Laçında 2024-cü ildə açılan bu kitabxanada mənim də “Sirran” kitabım var. Və eləcə də yüzlərlə yazıçının ömründən kəsib min bir əziyyətlə ərsəyə gətirdiyi kitabları yer alır. Mən aidiyyatı quruma suallar vermək istəyirəm, sizin yazıçı ömründən xəbəriniz varmı? Bu kitablar nə üçün yazılıb, niyə kitabxana yaradılıb, ümiyyyətlə kitabxanalar nəyə xidmət edir? O qədər suallar var ki, əminəm heç bir sual cavablandırılmayacaq. MMC-nin işçiləri öncə kitab oxumağa başlasalar bəlkə az çox başa düşərlər ki, kitabın mahiyyəti, məramı, görüşü nədən ibarətdir. Onda da tam olaraq bir şey başa düşməyəcəklərinə əminəm. “Laçında Simruq kitabxanası bağlanır” ifadəsindən işğal saçılır. Mədəni irsin işğalı, talanı… Özü də görün harda bağlanır LAÇINDA.
Hələ o yerlərdə TV – kanalları fəaliyyət göstərməlidir, nə inki könüllülərin ömür verdiyini, ac qaldığı, kitablara baş əyərək keçindiyi az maaaşı kəsib üstəlik “bu kitablar anbara yığılsın” deyə xəbərdarlıq edilməli heç deyil. Siz nə danışdığınızın fərqindəsinizmi? Bəlkə oradan da kənd tualetlərinə göndərəsiniz ki, anbarda da yer tutur. Mədəniyyət Nazirliyi bu kitabxanaya mütləq və mütləq sahib çıxmalıdır. MMC qanmasa da Nazirlik bilir ki, bu bir mədəni irsdir. İrsin qorunması üçün də dövlət başçısı tonlarla pul ayırır. Həmin büdcədən vəsait ayrılaraq Laçında fəaliyyət göstərən bu möhtəşəm təşəbbüsə təəccili şəkildə dəstək verilməlidir. Mən bu məsələdə həddindən artıq narahatam. Eləcə də Azərbaycan ədəbiyyatında qələmin nə olduğunu bilən qələmdostlarımız da eyni halı yaşayır və daha dərinini hiss edirlər. Bu təkcə bir kitabxana məsələsi deyil, şair və yazıçıların əl əməyi, ömür kəsimi, enerjisi və ədəbiyyatın yaşarlığına çevrilən gecə-gündüzləridir.
Yadımdadır kitabxana açılanda burdan öz dövlət işini atıb Laçına gedən xanımlarımız var. Onlar ömrünü mədəni irsin qorunmasına həsr ediblər. Altı aydan çoxdur orada maaş da almırlar. Bəs heç düşündünüzmü bu insanlar nə yeyib, nə içir, necə yaşayıb ömürlərini keçirirlər?
Bu Azərbaycan xalqının çökdürülməsinə gedən yolun başlanğıcıdır. Qəti şəkildə yolverilməzdir. Hər halda ümid edirik ki, irsimiz qorunub saxlanılacaq daha geniş şəkildə kitabxana öz fəaliyyətini bərpa edəcək. Biz də əvvəlki kimi yenidən öz dədə-baba yurduna geri qaytarılan insanlarımıza kitab sevinci yaşadacağıq.
HÖRMƏTLƏ: GÜLNARƏ İSRAFİL Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, şair, publisist yazar
Milli Kitabxanada “Əfzələddin Xaqani Şirvani” adlı elektron məlumat bazası təqdim edilib
Böyük Azərbaycan şairi Xaqani Şirvaninin 900 illik yubileyinin qeyd edilməsi haqqında Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Sərəncamına müvafiq olaraq Milli Kitabxanada “Əfzələddin Xaqani Şirvani” adlı elektron məlumat bazası istifadəçilərə təqdim edilib. Xaqani Şirvani Azərbaycan ədəbiyyatının və Şərq intibahının ən görkəmli nümayəndələrindən biri kimi yüksək bədii-estetik dəyərə malik irsi ilə milli və ümumbəşəri mədəniyyət xəzinəsində mühüm yer tutur. Onun əsərlərində humanizm, ədalət, azadlıq, mənəvi kamillik, insan ləyaqəti və vətənpərvərlik ideyaları öz parlaq bədii ifadəsini tapmışdır. Məlumat bazasında “Böyük Azərbaycan şairi Xaqani Şirvaninin 900 illik yubileyinin qeyd edilməsi haqqında Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Sərəncamı”, “Əfzələddin Xaqani Şirvani”, “Tarixləşən Ömür”, “Şair Haqqında Nəşrlər”, “Yaradıcılıq Nümunələri”, “Xaqani Yaradıcılığı Və Ədəbi İrsi”, “Şirvani İrsi Dünya Universitet Kitabxanalarında”, “Xaqani Şirvani Haqqında Fikirlər”, “Xatirəsinin Əbədiləşdirilməsi”, “Xaqani Rəsmlərdə” və “Videoqalereya” bölmələri yer alır. Bazada Xaqani Şirvaninin müxtəlif illərdə nəşr olunmuş əsərləri və onların tam mətnli elektron versiyaları, şair haqqında yazılmış monoqrafiyalar, elmi məqalələr, dissertasiyalar, dövri mətbuat materialları, foto və videomateriallar sistemli şəkildə toplanıb. Elektron məlumat bazası geniş oxucu auditoriyası, tədqiqatçılar, müəllimlər, tələbələr və Xaqani Şirvaninin zəngin irsi ilə maraqlanan hər kəs üçün etibarlı informasiya mənbəyi olmaqla yanaşı, klassik Azərbaycan ədəbi irsinin təbliği və öyrənilməsinə mühüm töhfə verir.
Bir şəklin tarixçəsi 1981-ci il idi. Azərbaycan Radiosunun Ədəbi-dram verilişləri Baş redaksiyasında “Satira və yumor” şöbəsində redaktor işləyirdim. Sovet dövrünün sərt senzurasına baxmayaraq, bəzi nöqsanları satirik dillə tənqid etmək çətin və riskli olsa da, mümkün olurdu. Ruhuma yatan Mirzə Cəli, Sabiranə üslubunda yeni veriliş açmaq arzusunda idim. Düşünüb “Molla Nəsrəddin” adlı satirik proqram hazırlamaq qərarına gəldim. İlk buraxılışın ssenarisini yazıb Baş redaktorumuz Mailə Muradxanlıya təqdim etdim. Hər zaman gəncliyin mütərəqqi addımlarını dəstəkləyən və geniş meydan verən istedadlı, cəsarətli, yüksək zövqlü peşəkar jurnalist Mailə xanım ssenarini oxudu və bəzi qeydlərlə verilişin efirə çıxmasına etiraz etmədi. Mən bundan əvvəl çalışdığım Kinodakı dostlarımı proqramın hazırlannması üçün Radioya dəvət etdim. Ssenariyə uyğun olaraq Şahmar Ələkbərova – “Molla Nəsrəddin”, Səfurə İbrahimovaya – “Mətanət xanım”, Hamlet Xanızadəyə – “Pəjmürdə” və Yaşar Nuriyə – “Hərdəmxəyal” obrazlarının mətnini təqdim etdim. Proqramın ideyası, məqsəd və məramı barədə qısa müzakirədən sonra, səsyazma studiyasına getik. Rejissor Nazim Yüzbaşov böyük məharətlə aktyorların ifasını lentə yazdırıb montaj etdi. Mailə xanımla biz Radio üzrə sədrin müavini Tahir Paşazadənin yanında ilk buraxılışı dinlədik. Tahir müəllim də proqramı bəyəndi və aprelin 7-də ilk verilişimiz efirə getdi. Sonralar bir neçə il davam edən verilişdə hər dəfə ssenarini məhz bu obrazlar ətrafında qururdum və bu istedadalı aktyorlar öz mətnlərini böyük ustalıqla ifa edirdilər. Onların hər biri yüksək peşəkar, geniş ampluaya malik bənzərsiz sənətkar idi. “Molla Nəsrəddin” satirik Radio jurnalının tezliklə geniş dinləyici audiotoriyasının rəğbətini qazanmasında onların da xidməti danılmazdır. Xüsusən dərin elmi diliyə malik hazırcavab, müdrik Molla Nəsrəddin obrazını canlandıran Şahmar Ələkbərovun məxməri səsini dinlədikcə doymaq olmurdu…
Fotonun orijinaı
Bu foto həmin dövrün yadigarıdır. Məndə onun ağ-qara çəkilmiş orijinalı var. Ancaq indi jurnalist Anar Tağıyevin səhifəsində həmin fotonun yeni texnologiya ilə rənglənmiş variantını gördüm və sənətsevər dostlar üçün maraqlı olacağını düşünərək, mən də fotonu paylaşmaq qərarına gəldim. Böyük sənətkarların ruhu şad olsun! 13.08.2026
“Simurq” kitabxanasının kitab fondunun Laçında fəaliyyət göstərən məktəbə təhvil veriləcəyi bildirilib
Bakı Abadlıq xidmətinin mətbuat katibi Lalə Əliyevanın Qafqazinfo-ya verdiyi açıqlamada “Simurq” kitabxanasının kitab fondunun Laçında fəaliyyət göstərən məktəbə təhvil veriləcəyi bildirilir.
Məktəb kitabxanası ilə şəhər kitabxanası arasındakı fərqi bilməmək təəssüf doğurur və bu, məsələyə münasibətdə peşəkar yanaşmanın yetərli olmadığını və əslində kitabdan nə qədər uzaq olduqlarını göstərir.
Məktəb kitabxanasının fondu məktəbli yaş qrupunun tədris və mütaliə ehtiyaclarına uyğun formalaşdırılır. “Simurq” kitabxanasının fondu isə bütün yaş qruplarının maraq və tələbatını əhatə edir. Bundan əlavə, məktəb kitabxanasının əsas istifadəçiləri şagird və müəllimlərdir, rayon sakinləri isə şəhər kitabxanasında olduğu kimi həmin kitabxanadan sərbəst şəkildə yararlana bilmirlər.
Yaxşı olardı ki, Bakı Abadlıq Xidmətinin nümayəndəsi dövlət mülkiyyəti olan kinoteatr binasının hansı hüquqi əsaslarla bu qurumun istifadəsinə verildiyi barədə də ictimaiyyətə açıqlama təqdim edərdi.
“Yazarlar” olaraq, biz də bu çağırışa qoşuluruq: – Laçındakı ziya ocağını sönməyə qoymayın (söndürməyin), “Simurq” kitabxanasının qapıları bağlanmasın!!!
Laçın Mədəniyyət Paytaxtıdır, bəs mədəniyyət müəssisələri haradadır?
Laçın şəhəri 2025-ci ildə MDB-nin Mədəniyyət Paytaxtı elan edilmişdi. Lakin üstündən heç bir il keçməmiş şəhərdə fəaliyyət göstərən “Simurq” kitabxanası “Bakı Abadlıq” MMC-nin biznes maraqlarına qurban edilir.
Əvvəlcə kitabxananın fəaliyyəti dayandırıldı, əməkdaşları işdən çıxarıldı. İndi isə kitabxana tamamən ləğv edilir, kitabxananın yerləşdiyi otaq isə satış mərkəzinə çevrilir.
Laçın kinoteatrı işğaldan əvvəl Mədəniyyət Nazirliyinin balansında olub. Hazırda isə dövlət əmlakı olan bu binaya tikinti şirkəti “Bakı Abadlıq” MMC sahiblənib.
Bəs Sumqayıt şəhərində yerləşən Şərqi Zəngəzur Regional Mədəniyyət İdarəsi hara baxır?
Şərqi Zəngəzur işğaldan azad edilib. Laçın, Kəlbəcər, Zəngilan, Cəbrayıl və Qubadlının bir neçə kəndi bərpa olunur, insanlar öz doğma yurd-yuvalarına qayıdırlar. Dövlət qurumları mərhələli şəkildə bu ərazilərə köçürülür.
Amma Şərqi Zəngəzurun Regional Mədəniyyət İdarəsi hələ də Sumqayıtda yerləşir.
Sumqayıt Şərqi Zəngəzur deyil. Bəs Regional Mədəniyyət İdarəsi niyə hələ də Sumqayıtda fəaliyyət göstərməlidir?!
Mədəniyyət Nazirliyinin balansında olması lazım gələn dövlət əmlakına hansı əsasla tikinti şirkəti sahiblənməlidir?!
Artıq üç ildir ki, Laçın şəhərinə həyat qayıdıb. Bir çox dövlət qurumları fəaliyyətə başlayıb, insanlar öz doğma şəhərlərinə və kəndlərinə köçürlər. Lakin Laçında Mədəniyyət Nazirliyinin tabeliyində olan heç bir müəssisə fəaliyyət göstərmir.
Haradadır Laçının muzeyi? Musiqi məktəbləri? Kitabxanaları? Klubları?
Laçın Rayon Mədəniyyət İdarəsinin respublikanın müxtəlif bölgələrində yüzlərlə müəssisəsi — muzeyləri, rəsm qalereyaları, musiqi məktəbləri, kitabxanaları və klubları olduğu halda, nə üçün Laçının özündə mədəniyyət müəssisələrinin fəaliyyəti yoxdur?!
Zabux, Sus, Bəylik və Qarıkaha kəndlərinə qayıdış təmin olunub, insanlar öz doğma yurdlarına köçüblər.
Bəs bu kəndlərin klubları və kitabxanaları nə üçün hələ də Bakıda, hansısa yataqxanaların küncündə fəaliyyət göstərməlidir?!
İşğaldan azad edilmiş ərazilərə həyat qayıdırsa, bu həyatın ayrılmaz hissəsi olan mədəniyyət də öz doğma yurduna qayıtmalıdır.
Laçın MDB-nin Mədəniyyət Paytaxtı elan olunmuşdusa, bu status ilk növbədə şəhərdə real mədəni həyatın yaradılması ilə öz təsdiqini tapmalıdır.
Laçın yalnız binaları ilə deyil, kitabxanaları, muzeyləri, musiqi məktəbləri, klubları və mədəniyyət ocaqları ilə də dirçəlməlidir.
“Yazarlar” olaraq, biz də bu çağırışa qoşuluruq: – Laçındakı ziya ocağını sönməyə qoymayın (söndürməyin), “Simurq” kitabxanasının qapıları bağlanmasın!!!
ƏZRAYILIN TANIMADIĞI ADAM (hekayə) Elə ki, ev işləriylə bağlı bir çətinlik çıxır qarşıma, əlüstü Usta Söhrabı tapıram. –Xeyirdimi, müəllim? –Şərə lənət, ay Söhrab! Dəmirçi lazımdı mənə. Sən Allah çalış, halal süd əmmiş olsun! –Müəllim, indi halal südəmmişdən törəyənlərin çoxu zay çıxır. Ancaq bir dəmriçi tanıyıram, əslən Zəngilanlıdı, Qarabağ müharibəsindən qabaq Xankəndinin yaxınlığında – Kərkicahanda yaşayıblar. Bilmirəm milləti nədi, amma görəcək də adı var – nə Azərbaycan türkcəsinə uyğun gəlir, nə kürdcəyə. –De, bəlkə kimliyini tapdım? –Adı Misardı. –Həəə… doğrudan da görəcək adı var. Yox, başım o dərinliyəcən işləməz. Neyləyək, Misardı, Misar olsun! Təki adı özünə, əlinin dadı bizə qalsın. Elə səhəri gün Misar gəlib çıxdı. Orta yaşlı, bəstəboy, dolubədənli, gülərüz bir kişiydi. Ətəyi kəmərindən çıxıb şalvarının üstünə düşən köynəyinin qolları əlinin baş barmağınacan sallanırdı. Hiss olunurdu ki, bir az səliqə-sahmansızdı. Salam verməyiylə özünü açıb tökməyi bir oldu: –Birinci Qarabağ müharibəsi qazisiyəm, müəllim. Ona görə demirəm ki, qədrimi biləsiniz. Tanış olmaq da, vəsiyyət eləmək kimi yüngüllükdü! İki qardaş, bir ata əvvəldən axıracan Qarabağda can qoymuşuq. –Soruşmaq eyib olmasın, bu nə addı, ay Misar, veriblər sənə?! –Müəllim, mənə qədər beş oğlan doğubmuş anam. Yazıqlar da bir yaşına çatar-çatmaz valideynlərimin ürəyinə dağ çəkirmiş. Atam da axırda hirslənib deyir, bu səfər də oğlan doğ, söz verirəm ki, qoymayacam bizi peşman eləsin! Anam mat-mat baxır atamın üzünə: –Ay kişi, peyğəmbərlik eləmə! –Deyirəm da sənə! Anamın karxanası da ənənəni pozmur, bu dəfə də konveyerdən oğlan zühur eləyir. –Dünyaya, xoş gəlmisən, ay Misar! – Atam mə¬ni boyu bərabəri qaldırıb, boynumu-boğazımı iyləyir. –A kişi, Misar nədi? –Bu oğul balanın adı! Anam zarıya-zarıya etiraz eləyir: –Ətin tökülməsin, camaatı bizə güldürmə! Uşaqlar bunu lağa qoyacaq, vallah. – Mişar gəldi, Mişar getdi. –Nə deyirlər desinlər, təki qardaşlarının dalıyca getməsin! – Anam ölüm-dirim söhbətini eşidən kimi “xırp…” səsini kəsir. – Ona görə belə ad qoymuşam ki, Əzrayıl öldürəcəkləri adamlar haqqında Allaha hesabat verəndə çaşsın. Axı “Misar” türk adı deyil. Əzrayıl da Allahın qəzəbindən qorxduğu üçün deməyəcək, bir türkün də canını alacam. Doğrudan da, necə ki, indi görürsünüz, 50 ildir, Əzrayıl məndən xəbərsizdi! Heç müharibədə də girəvə tapmadı məni qardaşlarımın yanına göndərsin. Burnumun ucu belə qanamadan sağ-salamat çıxdım odun-alovun içindən… Belə şirin-şirin danışan Misar, darvazanın yarı xərcini alıb, ətli-gombul barmaqlarıyla asta-atsa sayıb, təbəssümlə üzümə baxdı: –Halal elə, müəllim! –Halal xoşun olsun! Pulu qoydu cibinə. Əvə¬zin¬də yağ¬lı bir vədə ilə mənimlə xudahafizləşdi: –Salamat qalın, əziz insan, 10 günəcən darvaza bəzəkli gəlin kimi gəlib durmasa hasarınızın çərçivəsində… – üzümə baxdı. Mən də sual dolu nəzərlərimi dikdim onun ağzına. – Niyə soruşmursunuz nə olacaq?! –Nə olacaq? –Adımı dəyişəcəm! –Dəyişmə. –Niyə?! –Əzrayıl gəlib tapar səni! –Ha-ha-ha… yaman dediniz, ha, müəllim! –Ay Misar, öz aramızdı, de görüm, cəbhədə papağını günə yandırmamısan ki?! –Nə danışırsınız, müəllim?! Kəşfiyyatçıydım, ermənicəni yaxşı bildiyimdən iki gündən bir ya danaboyun eləyib “dil” gətirirdim, ya da aldadıb salırdım tora. Amma sonralar bu fədakarlığımın bəhrəsini görməyəndə it peşmanı oldum. Hirsimi tökdüm “Cəbhə gündəliyi”min üstünə – kibrit çəkdim… cırradan çıxdı. –“Gündəliyi” yandırmaqda səhv etmisən. –Gücüm ona çatdı, müəllim! Axı hələ də qazi sənədini vermirlər mənə. Burnuna barıt iyi dəyməyənlərin ürəyi döyünəndə, sinələrinə düzdükləri orden-medalın çaqqıltısından qulaq batır. Gəl ki, mən hələ də “qazi” sözünə tamarzıyam. –Niyə? –Pul istəyirlər. –Palaza bürün, elnən sürün! –Müəllim, mənim vicdanım qəbul eləməz ki, döyüşüb, vuruşub, gündə yüz dəfə ölüb-dirildiyim cəbhədə olmağımı təsdiq eləyən kazğızı pulnan alım. –Ay Misar, ölüb-dirildiyin epizodlardan birini danış, hekayədən-zaddan düzəldim. –Müəllim, hansını deyim, birdimi-ikidimi?! Həəə… Şuşa yaxınlığında əlbəyaxa döyüşdən sonra on beş əsgərdən üç nəfər qalmışdıq. Mən idim, Kürdəmirli Vahid Sərxanoğluydu, bir də adını unutduğum Bakılı balası – doqquz bacının tək qardaşı. Düşmənin sipər kimi çəkdiyi güllələrin arasından keçib, Şuşa türməsinin divarına sığınmışdıq. İnan, müəllim, ölümün ovcundaydıq. Amma minamyotların işığı Əzrayılın gözünə necə düşürdüsə, yerlə-göy arasında çaşıb qalmışdı, görə bilmirdi bizi. Biz isə bərk həyəcana düş¬müşdük. Vahid də özümüzə ürək-dirək vermək üçün atası Molla Sərxanın məzəli söhbətlərindən danışmağa çalışsa da, nə dili söz tuturdu, nə də bizim qulağımız eşidirdi. Birdən minamyotla bizi vurdular. Xoşbəxtlikdən mərmi divarı tutdu. Toz dumana qarışdı. Doqquz bacının tək qardaşı əvvəlcə diksindi, sonra nə fikirləşdisə, “Qaçmaq da igidlikdəndi” deyə, qəflətən ayağa durdu. –Adə, otur! – Vahid çığırdı. Yapışdım ətəyindən: –Yerimizi er¬mənilərə nişan vermə, qağa! –Yox, – deyə dartındı. Mənə güc gəlməyindən hiss elədim ki, dəli olmaq dərəcəsinə çatıb. Elə bil bir saat əvvəl gözünü qan tutmuş, şir kimi döyüşən bu deyildi: “Baxın, doqquz bacının tək qardaşı, görün, düşmənin başına nə od ələyir!”… Doğrudan da sığınacağa girməzdən əvvəl divar boyu erməni meyitlərinin tökülüb qaldığını görmüşdük. Elə özümüzün də itkimiz az deyildi. Tək bir ağacın altında 12 cavan ölüm sükutuna dalmışdı. Düşündüm – müharibə ölüləri sevmir, onları tapdayıb keçir… –Burax məni! –Doqquz bacının tək qardaşı sıyrılıb, çıxdı əlimdən. 10 metr getməmiş vurdular. Ağzı üstə yıxıldı. Bayaqdan öldüyümüzə əmin olan ermənilər sağ qaldığımızı görüb, üstümüzə od ələməyə başladı. Birtəhər sürünə-sürünə əks tərəfdən – kol-kosun altından çıxıb, özümüzünkülərə sarı getdik. Bir də onu gördüm ki, qarşıdan qaratikan yığılmış araba kimi ləngər vura-vura bir nəfər gəlir. Diqqətlə baxanda gördüm atamdı. Kişinin gözləri kəsilməyə aparılan mal gözləri kimi bərələ qalmışdı. Hətta gəlib yanıma çatanda belə üzümə baxsa da, məni tanımadı. –Ay bala, deyirlər Misargili vurublar, bilmirsən hardaydılar? –Həəə… dayı, türmənin divarının yanındadı meyitləri, – dedim. Atam tüfəngin ağzından güllə çıxan kimi tərpəndi. Durub, dalıyca baxmağa başladım. 30-40 addım getməmiş dayandı. Hiss elədim ki, ağlı üstünə qayıdıb. Çevrilib, mənə tərəf gəldi: –Adə, köpəyoğlu, məni arıya qoymusan?! –Dədə, vallah, səni sınayırdım! –Nəyimi sınayırdın, yaramaz?! –Deyirdim, görüm ölməyim sənə necə təsir eləyəcək! Qucaqlaşdıq…
Təəssüf hissi ilə bildiririk ki, artıq 6 aydır fəaliyyəti dayandırılmış “Simurq” kitabxanası tamamilə bağlanılır.
Tanınmış dövlət xadimi Tağı Simurq Şahbazinin adını daşıyan kitabxana 4 fevral 2024-cü il tarixində Laçın şəhərində yaradılmış və qısa müddət ərzində rayonun mühüm mədəni-maarif ocaqlarından birinə çevrilmişdi.
Kitabxananın fondu Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyasının, Bakı Dövlət Universitetinin, Azərbaycan Dövlət Pedaqoji Universitetinin, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin, M.F. Axundov adına Milli Kitabxananın, eləcə də tanınmış yazıçı, şair, tarixçi, jurnalist və ictimai fəalların könüllü ianələri hesabına formalaşdırılmışdı. Qısa müddət ərzində burada 4 000-ə yaxın kitabdan ibarət zəngin fond yaradılmışdı.
Bu kitablar sadəcə kağız üzərində yazılmış əsərlər deyil. Onların hər biri Laçının yenidən dirçələn mədəni həyatının bir parçası, oxucular üçün bilik və maarif mənbəyi, gələcək nəsillərə ötürüləcək mənəvi sərvətdir.
Laçının yenidən qurulduğu, insanların doğma şəhərinə qayıtdığı, şəhərdə yeni həyatın başladığı bir dövrdə kitabxananın fəaliyyətinin dayandırılması və tamamilə bağlanması böyük təəssüf doğurur.
Bir şəhəri yalnız yolları, binaları və küçələri yaşatmır. Şəhəri yaşadan onun yaddaşı, mədəniyyəti, kitabları və insanlarıdır.
Bu gün “Simurq” kitabxanasının qapılarının bağlanması ilə yalnız bir kitabxananın fəaliyyəti dayanmır. Laçının yenidən formalaşan mədəni həyatının mühüm bir ünvanı da itirilir.
Ümid edirik ki, minlərlə kitabın taleyi, onların gələcək nəsillər üçün qorunub saxlanılması və Laçında kitabxana ənənəsinin yaşadılması məsələsinə yenidən nəzər salınacaq.
Çünki kitabxananı bağlamaq asandır, amma bir şəhərin oxumaq və öyrənmək mədəniyyətini yenidən formalaşdırmaq illər tələb edir.
“Yazarlar” olaraq, biz də bu çağırışa qoşuluruq: – Laçındakı ziya ocağını sönməyə qoymayın (söndürməyin), “Simurq” kitabxanasının qapıları bağlanmasın!!!
