Milli Ruhun və Bəşəri Ağrının Poetik Vəhdəti…

       Zaur İlhamoğlunun poeziyası müasir Azərbaycan ədəbiyyatında milli təfəkkürlə bəşəri dəyərlərin sintezindən doğan unikal bir bədii hadisə kimi çıxış edir. Müəllifin yaradıcılığında vətənpərvərlik mövzusu statik bir duyğu deyil, xalqın tarixi yaddaşına və gələcək amallarına xidmət edən dinamik bir ideologiyadır. Onun “Azərbaycan bayrağı” və M.Ə.Rəsulzadəyə həsr etdiyi misralar dövlətçilik şüurunun poetik manifesti xarakterini daşıyır. Şairin lirikasında fərdi mən (ego) deyil, kollektiv milli mənlik şüuru ön plana çəkilərək oxucunu tarixi varislik haqqında düşünməyə sövq edir. İlhamoğlu poeziyasının əsas strukturunu insan taleyi, zamanın amansızlığı və mənəvi ucalıq arasındakı ontoloji mübarizə təşkil edir. Onun lirik qəhrəmanı həm uşaq məsumluğunu qorumağa çalışan bir humanist, həm də dünyanın haqsızlıqlarına qarşı üsyan edən bir filosofdur. Müəllifin üslubunda klassik şeir ənənələri ilə müasir bədii təfəkkürün qovuşması dilin obrazlılıq imkanlarını genişləndirir. Şeirlərindəki ana obrazı sadəcə bioloji varlıq deyil, müqəddəsliyin və itirilmiş cənnətin simvolu kimi estetik bir zirvəyə ucalır. Zaur İlhamoğlu təbiət hadisələrini, xüsusən payız və yağış metaforalarını insan ruhunun kədərli mənzərələrinə çevirməkdə xüsusi ustalığa malikdir. Onun yaradıcılığında sosial reallıqlar və cəmiyyətdəki mənəvi aşınma kəskin bədii tənqid obyektinə çevrilir. Şairin “Qaçış” və “Gedəcəm dünyanın o bir başına” kimi əsərləri bəşəriyyətin texnoloji tərəqqi fonunda yaşadığı mənəvi böhranın diaqnozudur. Müəllif bədii suallar vasitəsilə oxucu ilə interaktiv bir dialoq quraraq, onu sadəcə müşahidəçi deyil, həm də düşüncə ortağı edir. Poeziyasındakı nikbinlik və bədbinlik arasındakı keçidlər insanın daxili dünyasındakı ziddiyyətləri dürüstlüklə əks etdirir. İlhamoğlunun əsərlərində ritm və ahəngdarlıq fikrin emosional təsir gücünü artıraraq poetik energetikanı zirvəyə daşıyır. O, sevgini sadəcə romantik bir hissdən çıxarıb, fədakarlıq və vəfa müstəvisində fəlsəfi bir kateqoriyaya çevirir. Şairin yaradıcılığında “Gülümsə, keç!” fəlsəfəsi stoik bir dözümün və mənəvi qələbənin düsturu kimi çıxış edir. Onun hər bir misrası sözün qüdrətinə və həqiqətin sarsılmazlığına olan dərin inamdan qaynaqlanır. Akademik cəhətdən onun şeirləri milli kimlik axtarışlarının və müasir insan psixologiyasının poetik tədqiqatı kimi dəyərləndirilməlidir. Zaur İlhamoğlu sözlə rəsm çəkən bir rəssam kimi, həyatın bütün çalarlarını poetik kətan üzərinə həkk edir. Beləliklə, onun yaradıcılıq yolu sözün müqəddəsliyindən başlayaraq xalqın qəlbinə doğru uzanan nurlu bir cığırdır.                                                   

               “Təbriz” şeiri:

      Zaur İlhamoğlunun “Təbriz” şeiri Azərbaycan xalqının onilliklərdir qəlbində yaşatdığı bütövlük eşqini və ayrılıq ağrısını yüksək emosional tonla ifadə edən bir əsərdir. Müəllif Təbrizi sadəcə bir şəhər deyil, min illərin arxasından boylanan müqəddəs bir günəş və babalarımızın sönməyəcək ocağı kimi tərənnüm edir. Şeirdə Araz çayının millətin ürəyini paralaması və doğma ana dilində təhsil almağın yasaq edilməsi kimi tarixi ədalətsizliklərə qarşı kəskin bir etiraz ruhu duyulur. Səttarxan, Xiyabani və Pişəvəri kimi milli qəhrəmanların adlarının çəkilməsi əsərin mübarizə əzmini daha da qüvvətləndirir. Şair Təbrizin heç vaxt boyunduruq altında qalmayacağını vurğulayaraq, onu öz əzəli “ağalığını” bərpa etməyə və haqq səsini ucaltmağa səsləyir. Əsərin sonunda Bakı ilə Təbrizin qovuşacağı, Xudafərin körpüsündə həsrətin bitəcəyi və Bütöv Azərbaycanın qurulacağı inamı gələcəyə böyük bir ümid işığı tutur.

Yaranacaq bütöv millət, bütöv dövlət.

Üstümüzdə açıq səma görsənəcək,

Ulu Turan başdan-başa bayram edib əylənəcək.

Bilirəm ki, gələcəkdir həmin zaman,

Gözəl günlər yaşayacaq bütövləşmiş Azərbaycan!

       “ Şəhidlər xiyabanı” şeiri:

      Zaur İlhamoğlunun bu şeiri Şəhidlər xiyabanını sadəcə bir məzarlıq deyil, kəhkəşanların belə təzim etdiyi müqəddəs bir ibadətgah kimi təqdim edir. Müəllif İlham və Fərizənin sevgisini, Larisa və İlqarın nakam taleyini xatırladaraq, azadlığımızın məhz bu fədakarlıqlar üzərində qurulduğunu vurğulayır. Şeirdə şəhidlər tariximizin Atilla, Çingiz xan və Kürşad kimi böyük sərkərdələri ilə eyniləşdirilir ki, bu da onların qəhrəmanlığının milli köklərimizə bağlılığını göstərir. Şair şəhidlərin silahsız halda tanklar qarşısında duraraq imperiya qorxusunu xalqın canından çıxarmasını və milləti yenidən diriltməsini yüksək bədii dillə ifadə edir. Əsər boyu qırmızı qərənfillərin şəhid məzarları üzərindəki hüznlü və qürurlu duruşu vətən sevgisinin əbədi simvolu kimi canlandırılır. Sonda bütün Azərbaycanın bu fədakarlıq qarşısında baş əyməsi şəhidlərimizin xalqın qəlbində qazandığı sarsılmaz ucalığın təsdiqidir.

Siz bu yurdun qəlbində

              əbədi yer aldınız,

Siz bu elin gözündə

              yüksəyə ucaldınız.

Siz sübut etdiniz ki,

              bu Vətəni qul kimi əsirlikdə saxlamaq

                      mümkün deyil heç zaman,

Buna görə fəxrlə

              Sizin hüzurunuzda

                      Baş əyir Azərbaycan!

İnsan elə məxluq, adı min səmtə yozulmuş,

Heyhat, ana bətnində ikən qəbri qazılmış.

Mövcudluğuna yaxşı əməllərlə yazılmış

“İNSAN” sözü lazım.

      Zaur İlhamoğlu son qeyd etdiyimiz misralarda insan varlığını sadəcə fiziki bir varlıq kimi deyil, ağıl və qəlbin vəhdəti kimi təqdim edərək həyatın sirlərinə işıq tutur. Müəllif vurğulayır ki, zahiri göz yalnız görünənləri seçə bilsə də, hadisələrin daxilindəki incəlikləri və həqiqətləri anlamaq üçün mütləq “ağılın gözü” və bəsirət lazımdır. Şeirdə insanın öz nəfsi ilə mübarizəsi və şər qüvvələri islah etməsinin vacibliyi xüsusi qeyd olunur, çünki taleyi müəyyən edən məhz daxili saflıqdır. Şairə görə, quru bir ümid yetərli deyil, ruhu isitmək və yaşatmaq üçün insanın içində sönməyən bir “qəlb közü” olmalıdır. Əsərin ana xəttini insanın faniliyi təşkil edir; o, doğumla ölüm arasındakı qısa məsafədə yalnız yaxşı əməllərin qalıcı olduğunu xatırladır. Müəllif göstərir ki, “insan” adını daşımaq kifayət deyil, bu adı əməllərlə doğruldub ona həqiqi məna qazandırmaq ən böyük borcdur. Sonda şeir bizi özümüzə qayıtmağa, maddiyyatdan çox mənəviyyata və “insan” sözünün ucalığına xidmət etməyə səsləyir.

                                    “ Cənab mayor” şeiri:

Qoy ruhun şad olsun, ey cənab mayor,

Səndəki mərdliyə, qeyrətə əhsən.

Məzarın önündə bil ki həmişə

Hörmətlə, izzətlə baş əyir vətən.

    Müəllif şəhidin adındakı “Xəyal” sözü ilə onun ən böyük amalı olan şəhidlik zirvəsi arasında poetik bir bağ quraraq, qəhrəmanın döyüşlərə həmişə ən öndə atılmasını bu ülvi arzu ilə əlaqələndirir. Şeirdə qəhrəmanın öz canını deyil, torpağın bütövlüyünü üstün tutması, düşmən qarşısında əyilməz duruşu əsl hərbçi xarakterinin təcəssümü kimi verilir. Xüsusilə şəhidin son məktubunda ailəsini və övladlarını Vətənə əmanət etməsi bədii dillə elə təsvir olunub ki, bu, oxucuda həm hüzn, həm də böyük qürur hissi oyadır. Şair Şəkidə doğulub Qubadlıda şəhid olan mayorun timsalında Azərbaycan coğrafiyasının vəhdətini və hər qarış torpaq üçün canın fəda edilməsi reallığını vurğulayır. Təbiətin — dağların və dərələrin bu itkiyə “göynəməsi” təsviri qəhrəmanın ölümünün nə qədər ağır və sarsıdıcı olduğunu simvolizə edir. Sonda şəhidin ruhunun şad olması və Vətənin onun məzarı önündə baş əyməsi hər bir şəhidimizin xalqın mənəviyyatında əbədi yaşayacağının təsdiqidir.

        Ruhumuzu sarardı sevinc dolu duyğular,

     Çıxardı qarşımıza həqiqətlər, doğrular,

  Yarımçıq qalmayaydı etdiyimiz arzular,

“Kaş ki”lər olmayaydı, “bəlkə”lər olmayaydı.

       Müəllif bu misralarda insanlığın əsrlərdir arzusunda olduğu ədalətli, savaşsız və kədərsiz bir dünya modelini poetik arzu formasında canlandırır. Şeirdə Yer kürəsinin vahid vətən olması, süni sərhədlərin və ölkə bölgüsünün aradan qalxması ideyası bəşəri birliyin ən ali ifadəsi kimi çıxış edir. Şair “varlı” və “kasıb” kimi təbəqələşməyə, insanları bir-birindən ayıran zümrələrə qarşı çıxaraq, hər kəsin eyni süfrə arxasında əyləşdiyi bərabərlik dünyasını arzulayır. Müharibələrin, mərmilərin və göz yaşlarının olmadığı bir həyat təsvir edilərək, silahların deyil, xoş əməllərin insanı nişan verməli olduğu vurğulanır. Əsərdə xəstəliklərin və dərdlərin olmadığı bir dünya xəyalı ilə yanaşı, insanların bir-birinə ögey deyil, doğma münasibət bəsləməsinə çağırış var. Sonda müəllif “kaş ki”lərlə bitməyən, yarımçıq qalmayan arzuların həqiqətə çevrildiyi bir mənəvi rahatlıq axtarışını səmimi dillə ifadə edir

                  “Kimsəsiz uşaq” şeiri:

Müəllif kimsəsizlər evində böyüyən bir uşağın daxili dünyasını, onun heç vaxt görmədiyi anasına olan sonsuz ehtiyacını və sönməyən ümidini ustadlıqla təsvir edir. Şeirdə uşağın anasını xəyalında canlandırmaq üçün min rəng arasından göz rəngi seçməsi və onun yolundakı daşları təmizləməsi detalı övlad məhəbbətinin ən saf və məsum formasıdır. Şair vurğulayır ki, ana sevgisindən məhrum olan uşaq üçün dünya bütün rəngli oyuncaqları, kitabları və əyləncələri ilə mənasız bir məkana çevrilir. Uşağın öz tənhalığından qurtulmaq üçün etdiyi dualar və “ovuclarında sıxdığı sonuncu ümid” obrazı kimsəsizlik yükünün nə qədər ağır olduğunu göstərir. Əsərdə maddiyyatın mənəvi boşluğu doldura bilmədiyi, bir uşaq üçün ən böyük sərvətin yalnız ana nəvazişi olduğu fikri ön plana çəkilir. Sonda uşağın içində qoşduğu o kiçik nəğmə əslində bütün kimsəsiz qəlblərin Allaha və bəşəriyyətə olan ən böyük fəryadıdır.

“Əzizim, bilə anam,

Dərdimi bilə anam.

Nə olar, ey İlahi

Yanıma gələ anam”,-

Ahəstə, zümzüməylə oxur

               kimsəsiz uşaq.

      “Elçin” şeiri:

    Zaur İlhamoğlunun şəhid Elçin Nadirovun xatirəsinə həsr etdiyi bu şeir, bir gəncin fərdi taleyinin necə xalqın və vətənin taleyinə çevrilməsini məharətlə vəsf edir. Müəllif şəhidin adını simvullaşdıraraq, onun şəxsi mahiyyətindən ucalıb bütöv bir xalqın övladına çevrilməsini “Əvvəl bir ev üçün Elçin idisə, İndi vətən üçün o Elçin oldu” misraları ilə çox uğurlu şəkildə ifadə edir. Şeirdə döyüş meydanındakı gərginlik “səmada qara buludların toqquşan günü” kimi obrazlı şəkildə təsvir olunur ki, bu da şəhidin necə çətin bir məqamda fədakarlıq etdiyini göstərir. Şair Elçinin Şəkidən Füzuliyə qədər uzanan döyüş yolunu vətən sevgisinin coğrafi vəhdəti kimi qələm verir. Şəhidin öz şirin canından keçməsi, gələcək ömrünü vətən torpağının azadlığına qurban verməsi sarsılmaz bir iradənin təzahürü kimi qiymətləndirilir. Əsərdə şəhidliyin bir arzu olaraq gerçəkləşməsi vurğulanır ki, bu da qəhrəmanın bu yolu şüurlu və qürurla seçdiyinə işarədir. Sonda müəllif əminliklə qeyd edir ki, zamanın keçməsinə baxmayaraq, Elçin kimi ərənlər xalqın qəlbində əbədi məskən salmışlar.

Rahat yat məzarda, sən ey şəhidim,

Adın qoşa gəlir ərənlərlə tən.

İllər keçsə belə yadımızdasan,

İllər keçsə belə qəlbimizdəsən.

         “Sənli sənsizlik” şeiri:

     Zaur İlhamoğlunun “Sənli sənsizlik” şeiri sevginin mənəvi ucalığını, həsrətin insan ruhunda yaratdığı dərin izləri və xəyallarda qurulan o gizli dünyanı zərif şəkildə təsvir edən lirik bir nümunədir. Zaur İlhamoğlu bu şeirdə sevən insanın daxili təzadlarını — fiziki ayrılıqla mənəvi yaxınlığın yaratdığı “sənli sənsizliyi” böyük ustalıqla qələmə alıb. Şair uzaqlıq məsafələrinin könül yaxınlığına mane ola bilmədiyini, darıxmağın heç bir ölçüyə sığmayan sonsuz bir duyğu olduğunu vurğulayır. Əsərdə səhər yelinə tapşırılan salamlar və xəyallarla edilən pıçıldaşmalar sevgilinin yoxluğunda belə onun varlığını hiss etmək ehtiyacından doğur. Müəllif insanın öz hissləri qarşısında uşaq qədər aciz və səmimi qaldığını, göz yaşlarının sözə baxmadığını poetik bir dillə ifadə edir. Şairə görə, sevilən şəxsin səsi insanın varlığını özünə bağlayan sirli bir qüvvədir və bu səs ruhu fəth etmək qüdrətinə malikdir. Şeirin əsas fəlsəfəsi son hissədə özünü büruzə verir: həqiqi sevgi o dərəcədə dərindir ki, hətta sənsizlik belə sevilənin varlığı ilə dolu olduğu üçün gözəl görünməyə başlayır. Zaur İlhamoğlu bu təzadlı duyğularla sübut edir ki, insan sevdiyini ruhunda yaşatdıqca heç vaxt tənha deyil.

Sənsizlik içində sənin varlığın,

Qəribə təzaddır, sənsizlikdə sən.

Olsun, eybi yoxdur, səni hiss edib,

Sənin varlığınla yaşayıram mən.

Sənin varlığınla yaşayıram mən.

                    “Azərbaycan bayrağı” şeiri:

      Zaur İlhamoğlunun “Azərbaycan bayrağı” şeiri milli rəmzimizə olan sonsuz sevginin, dövlətçilik qürurunun və hər bir rəngin daşıdığı tarixi-mənəvi yükün poetik vəsfidir.Zaur İlhamoğlu bu şeirdə Azərbaycan bayrağını sadəcə bir parça deyil, xalqın hürriyyəti, şəxsiyyəti və varlığının zəmanəti kimi təqdim edir. Müəllif bayrağımızın hər rəngini — göy rəngdə türklüyümüzü, qırmızıda azadlıq ruhumuzu, yaşıl rəngdə isə İslami dəyərlərimizi vurğulayaraq milli kimliyimizin vəhdətini canlandırır. Şair bayrağın qazanılma yolunun şəhid qanlarından və məzlumların fədakarlığından keçdiyini xatırladaraq, bu müqəddəs rəmzə olan ehtiramın ölçüsüz olduğunu bildirir. Əsərdə bayrağın zirvələrdə dalğalanması üçün min bəlaya hazır olmaq fədakarlığı və vətənpərvərlik ruhu ön plana çəkilir. Müəllif vurğulayır ki, bayraq bir millətin dünyadakı ucalığı və sarsılmaz dağ vüqarıdır. Şeirin sonunda ifadə olunan “bayrağın kəfən olması” arzusu ən ali sevgi nümayişidir; çünki bayraq var olduqca Vətən də əbədi yaşayacaqdır. Zaur İlhamoğlu bu əsəri ilə hər bir azərbaycanlının qürur yerini və fəxarət mənbəyini misralara köçürüb.

Mən bu yurdun övladıyam, bircə arzum var mənim,

Şəhid olum bayraq üstə, bayraq olsun kəfənim.

Nə qədər ki, bayrağım var, var olacaq Vətənim.

Dağ vüqarım, şax qamətim-Azərbaycan bayrağı!

Qürur yerim, fəxarətim-Azərbaycan bayrağı!

                            “Təsəvvür et, yaşamıram” şeiri:

    Zaur İlhamoğlunun “Təsəvvür et, yaşamıram” şeiri sevginin fəna və bəqa arasındakı o kövrək cizgisini, insanın öz yoxluğunda sevdiyinin vəfasını sınağa çəkmək istəyini əks etdirən lirik bir əsərdir. Zaur İlhamoğlu bu misralarda sevgini ölümün soyuqluğu ilə üz-üzə qoyaraq, sadiqlik və yaddaş mövzusuna toxunur. Müəllif “Təsəvvür et, yaşamıram” sualı ilə sevdiyinin daxili dünyasına səyahət edir, onun bu itki qarşısındakı mənəvi dözümünü və hisslərinin səmimiyyətini sorğulayır. Şair ayrılığın yaratdığı kədərin canı sıxıb-sıxmayacağını, xatirələrin bir təsəlli olub-olmayacağını maraqlı suallarla ifadə edir. Əsərdə ölüm arzusunun belə sevgi ilə eyniləşdirilməsi, insanın sevdiyisiz dünyanı cəhənnəm kimi görməsi hissi qabardılır. Müəllif qulağın səsdə qalması və könlün şikəstə olması təsvirləri ilə mənəvi boşluğun böyüklüyünü vurğulayır. Şeirin sonunda ifadə olunan “ildə bir gün” qəbir ziyarəti arzusu əslində unudulmaq qorxusundan doğan kiçik, lakin səmimi bir ümidin nişanəsidir. Zaur İlhamoğlu bu əsəri ilə göstərir ki, sevgi yalnız həyatda deyil, hətta ölümdən sonra da bir xatırlanma və vəfa borcudur.

Qulağın qalarmı səsdə?

Könlün olarmı şikəstə?

Heç olmasa qəbrim üstə,

İldə bir gün gələrsənmi?

              “Anasız qaldığım gündən…” şeiri:

      Zaur İlhamoğlunun “Anasız qaldığım gündən…” şeiri övladın ən böyük mənəvi dayağını itirməsi nəticəsində yaşadığı sarsıntını, daxili boşluğu və kimsəsizlik hissini çox səmimi, həm də ağrılı bir dillə ifadə edən kədərli bir elegiyadır. Zaur İlhamoğlu bu şeirdə ana itkisini sadəcə bir ölüm kimi deyil, bir insanın ruhunun parçalanması və dünyasının alt-üst olması kimi təsvir edir. Müəllif ananın yoxluğunu “qanadsız quşa çevrilmək” bənzətməsi ilə ifadə edərək, insanın bu dünyada ən böyük sığınacağını və uçmaq gücünü itirdiyini vurğulayır. Şeirdə anasızlıqla başlayan “yetimlik” və “boynubüküklük” halları maddi yoxluqdan deyil, mənəvi istinad nöqtəsinin itirilməsindən doğan bir yük kimi təqdim olunur. Şairin “parlaq idim, sönük oldum” ifadəsi ananın övlad həyatındakı nur və enerji mənbəyi olduğunu, o gedəndən sonra hər şeyin qaranlığa qərq olduğunu göstərir. Əsərdə zamanın — günlərin, ayların və illərin zülmətə çevrilməsi ana sevgisiz keçən ömrün nə qədər dözülməz olduğunu poetik şəkildə canlandırır. Müəllif üçün ana getdikdən sonra dünyanın heç bir dəyəri qalmır, dünya “gözdən düşür” və hər şey mənasızlaşır. Zaur İlhamoğlu bu əsəri ilə ana itkisinin heç vaxt sağalmayan bir yara və insanı “yüz dəfə öldürüb dirildən” bitməz bir acı olduğunu sübut edir.

                        “Bağışla” şeiri:

    Zaur İlhamoğlunun “Bağışla” şeiri sevginin faniliklə qarşılaşdığı o həzin nöqtəni, insanın öz əzizini qaçılmaz ayrılığa (ölümə) hazırlamaq cəhdini əks etdirən kövrək bir müraciətdir. Zaur İlhamoğlu bu misralarda sevgi ilə ölüm arasındakı o incə cizgini “bağışla” kəlməsi ətrafında hörüb. Müəllif gələcəkdə baş verəcək ayrılığın (ölümün) sevdiyi şəxsə verəcəyi kədəri indidən hiss edir və bu “mənsizliyə” görə sanki özünü günahkar sayıb üzr istəyir. Şeirdə ölüm qorxulu bir son deyil, “şirin yuxu” kimi təqdim olunur ki, bu da şairin əbədiyyətə fəlsəfi baxışından xəbər verir. Müəllif “ləçəyin güldən qopması” bənzətməsi ilə ayrılığın təbiətin bir qanunu olduğunu vurğulayaraq, sevdiyini bu ağır itkiyə mənəvi cəhətdən hazırlamağa çalışır. Əsərdə sevgilinin əlindən “əlvida” demək üçün tutmaq arzusu, son anın belə nəvazişlə və səmimiyyətlə dolub-daşdığını göstərir. Şairin “mənli günləri mənsizliyə satmaq” ifadəsi bir növ həyatın amansız mübadiləsini və insanın bu taleyin qarşısında nə qədər aciz olduğunu simvolizə edir. Zaur İlhamoğlu bu şeiri ilə isbat edir ki, ən böyük sevgi, hətta öz yoxluğunla belə qarşı tərəfi incitməməyi düşünməkdir.

  Yəqin, düşünəcən, sevməyin budur?

Bu necə fikirdir, necə duyğudur?

Eh, ölüm var, ölüm,

Şirin yuxudur.

Yatsam, bağışla.

      “Payız” şeiri:

        Zaur İlhamoğlunun “Payız” şeiri təbiət hadisələri ilə insan taleyini, sosial reallıqları və mənəvi sarsıntıları bir araya gətirən çoxşaxəli bir tablodur. Zaur İlhamoğlu payızı sadəcə bir fəsil deyil, həm də “ayrılıq və qayğılar fəsli” kimi təsvir edərək oxucunu dərin fəlsəfi düşüncələrə sövq edir. Müəllif payızın gəlişini yarpaqların öz xoşbəxtlik çağından — budağından qopması ilə eyniləşdirir və bu təbiət hadisəsini insanın ömür yolundakı itkiləri ilə paralel qurur. Şeirdə yağışın mənası fərqli yozulur: o həm Tanrının göz yaşı, həm də bəndələrə olan qəzəbi kimi təqdim olunaraq insanın kainatla olan daxili bağını göstərir. Şairin ustalıqla yaratdığı aynabənddə pəncərəyə ürək şəkli çəkən qız obrazı lirik bir hüzn yaratsa da, çətirsiz və köhnə ayaqqabı ilə məktəbə gedən uşaq təsviri şeirə kəskin sosial motivlər daxil edir. Bu keçid müəllifin həm romantik bir şair, həm də cəmiyyətin dərdlərinə həssas olan bir müşahidəçi olduğunu sübut edir. Payızın gətirdiyi soyuq küləklər təkcə çəmənləri deyil, həm də imkansızlıqdan sıxılan ata ürəklərini və təlaşlı ana qəlblərini üşüdür. Sonda payız bütün rəngləri, yağışları və ildırımları ilə birlikdə insan ruhunun müxtəlif qatlarını — sevgini, qorxunu, qayğını və həsrəti özündə birləşdirən bir simvola çevrilir.

  Dərsdən qayıdan zaman,

Nəmli paltar, yaş ayaq.

Atası gördüyü an,

Düşünüb öz-özünə nələr arzulayacaq.

Əsməyə başladıqca çöldə soyuq küləklər,

Dolacaq qayğılarla

neçə-neçə könüllər, neçə-neçə ürəklər.

Eeh, payız, payız, payız….

   “ Gülümsə keç” şeiri:

      Zaur İlhamoğlunun “Gülümsə, keç!” şeiri insanın çətin həyat sınaqları qarşısında mənəvi dözümünü, qürurunu və daxili dincliyini necə qorumalı olduğunu göstərən hikmətli bir həyat fəlsəfəsidir. Zaur İlhamoğlu bu misralarda oxucuya xəyanət, yalan və vəfasızlıq qarşısında ən kəskin silahın sükutla qarışıq bir təbəssüm olduğunu aşılayır. Müəllif vurğulayır ki, insanların dəyişkənliyi və inamsızlığı qarşısında kədərlənmək əvəzinə, bu reallığı qəbul edib mənəvi ucalığı qorumaq lazımdır. Şair dərdin insanı daxildən yandırmaq gücünə malik olduğunu bildiyi üçün, onun ürəkdə silinməz izlər qoymasına imkan verməməyi, dərdi “gülümsəyərək” kiçiltməyi tövsiyə edir. Yaxşılığa qarşı pislik edənlərə və mənfəət güdənlərə ən böyük cavabın onlara əhəmiyyət verməmək və onların qarşısında əyilməmək olduğu qeyd edilir. Şeirdə insanın özünə inamı və şəxsiyyət bütövlüyü ön plana çəkilir; müəllif xatırladır ki, heç kim bu həyatda digərindən üstün deyil. Sonda həyatın amansız və “qansız” üzünə qarşı ən böyük üsyanın məhz inadla gülümsəmək olduğu fikri bədii şəkildə tamamlanır. Zaur İlhamoğlu bu əsəri ilə hər bir çətinliyi mənəvi bir qalibiyyətə çevirməyin düsturunu verir.

Kimsə səndən artıq deyil bu həyatda,

Saxla yadda.

Öz adına

Gülümsə,keç!

Həyatdır da, gün olur ki,amansızdır,

Və qansızdır.

Bu həyatın inadına

Gülümsə,keç!

                             “Niyə fikirlisən?”şeiri:

        Zaur İlhamoğlunun “Niyə fikirlisən?” şeiri sevilən insanın kədərini öz dərdi kimi qəbul edən, fədakar və həssas bir qəlbin pıçıldayışıdır. Zaur İlhamoğlu bu şeirdə sevgini sadəcə xoş günlərin paylaşımı deyil, həm də çətin anlarda sığınacaq olmaq bacarığı kimi təsvir edir. Müəllif qarşı tərəfin kədərini onun ayaq izindən, bənizindəki solğunluqdan duyan və bu pərişanlığın səbəbini tapmağa çalışan bir aşiq obrazı yaradır. Şair insanın fiziki yorğunluğunun keçici olduğunu, lakin sevginin taqətdən düşməsinin bərpası çətin olan bir yara olduğunu vurğulayaraq diqqəti hisslərin qorunmasına yönəldir. Əsərdə sevgilinin çəkdiyi fikrin təbiətə belə təsir etməsi — çiçəklərin solması, günəşin gizlənməsi kimi təsvirlər duyğuların miqyasını böyüdür. Müəllif sevdiyinin bütün kədər yükünü öz çiyninə götürməyə hazır olması ilə fədakarlığın ən ali zirvəsini nümayiş etdirir. Eyni zamanda, şeirdə kənar insanların, “ağzıgöyçəklərin” bu kədərdən bəhrələnməməsi üçün sevinci qorumağın vacibliyi kimi real həyat detalları da yer alır. Sonda şairin könül açmaq üçün təklif etdiyi mahnı və şeir, sənətin ruhu sağaltmaq gücünə olan inamın bir ifadəsidir.

Yetər, ey sevdiyim, bir az deyib-gül,

Sevincin sığmasın nə yerə, göyə.

Çalış bir də sənə sual verməyim,

“Niyə fikirlisən?

Nə olub?” deyə.

              “ Şairim” şeiri:

     Zaur İlhamoğlunun böyük şairimiz Bəxtiyar Vahabzadənin əziz xatirəsinə və 100 illik yubileyinə həsr etdiyi bu şeir, milli istiqlal şairinə olan xalq sevgisinin poetik təzahürüdür. Zaur İlhamoğlu bu misralarda Bəxtiyar Vahabzadəni Azərbaycanın azadlıq mübarizəsini alovlandıran bir “od parçası” və qaranlıq dövrlərdə xalqına yol göstərən bir nur kimi xarakterizə edir. Müəllif şairin “Gülüstan” kimi əsərləri ilə tarixə vurduğu möhürü xatırladaraq, onun bölünmüş torpaqlar və paralanmış millət üçün çəkdiyi mənəvi iztirabları səmimi şəkildə qələmə alır. Şeirdə Vahabzadə obrazı sadəcə bir qələm sahibi deyil, vətənin fəryadını daxilində hiss edən və bütün ömrünü bu yanğıya həsr edən bir milli fədai kimi canlandırılır. Şairin yaradıcılığının ana xətti olan “türklük” və “vətən sevgisi” Zaur İlhamoğlunun təqdimatında sənətkarın ən böyük kimliyi kimi ucalır. Əsərdə Bəxtiyar Vahabzadənin dünyadan köçərkən tabutunun milli bayrağımıza bürünməsi onun ömürlük əqidəsinə sadiqliyinin ən şərəfli sonluğu kimi vəsf olunur. Sonda müəllif sübut edir ki, Vahabzadə kimi şairlər öz fiziki ömürlərini xalqın mənəviyyatına köçürərək əbədiyaşarlıq qazanırlar.

 “Mən Türkəm” söylədin coşaraq hər an,

Car çəkdin “Türkündür bu yurd, bu məkan”.

İşıqlı dünyadan köç edən zaman,

Kəfəni bayraqdan olan şairim.

                          “Gələcəyə nikbin baxın” şeiri:

    Zaur İlhamoğlunun “Gələcəyə nikbin baxın” şeiri insan ruhuna sığal çəkən, ümidsizliyin qaranlığını yaran və yaşamaq eşqini alovlandıran fəlsəfi-didaktik bir əsərdir. Zaur İlhamoğlu bu misralarda insanı daxili sarsıntılardan, “hər şey bitdi” düşüncəsinin gətirdiyi bədbinlikdən uzaqlaşmağa səsləyir. Müəllif vurğulayır ki, zaman yalnız dünən və bu gündən ibarət deyil; hər bir sualın cavabı, hər bir çətinliyin bir sabahı və izahı mütləq vardır. Şeirdə təbiətin qanunauygunluqları — qışın buzu altından yazın çıxması, qaranlıq gecənin işıqlı səhərə hamilə olması insanın taleyi ilə müqayisə edilir. Şairə görə, ümidləri içimizdə öldürmək bəlkə də qapımızda gözləyən gözəlliklərdən bilə-bilə imtina etməkdir. Müəllif insanı “tənhalığa baş qoşmaq” əvəzinə, daxilindəki “çılğın həvəsi” oyatmağa və gələcəyə bir inam çırağı ilə baxmağa təşviq edir. Əsər boyu təkrar olunan nikbinlik çağırışı oxucuya mənəvi güc verir və həyatın hər bir məqamının yeni bir başlanğıc üçün fürsət olduğunu xatırladır. Sonda şair ömrü çiçəklərlə bəzəməyi və gələcəyə sarsılmaz bir ümidlə sarılmağı ən böyük xoşbəxtlik düsturu kimi təqdim edir.

Nikbin olun,

Ümid dolu qəlbinizə çıraq olun,

Ruhunuza çıraq olun!

Xoş anların arzusuyla

                   köksünüzdə vursun ürək.

Ruhunuza hakim olsun

                   Çılğın həvəs, çılğın istək.

Xoş günlərdən dəstə-dəstə

ömrünüzün yaxasına çiçək taxın,

Nikbin baxın gələcəyə,

                   Gələcəyə nikbin baxın!

                                  “Uşaqlara dəyməyin” şeiri:

    Zaur İlhamoğlunun “Uşaqlara dəyməyin” şeiri uşaqlıq dövrünün toxunulmazlığını, məsumluğunu və bu dövrün insan ömründəki təkrarolunmaz yerini müdafiə edən humanist bir müraciətdir. Zaur İlhamoğlu uşaqları “qanadsız mələklər” adlandıraraq, onların dünyasının saflığını və təmizliyini hər şeydən uca tutur. Müəllif valideynlərə müraciət edərək uşaqlıq həvəsini onların ürəyindən vaxtsız qoparmamağı, bu qısa və müqəddəs müddəti süni şəkildə qısaltmamağı tövsiyə edir. Şeirdə vurğulanır ki, uşaqların qaçıb-oynaması, hətta dəcəlliyi belə onların təbii inkişafının və daxili azadlığının ən gözəl ifadəsidir. Şair xatırladır ki, hər bir valideyn əslində öz uşağında öz ilkin çağını, öz uşaqlığını görür və bu gün uşaqlara göstərilən münasibət gələcəyin təməlidir. Müəllif gələcəkdə uşaqların valideynlərinin izi ilə gedəcəyini, onların davranışlarını təkrarlayacağını qeyd edərək böyükləri nümunəvi olmağa çağırır. Əsərin ana xətti uşaqlıq eşqinin və sevincinin doyunca yaşanmasına imkan yaratmaqdır, çünki bu müddət bir daha geri qayıtmayacaq qədər qısadır. Zaur İlhamoğlu bu şeiri ilə cəmiyyəti uşaqların səsinə sevinc və fərəhlə yanaşmağa, onların dünyasını qayğı və sevgi ilə qorumağa səsləyir.

Uşaqlara dəyməyin!

Siz onlara uşaqlıq eşqi nədir göstərin.

O eşq sonsuz eşq deyil,

Çox qısa müddəti var.

Qoyun onlar o eşqin

həzzini yaşasınlar.

                                         “Böyük düha” şeiri:

     Zaur İlhamoğlunun Azərbaycan Xalq Cümhuriyyətinin banisi Məhəmməd Əmin Rəsulzadəyə həsr etdiyi bu möhtəşəm poema, milli istiqlal tariximizin poetik salnaməsidir. Şair bu əsərdə Rəsulzadəni sadəcə bir siyasi lider kimi deyil, bir millətin taleyini dəyişən, ona azadlıq nəfəsi verən mənəvi xilaskar kimi təqdim edir. Müəllif Rəsulzadə şəxsiyyətini “Qaf dağının Simurq quşu” və “əsrlərin Səyavuşu” kimi qədim mifoloji və tarixi obrazlarla müqayisə edərək, onun milli mübarizədəki əvəzsiz rolunu vurğulayır. Şeirdə Rəsulzadənin vətən uğrunda öz ailəsindən və şəxsi xoşbəxtliyindən keçməsi, mühacirət həyatının ağrıları səmimi bir dillə ifadə olunur. Zaur İlhamoğlu qeyd edir ki, Azərbaycan adını dünyaya tanıdan, cəhalətdə boğulan bir xalqa elm və cümhuriyyət işığı gətirən məhz bu dühadır. Şairin “Bir kərə yüksələn bayraq bir daha enməz!” fəlsəfəsinə verdiyi poetik şərhlər xüsusilə təsirlidir; o, bu bayrağın 20 Yanvar şəhidlərinin qanı ilə yenidən ucaldığını və əsarət zəncirlərinin qırıldığını böyük qürurla qeyd edir. Şairin Bakıdakı beşiklə Ankaradakı məzar arasında qurduğu o həzin körpü, Rəsulzadənin həm Azərbaycanın, həm də bütün Türk dünyasının ortaq dəyəri olduğunu göstərir.

Sən bizimçün əvəzsizsən,

Fəxrimizsən, iftixarsan.

Nə qədər ki, bizlər varıq, biz yaşarıq,

Nə qədər ki, nəfəs alır Azərbaycan,

Bizimlə tən, bizimlə bir

 Sən də varsan!

     Sən də varsan!

Sən də varsan!

                   “ Olmadı” şeiri

      Zaur İlhamoğlunun bu şeiri həyatın amansız reallıqları, vəfasızlıq və insan xarakterinin mürəkkəbliyi haqqında yazılmış dərin bir sarsıntının, həm də bir mənəvi dərsin poetik ifadəsidir. Zaur İlhamoğlu bu misralarda insanın ən böyük ağrısını — güvəndiyi dağlara qar yağması, sirdaş bildiklərinin xəyanəti və yaxşılıq etdiyi kəslərdən gələn soyuqluq mövzusunu qələm alır. Şair dünyanı rəngarəng görmək istəsə də, dövranın onu tək bir rəngə (yəqin ki, qəm rənginə) məhkum etməsindən gileylənir. “Xəstə günlərində dərman olduğum, Mən xəstə düşəndə dərman olmadı” misraları cəmiyyətdəki nankorluğun ən acı təsviridir. Müəllif “mələk” və “iblis”, “xalis” və “naqis” kimi təzadlı anlayışlardan istifadə edərək, insanların zahiri ilə daxili arasındakı uçurumu göstərir. Şairin “insan sandıqlarım, insan olmadı” fəryadı, əslində bütün maddi itkilərdən daha ağır olan mənəvi məyusluğun — insana olan inamın itməsidir. Zaur İlhamoğlu bu şeiri ilə sanki oxucunu həddindən artıq güvənməməyə və həyatın bu sərt üzünə qarşı mənəvi cəhətdən hazır olmağa çağırır.

Kimə yaxşı dedim, sonu oldu pis,

Xalis gördüklərim, sonunda naqis,

Mələk bildiklərim iblismiş…İblis!

İnsan sandıqlarım, insan olmadı.

                    “Bu qızın saçları niyə ağarıb?!” şeiri:

      Zaur İlhamoğlunun “Bu qızın saçları niyə ağarıb?!” şeiri gənc bir insanın daxili sarsıntılarını, vaxtsız gələn kədəri və həyatın amansız sınaqlarını sarsıdıcı bir dillə təsvir edir. Zaur İlhamoğlu bu misralarda fiziki bir əlaməti — saçın ağarmasını daxili, mənəvi bir faciənin aynası kimi təqdim edir. Şair vurğulayır ki, gənc yaşda saçların ağarması irsi deyil, “qara günlərin” ağ təzahürüdür. Müəllif ananın “Ağ günlər görəsən” arzusu ilə zamanın gətirdiyi “Ağ saçlar” arasındakı acı təzadı ustalıqla qələmə alaraq, taleyin amansızlığını göstərir. Şeirdə ağaran hər bir telin bir dili, bir səsi olduğu və o teldə çəkilən bütün ağrıların cəm olduğu bildirilir. Şairin təsvirində bu ağrı elə bir dərddir ki, onu çəkməyən, o atəşdə yanmayan və ruhunu don vurmayan kəs anlaya bilməz. Əsərdə divarların, otağın, hətta darağın belə bu sirri soruşması obrazlı şəkildə verilir ki, bu da qəhrəmanın tənhalığını və dərdi ilə baş-başa qalmasını simvolizə edir. Sonda şair vurğulayır ki, saçın kökündə ölən ümidlər və çəkilən əzablar yalnız o gənc qızın özünə və bir də həssas şair ürəyinə agahdır.

Gecədən xeyli vaxt keçsə də belə,

Bir şair ürəyi dayanmır hələ:

-Bu qızın saçları niyə ağarıb?!

                     “Gedəcəm dünyanın o bir başına” şeiri:

     Zaur İlhamoğlunun “Gedəcəm dünyanın o bir başına” şeiri müasir dünyanın qlobal problemlərinə, mənəvi aşınmaya və insanın daxili mühacirət istəyinə həsr olunmuş dərin sarsıntılı bir əsərdir. Zaur İlhamoğlu bu misralarda insanlıq dəyərlərinin itməsindən, haqsızlıqdan və bitmək bilməyən müharibələrdən yorulmuş bir ruhun fəryadını qələmə alıb. Müəllif “dünyanın bu başı” dedikdə, saxtakarlığın, ikiüzlülüyün və zülmün hökm sürdüyü mövcud reallığı nəzərdə tutur. Şairin “Buranın qoyunu qurddan seçilmir” ifadəsi cəmiyyətdəki maskalanmış bədxahlığı və səmimiyyətin itməsini çox kəskin bir dillə tənqid edir. Şeirdə anaların sinədağlı, bacıların isə gözüyaşlı təsvir edilməsi, dünyanın hər tərəfində baş verən qanlı münaqişələrin insan talelərində buraxdığı silinməz izləri göstərir. Müəllif “insanlığın dəfn olunduğu” bu məkandan qaçmaq istəsə də, sonda çox maraqlı və acı bir həqiqətə toxunur: o qorxur ki, dünya hər yerdə eyniləşib və onun axtardığı o təmiz “o bir başı” artıq mövcud deyil. Bu, ümidsizliyin deyil, əslində bəşəriyyətin gedişatına qarşı bir xəbərdarlığın poetik ifadəsidir.

 Dünya da fırlanır, yerində durmur

Gün keçir…Oyandın yatana kimi.

Qorxuram o başı bu başı olar

Mən gedib o başa çatana kimi.

                      “Qaçış” şeiri:

     Zaur İlhamoğlunun “Qaçış” şeiri bəşəriyyətin texnoloji tərəqqisi ilə mənəvi tənəzzülü arasındakı təzadı, insanın öz kökündən qoparaq iddialarının qurbanına çevrilməsini vəsf edən dərin fəlsəfi bir əsərdir. Zaur İlhamoğlu bu misralarda insanlığın keçdiyi tarixi yolu — kahadan fəzaya ucalan təkamülü bir “qaçış” kimi xarakterizə edir. Lakin bu qaçış şairin təqdimatında yalnız irəliləyiş deyil, həm də mənəviyyatdan, keçmişdən və özündən uzaqlaşmaqdır. Müəllif vurğulayır ki, biz gələcəyi qurarkən dünənin təcrübəsini və onun üzərində ucaldığımızı unuduruq. Şeirdə insanın öz zəkası ilə yaratdığı imkanların sonunda onu məhv edən bir qüvvəyə çevrilməsi (“İnsanı məhv edən qüvvəyə döndü”) texnoloji tərəqqinin etik və ilahi sərhədləri aşmasına qarşı ciddi bir xəbərdarlıqdır. Şair insanın “Allahlıq iddiasına” düşməsini onun ən böyük faciəsi kimi görür və xatırladır ki, kainatın sarsılmaz qanunları var: hər bir süni yüksəklik bir gün çökəcəkdir. Əsərin finalı isə sarsıdıcıdır — bu sürətli qaçış dünyanı içindən dağıdacaq və insanlıq başladığı o ibtidai nöqtəyə (kahaya) geri dönməyə məhkum olacaqdır.

Bu qaçış, bu sürət, bu cür estafet,

Dünyanı içindən dağıdacaqdır.

Hansı ki nöqtədən qaçış başladı,

Yenə o nöqtəyə qayıdacaqdır.

   Yekun olaraq qeyd etmək olar ki, Zaur İlhamoğlunun poeziyası müasir dövrün mənəvi boşluqlarına qarşı ucaldılmış poetik bir səddir. Onun yaradıcılığı oxucuya təkcə estetik zövq vermir, həm də onu öz köklərinə və insani dəyərlərinə qayıtmağa təhrik edir. Şairin əsərləri zamanın sınağından keçərək gələcək nəsillərə milli qürur və bəşəri vicdan dərsi kimi ötürüləcək gücdədir. Bəxtiyar Vahabzadə və M.Ə.Rəsulzadə kimi şəxsiyyətlərə həsr olunan mənzumələr göstərir ki, İlhamoğlu üçün tarix canlı və təsirli bir ilham mənbəyidir. Onun şeirlərindəki ana itkisi və vətən yanğısı mövzuları insan ruhunun ən dərin qatlarına toxunaraq kollektiv kədəri sənətə çevirir. Müəllifin gələcəyə nikbin baxış çağırışları ümidsizliyə qapılan kütlələr üçün mənəvi bir mayak rolunu oynayır. İlhamoğlu poeziyası göstərir ki, həqiqi sənətkar həm öz xalqının ağrısını çəkməli, həm də bəşəriyyətin gələcəyi üçün narahat olmalıdır. Onun “saçı ağarmış gənc qız” və “ayaqqabısı cırıq məktəbli” kimi obrazları sosial ədalət hissini bədii müstəvidə canlandırır. Şairin dili sadə olduğu qədər dərin, anlaşıqlı olduğu qədər də qat-qat mənalarla yüklüdür. Zaur İlhamoğlu sözü silah deyil, sağaldıcı bir məlhəm kimi istifadə edərək cəmiyyətin mənəvi yaralarına toxunur. Onun yaradıcılığı Azərbaycan poeziyasının klassik ənənələrini müasir ruhla zənginləşdirən əhəmiyyətli bir mərhələdir. “Qaçış” şeirindəki fəlsəfi proqnozlar müəllifin uzaqgörən bir sənətkar təfəkkürünə malik olduğunu bir daha təsdiqləyir. İlhamoğlunun misraları oxucuda vətəni sevməyin, insana dəyər verməyin və ümidi itirməməyin vacibliyi haqqında sarsılmaz bir inam yaradır. Bu poeziya ruhu təmizləyən, fikri işıqlandıran və insanı öz mənliyi ilə üz-üzə qoyan bir güzgüdür. Şairin yaradıcılıq irsi Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığı üçün zəngin bir tədqiqat materialı və poetik xəzinədir. Hər bir yeni şeiri ilə o, söz sənətinin sərhədlərini genişləndirərək ədəbiyyatımızda özünəməxsus bir iz buraxır. Zaur İlhamoğlu ismi artıq milli ruhun və səmimi duyğuların poetik ekvivalentinə çevrilmişdir. Onun yaradıcılığının əsas qayəsi olan “insanlığı qorumaq” missiyası bu poeziyanın əbədiyaşarlığının təminatıdır. Nəticə etibarilə, bu əsərlər zülməti yaran işıq, ayrılığı bitirən vüsallı bir sevgi və xalqın döyünən ürəyidir. Zaur İlhamoğlu poeziyası daim yaşayan, hər oxunuşda yeni mənalar kəsb edən və Azərbaycan ruhunu dünyaya anladan bir sənət abidəsidir.

 Müəllif : Şəki rayonu 14 №- litam orta məktəbin riyaziyyat müəllimi , AJB-nin üzvü, “Qızıl Qələm” mediamükafatçısı Süleymanova Ümmü İsmayıl qızı.

DAHA ÇOX MƏLUMAT BURADA

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

TUNCAY ŞƏHRİLİ – SEVGİ ÇƏLƏNGİ (14.02.2026) – PDF: 14.02.26.pdf

 TUNCAY ŞƏHRİLİ – SEVGİ ÇƏLƏNGİ (14.02.2026) – PDF

Məlumatı hazırladı: Günnur Ağayeva

I>>>> Rənglərin Şahzadəsi

Daha çox məlumat burada

ZAUR USTACIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Dipdiri

Qara qəpik dünyanın sakinləri qovaqdır,

Biri köç karvanında, biri doğulacaqdır,

Nənəmin cəhrə qurub, nəhrə asdığı vaxtdır,

Duaların üfqündə isinmiş alın təri – dipdiri.

Bir tərəfdə çardağı, bir tərəfdə balları,

Qumaşdandır boğçası, cehizliyi, şalları,

Ay şövqündə toplamış yuxulu, – buğdaları,

Qartımış sümükləri, qabarlamış əlləri – dipdiri.

Yəhərli yüyənli at daylağına teylənir,

Yaz açılır arandan dağa köçən əylənir,

Kimsə qonşu çadırda nərgiz yuyub dəmləyir,

Toplayırıq şəfalı bitkiləri, gülləri – dipdiri.

Kainat da sükutda, yer kürəsi tələsmir,

Nə nənəmin əlləri, nə də ki, yarpaq əsmir,

Əzrail də bağ qurur, qurur, bir teli kəsmir,

Elə bil ki, alacaq ağuşuna göy yeri – dipdiri.

Bu elə yuxudur ki, ayılmaq istəmirsən!

Hər şey səndən aşağı, üst yerdəsən, əmrsən.

Birdən də zaman dönür əcəl donu geyirsən,

Özündən, özgəsindən yerini alır biri-dipdiri.

O dam yox

Buludların tozcuğu dağa çöküb dağıldı,

Bir buluddan buluda qara keçib qayıtdım.

Səhərin dan çağında açılmadı səhərim,

Gedənlərin dalınca sıra seçib qayıtdım.

Qayıtdım günəş qürub, ay daldanıb, yox səsim,

Cığırlar hörük-hörük, təpələr damğa-damğa.

Buralarda külək yox, susqun düşüb meşələr,

Amma ömür qıvrılır, sovrulur dalğa-dalğa.

Elə bil ki, qayada şimşəkdən gizlənmişəm,

Ulduz-ulduz meh əsib gözlərimə didəmdən.

Səssizlikdən ulayır yuva yeri, yurd yeri,

Xana-xana boş qalıb anam atam gedəndən.

Qayıtdım ki, obam yox, isti-isti o dam yox.

Qayıtdım ki, yox kəsim, qayıtdım ki, adam yox.

Ruhumun qalxanı

Bir çəkimlik nəfəsəm, bir udumluq su düşün,

Büsbütün ruhundakı qida kimi, səs kimi.

Sən məni unutmusan, unut, unuda bilsən,

Səni çəkdim içimə ən qəşəng nəfəs kimi.

Gözümdə bir güzgülən, gözümdə bir köç də, qal!

Bu dünyanın yox üzü, hə üzü üzümdədir.

Sənin mən olan adın kainatın köçündə,

Yaşanmış və yaşlanmış ən ali, ən ümdədir.

Elə sanma getmərəm, gedər, geri gəlmərəm,

Buludların əlində göy üzü çiliklənər.

Sən müqəddəs sandığın bağımız qopsa birdən,

Ən ali həqiqətlər, yuxular da çirklənər.

Sənin döydüyün qapı ürəyimin çarpışı,

Sənin gəzdiyin ürək gözlərimin qibləsi.

Sən məni yox saymağa davam etmə eləcə,

Ay ruhumun qalxanı, cismimin dəbilqəsi.

İlahi

Mənim bir dənəyimlik ömrüm yoxdur, İlahi,

Ondansa bağrım üstə daş göndər, taxta göndər.

Sən verdiyin şeyləri almadım ki, vaxta var,

Bir işığın vardırsa, qısacıq vaxta göndər.

Boş qalan beşiyimin layla səsi çatışmır,

İçimdəki ocağın, su töksəm də yatışmır,

Başımı nəylə qatsam, qarışmır ki, qatışmır,

Beynimi dondurmağa azacıq şaxta göndər.

Sil ömrümdən nə olar anam atam nə yazdı,

Mən dərinəm, olanlar ömrüm üçün dayazdı,

Əgər deyirsən ki, Sən, olub bitənlər azdı,

Səsi, nəfəsi də al, nə versən yoxda göndər.

****

Viran şəhərlərin uşaqlarıyıq

Qopub dam örtüyü yiyəsi hanı,

Yiyəsiz qalmışıq qəbilələrdə.

Mən din havasında qalxmışam göyə,

Sən də ziyarətdə, mədinələrdə.

Nə vaxt özümüzə gələcəyik biz,

O uçuq daxmamız yuvalaşacaq?

Bizi ayrı salan məzhəb davası

Bizimlə ömürlük vidalaşacaq?

İndi biz deyilik mənlə sən ayrı,

Hərəmiz bir yolun qurşaqlarıyıq.

Anamız atamız dağılan ölkə,

Viran şəhərlərin uşaqlarıyıq.

Külək

Kəs uğultu qoparan, sarı, narıncı külək

Evimə çırpılma dur, susqun, zarıncı külək.

Hardasa qoparmısan istilik naqilini

Qaçıb rəngi əlimin, qara, turuncu külək.

Yuxumu qaçırdığın “u” səsinə oyandım

Elə bildim yağırsan su səsinə oyandım

Piltənin istisi yox qapının küncündəki

Səsinin səsindəki “du” səsinə oyandım.

Soyuq sənin əsərin burnumun ucundakı

Qarıltı, qurultusan qarnımın acındakı

Həniri yox örtümün, nəfəsimin, əlimin

Üfürtünü çək barı alnımın sacındakı

Ruhun canı

Mən elə yorğunam ki,

ruhumun damarında

bir dolaşım qan yoxdur.

Bir qucaqlıq hənirti,

yaşamağa can yoxdur.

– Ruhun canımı olur?

– Olur ey əziz adam,

yoxsa yaranardımı

atan anan torpaqdan?

Bir nütfəlik həyatın

eşiyində dövrələr,

göz hiss eləmirsə bəs,

necə yatar, kövrələr?

– Gözün görməkdir işi,

əcaib, qəraibdir,

bu dünyanın seyrişi.

– Ruhun canında dad var,

dadın canında dad var,

görməkdə, bilməkdədir,

yaşamaqdadır dadlar.

– Yox, sən ağlını uddun,

sən bir torpaq, hava, su,

özündən yanan oddun.

Bir cüt ulduz parlayır

üzündəki dəlikdə,

sən işığa dönürsən

işıqlar gəlmədikdə.

Ruh öz yuvasındadır,

yuva vücuduna tən.

Ruh doğulur,

yaranır cansız qopan kölgədən.

Ukrayna

Elburus küçələrin

yastıq qəlpələri

yetim qarnını aclığa aparır.

Zirzəmilərin almaq-culmaq dalğası

düyün hədiyyəsi edir doğmağı.

Yaşamın barıt nəfəsliyində

cütlük imza atır.

Güvən

qanına qəltan edir

binaları.

Diktator gecələrin

hörük saçları

soyumuş səsini oxşayır adamların.

Çərşənbə gecəsinin

keçməyən qanmışıdır Ukrayna.

Bir imza qədər

qurtuluşdur savaşlar,

bir imza qədər

ölümdür doğuluşlar.

Kiçiltdin

Səhərimin dan yeri kimi

 sevmişdim səni,

asta-asta arınırdı.

Bir səhər oyandım ki, vətənsən,

Bir səhər oyandım ki, dostsan,

Bir səhər oyandım ki, yoxsan.

Yoxluq varlığın qoynuna qısılan

 əcəl kimi gəlir.

Darıxmışam

ümid arxasınca boylanıb

səssiz axan zamanın sən boyda olmasına.

Daha gözlərim öpməz mesajlarını,

ürəyim də çapmaz

əvvəlki quş ürəyi kimi.

Sən məni sükut əyninə biçib,

kiçiltdin.

Qurqur

Qurqur yumurta qoyub

 çardağımın altına,

səs edir səhərləri.

Ordan püş töküləndə,

heç olmur ətərləri.

Əvvəl iki idilər,

sonra dörd, altı oldu.

Bir günsə baxıb gördüm,

çardağın altı doldu.

Arada nəğmə deyir,

arada gəlir – gedir,

tük tökülür başıma.

Dimdiyindən daş atır,

elə bil evcik qurur,

birdən də sakit durur…

Unuduram çox zaman

ağzını bağlamağa

duz tökdüyüm “banka” ın.

Çadırı düzəltməyə çıxanda

gördüklərim;

barmaq basmağa yer yox,

üstü dolub atmanın –

püş çoxalıb quruyub.

Ata qurqur ananı

yumurtasının üstə

 yem gətirib doyurub.

Hava isti, dəmir od,

çətin çıxar balası.

Xoşbəxtdir mənim qədər

unudub örtmədiyim üstünü –

duz “banka” sı.

Şak-şak

Üşüyür parıltılı baxışların laməkanlığı,

lallığın sovruğunda.

İnsanın gözündən başlayır tanışlıq,

dərdindən qovulur,

səsindən bilinir kimsəsizlik…

Qulağında cırcırama ötüşür,

yuxusuzlayır gecələri.

Sabahın danı, mürgülü

bir çimirlik yol əsnəkliyi.

Gecən xeyirə dayanıqlıq,

sabit doğulur Qaffur zikirlər.

“Müqqətəə” fəslində

bağı qopur doğmalığın.

Lut qövmü kimi sonunu gətirir adamlar,

əsir ayrılıqlar.

Gecənin günortasında şəffaflanır

çəpəkilik

Səhərin dilində sərinləyir sözlüklər,

cəm gedir qaranlıqlar.

Mən bir səhərə,

bir qaranlığa boylanıram

don vurmuşumdan.

Qəlbimin ritm melodiyası şak-şak…

TURAN NOVRUZLU

Eskişehirə qar yağır

Eskişehirə qar yağır

Elə bil, havada uçuşan

Ağ kəpənəklər balıqları

Salamlamaq üçün tələsirlər…

Elə bil, bu şəhərin itləri, pişikləri də

Buludların qucağında

Yayxanıb sevinirlər…

Sanki bir sürü qu quşu

Porsuq çayını dövrəyə alıb

“Bənövşə- bənövşə” oynayır

“Bənövşə bəndə düşə,

 Bizdən sizə kim düşə?”

Bəlkə bir cüt maralın sehirli arabasında

“Az gedib, uz gedib, dərə-təpə düz gedib”

 Yolunu azıb “sizdən bizə”

Masal Şatosuna düşəsən?

Qaradam pıçıldayır: “

 Gəl, qartopu oynayaq.”

Birdən yadıma düşür ki,

 Axı, əlcəklərim Bakıda,

Əllərim Səndə qalıb.

 Küləklər şəhəri xatirələrimdən,

Sən Laplandiyadan da uzaqdasan…

 Bəs mən necə qartopu oynayım?

Baharım

Mən qar altında qalan,

Sırsırası salxımlanan

tənha torpaq kimiydim

Gündüzləri qış günəşi

Gözlərimi dalayardı,

Gecələri zülmət olar

Varlığımı talayardı

Üşüyərdim…

Hardan gəldin?

Qarlı qışa sinə gərdin, nərgizim,

Ləçək – ləçək nur ələdin köksümə…

Budağından ayrı düşən yarpaq idim

Buludlara qonaq edən

Yel oldun…

Ürəyim elə dolmuşdu ki,

Gözyaşıma yoldaş olan sel oldun…

Ruhumu sazaq vurmuşdu

Sən könlümü isidən

Alov oldun, od oldun…

Nə yaxşı ki, boz ömrümə

Cəmrə oldun, baharım

Naxışıma ilmə oldun, nübarım…

Sevirəm

Mən Səni sevirəm lal sular kimi

Səssiz -səmirsiz

Mən səni sevirəm

Sönmüş ocaq tək

İstisiz, hənirsiz…

Mən səni sevirəm boş qucaq kimi,

Ağaca sancılmış bir oraq kimi,

Divardan asılmış yiyəsiz yaraq kimi…

Mən səni sevirəm cızma-qara yazılmış,

Əzilib, yumarlanmış yerdəki varaq kimi…

Varlığın yoxluğumu nə duyur, nə eşidir

Bu sahibsiz sevgim

Qar kimi, buz kimi içimi üşüdür…

Sol tərəfini boş saxla

Özümü biləndən

Həmişə məsləhət eşitmişəm

Atamdan, anamdan

Bibimdən, xalamdan…

Məsələn, anam deyərdi ki,

Yaxşı oxusan varlı olacaqsan.

Xalam tənbeh edərdi:

“Qız uşağısan

indidən qaşlarını alsan

evdə qalacaqsan”

Taleyimin bircə tükdən

Asılı olduğunu sanardı.

Amma Nənəm bəxtimin

Əvvəldən yazıldığına inanardı…

Bibimə görə qadın şərab içməzdi,

Sevdiyi oğlanla görüşməzdi.

Müəlliməm arada köhnə adətləri yada salardı,

Qız uşağı yeriyəndə yerə baxardı

Qonşulara görə qızlar

qulağını deşdirib qızıl sırğa taxardı.

Amma ən gözəl məsləhətin 

Otuzumdan sonra fərqinə vardım:

Yağışlı qış axşamında

Metronun eskalatorunda

Fikrə dalarkən

Qaydaları anons edən

Xanımın səsi gəlir

“Sol tərəfi keçid üçün boş saxlayın”

Amma mən həmişə

Sol tərəfimə əziyyət etmişəm…

Eh! heyif ki, bu anonsu

Belə gec eşitmişəm…

Hə, dostum indi sənə

bir məsləhət verim:

“Sol tərəfini keçid üçün boş saxla,

 Gəlib keçənlərə mane olma”

Əmin ol,

Gələnlər bir gün

Mütləq gedəcəklər.

Sən sol tərəfindən muğayat ol, dostum

“Sol tərəfini hər zaman boş saxla”…

Qəfil qonaq

Ey ömrümə qonaq olanım

Qapımı nə gec döydün?!

Çayım buza dönüb, çörəyim bayatlayıb,

Fələk naşı bağban kimi

Ömrümü baltalayıb.

Nə ağzımın dadı qalıb,

Nə də əlimin duzu.

Bu vaxt qonaq gəlmək olar?

Bəxtim fil qulağında yatıb,

Əcəl ac qurt kimi ulayır,

Saçımdakı ağ tellər

Canıma kəfən biçir.

Nə qəlbimin taqəti var,

Nə də gözümün nuru.

Daha gələni də gözüm pis seçir

Sen, ey ömrümün qəfil qonağı,

Qapımı ne gec döydün?!.

Bu vaxt qonaq gelmek olar?

Məkan bilməz könül

Sonra yeddi rəngli günəş çıxdı

Təpə-təpə buludların arasından…

Sonra ləçək- ləçək lalə kimi

Yuvarlandı göz yaşlarım

Ürəyimin yarasından…

Arzularım yaşıl rəngdi

Sarı- sarı saman oldu,

Ümidlərim alovlandı, közü qaldı,

Duman oldu…

Öz ömrümün rənglərində

Görən kimin gözü qaldı?

Xəyallarım nalə çəkdi kaman kimi…

Günəşimin gürub çağı

Eşqim yalan, güman kimi…

Sonra torpaq sevəcək məni

Heç kəsin sevmədiyi kimi

Ruhuma dalğalar sığal çəkəcək

Heç kəsin öpmədiyi kimi…

Məndən salam deyersən

yanındakı qadına

Gecən xeyirə qalsın,

Yol adam, yorğun adam…

Qəlbinə girməsəm də

Mən sənə vurğun adam

Məndən “salam” deyərsən

Yanındakı qadına…

De ki, yuxuya getsən

Pəncərəni bağlasın,

Külqabındakı közün

Söndüyünü yoxlasın.

Sən çox içdiyin axşam

Sinəni sığallasın,

Çox danışıb ağlasan

Gözlərinə baxmasın

Köksünə sıxıb səni

Saçını tumarlasın

Boynundakı xalından

Qoy öpsün axşam- səhər

Xalın nə günahı var

Yoxluğumu duymasın

Yola verin birtəhər…

Gecən xeyirə qalsın,

Yol adam, yorğun adam

Ömrün payızı tutgun

Qışı qar, çovğun, adam…

Elə yaşa ki, daha

Ürəyin üşüməsin,

Əllərin boş qalmasın,

Kürəyin üşüməsin…

Lizon xala kimi

Bilmirəm fikir veribsənmi

Beşiklərin yastığında

Gecə-gündüz yatan

Körpələrin başının izi qalar

Bax eləcə izin qalıb köksümdə…

İndi yanımda olsan

Başını sinəmdəki

O məchul boşluğa sıxıb

Elə möhkəm

Qucaqlayardım ki, səni

Sonra da çərpələng

Qollarına bürünərdim

Axşamın mehindən,

Səhərin şehindən

Beləcə gizlənərdim

Qollarının arasında…

Nə qədər başımı qatsam da

Hər kəslə danışıb

Səsimi başıma atsam da

Gecələr elə pis göynəyirsən ki,

Ürəyimin yarasında

Mopassanın

“Bir yaz axşamında”kı

Lizon xala kimi

Elə kimsəsizəm ki…

Bəzən divarın o tərəfindəki

Həzin bir səs, xəfif bir gülüş

Qanadar yaralarımı…

Nə qədər uzağa qaçsam da

Yenə elə həminkiyəm…

Ruhuma hopmuş

Qanıma qarışmış, zalım,

Üz çevirib getsən də

Yenə elə səninkiyəm…

ÇOBANYASTIĞI

Axşama qonaqlıq var idi

Beş badə düzmüşdüm

Masanın üstünə

Bir mum yandırmışdım

Bir dəstə də çobanyastığı

Almışdım güldana…

Yenə gəldi qonaqlarım

Qaş qaralanda,

Göz gözü görməyəndə

Xoruzlar banlayana kimi

oturduq…

Birinci badəni sənsizlik qaldırdı

Sənin şərəfinə içdik

İkinci badəni xəyallara süzdük

Sevdiyin mahnını da qonaq çağırmışdım

Səhərə qədər sağlıq dedi dayanmadan

Şam kimi əriyən ömrümün

Badəsini göz yaşlarımla doldurmuşdum

Çobanyastığı “sevir” deyənə qədər

Otağıma həbs edib ləçəklərini

soldurmuşdum…

Son badəni qaldıran olmadı

O axşam masada bir yer boş

Bir badə yiyəsiz qaldı

Sən adlı qonağım gəlmədi

Bu axşamkı qonaqlıqda da üzüm gülmədi…

Qızıma məktub

Bağışla məni, mələyim,

Ömrümün şaxtasına, sazağına

Qonaq elədim səni…

Bağışla məni, canım qızım,

Sənə yedirtdiyim yavan çörəyin

Hər tikəsinə görə bağışla məni

Gözlərindən süzülüb

Yanaqlarına tələsən

Hər damla göz yaşına görə

Bağışla məni…

Sənə aldığım oyuncaqlar da

Kədərli görünür,

Üzünü güldürə bilmədim

Bağışla məni…

Bağışla ki, sənə beşik başında

“Lay- lay dedim yatasan,

Qızılgülə batasan,

Qızılgülün içində

Şirin yuxu tapasan” demişdim,

Onda hardan biləydin ki,

Bu dünyada qəlbimizə

Güllərin tikanları batır,

Onda hardan biləydin ki,

Adam isti evdə, rahat yataqda

Şirin yuxu tapır.

Bağışla məni, mələyim,

Körpə canın üşüyəndə

İsti qucaq oldum

Nəfəsimlə isitdim nəfəsini.

Canın od kəsiləndə

Alnına sərin əl,

Ürəyinə şirin dil oldum.

Bağışla məni, canım qızım

Ev ola bilmədim,

Ailə ola bilmədim.

Bəlkə də mən günah oldum

Nalə oldum, ah oldum,

Bəlkə də mən al şəfəqli

Sabah oldum…

Bəlkə yenə ömrümüzə bahar gələr

Ümidimiz çiçək açar,

Sevinc bizi tapar gələr, kəpənəyim.

Kaşki həyat şirin olsun noğul kimi

Tanrı sənə ömür versin nağıl kimi

Eh…Nə çox oldu

Bu bəlkələr, bu keşkələr

Nə çox oldu

Boz buludlar, kölgələr

Bəlkələrə, keşkələrə görə

Bağışla məni, kəpənəyim

Sənə yaşadıqlarıma görə

Bağışla məni, körpə mələyim…

Qəzetçi

Xatirələr dumanlı, gözlərimiz yuxulu,

Həyat köşkə bənzəyir, ömür qəzet qoxulu

Suallarla, nidalar sətirə naxış olsun

Gəl, görüşək, əzizim, öpüşün yağış olsun

Bax, qapını döyürəm, qulaqardına vurma

Daşı tök ətəyindən, belə deyingən olma

Gəl, yaşayaq bu ömrü,

Bir gün qəzetçi kimi, bir gün simitçi kimi

Gəl, yaşayaq bu ömrü, qalma seyirci kimi

Nəyi pisdi dünyanın, yağışı var, qarı var

Sən yanımda olanda dünya da cənnət olar

Gəl, yaşayaq bu ömrü,

 Zamanı çox daralmış iki kəpənək kimi

Yenə aç qollarını əlvan çərpələng kimi

Yenə yazda görüşək, yayda günaha bataq

Sən qəm yemə, əzizim

Nə də olsa payızın o leysan yağışları

Günahları yuyacaq…

Nə dalıbsan dəryaya tənha balıqlar kimi?

Çıxaq göyün üzünə qoşa buludlar kimi

Gəl, barışaq, əzizim, məni sənsiz qoyma, gəl,

Bilirsən, darıxıram,  göz yaşıma qıyma, gəl

Sən ki, özün deyirdin, hər şey yaxşı olacaq

Aylar, illər keçəcək,

Köhnə qəzetlər kimi

Ömrümüzə yazılan xatirələr qalacaq…