Salam olsun, dəyərli Dostlar! 13 aprel balaca rəssam-yazıçı dostumuz Türkan Alpturan – Hüseynlinin doğum günüdür! “Yazarlar” jurnalı kollektivi adından balaca şahzadəni təbrik edir və öz hədiyyəmizi təqdim edirik:
ZAUR USTAC – TÜRKAN ALPTURAN – PDF
I>>> OXU >>>>>> XÜSUSİ BURAXILIŞ – 61
ZAUR USTAC – TÜRKAN ALPTURAN – PDF
Hörmətlə, Zaur USTAC
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında
I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I
I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I
Pambıq
(hekayə)
Meşəyə o qədər çox yağış yağırdı ki, bütün heyvanlar islanmışdılar. Quşların yuvaları yuxarıda olduğuna görə quşlar sevinirdilər. Ağacların budaqlarındakı islaq yarpaqları qoparıb bir-birlərinə ataraq oynayırdılar.
O meşədə Pambıq adlı qəşəng bir siçan var idi. Bu siçan tək qalmışdı, onun atasını vəhşi pişik yemişdi. Anası da Pambığa yemək axtarmağa getmişdi, amma neçə gün idi ki, qayıtmamışdı. Bu incə quyruqlu qəşəng ağ siçan da ac və yuvasız qalmışdı, üst-başı palçıq olmuşdu. Yağış balaca siçanın yuvasına dolmuşdu, o da yuvadan çıxıb, yaxınlıqdakı ağacın altında təkcə ağlayırdı. Həmin ağacdakı yuvada yaşayan xeyirxah bir sincabın Pambığa yazığı gəldi, onun halına çox üzüldü. Sincab öz yuvasından bir hind qozu gətirdi, və onu səliqəli ilə qırdı, sonra hind qozunun suyunu Pambığa içirtdi, qabığından yuva düzəltdi, meyvəsini xırda-xırda qırıb yuvanın küncünə yığdı. Pambığa da tapşırdı ki, anası gələnə kimi yuvadan çıxmasın, acanda da hind qozunun meyvəsindən yesin. Pambıq çox sevindi, sincaba təşəkkür etdi.
O daha yağışdan qorxmurdu, öz yuvasında yeməyini yeyib anasını gözləyirdi.
Redaktə türkoloq, yazar Yusuf Demirağa məxsusdur.
Müəllif: Türkan Alpturan (Hüseynli)
Təqdim etdi: Zaur USTAC
Türkan Alpturan (Hüseynli)nin hekayələri
Türkan Alpturan (Hüseynli) haqqında
Rəssam Türkan və panda Mimi
(hekayə)
Bir gün parkda qırmızı alma şəkli çəkirdim. Başımda qırmızı rəssam beretim var idi. Anamın mənə aldığı üstündə panda şəkli olan çəhrayı önlüyümü ilk dəfə idi ki, geyinmişdim. Birdən səs eşitdim. Səs gələn tərəfə baxanda gördüm ki, orada balaca, şirin bir panda dayanıb mənə baxır və gülür. Mən ona dedim:
-Sən nə qəşəng pandasan. Burada nə edirsən?
Panda mənə dedi:
-Mən Bakıya qonaq gəlmişəm. Sənin nə gözəl önlüyün var, sanki üstündə mənim şəklim var.
Bu tanışlıqdan sonra biz dost olduq. Balaca pandanın adı Mimi idi. Biz bəzən parkda görüşürdük. O mənə Yaponiyadan, oradakı dostlarından danışırdı. Mən də ona Türkiyədə – İstanbulda gördüyüm qağayılardan, Eskişehirdə simit verdiyim göyərçinlərdən danışırdım.
Bir gün Mimi məni öz ad gününə qonaq çağırmışdı. Onun ad gününə çoxlu dostları gəlmişdi. Mimi bizi içində şirin kartof, balqabaq, qarğıdalı olan sendviçə və ballı, limonlu kompota qonaq elədi. Biz yedik, içdik, rəqs elədik. Sonda ad günü tortunu süfrəyə gətirəndə tort Miminin əlindən yerə düşdü və kənarları dağıldı. Yazıq Mimi çox üzüldü və ağlamağa başladı. Mən ona dedim ki, ağlamasın, indi mən tortunu düzəldəcəm. Mimiyə hədiyyə apardığım çəhrayı qızılgüllərin ləçəkləri ilə onun tortunun əzilmiş yerlərini düzəltdim. Sonra Mimi tortun üstünə ad günü şamlarını düzdü və ürəyində arzu tutub şamları üfürdü. Hamımız onu təbrik etdik, ad günü mahnısını oxuduq. Mimi yavaşca mənim qulağıma dedi:
-Bilirsən, nə arzu tutdum?
Mən dedim:
-Yox, bilmirəm.
O dedi:
-Səninlə Yaponiyaya gedib oradakı sakura bağçalarında gəzməyi arzuladım.
Mən buna çox sevindim və Mimini qucaqladım.
Redaktə türkoloq, yazar Yusuf Demirağa məxsusdur.
Müəllif: Türkan Alpturan (Hüseynli)
Təqdim etdi: Zaur USTAC
Türkan Alpturan (Hüseynli)nin hekayələri
Türkan Alpturan (Hüseynli) haqqında
Müqəddəs Torpaq
Lalələrin qurban getdi yolunda,
Dalğalandı bayrağın
Azad səmalarında…
Şəhid qanı ilə vətən oldu
Hər qarış torpağın, can Azərbaycan!
Sən bizimdin, bizimsən
Qəlbim Səninlə döyünür,
Sən Xəzərdən Gəncəyə,
Göyəzənə uzanan Odlar Diyarı…
Qoynunda adı bilinməyən şəhidlərin də yatır,
Qucaq açdın, Ana oldun onlara…
İndi körpə fidanların oynayır
Çiçəkli çöllərində…
Sən, lalə ləçəklərinə
Xəfif küləklərin sığal çəkdiyi
Gözəl Gəncəsən,
Mehriban, doğma diyar,
Daim var ol, şad- xürrəm, bəxtiyar!
Sən Cıdır düzündə azad qartal,
Sən Laçında Həkərisən,
Sahilində boy- boy yaşıl ağaçları…
Sən Şuşada Xurşidbanu
Nətəvanım, Üzeyirim, Bülbülüm, Vaqifimsən!
Ürəyimdəsən daim, igid övladların məğrur Anası!
Xəzəri yara- yara gedən
Coşqun, nərə çəkən dalğalarımsan!
Anamın duasısan…
Sən, səssiz qalan uşağın
Ruhuna güc verdin, həmdəm oldun
Səni düşünməkdən yorulmayan
O uşağın ürəyinə muğamınla məlhəm oldun…
Musiqinlə böyüyüb
Arzusuna çatan bir uşaq kimi,
Xatirələrim yada düşür..
Uca Tanrımın güc verdiyi ulu torpaq,
Röyamsan, hər gecə gördüyüm…
Şeirimsən,
Çanaqqaladan Bakıya
Ağrıdağından Qarabağa
Səs-səda salan qardaşlıq dastanımsan…
Könlü bayatılı Nənələrin göz yaşlarısan…
Anamın kəlağayısısan
Rüzgarda çərpələng kimi qanad çırpan
Natəvanımın qəzəlisən…
Qarlı dağların igidlik zirvəsisən, can Azərbaycan!
Könül
Gözəl diyar, bir il keçdi
Sənlə ilk görüşümüzdən…
Xəzərin sahilindəki
Nazlı qağayılarla
Göz- gözə gəlişimizdən…
İllər öncə torpağına ayaq basmaq istəyən
O körpə uşaq böyüdü, arzusu gerçək oldu,
Qucaq açdın, getdi, gördü can yurdu…
Adını eşidən kimi gözü dolan həmin o uşaq
Ürəyində yeni xəyallar qurdu…
Nələri qurban verməzdim ki
Səni yenidən görmək üçün….
O uşaq ki,
Hava limanına çatar- çatmaz
Buludların arasından Ağrı Dağını görən
Təyyarə yerə enəndə torpağına sarılan
O uşaq ki, Xəzərə baxanda ruhu dincələn…
Asandırmı Sənli xatirələri unutmaq?!
Başımın üstünd məğrur – məğrur
Dalğalanan bayrağına baxanda,
Ürəyim dağa dönmüşdü…
Bir insan uşaqlıq arzusuna
Bu qədərmi gözəl çatar?!
Göy üzündə qaranquşlar qatar- qatar
Müjdələdi xoş günləri…
Əlbəttə, biz yenidən görüşəcəyik
Gələn kimi, ruhumla
qucaqlayacam varlığını,
Can Laçından yadigar
Bir ovuc torpağını
saxladığım kimi
Qəlbimdə yaşadıram
Sənli, həzin xatirələrimi
Yenə qovuşacağıq sənlə
Can Azərbaycanım,
Qədim, doğma diyarım…
Ağ Göyərçinlər
(Milli qəhrəman Hökumə Əliyevanın
əziz xatirəsinə ithaf)
Üfüqdə qanad çırpıb yorulan quş
Yuvasına çatanda necə şad olursa
Eləcə sevinir evinə qayıdan insan…
Bir də varlığını bu dünyaya ərmağan edən,
Vətən üçün canından keçən
Humanist qəhrəmanlar var…
İsti ocağın,
Doğma yurdun ətri üçün darıxsalar da
Getməyi seçən qəhrəmanlar,
Vətənin səmasında
Boz buludlar görünəndə dünyası dar…
Gözəl yurdumuzun xəfif təbəssümünü,
Qonaqpərvərliyini,
Ana məhəbbətini yaşadan qəhrəmanlar
Bir gün evlərinə qayıtmadılar…
Ağ göyərçinlər kimi
Qanad çaldı göy üzündə ruhları.
Hər təyyarə enişindəki o alqışlar,
Vətənə qovuşmağın sevinci,
Evimizə dönməyin hüzurudur.
Və əlbəttə,
görmədiyimiz qəhrəmanlara olan minnətdarlıqdır.
Buludların arasından gələn o səs onların səsidir…
Bu səs “Hər şey yaxşı olacaq” söyləyənlərin səsidir…
Gözəl Laçın
Yamyaşıl dağlarında
Küləklərə yoldaş olub
Həzin nəğmə deyirəm
Havasına, suyuna
Canım qurban, gözəl Laçın!
Yollar ruhuma məlhəm,
Qarış- qarış cığırlarda gəzirəm…
Qarabağın nəfəsi,
Sevimli, doğma Laçın!
Nazlı- nazlı rəqs edir
Həkərinin buzlu suları,
İllər sonra qürurla
Salamlayır qonaqları…
Həkəri Arazın kiçik qardaşı,
Sanki can Laçının dostu, sirdaşı…
Qartallı dağlarına,
Gül- çiçəkli bağlarına
Zəfər dolu çağlarına
Canım qurban, gözəl Laçın!
Addım- addım seyrə çıxdıq düzləri,
O azad səması çox şad etdi bizləri,
Yoxdur yer üzündə tayı, bənzəri…
Canım qurban, gözəl Laçın!
Müəllif: Yusuf DEMİRAĞ
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında
Ne çabuk geçti bütün bir asır
Neler gördük, neler yaşadık…
Nerelisin can vatanımın ferdi?
Nereden aldın bu gözleri?
Nereden aldın sırma saçları?
Kimden geliyorsun?
Bu gayret? Bu olgunluğun kimden?
Benim gözlerim Ege
Kalbim ise Karadeniz
Vatanımın toprağına sahiptir bu naçiz vücudum.
Benim ellerim Anaların dualarıyla payidar kalan Cumhuriyetin elleridir.
Ben Orta Asya’dan göç edip Anadolu’ya gelen Türk’ün ruhuyum!
Ben Anadolu’yum, ben Türkiye’yim!
Ben Kuvayi-Milliyeyim.
Ben Türk oğlu Türk’üm!
Kurban olayım vatanın her köşesine…
Ova ova, bucak bucak köylerinle.
Sen dudaklarımın ucunda söylediğim türküsün.
Asaletim Atam’dandır bana miras kalan.
Kana kana suyundan içtiğim pınarımsın.
Sen dağlarında nefes nefese kaldığım yersin, vatanım.
Vatanım sensin! Nerede olursam olayım hasretine dayanamadığım.
Ben tarlalarında ekilen buğday olayım.
Ateş püskürterek savurduğun kıvılcımım!
Dediğim gibi:
Bu gayret? Bu olgunluğun kimden?
Benim gözlerim Ege
Kalbim ise Karadeniz
Vatanımın toprağına sahiptir bu naçiz vücudum.
Benim ellerim Anaların dualarıyla payidar kalan Cumhuriyetin elleridir.
Ben Orta Asya’dan göç edip Anadolu’ya gelen Türk’ün ruhuyum!
Ben Rumeli’nde, Sakarya’da, İzmir’de, Develi’de çarpışan Ataların torunu.
Etle tırnak gibiyim kopartamazlar benden onları.
Ben 100 yıllık cumhuriyetin ferdi, Atatürk’ün çocuğuyum…
Aynı ruh ile aynı heyecan ile yaşıyorum.
Yaşam nedenim. Tek tutunacak dalım can Cumhuriyetim.
Canlar cananım yurdum…
08/05/2023
Müəllif: Yusuf DEMİRAĞ
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında
CAN HOCALIM
Gelinliği kefen olan Hocalım
Beşikleri mezar olan Hocalım
26 Şubat 1992
Tarihin kara sayfası
Ömrümün yara sayfası…
O gece dünya kördü, sağırdı
O gece Azerbaycan
“Hocalı’ya adalet” diye bağırdı…
Kaç çocuğun yaşı
doğum günü pastasına değil
Mezar taşına yazıldı,
Kaç oyuncak sahipsiz kaldı,
Bu kez büyükler oyun oynadılar,
Ama bebekler oyuncak değil, gerçekti…
Nice düşmanlar, nice zulümler gördük
Nice hainler, nice zalimler gömdük
Fakat kardeş sevgisi şifamız oldu
Vatana kısas andımız
Ahde vefamız oldu…
31 sene sonra
kavuşdurana şükürler olsun
Artık gözlerimiz sevinçten dolsun…
Yaralı sulh kuşum – Can Hocalım,
Özgürlüğün kutlu olsun
Bir millet iki devlet
Daima mutlu olsun…
Müəllif: Turan NOVRUZLU
CAN HOCALIM
Ey kanayan sol yanım,
dağlar şahidim olsun…
Karabağ’ımın incisi,
Can Hocalım,
ferman yazmak istemiş
bir tutam çakal.
Bir zamanlar
yiğitlerine git diyenler, Mazlum kanı dökenler
Ve anayı oğlundan
ayırmak isteyenler
ferman yazamaz…
Alnı açık,
yüzü ak yazdım bahtımı,
kimse bozamaz.
Lalelerim şifa olsun,
Al kanım kurban Sana…
Sulhun payitahtı olan vatan, Allah’ın sevgili milleti!
Ey benim asil Hocalı’m,
sen eşsizsin, sen sultansın, sen yüreğim!
Toprağımı yurt yapan gönül ustam!
Ağaç kovuğundan çıkmadın!
