www.yazarlar.az tərəfindən yazılmış bütün yazılar

20 aprel professor Bədirxan Əhmədovun 71 yaşı münasibəti ilə təbrik

20 aprel professor Bədirxan Əhmədovun 71 yaşı münasibəti ilə təbrik

          Bu gün Bədirxan Əhmədovun doğum gününü qeyd edərkən onun zəngin elmi yaradıcılığına, Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığının inkişafına verdiyi misilsiz töhfələrə bir daha nəzər salmaq xüsusi qürur hissi doğurur. Onun fəaliyyəti yalnız fundamental elmi nəticələrlə məhdudlaşmır, eyni zamanda bir məktəb, bir düşüncə istiqaməti kimi özündən sonrakı nəsillərə yol göstərir. Bədirxan Əhmədovun alim kimi böyüklüyü ilə yanaşı, müəllim kimi missiyası da dərin hörmətə layiqdir. O, təkcə elmi bilikləri ilə deyil, həm də tələbələrinə aşıladığı ədəbiyyata sevgi, tənqidi düşüncə və elmi dürüstlük prinsipləri ilə yadda qalır. Bu baxımdan onun tələbəsi olmaq böyük şans və məsuliyyətdir. Mənim üçün də onun tələbəsi olmaq həyatımda mühüm iz buraxan, dünyagörüşümün formalaşmasına təsir edən dəyərli bir təcrübədir. Bu əlamətdar gündə hörmətli müəllimimə möhkəm can sağlığı, uzun ömür, yeni-yeni elmi uğurlar arzulayıram. Arzu edirəm ki, onun zəngin elmi fəaliyyəti bundan sonra da davam etsin, yetişdirdiyi tələbələr və yazdığı əsərlər vasitəsilə Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığına töhfə verməkdə davam etsin. Doğum gününüz mübarək olsun, dəyərli müəllimim!

Müasir Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığında Bədirxan Əhmədov fenomeni

          Müasir Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığının inkişafında mühüm rol oynayan alimlərdən biri də Bədirxan Əhmədovdur. Onun elmi yaradıcılığı ədəbi-nəzəri fikrin zənginləşməsi, klassik və müasir ədəbiyyatın yeni baxış bucağından təhlili ilə seçilir. Ədəbiyyatın yalnız estetik hadisə deyil, həm də ictimai və mənəvi proses kimi dərkində Bədirxan Əhmədovun yanaşması xüsusi əhəmiyyət kəsb edir. Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığı zəngin tarixi inkişaf yolu keçərək bu gün də dinamik şəkildə yenilənən, müxtəlif metodoloji yanaşmalarla zənginləşən bir elmi sahə kimi diqqət çəkir. Klassik irsin dərindən öyrənilməsi, müasir ədəbi prosesin izlənilməsi və bu iki istiqamətin qarşılıqlı əlaqədə təhlili ədəbiyyatşünaslığın əsas prioritetlərindən biri olaraq qalır. Xüsusilə müstəqillik dövründə milli ədəbi düşüncənin yeni mərhələyə qədəm qoyması, ədəbiyyata yanaşmada fərqli nəzəri modellərin tətbiqinə geniş imkanlar yaratmış, bu sahədə fəaliyyət göstərən alimlərin rolunu daha da artırmışdır. Müasir dövrdə ədəbiyyatşünaslıq artıq yalnız mətnlərin şərhi ilə məhdudlaşmır; o, eyni zamanda ədəbiyyatı sosial, fəlsəfi və mədəni kontekstlər daxilində araşdıran kompleks bir elmi istiqamət kimi çıxış edir. Bu baxımdan ədəbiyyatşünas alimlərin qarşısında duran əsas vəzifələrdən biri milli ədəbi irsi qorumaqla yanaşı, onu yeni elmi yanaşmalar əsasında yenidən dəyərləndirmək, müasir oxucu üçün аktual etməkdir. Belə bir elmi mühitdə fərdi yaradıcılıq üslubu, orijinal metodoloji baxış və sistemli tədqiqat prinsipləri ilə seçilən alimlər xüsusi əhəmiyyət qazanır. Məhz bu kontekstdə Bədirxan Əhmədovun elmi fəaliyyəti diqqəti cəlb edir. Onun yaradıcılığı müasir Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığının əsas inkişaf istiqamətlərini özündə əks etdirməklə yanaşı, bu sahəyə yeni metodoloji yanaşmalar gətirən mühüm hadisə kimi qiymətləndirilə bilər. Alimin tədqiqatlarında klassik ədəbi irslə müasir ədəbi prosesin vəhdətdə araşdırılması, ədəbiyyatın sistemli şəkildə təhlili və onun ictimai-mənəvi funksiyasının ön plana çəkilməsi xüsusi yer tutur. Bu baxımdan Bədirxan Əhmədovun yaradıcılığına “fenomen” kimi yanaşmaq təsadüfi deyil. Onun elmi irsi yalnız ayrı-ayrı problemlərin araşdırılması ilə məhdudlaşmır, eyni zamanda bütövlükdə Azərbaycan ədəbi-nəzəri fikrinin inkişafına təsir göstərən konseptual yanaşmalar sistemi kimi çıxış edir. Alimin yaradıcılığında diqqət çəkən əsas cəhətlərdən biri ədəbi tənqidin sistemli və konseptual şəkildə aparılmasıdır. O, Azərbaycan ədəbiyyatının müxtəlif mərhələlərini araşdırarkən yalnız faktların sadalanması ilə kifayətlənmir, eyni zamanda onların daxili məntiqini, inkişaf dinamikasını və ideya-estetik xüsusiyyətlərini üzə çıxarır. Bu baxımdan onun tədqiqatları müasir ədəbiyyatşünaslıq üçün metodoloji əhəmiyyət daşıyır. Bədirxan Əhmədovun elmi fəaliyyətində klassik ədəbi irsin öyrənilməsi xüsusi yer tutur. O, klassiklərin yaradıcılığına müasir elmi metodlarla yanaşaraq onların əsərlərindəki dərin məna qatlarını açmağa çalışır. Bu yanaşma klassik ədəbiyyatın yalnız tarixi irs kimi deyil, həm də müasir dövr üçün аktual ideyalar mənbəyi kimi dərk edilməsinə imkan yaradır. Alimin diqqət yetirdiyi mühüm istiqamətlərdən biri də müasir ədəbi prosesin təhlilidir. O, çağdaş yazıçı və şairlərin yaradıcılığını araşdıraraq yeni ədəbi tendensiyaları müəyyənləşdirir, onların inkişaf istiqamətlərini elmi şəkildə əsaslandırır. Bu isə onun yaradıcılığını yalnız keçmişə yönəlmiş deyil, həm də bu günə və gələcəyə istiqamətlənmiş bir fenomen kimi səciyyələndirir. Bədirxan Əhmədovun ədəbiyyatşünaslıqda “fenomen” kimi dəyərləndirilməsi təsadüfi deyil. Bu, onun yalnız çoxşaxəli elmi fəaliyyətinin deyil, eyni zamanda ədəbiyyata yanaşma tərzinin yeniliyi ilə bağlıdır. O, ədəbiyyatı bütöv bir sistem kimi dərk edir və bu sistem daxilində fərqli elementlərin qarşılıqlı əlaqəsini üzə çıxarmağa çalışır. Bədirxan Əhmədovun elmi yaradıcılığı kifayət qədər genişdir və əsasən Azərbaycan ədəbiyyatının tarixi, nəzəriyyəsi və müasir ədəbi prosesin təhlilini əhatə edir. Onun əsərləri arasında monoqrafiyalar, elmi məqalələr və dərslik xarakterli nəşrlər xüsusi yer tutur. O, 2005-ci il dekabrın 7-də “Azərbaycan satirasının inkişaf problemləri (1920–1980-ci illər)” mövzusunda doktorluq dissertasiyası müdafiə etmişdir. Yüzdən çox elmi, iki yüzdən çox publisistik məqalənin, 5 monoqrafiyanın, 2 kitabın müəllifi olan Bədirxan Əhmədov ölkə daxilində və xaricdə keçirilən onlarla Beynəlxalq elmi konfrans və elmi simpoziumların iştirakçısı olmuş (Türkiyə, Almaniya, Polşa və s.), məruzələr etmiş, məqalələri nüfuzlu xarici və ölkə elmi məcmuələrində dərc olunmuşdur. “Sabit Rəhmanın satirası” (1998), “Azərbaycan satirasının inkişaf problemləri” (2000), monoqrafiyaları onu Azərbaycanda satiraşünas alim kimi tanıtmışdır. “Bir istiqlal yolçusu” (2003) monoqrafiyasında ilk dəfə olaraq görkəmli ədəbiyyatşünas alim, Qorqudşünas, ədəbiyyat tarixçisi Əmin Abidin həyat və yaradıcılığını araşdırmışdır. Respublika prezidentinin sərəncamı ilə çıxan Əmin Abidin “Seçilmiş əsərləri” (2005, “Şərq-Qərb” nəşriyyatı) kitabının nəşri (əsərlərinin toplanması, tərtibi və Ön sözün yazılması) ona tapşırılmışdır. 1999-cu ildən Bakı Slavyan Universiteti və Xəzər Universitetində müxtəlif vaxtlarda Azərbaycan ədəbiyyatı, Ədəbi tənqid tarixi, Ədəbi proses və başqa fənlərdən mühazirələr oxumuşdur. Azərbaycan ədəbiyyatı və jurnalistikaya aid ona qədər proqram və metodik vəsait və dərs vəsaitlərindən müəllim və tələbələr istifadə edirlər. Bakalavr və magistrlər üçün 3 cilddə nəşr edilən “XX əsr Azərbaycan ədəbiyyatı tarixi” kitabları yüzilin ədəbi prosesini, inkişaf yolları və meyllərini özündə ehtiva edir. “XX yüzil Azərbaycan ədəbiyyatı; mərhələlər, istiqamətlər, problemlər” (2015) monoqrafiyası son illər Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığının uğurlarından hesab olunur. Bədirxan Əhmədovun yaradıcılığı müasir Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığında mühüm mərhələ təşkil edir. Onun elmi irsi həm nəzəri, həm də praktik baxımdan ədəbiyyatın öyrənilməsinə yeni imkanlar açır. Bu baxımdan onun fəaliyyəti yalnız bir alim kimi deyil, bütövlükdə milli ədəbi fikrin inkişafına xidmət edən mühüm bir fenomen kimi qiymətləndirilməlidir. Bütün qeyd olunanları ümumiləşdirərək demək olar ki, Bədirxan Əhmədovun elmi yaradıcılığı müasir Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığının inkişafında yalnız mühüm mərhələ deyil, həm də istiqamətverici bir konseptual sistem kimi çıxış edir. Onun tədqiqatları ədəbiyyatın mahiyyətinə, funksiyasına və inkişaf qanunauyğunluqlarına yeni baxış gətirməklə yanaşı, milli ədəbi-nəzəri fikrin daha dərindən və sistemli şəkildə formalaşmasına zəmin yaradır. Alimin elmi fəaliyyətini səciyyələndirən əsas cəhətlərdən biri onun ədəbiyyata kompleks yanaşmasıdır. O, ədəbi prosesi yalnız tarixi ardıcıllıq çərçivəsində deyil, eyni zamanda ideya, estetik və sosial müstəvilərin vəhdətində araşdırır. Bu isə ədəbiyyatın bir tərəfdən bədii yaradıcılıq sahəsi, digər tərəfdən isə ictimai şüurun ifadə forması kimi dərk olunmasına imkan verir. Bədirxan Əhmədovun bu yanaşması müasir ədəbiyyatşünaslıqda inteqrativ metodun formalaşmasına və tətbiqinə mühüm töhfə kimi qiymətləndirilə bilər. Onun klassik ədəbi irsə münasibəti də xüsusi əhəmiyyət kəsb edir. Alim klassikləri yalnız keçmişin ədəbi faktı kimi deyil, daim yaşayan və hər dövrdə yeni mənalar qazanan bədii sistem kimi təqdim edir. Bu baxımdan o, klassik irsin müasir elmi interpretasiyasını verərək, ənənə ilə yeniliyin qarşılıqlı əlaqəsini üzə çıxarır. Bu yanaşma isə milli ədəbi yaddaşın qorunması ilə yanaşı, onun müasir dövrdə yenidən aktuallaşdırılmasına xidmət edir. Bədirxan Əhmədovun müasir ədəbi prosesə dair araşdırmaları da xüsusi diqqətə layiqdir. O, çağdaş ədəbiyyatın əsas meyillərini, estetik axtarışlarını və ideya istiqamətlərini elmi şəkildə təhlil edərək, bu prosesin daxili qanunauyğunluqlarını müəyyənləşdirir. Bununla da o, ədəbiyyatşünaslığın yalnız retrospektiv deyil, həm də perspektiv funksiyasını həyata keçirir, gələcək ədəbi inkişafın mümkün istiqamətlərini proqnozlaşdırmağa imkan yaradır. Alimin yaradıcılığında diqqət çəkən digər mühüm məqam onun metodoloji yeniliklərə açıq olmasıdır. O, dünya ədəbiyyatşünaslığının müasir nailiyyətlərini milli elmi mühitə uyğunlaşdıraraq tətbiq edir və bu yolla Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığının beynəlxalq elmi məkanla inteqrasiyasına şərait yaradır. Bu isə onun fəaliyyətini yalnız milli çərçivədə deyil, daha geniş elmi kontekstdə dəyərləndirməyə əsas verir. Bədirxan Əhmədovun “fenomen” kimi səciyyələndirilməsi, əslində, onun elmi fəaliyyətinin çoxşaxəliliyini, dərinliyini və yenilikçi mahiyyətini ifadə edir. O, ədəbiyyatı statik bir sahə kimi deyil, daim dəyişən, inkişaf edən və müxtəlif təsirlərə açıq olan canlı bir sistem kimi təqdim edir. Bu baxımdan onun irəli sürdüyü ideyalar və tətbiq etdiyi metodlar müasir ədəbiyyatşünaslıq üçün yeni perspektivlər açır. Bədirxan Əhmədovun elmi irsi Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığının gələcək inkişafı üçün möhkəm nəzəri baza rolunu oynayır. Onun tədqiqatları yalnız bu gün üçün deyil, gələcək nəsil alimlər üçün də dəyərli elmi mənbə kimi əhəmiyyətini qoruyub saxlayacaqdır. Bu baxımdan alimin fəaliyyəti milli ədəbi fikrin inkişafında mühüm yer tutmaqla yanaşı, bütövlükdə Azərbaycan elminin intellektual potensialının göstəricisi kimi də qiymətləndirilməlidir.

Hörmətlə: Həcər AKİŞİYEVA

HƏCƏR ATAKİŞİYEVANIN YAZILARI

DAHA ÇOX MƏLUMAT BURADA

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

ZAUR USTAC – TÜRKAN ALPTURAN – PDF


ZAUR USTAC – TÜRKAN ALPTURAN – PDF

I>>> OXU >>>>>> XÜSUSİ BURAXILIŞ – 61

Müəllif: Zaur USTAC

Nisə Kərimovanın yazıları

I>>>> Rənglərin Şahzadəsi

Daha çox məlumat burada

ZAUR USTACIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Nizami Gəncəvi və Füzuli yaradıcılığında eşq konsepsiyası: dünyəvi hissdən ilahi məhəbbətə

Nizami Gəncəvi və Füzuli yaradıcılığında eşq konsepsiyası: dünyəvi hissdən ilahi məhəbbətə

          Şərq ədəbiyyatının iki böyük zirvəsi olan Nizami Gəncəvi və Füzuli yaradıcılıqları ilə eşq anlayışını bədii və fəlsəfi müstəviyə yüksəltmişlər. Onların əsərlərində sevgi yalnız iki insan arasında yaranan hiss kimi deyil, insanın mənəvi kamilliyə doğru inkişafını təmin edən ali bir qüvvə kimi təqdim olunur. Bu baxımdan hər iki sənətkarın yaradıcılığında eşq konsepsiyası həm dünyəvi, həm də ilahi məzmun daşıyır. Dünya ədəbiyyatının ən zəngin və dərin qatlarından birini təşkil edən Şərq poeziyası əsrlər boyu insanın mənəvi aləmini, daxili axtarışlarını və varlıqla bağlı suallarını bədii şəkildə ifadə etmişdir. Bu böyük ədəbi ənənə içərisində eşq anlayışı xüsusi yer tutur. Şərq ədəbiyyatında eşq təkcə iki insan arasında yaranan hiss kimi deyil, həm də kainatın mahiyyətini dərk etməyə aparan fəlsəfi və mənəvi bir yol kimi qəbul olunur. Bu baxımdan klassik şairlərin yaradıcılığı yalnız estetik zövq mənbəyi deyil, həm də insanın özünü və dünyanı anlama vasitəsidir. Azərbaycan və ümumilikdə Şərq ədəbiyyatının inkişafında mühüm rol oynamış Nizami Gəncəvi və Füzuli bu ənənənin ən parlaq nümayəndələrindən hesab olunur. Onların yaradıcılığı əsrlər keçsə də aktuallığını itirməmiş, müxtəlif dövrlərdə fərqli baxış bucaqlarından tədqiq edilmişdir. Hər iki sənətkarın əsərlərində insan, həyat, sevgi və mənəviyyat kimi mövzular dərin bədii və fəlsəfi ümumiləşdirmələrlə təqdim olunur. Bu isə onların irsini yalnız milli deyil, ümumbəşəri dəyərə çevirir. Nizami Gəncəvi yaradıcılığı epik genişliyi, zəngin süjet quruluşu və ideal insan modeli ilə seçilir. Onun əsərlərində eşq insan həyatının ayrılmaz hissəsi kimi təqdim olunur və bu hiss vasitəsilə insanın mənəvi kamilliyə doğru inkişafı göstərilir. Nizami eşqi həyatın içində, real münasibətlər fonunda təsvir edərək onu həm fərdi, həm də ictimai dəyər kimi dəyərləndirir. Onun yaratdığı obrazlar və süjetlər eşqin insan xarakterini formalaşdıran gücünü aydın şəkildə nümayiş etdirir. Digər tərəfdən, Füzuli yaradıcılığı lirik dərinliyi, emosional gücü və fəlsəfi məzmunu ilə fərqlənir. O, eşqi yalnız dünyəvi hiss kimi deyil, insanın mənəvi yüksəlişinin və ilahi həqiqətə qovuşmasının əsas vasitəsi kimi təqdim edir. Füzuli poeziyasında sevgi insanın daxili aləmini sarsıdan, onu iztirablar vasitəsilə saflaşdıran və kamilləşdirən müqəddəs bir qüvvə kimi çıxış edir. Bu isə onun yaradıcılığında eşq anlayışına daha dərin və mistik məna qazandırır. Hər iki şairin yaradıcılığında eşq mövzusu mərkəzi yer tutsa da, onların bu anlayışa yanaşmaları fərqli istiqamətlərdə inkişaf edir. Nizami Gəncəvi eşqi daha çox dünyəvi və ictimai kontekstdə təqdim edərək onun həyatla bağlı tərəflərini ön plana çıxarır. Füzuli isə bu anlayışı daha da dərinləşdirərək onu ilahi və fəlsəfi müstəviyə yüksəldir. Bu fərqli yanaşmalar isə əslində bir-birini inkar etmir, əksinə, tamamlayaraq eşqin bütöv və çoxşaxəli mahiyyətini üzə çıxarır. Məhz bu baxımdan Nizami Gəncəvi və Füzuli yaradıcılığının müqayisəli şəkildə tədqiqi xüsusi əhəmiyyət kəsb edir. Onların əsərlərində eşq anlayışının dünyəvi hissdən ilahi məhəbbətə doğru inkişafını izləmək, bu anlayışın müxtəlif bədii və fəlsəfi çalarlarını araşdırmaq Şərq ədəbiyyatının dərinliklərini daha yaxşı anlamağa imkan verir. Bu məqalənin məqsədi də məhz Nizami Gəncəvi və Füzuli yaradıcılığında eşq konsepsiyasını müqayisəli şəkildə təhlil etmək, onun dünyəvi hissdən ilahi məhəbbətə doğru keçidini araşdırmaq və bu iki böyük sənətkarın ədəbiyyat tarixində tutduğu mövqeyi bir daha aydın şəkildə ortaya qoymaqdır. Bu yanaşma həm ədəbi, həm də fəlsəfi baxımdan eşq anlayışının mahiyyətini daha dolğun şəkildə dərk etməyə xidmət edir. Nizami Gəncəvi yaradıcılığında eşq daha çox həyati və ictimai çalarlarla təqdim olunur. Onun əsərlərində sevgi insanı saflaşdıran, onu daha müdrik və ədalətli edən bir qüvvədir. Nizami üçün eşq yalnız fərdi hiss deyil, həm də cəmiyyətin mənəvi əsaslarından biridir. Leyli və Məcnun əsərində sevgi real həyat hadisələri fonunda inkişaf edir. Burada aşiq və məşuqun qarşılaşdığı maneələr ictimai mühitlə bağlıdır və bu, eşqin dünyəvi xarakterini daha aydın göstərir. Nizami eşqi insanın kamilləşməsi üçün vacib bir mərhələ kimi təqdim edir. Füzuli yaradıcılığında isə eşq daha dərin və fəlsəfi məna kəsb edir. O, eşqi yalnız dünyəvi hiss kimi deyil, ilahi həqiqətə çatmağın əsas yolu kimi dəyərləndirir. Füzuli poeziyasında sevgi insanı yandıran, iztirablarla saflaşdıran və onu mənəvi zirvəyə yüksəldən bir qüvvədir. Leyli və Məcnun əsərində Məcnunun sevgisi artıq sadə məhəbbət çərçivəsindən çıxaraq ilahi eşq səviyyəsinə yüksəlir. O, Leyliyə olan sevgisi vasitəsilə maddi dünyadan uzaqlaşır və mənəvi kamilliyə çatır. Bu isə Füzuli yaradıcılığında eşqin mistik və sufi mahiyyətini açıq şəkildə nümayiş etdirir. Nizami Gəncəvi və Füzuli yaradıcılıqlarını müqayisə etdikdə aydın olur ki, hər iki sənətkar eyni mövzunu fərqli aspektlərdən işləmişdir. Nizamidə eşq daha çox real həyatla bağlıdır və insanın ictimai mühitdə kamilləşməsinə xidmət edir. Füzulidə isə bu anlayış daha da dərinləşərək ilahi məhəbbət səviyyəsinə yüksəlir. Bu baxımdan demək olar ki, Nizami eşqin başlanğıc mərhələsini – dünyəvi hiss kimi təzahürünü göstərirsə, Füzuli onun son mərhələsini – ilahi həqiqətə çevrilməsini təsvir edir. Bu iki böyük şairin yaradıcılığı bir-birini tamamlayaraq eşqin bütöv fəlsəfi mənzərəsini yaradır. Nizami Gəncəvi və Füzuli yaradıcılığında dil və bədii ifadə vasitələri onların eşq konsepsiyasını təqdim etmə üsulunun əsasını təşkil edir. Hər iki sənətkar yüksək poetik ustalığa malik olsa da, onların dilə və üsluba yanaşması fərqli bədii-estetik istiqamətləri əks etdirir. Nizami Gəncəvi yaradıcılığı epik genişlik, təsvir zənginliyi və çoxqatlı süjet quruluşu ilə seçilir. Onun dili obrazlı və axıcı olmaqla yanaşı, həm də didaktik məzmun daşıyır. Nizami hadisələri geniş təsvir edir, təbiət mənzərələri, saray həyatı, insan münasibətləri incə detallarla işlənir. Bu isə onun əsərlərində eşqin daha çox konkret, həyati və real çalarlarla təqdim olunmasına şərait yaradır. Şair tez-tez təşbeh (bənzətmə), metafora və simvolik obrazlardan istifadə edərək fikirlərini daha təsirli və yadda qalan edir. Onun poetik dili həm estetik zövq verir, həm də oxucunu düşündürən fəlsəfi qat yaradır. Digər tərəfdən, Füzuli yaradıcılığında dil daha çox lirik, emosional və daxili aləmə yönəlmişdir. Onun poeziyasında sözlər sadəcə təsvir vasitəsi deyil, həm də hisslərin və mənəvi iztirabların birbaşa ifadəsidir. Füzuli az sözlə dərin məna yaratmaq bacarığı ilə seçilir. Onun qəzəllərində hər bir söz, hər bir ifadə çoxqatlı semantik yük daşıyır. Bu baxımdan onun dili daha yığcam, lakin daha intensiv və təsirli görünür. Füzuli bədii ifadə vasitələrindən — xüsusilə metafora, rəmz, təzad (antitez) və təkrirdən ustalıqla istifadə edir. Onun poeziyasında “od”, “yanmaq”, “kül olmaq” kimi obrazlar eşqin iztirablı və saflaşdırıcı mahiyyətini simvolizə edir. Bu rəmzlər vasitəsilə şair eşqin insanı necə dəyişdirdiyini və mənəvi cəhətdən yüksəltdiyini göstərir. Onun dili musiqililiyi və ahəngdarlığı ilə də seçilir ki, bu da oxucuya güclü emosional təsir bağışlayır. Nizami Gəncəvi ilə Füzuli arasında mühüm fərqlərdən biri də ifadə tərzində özünü göstərir. Nizami daha çox hadisəni danışır, obrazları inkişaf etdirir və ideyanı süjet xətti üzərindən təqdim edir. Füzuli isə hadisədən çox hissə, süjetdən çox daxili vəziyyətə üstünlük verir. Bu səbəbdən Nizaminin dili daha çox epik təsvirlərə əsaslanırsa, Füzulinin dili psixoloji və emosional dərinliklə zəngindir. Hər iki şairin dilində klassik Şərq poetikasına xas olan yüksək bədii-estetik normalar qorunur. Onlar sözün gözəlliyinə, ifadənin dəqiqliyinə və məna zənginliyinə xüsusi diqqət yetirmişlər. Lakin Nizami Gəncəvi bu gözəlliyi daha çox zahiri və təsviri müstəvidə təqdim edirsə, Füzuli onu daxili aləmin ifadəsinə çevirir. Hər iki sənətkarın dil və bədii ifadə xüsusiyyətləri onların eşq anlayışına yanaşmalarını aydın şəkildə əks etdirir. Nizaminin dili eşqin həyati və ictimai mahiyyətini, Füzulinin dili isə onun ilahi və fəlsəfi dərinliyini daha qabarıq şəkildə ifadə edir. Bu fərqlilik onların yaradıcılığını daha zəngin və çoxşaxəli edir, eyni zamanda Şərq ədəbiyyatında bənzərsiz bir poetik harmoniyanın formalaşmasına səbəb olur. Nizami Gəncəvi epik üslubu, geniş təsvirləri və hadisələrin zənginliyi ilə seçilir. Onun dili daha çox hekayəçilik üzərində qurulmuşdur. Füzuli isə lirik üslubu, emosional ifadə vasitələri və dərin fəlsəfi məzmunu ilə fərqlənir. Onun qəzəllərində hər bir söz daxili hisslərin və mənəvi axtarışların ifadəsinə çevrilir. Nizami Gəncəvi və Füzuli yaradıcılığında eşq konsepsiyası dünyəvi hissdən başlayaraq ilahi məhəbbətə doğru inkişaf edən bir proses kimi təqdim olunur. Hər iki sənətkar eşqi insanın mənəvi kamilləşməsinin əsas vasitəsi kimi dəyərləndirmiş və bu anlayışı ədəbiyyatın ən yüksək zirvəsinə qaldırmışdır. Onların əsərləri bu gün də öz aktuallığını qoruyur və oxucunu həm duyğusal, həm də fəlsəfi düşüncəyə sövq edir. Nizami və Füzuli yaradıcılığı Şərq ədəbiyyatında eşq fəlsəfəsinin ən mükəmməl ifadəsi kimi qiymətləndirilə bilər. Nizami Gəncəvi və Füzuli yaradıcılığında eşq konsepsiyası təkcə ədəbi motiv deyil, həm də dərin fəlsəfi sistem kimi formalaşmışdır. Bu iki böyük sənətkarın əsərlərində sevgi insan varlığının mahiyyətini açan, onu kamilliyə aparan və həyatın mənasını dərk etməyə kömək edən əsas qüvvə kimi təqdim olunur. Onların yanaşmaları fərqli olsa da, nəticə etibarilə eyni həqiqətə — insanın mənəvi yüksəlişinə xidmət edir. Nizami Gəncəvi eşqi daha çox dünyəvi həyatın ayrılmaz hissəsi kimi təqdim edərək onu ictimai münasibətlər, əxlaq və ideal insan modeli ilə əlaqələndirir. Onun əsərlərində sevgi insanı formalaşdıran, onu cəmiyyət üçün faydalı və kamil şəxsiyyətə çevirən bir vasitədir. Nizami eşqi həyatın içində, real hadisələr fonunda göstərərək onun praktik və tərbiyəvi əhəmiyyətini ön plana çəkir. Füzuli isə bu konsepsiyanı daha da dərinləşdirərək eşqi ilahi səviyyəyə yüksəldir. Onun poeziyasında sevgi artıq maddi dünyadan qoparaq ruhani bir məna qazanır və insanın Tanrıya yaxınlaşmasının əsas yolu kimi təqdim olunur. Füzuli üçün eşq iztirab, yanğı və daxili sarsıntılar vasitəsilə insanı saflaşdıran, onu mənəvi zirvəyə çatdıran müqəddəs bir qüvvədir. Bu yanaşma eşqin sadəcə hiss deyil, həm də bir idrak və varoluş forması olduğunu göstərir. Nizami Gəncəvi ilə Füzuli yaradıcılığı arasında ideya baxımından ardıcıllıq və inkişaf xətti müşahidə olunur. Nizami eşqin dünyəvi əsaslarını qoyur, Füzuli isə bu əsas üzərində onun ilahi və fəlsəfi zirvəsini yaradır. Bu mənada onların yaradıcılığı bir-birini tamamlayaraq Şərq ədəbiyyatında eşq fəlsəfəsinin bütöv və mükəmməl modelini formalaşdırır. Bu iki dahinin irsi bu gün də öz aktuallığını qoruyur. Müasir dövrdə belə insanın daxili boşluq, mənəvi axtarış və sevgi anlayışına ehtiyacı davam edir. Məhz bu baxımdan Nizami Gəncəvi və Füzuli yaradıcılığı yalnız tarixi ədəbi irs deyil, həm də bu günün insanı üçün mənəvi yol göstəricisi kimi dəyərləndirilə bilər. Onların əsərləri oxucunu yalnız estetik zövqlə təmin etmir, eyni zamanda onu düşünməyə, hiss etməyə və öz daxili aləmini kəşf etməyə sövq edir. Nizami və Füzuli yaradıcılığı göstərir ki, eşq insan həyatının ən ali və ən mürəkkəb anlayışlarından biridir. Bu eşq dünyəvi hissdən başlayaraq ilahi həqiqətə qədər yüksələn bir yol kimi təqdim olunur və insanın kamilləşmə prosesinin əsasını təşkil edir. Bu baxımdan onların əsərləri yalnız ədəbiyyat nümunəsi deyil, həm də dərin fəlsəfi və mənəvi məktəb kimi qiymətləndirilməlidir.

MÜƏLLİF: ATAKİŞİYEVA HƏCƏR

HƏCƏR ATAKİŞİYEVANIN YAZILARI

DAHA ÇOX MƏLUMAT BURADA

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Atakişiyeva Həcər yazır

Səməd Vurğun yaradıcılığında vətən və insan sevgisi

          Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndələrindən biri olan Səməd Vurğun öz zəngin və çoxşaxəli yaradıcılığı ilə milli poeziyanın inkişafında mühüm rol oynamışdır. Onun əsərlərində vətənə bağlılıq, insan sevgisi, milli dəyərlərə sədaqət və yüksək mənəvi ideallar əsas yer tutur. Şairin yaradıcılığı yalnız bədii-estetik baxımdan deyil, həm də ideya-məzmun cəhətdən dərin və təsirlidir. Bu baxımdan Səməd Vurğunun poeziyasında vətən və insan sevgisinin təcəssümü xüsusi diqqətə layiqdir. Səməd Vurğunun yaradıcılığında vətən anlayışı müqəddəs bir dəyər kimi təqdim olunur. Onun şeirlərində Azərbaycan torpağı, təbiəti, insanları və tarixi böyük sevgi və fəxrlə təsvir edilir. Şair üçün vətən yalnız coğrafi məkan deyil, həm də milli kimliyin, mənəvi dəyərlərin və tarixi yaddaşın daşıyıcısıdır. Onun “Azərbaycan” şeirində vətənə olan dərin məhəbbət və bağlılıq yüksək emosional çalarlarla ifadə olunur. Şair vətəni ana obrazı ilə müqayisə edir, onu müqəddəs və əvəzsiz hesab edir. Bu isə oxucuda güclü vətənpərvərlik hissləri oyadır. Səməd Vurğunun poeziyasında vətən sevgisi yalnız tərənnüm xarakteri daşımır, eyni zamanda onu qorumaq, inkişaf etdirmək və gələcək nəsillərə ötürmək məsuliyyəti kimi də təqdim olunur. Bu baxımdan şairin yaradıcılığı milli ruhun formalaşmasında mühüm əhəmiyyət kəsb edir. Səməd Vurğun yaradıcılığında insan amili xüsusi yer tutur. Onun əsərlərində insanın mənəvi dünyası, hiss və duyğuları, həyat mübarizəsi və idealları dərin psixoloji çalarlarla təsvir edilir. Şair insanı ali dəyər kimi qiymətləndirir və onun azadlığı, xoşbəxtliyi uğrunda mübarizəni tərənnüm edir. Şairin əsərlərində humanizm ideyaları geniş şəkildə əks olunur. O, insanlara sevgi, mərhəmət, ədalət və dostluq kimi yüksək keyfiyyətləri aşılayır. Onun qəhrəmanları sadə insanlar olsa da, yüksək mənəvi keyfiyyətlərə malikdirlər və cəmiyyətin inkişafında mühüm rol oynayırlar. Səməd Vurğun insanı yalnız fərd kimi deyil, cəmiyyətin bir parçası kimi təqdim edir. Bu isə onun yaradıcılığında sosial ədalət və bərabərlik ideyalarının da mühüm yer tutduğunu göstərir. Səməd Vurğun yaradıcılığında vətən və insan sevgisi bir-birindən ayrılmaz anlayışlar kimi təqdim olunur. Şair üçün vətəni sevmək, onun insanlarını sevmək deməkdir. Bu ideya onun bir çox əsərlərində aydın şəkildə öz əksini tapır. Onun poeziyasında vətənin gözəlliyi insanın xoşbəxtliyi ilə, vətənin gücü isə xalqın birliyi ilə əlaqələndirilir. Şair insanı vətənin əsas dayağı hesab edir və onun rifahını vətənin inkişafının əsas şərti kimi qiymətləndirir. Bu vəhdət Səməd Vurğunun yaradıcılığına xüsusi bir dərinlik və fəlsəfi məna qazandırır. O, oxucunu həm vətənini sevməyə, həm də insanlara dəyər verməyə çağırır. Səməd Vurğun yaradıcılığı Azərbaycan ədəbiyyatında vətənpərvərlik və humanizm ideyalarının parlaq ifadəsidir. Onun əsərlərində vətən sevgisi yüksək poetik ustalıqla tərənnüm olunur, insan sevgisi isə mənəvi dəyərlərin əsasını təşkil edir. Şairin yaradıcılığı bu gün də aktuallığını qoruyur və gənc nəsildə vətənə bağlılıq, insanlara hörmət və mənəvi saflıq kimi keyfiyyətlərin formalaşmasında mühüm rol oynayır. Səməd Vurğunun poeziyası yalnız ədəbi irs deyil, həm də milli-mənəvi dəyərlərin təbliği baxımından əvəzsiz bir xəzinədir. Səməd Vurğun yaradıcılığı Azərbaycan ədəbiyyatında vətən və insan sevgisinin ən yüksək bədii ifadələrindən biri kimi dəyərləndirilə bilər. Şairin əsərlərində bu iki mühüm anlayış yalnız paralel şəkildə təqdim olunmur, əksinə, bir-birini tamamlayan, bir-birindən doğan vəhdət halında çıxış edir. Onun poetik dünyasında vətən sevgisi insan sevgisindən ayrı təsəvvür edilmir; vətəni sevmək, onun torpağına, tarixinə, mədəniyyətinə bağlı olmaq, eyni zamanda bu vətənin insanına hörmət və məhəbbət bəsləmək deməkdir. Səməd Vurğun vətəni yalnız fiziki məkan kimi deyil, mənəvi dəyərlər sistemi kimi təqdim edir. Bu sistemin mərkəzində isə insan dayanır. Şairin fikrincə, vətənin qüdrəti onun təbiətində və ya sərvətlərində deyil, məhz insanlarının mənəvi zənginliyində, birlik və həmrəyliyində təcəssüm olunur. Bu baxımdan onun yaradıcılığı oxucunu həm milli kimliyini dərk etməyə, həm də cəmiyyət qarşısında məsuliyyət hissini gücləndirməyə səsləyir. Səməd Vurğunun humanist ideyaları onun yaradıcılığını daha da dərinləşdirir. O, insanı ali varlıq kimi təqdim edir, onun azadlığını, ləyaqətini və xoşbəxtliyini əsas məqsəd kimi önə çəkir. Şairin əsərlərində sadə insanların həyatına verilən dəyər, onların hiss və duyğularının incəliklə təsviri, cəmiyyətin mənəvi inkişafına xidmət edən mühüm ideyalar kimi çıxış edir. Bu isə onun poeziyasını yalnız milli deyil, ümumbəşəri səviyyədə də əhəmiyyətli edir. Səməd Vurğunun yaradıcılığı həm də tərbiyəvi mahiyyət daşıyır. Onun əsərləri oxucuda vətənpərvərlik ruhunu gücləndirir, insanlara sevgi, mərhəmət, ədalət kimi ali keyfiyyətləri aşılayır. Bu baxımdan şairin irsi yalnız ədəbi nümunə deyil, həm də mənəvi məktəb kimi qiymətləndirilə bilər. Xüsusilə gənc nəsil üçün onun yaradıcılığı milli dəyərlərin qorunması və inkişaf etdirilməsi baxımından mühüm rol oynayır. Səməd Vurğun poeziyasında vətən və insan sevgisi yalnız əsas mövzu deyil, həm də bütöv bir ideya sistemidir. Bu sistem milli ruhun, mənəvi dəyərlərin və humanist prinsiplərin vəhdətini özündə birləşdirir və Azərbaycan ədəbiyyatının zənginləşməsində mühüm yer tutur. Şairin yaradıcılığı zaman keçdikcə aktuallığını itirmir, əksinə, hər yeni nəsil üçün yenidən kəşf olunan mənəvi sərvət kimi öz dəyərini qoruyub saxlayır. Şairin “Azərbaycan” şeiri – vətən sevgisinin zirvəsidir. Bu şeir Səməd Vurğunun ən məşhur və ən təsirli əsərlərindən biridir. Şair burada Azərbaycanı təkcə bir ölkə kimi deyil, ana, müqəddəs varlıq kimi təqdim edir. Vətən sevgisi yüksək emosional dillə ifadə olunur. Təbiət (dağlar, çaylar, torpaq) və xalq bir bütöv kimi təsvir edilir. Oxucuda qürur və bağlılıq hissi yaradır. Bu əsər vətənpərvərlik mövzusunun klassik nümunəsidir. “Vaqif” dramında – vətən və xalq taleyi ön plandadır. Bu əsərdə Molla Pənah Vaqif obrazı vasitəsilə vətən sevgisi və xalqına bağlılıq göstərilir. Vaqif xalqın rifahını düşünən dövlət adamıdır. Vətənin taleyi şəxsi taledən üstün tutulur. Əsərdə həm siyasi, həm də mənəvi mübarizə var. Burada vətən sevgisi məsuliyyət və mübarizə kimi təqdim olunur. “Fərhad və Şirin” əsərində – insan sevgisi və fədakarlıq üstünlük təşkil edir. Bu dram əsərində əsas xətt sevgi və sədaqət üzərində qurulub. Fərhadın sevgisi saf və fədakardır. İnsan sevgisi ideal və uca hiss kimi təqdim olunur. Sevgi uğrunda mübarizə və əzab motivləri var. Bu əsər insan sevgisinin ən gözəl bədii ifadələrindəndir. “Komsomol poeması” əsərində – insan və gələcək idealları qabardılır. Bu əsərdə şair gəncliyi, onların arzularını və gələcəyə inamını tərənnüm edir. İnsan sevgisi → gənclərə, zəhmətə və quruculuğa bağlılıqdır. Cəmiyyətin inkişafında insanın rolu vurğulanır. Ümid və nikbinlik əsas ideyadır. “Muğan” əsərində  – torpağa bağlılıq ön plandadır.  Bu şeirdə Muğan düzünün təsviri ilə vətən sevgisi ifadə olunur. Torpaq və insan vəhdətdə verilir. Sadə insanların həyatı poetik şəkildə təsvir olunur. Vətən sevgisi real həyatla bağlı göstərilir.

Şeirlər və poemalar

1. “Azərbaycan” – Vətən ana obrazında təqdim olunur, güclü vətənpərvərlik hissi var

2. “Bakı” – Paytaxtın gözəlliyi və inkişafı ilə vətən sevgisi ifadə edilir

3. “Muğan” – Torpaq, zəhmət və kənd həyatı ilə bağlı vətən sevgisi

4. “Komsomol poeması” – Gənclik, gələcək və insanın quruculuq rolu

5. “Zamanın bayraqdarı” – İnsan idealları və zamanın qəhrəmanları tərənnüm olunur

6. “Partizanlar” – Vətəni qoruyan insanların qəhrəmanlığı

7. “26-lar” –  Tarixi şəxsiyyətlər vasitəsilə vətən uğrunda mübarizə

8. “Lenin” – İdeoloji olsa da, insan və cəmiyyət ideyaları ön plandadır

9. “Ayın əfsanəsi” – Daha çox poetik və fəlsəfi insan duyğuları

10. “Ana” – Ana sevgisi → insan sevgisinin ən yüksək forması kimi

11. “Vaqifə məktub” – Keçmişə bağlılıq, milli ruh və mənəvi dəyərlər

12. “Dağlar” – Təbiət və vətən sevgisinin vəhdəti

13. “Göygöl” – Azərbaycanın təbiət gözəllikləri üzərindən vətən sevgisi

14. “Şəfqət bacısı” – İnsanlara mərhəmət və humanizm

Dram əsərləri

15. “Vaqif” – Vətən, dövlətçilik və xalq sevgisi əsas ideyadır

16. “Fərhad və Şirin” – Saf sevgi, sədaqət və fədakarlıq

MÜƏLLİF: ATAKİŞİYEVA HƏCƏR

HƏCƏR ATAKİŞİYEVANIN YAZILARI

DAHA ÇOX MƏLUMAT BURADA

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

ZAUR USTAC – TÜRKAN ALPTURAN – PDF

ZAUR USTAC – TÜRKAN ALPTURAN – PDF

I>>> OXU >>>>>> XÜSUSİ BURAXILIŞ – 61

Müəllif: Zaur USTAC

Daha çox məlumat burada

ZAUR USTACIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Səməd Vurğunun 120 illiyinə həsr olunmuş tədbir keçirilib

Səməd Vurğunun 120 illiyinə həsr olunmuş tədbir keçirilib

Azərbaycan Dillər Universitetinin Tərcümə fakültəsində görkəmli Azərbaycan şairi və dramaturqu Səməd Vurğunun 120 illiyinə həsr olunmuş tədbir keçirilib.

Tədbir çərçivəsində şairin zəngin yaradıcılığı haqqında geniş məlumat təqdim olunub, onun Azərbaycan ədəbiyyatındakı müstəsna rolu xüsusi vurğulanıb.

Tədbirdə çıxış edən Tərcümə fakültəsinin dekanı, professor Bənövşə Məmmədova Səməd Vurğunun ədəbi irsinin bu gün də aktuallığını qoruduğunu qeyd edib.

Eyni zamanda, tələbələr tərəfindən müxtəlif dillərdə hazırlanmış maraqlı və məzmunlu təqdimatlar nümayiş etdirilib. Təqdimatlar tələbələrin yüksək dil bacarıqlarını və yaradıcılıq potensialını bir daha ortaya qoyub.

Daha çox məlumat burada

ZAUR USTACIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

“YAZARLAR” JURNALININ APREL – 2026 № 04 (64)-CÜ SAYI İŞIQ ÜZÜ GÖRÜB

“YAZARLAR” JURNALININ APREL – 2026 № 04 (64)-CÜ SAYI İŞIQ ÜZÜ GÖRÜB – PDF: yazarlar-64

Məlumatı hazırladı: Leyla Mahirqızı

DAHA ÇOX YENİ MƏLUMAT

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

[>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<]

[>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<]