BEN SENİ SEVERSEM
Özet:
Bu şiir, “ben seni seversem” cümlesini bir aşk itirafından çıkarıp varoluşun kendisini değiştiren bir kudrete dönüştürüyor.
Aşk burada sahiplik değil;
yeniden doğuş, ruhun genişlemesi ve ışığın içe inişi olarak anlatılıyor.
Şair “seni sevmek” eylemini, doğayı, zamanı ve kaderi bile dönüştüren mistik bir yaratıcı güç gibi işliyor.
Türü: Mistik – Tasavvufî – Lirik Aşk Şiiri
Üslubu: Yarı klasik, metafor yoğun, aruz tınılı modern divanvari
BEN SENİ SEVERSEM
⸻
Ben seni seversem, ey ruhumun saklı seher rengi,
gecenin bütün yıldızları bir anda uyanır;
kırık gölgeler bile ışığa dönmek ister.
Bir adın iner göğsüme,
içimdeki bütün karanlıklar
o tek hecenin önünde sustuğunu unutur.
Ben seni seversem,
dünyanın kalbi bir anlığına durur da
yeniden atmayı benden öğrenir.
⸻
Ben seni seversem,
rüzgâr yönünü değiştirir;
gölgem adımlarına secde eder.
Bir ateş dolaşır damarlarımda—
kendi küllerini değil,
sen diye yanan bir varlığın sesini taşır.
Aşkımın ağırlığı
dünyanın hafızasına yeni bir yazı kazır;
çünkü seni sevmek,
evrenin yaratıldığı o ilk sessizliğin
yeniden konuşmasıdır.
⸻
Ben seni seversem,
kalbimin kıyısına vuran her dalga
sen diye kıyıya düşer.
Gözlerimdeki ıssız çöl
bahara dönmek için izin ister.
Ve ben,
adının içime bıraktığı o ince ışıkla
kendi karanlığıma bile merhamet ederim.
Zaman, benden geçmek için
yeni bir yol arar;
çünkü ben seni seversem
zaman bile kendi akışını unutur.
⸻
Ben seni seversem,
sükûtum bile yüzünü hatırlar.
Bir nefes bırakırım geceye—
o nefes, dokunduğu her şeye
senin suretini çizer.
Aşka adanmamış hiçbir kelime kalmasın diye
kendi sesimden soyunur,
ruhumun çıplak hâliyle
senin önünde dururum.
Ve o hâlimle bile
yüzünü göğe çizen bir yıldızdan
daha gür parlarım.
⸻
Ben seni seversem,
tüm aynalar içimde çoğalır.
Her biri başka bir yüzden değil,
adının bende uyandırdığı
o sonsuz hâlden yansır.
Gecenin gözüne işlediğin mezmur
dudaklarıma iner;
ben sustukça büyür,
büyüdükçe seni çağıran bir ışığa dönüşür.
Ben seni seversem,
kendi varlığımdan geçip
ateşten bir gölgeye dönerim—
ve o gölge bile
sırf sana yaklaşmak için
kendi karanlığını terk eder.
⸻
Ben seni seversem,
denizler bile kabuğunu bırakır da
içindeki sırları kıyıya fısıldar.
Çünkü adın, suya dokunan bir ateştir;
yakmaz, ama bütün derinlikleri
tek bir nefeste aydınlatır.
Ben seni seversem,
göklerin bile gizlemek istediği
o kadim ses
kalbimde yankı bulur;
titreyişim, dağların ruhuna işleyen
kudretli bir ezgiye dönüşür.
⸻
Ben seni seversem,
yeryüzü benden geçmek için
bir iz arar;
bulamazsa kendi nehrini değiştirir.
Gölgem adınla uzar;
ışığım varlığından pay alır.
Ve ben,
daha önce hiçbir şairin söyleyemediği
bir cümlenin eşiğine gelir,
orada diz çökerim:
Seni sevmek sahip olmak değil,
senden taşarak yeniden yaratılmaktır.
⸻
Ben seni seversem,
geçmişim susar,
geleceğim kendi yolunu değiştirir.
Bir tek adın
bütün kaderlerin merkezine düşer de
gökyüzü yeni bir takımyıldız doğurur.
Ben seni seversem,
unutuluş bile bana yaklaşamaz;
çünkü seni sevmek
unutmayı unutan bir ışık olur içimde.
⸻
Ben seni seversem,
ömrümün bütün çınarları
aynı anda hışırdar;
köklerim sen diye toprağa iner.
Aşkımın gövdesi ağırdır—
ama o ağırlık beni yıkmaz;
tam aksine
senin adınla
yaprak yaprak büyütür.
⸻
Ve bil ki:
Ben seni seversem,
hiçbir şairin kalemi
kıyısından geçemez bu yangının.
Benim aşkım benzemek için değil,
ilk defa olmak içindir.
Bu mısralar,
daha önce hiçbir sesin dokunmadığı
bir semâdan gelir—
kıyısız, ezelî
ve yalnız sana ait bir ışıktır.
⸻
Çünkü ben seni seversem,
dünya bile kendi adını unutur da
senin adınla yeniden doğar.
⸻
Ve ben seni seversem,
göğe gizlediğim bütün dualar
adına doğru yeniden uyanır.
Bir tüy düşer omzuma—
rüzgâr değildir o,
senin sessizliğinin bana değen ilk yankısıdır.
Adın, gecenin alnında titreyen bir mühür gibi
ruhuma işlenir;
ben onu her dokunuşunda
bir ömür daha büyürüm.
⸻
Ben seni seversem,
içimdeki derin kuyular
su bulur;
susuz kalmış bütün kelimelerim
tekrar canlanır.
Aşkın içimde açtığı o geniş vadiden
bir ışık geçer;
o ışık,
hiçbir karanlığın dokunamadığı
kutsal bir sızı olur içimde.
Ve ben seni seversem,
kendi içimin çöllerine bile
bahar taşırım.
⸻
Ben seni seversem,
ufuk bile bana yaklaşır;
güneş, adını duyunca
bir an ısısını unutur da
bana senin ışığını bırakır.
Ben seni seversem,
ölçüsüz bir ilahiye döner kalbim;
ve her atışıyla
dünyanın en sessiz yerinden
senin adını
bir dua gibi yükseltirim.
⸻
Caroline Laurent Turunc – “Işığın Şairi”
Paris, 12 Kasım 2025