Binlerce yıllık medeniyet kurdun,
yeri geldi adaletle kısas aldın,
Anaların ağıtları yüreğini delmesin,
Ey benim yurdumun asil Gazisi,
Bayrağımı şerefinle taşıyan ellerin dert görmesin…
Şahit olsun toprağın altında uyuyan şehitlerim, Bülbül, Natevan, Hacıbeyov…
Duysun dünya!
Hocalı can içre candır
Karabağ Azerbaycan’dır!
Müəllif: Yusuf DEMİRAĞ
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında
I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I
I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I
Eskişehir rüzgârı
Sakin sakin oturduğum Adalarda
Sardı beni Eskişehir’in rüzgarı!
Şehri- Aşkı’m, masallar diyarı…
Dalgalanan bayrağın gölgesinde yalancı Güneş’e aldandım.
Huzurumsun dedim, Eskişehir’im,
Yeşiline kandım…
Porsuk Çayı coşuyor, kuşlar uçamıyor…
Esen deli rüzgar söyle bana gurbet nedir?
Uzak olmak nedir?
Hatıralarım, geçmişim, çocukluğum….
Neresidir gurbet ve ne zaman başlar?
Bir melodi fısıldıyorum hangi nota olduğunu bile bilmeden.
O bilmediğim nota beni nerelere götürüyor bilir misin esen deli rüzgar?
Fa’nın, Sol’un, Do’nun yerleri ayrıdır…
Her birisinin şanı ve her birinin deli gönlümde krallığı var.
Sekiz nota sekiz krallık taşıması hiç ağır olmuyor…
Gönlümde ne bir fırtına, ne de bir kavga olur, kalbimin rüzgarları
tüm notaları yıkıp geçiyor!
Sen şimdi rüzgarım, iyi dinle sen hep akışta kal ve doğanın sana bahşettiği o görevlerini tamamla…
Git, tohumları uçur çiçekler açsın.
Es, denizlerin dalgaları vursun kıyılara sevenler dalgalara baksın.
Es ki, yurdumun pası kiri gitsin,
Es es es es ki şanlı bayrağımız dalgalansın
Es ki, Eskişehir’e bahar gelsin
Es ki, es ki, Paris’e kadar gidip selam versin!
28/03/2025
Vapur
Merhaba yine ,İstanbul,
Bak, yine ben geldim.
İlk gördüğün Yusuf artık İstanbul’da tek başına.
Bak, yine Kadıköy’deyim,
Şimdi ise Karaköy’e doğru gidiyorum…
Güle güle kaçırdığım vapur,
bir dahakini alırım
Ama neden naz yapıyorsun? Bürünmüşsün boz rengine
İndirmişsin şemsiye açar gibi bulutlarını aşağıya
Kara peçe yakışmıyor, aç cemalini göreyim…
Galata Kulesi neredesin?
Solumda Topkapı, sağımda Kız Kulesi
Açılmanı beklerim, İstanbul, istersen dök bütün göz yaşlarını,
Dertleşelim Seninle bir az
Yağsın yine yağmur, sil pasını…
16/05/2025
Sonbahar duyguları
Yürürken köprülerden, artık yazın bittiğini görüyorum,
Teker teker çiçekler solar, hoşçakal söylercesine…
Günler kısalır, Eylül biter, Ekim gelir!
Oy! Şimdi gurbet ellerde biçilmiş ekinler, kimsesiz kalan öksüz toprak…
Uykuya dalar güneş, ufuktan serin serin sabahlara uyanmak için.
O sabahlar ki, aldığın nefeste seni dünyaya yeniden gelmiş gibi hissettirecek…
Yorgun bulutlar yas tutar akşamın şiir dolu yalnızlığına
Yakında karlar yağacak, ruhumuzu ısıtmak için…
O Sonbahar ki müjdeleyen Kardanadamı…
Hiçbir Yaz gelmez Kışsız.
Ve Sonbahar gelip der ki, “Ey ağaçlarda ve yerde olan yapraklar özgürsünüz! Savrulun!
Müəllif: Yusuf DEMİRAĞ
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında