAHİLƏ QARALOVANIN YAZILARI

>>>> ƏN ÇOX OXUNAN HEKAYƏ <<<<

“YAZARLAR”  JURNALI PDF

YAZARLAR.AZ
===============================================

<<<<<< WWW.USTAC.AZ və  WWW.BİTİK.AZ >>>>>> 

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru