TURAN NOVRUZLU
Eskişehirə qar yağır
Eskişehirə qar yağır
Elə bil, havada uçuşan
Ağ kəpənəklər balıqları
Salamlamaq üçün tələsirlər…
Elə bil, bu şəhərin itləri, pişikləri də
Buludların qucağında
Yayxanıb sevinirlər…
Sanki bir sürü qu quşu
Porsuq çayını dövrəyə alıb
“Bənövşə- bənövşə” oynayır
“Bənövşə bəndə düşə,
Bizdən sizə kim düşə?”
Bəlkə bir cüt maralın sehirli arabasında
“Az gedib, uz gedib, dərə-təpə düz gedib”
Yolunu azıb “sizdən bizə”
Masal Şatosuna düşəsən?
Qaradam pıçıldayır: “
Gəl, qartopu oynayaq.”
Birdən yadıma düşür ki,
Axı, əlcəklərim Bakıda,
Əllərim Səndə qalıb.
Küləklər şəhəri xatirələrimdən,
Sən Laplandiyadan da uzaqdasan…
Bəs mən necə qartopu oynayım?
Baharım
Mən qar altında qalan,
Sırsırası salxımlanan
tənha torpaq kimiydim
Gündüzləri qış günəşi
Gözlərimi dalayardı,
Gecələri zülmət olar
Varlığımı talayardı
Üşüyərdim…
Hardan gəldin?
Qarlı qışa sinə gərdin, nərgizim,
Ləçək – ləçək nur ələdin köksümə…
Budağından ayrı düşən yarpaq idim
Buludlara qonaq edən
Yel oldun…
Ürəyim elə dolmuşdu ki,
Gözyaşıma yoldaş olan sel oldun…
Ruhumu sazaq vurmuşdu
Sən könlümü isidən
Alov oldun, od oldun…
Nə yaxşı ki, boz ömrümə
Cəmrə oldun, baharım
Naxışıma ilmə oldun, nübarım…
Sevirəm
Mən Səni sevirəm lal sular kimi
Səssiz -səmirsiz
Mən səni sevirəm
Sönmüş ocaq tək
İstisiz, hənirsiz…
Mən səni sevirəm boş qucaq kimi,
Ağaca sancılmış bir oraq kimi,
Divardan asılmış yiyəsiz yaraq kimi…
Mən səni sevirəm cızma-qara yazılmış,
Əzilib, yumarlanmış yerdəki varaq kimi…
Varlığın yoxluğumu nə duyur, nə eşidir
Bu sahibsiz sevgim
Qar kimi, buz kimi içimi üşüdür…
Sol tərəfini boş saxla
Özümü biləndən
Həmişə məsləhət eşitmişəm
Atamdan, anamdan
Bibimdən, xalamdan…
Məsələn, anam deyərdi ki,
Yaxşı oxusan varlı olacaqsan.
Xalam tənbeh edərdi:
“Qız uşağısan
indidən qaşlarını alsan
evdə qalacaqsan”
Taleyimin bircə tükdən
Asılı olduğunu sanardı.
Amma Nənəm bəxtimin
Əvvəldən yazıldığına inanardı…
Bibimə görə qadın şərab içməzdi,
Sevdiyi oğlanla görüşməzdi.
Müəlliməm arada köhnə adətləri yada salardı,
Qız uşağı yeriyəndə yerə baxardı
Qonşulara görə qızlar
qulağını deşdirib qızıl sırğa taxardı.
Amma ən gözəl məsləhətin
Otuzumdan sonra fərqinə vardım:
Yağışlı qış axşamında
Metronun eskalatorunda
Fikrə dalarkən
Qaydaları anons edən
Xanımın səsi gəlir
“Sol tərəfi keçid üçün boş saxlayın”
Amma mən həmişə
Sol tərəfimə əziyyət etmişəm…
Eh! heyif ki, bu anonsu
Belə gec eşitmişəm…
Hə, dostum indi sənə
bir məsləhət verim:
“Sol tərəfini keçid üçün boş saxla,
Gəlib keçənlərə mane olma”
Əmin ol,
Gələnlər bir gün
Mütləq gedəcəklər.
Sən sol tərəfindən muğayat ol, dostum
“Sol tərəfini hər zaman boş saxla”…
Qəfil qonaq
Ey ömrümə qonaq olanım
Qapımı nə gec döydün?!
Çayım buza dönüb, çörəyim bayatlayıb,
Fələk naşı bağban kimi
Ömrümü baltalayıb.
Nə ağzımın dadı qalıb,
Nə də əlimin duzu.
Bu vaxt qonaq gəlmək olar?
Bəxtim fil qulağında yatıb,
Əcəl ac qurt kimi ulayır,
Saçımdakı ağ tellər
Canıma kəfən biçir.
Nə qəlbimin taqəti var,
Nə də gözümün nuru.
Daha gələni də gözüm pis seçir
Sen, ey ömrümün qəfil qonağı,
Qapımı ne gec döydün?!.
Bu vaxt qonaq gelmek olar?
Məkan bilməz könül
Sonra yeddi rəngli günəş çıxdı
Təpə-təpə buludların arasından…
Sonra ləçək- ləçək lalə kimi
Yuvarlandı göz yaşlarım
Ürəyimin yarasından…
Arzularım yaşıl rəngdi
Sarı- sarı saman oldu,
Ümidlərim alovlandı, közü qaldı,
Duman oldu…
Öz ömrümün rənglərində
Görən kimin gözü qaldı?
Xəyallarım nalə çəkdi kaman kimi…
Günəşimin gürub çağı
Eşqim yalan, güman kimi…
Sonra torpaq sevəcək məni
Heç kəsin sevmədiyi kimi
Ruhuma dalğalar sığal çəkəcək
Heç kəsin öpmədiyi kimi…
Məndən salam deyersən
yanındakı qadına
Gecən xeyirə qalsın,
Yol adam, yorğun adam…
Qəlbinə girməsəm də
Mən sənə vurğun adam
Məndən “salam” deyərsən
Yanındakı qadına…
De ki, yuxuya getsən
Pəncərəni bağlasın,
Külqabındakı közün
Söndüyünü yoxlasın.
Sən çox içdiyin axşam
Sinəni sığallasın,
Çox danışıb ağlasan
Gözlərinə baxmasın
Köksünə sıxıb səni
Saçını tumarlasın
Boynundakı xalından
Qoy öpsün axşam- səhər
Xalın nə günahı var
Yoxluğumu duymasın
Yola verin birtəhər…
Gecən xeyirə qalsın,
Yol adam, yorğun adam
Ömrün payızı tutgun
Qışı qar, çovğun, adam…
Elə yaşa ki, daha
Ürəyin üşüməsin,
Əllərin boş qalmasın,
Kürəyin üşüməsin…
Lizon xala kimi
Bilmirəm fikir veribsənmi
Beşiklərin yastığında
Gecə-gündüz yatan
Körpələrin başının izi qalar
Bax eləcə izin qalıb köksümdə…
İndi yanımda olsan
Başını sinəmdəki
O məchul boşluğa sıxıb
Elə möhkəm
Qucaqlayardım ki, səni
Sonra da çərpələng
Qollarına bürünərdim
Axşamın mehindən,
Səhərin şehindən
Beləcə gizlənərdim
Qollarının arasında…
Nə qədər başımı qatsam da
Hər kəslə danışıb
Səsimi başıma atsam da
Gecələr elə pis göynəyirsən ki,
Ürəyimin yarasında
Mopassanın
“Bir yaz axşamında”kı
Lizon xala kimi
Elə kimsəsizəm ki…
Bəzən divarın o tərəfindəki
Həzin bir səs, xəfif bir gülüş
Qanadar yaralarımı…
Nə qədər uzağa qaçsam da
Yenə elə həminkiyəm…
Ruhuma hopmuş
Qanıma qarışmış, zalım,
Üz çevirib getsən də
Yenə elə səninkiyəm…
ÇOBANYASTIĞI
Axşama qonaqlıq var idi
Beş badə düzmüşdüm
Masanın üstünə
Bir mum yandırmışdım
Bir dəstə də çobanyastığı
Almışdım güldana…
Yenə gəldi qonaqlarım
Qaş qaralanda,
Göz gözü görməyəndə
Xoruzlar banlayana kimi
oturduq…
Birinci badəni sənsizlik qaldırdı
Sənin şərəfinə içdik
İkinci badəni xəyallara süzdük
Sevdiyin mahnını da qonaq çağırmışdım
Səhərə qədər sağlıq dedi dayanmadan
Şam kimi əriyən ömrümün
Badəsini göz yaşlarımla doldurmuşdum
Çobanyastığı “sevir” deyənə qədər
Otağıma həbs edib ləçəklərini
soldurmuşdum…
Son badəni qaldıran olmadı
O axşam masada bir yer boş
Bir badə yiyəsiz qaldı
Sən adlı qonağım gəlmədi
Bu axşamkı qonaqlıqda da üzüm gülmədi…
Qızıma məktub
Bağışla məni, mələyim,
Ömrümün şaxtasına, sazağına
Qonaq elədim səni…
Bağışla məni, canım qızım,
Sənə yedirtdiyim yavan çörəyin
Hər tikəsinə görə bağışla məni
Gözlərindən süzülüb
Yanaqlarına tələsən
Hər damla göz yaşına görə
Bağışla məni…
Sənə aldığım oyuncaqlar da
Kədərli görünür,
Üzünü güldürə bilmədim
Bağışla məni…
Bağışla ki, sənə beşik başında
“Lay- lay dedim yatasan,
Qızılgülə batasan,
Qızılgülün içində
Şirin yuxu tapasan” demişdim,
Onda hardan biləydin ki,
Bu dünyada qəlbimizə
Güllərin tikanları batır,
Onda hardan biləydin ki,
Adam isti evdə, rahat yataqda
Şirin yuxu tapır.
Bağışla məni, mələyim,
Körpə canın üşüyəndə
İsti qucaq oldum
Nəfəsimlə isitdim nəfəsini.
Canın od kəsiləndə
Alnına sərin əl,
Ürəyinə şirin dil oldum.
Bağışla məni, canım qızım
Ev ola bilmədim,
Ailə ola bilmədim.
Bəlkə də mən günah oldum
Nalə oldum, ah oldum,
Bəlkə də mən al şəfəqli
Sabah oldum…
Bəlkə yenə ömrümüzə bahar gələr
Ümidimiz çiçək açar,
Sevinc bizi tapar gələr, kəpənəyim.
Kaşki həyat şirin olsun noğul kimi
Tanrı sənə ömür versin nağıl kimi
Eh…Nə çox oldu
Bu bəlkələr, bu keşkələr
Nə çox oldu
Boz buludlar, kölgələr
Bəlkələrə, keşkələrə görə
Bağışla məni, kəpənəyim
Sənə yaşadıqlarıma görə
Bağışla məni, körpə mələyim…
Qəzetçi
Xatirələr dumanlı, gözlərimiz yuxulu,
Həyat köşkə bənzəyir, ömür qəzet qoxulu
Suallarla, nidalar sətirə naxış olsun
Gəl, görüşək, əzizim, öpüşün yağış olsun
Bax, qapını döyürəm, qulaqardına vurma
Daşı tök ətəyindən, belə deyingən olma
Gəl, yaşayaq bu ömrü,
Bir gün qəzetçi kimi, bir gün simitçi kimi
Gəl, yaşayaq bu ömrü, qalma seyirci kimi
Nəyi pisdi dünyanın, yağışı var, qarı var
Sən yanımda olanda dünya da cənnət olar
Gəl, yaşayaq bu ömrü,
Zamanı çox daralmış iki kəpənək kimi
Yenə aç qollarını əlvan çərpələng kimi
Yenə yazda görüşək, yayda günaha bataq
Sən qəm yemə, əzizim
Nə də olsa payızın o leysan yağışları
Günahları yuyacaq…
Nə dalıbsan dəryaya tənha balıqlar kimi?
Çıxaq göyün üzünə qoşa buludlar kimi
Gəl, barışaq, əzizim, məni sənsiz qoyma, gəl,
Bilirsən, darıxıram, göz yaşıma qıyma, gəl
Sən ki, özün deyirdin, hər şey yaxşı olacaq
Aylar, illər keçəcək,
Köhnə qəzetlər kimi
Ömrümüzə yazılan xatirələr qalacaq…