Etiket arxivi: FƏRHAD ƏSGƏROV – 65

СЛЕДЫ СОБЫТИЙ ИЗ МОЕЙ ЖИЗНИ

СЛЕДЫ СОБЫТИЙ ИЗ МОЕЙ ЖИЗНИ

ВСЕГДА ХОТЕЛ СТАЛКИВАТЬСЯ С ТРУДНОСТЯМИ

В 1960-ом году я родился в посёлке Мардаканы города Баку. Ещё будучи школьником, хотел, чтобы моё мировоззрение было богатым, а также сталкиваться с трудностями. Я учился в Бакинском Педагогическом Техникуме имени М.А.Сабира по специальности учителя “Технического труда и черчения”. Когда я учился на первом и четвертом курсах, Техникума занятия начинались в 08.30, и заканчивались в 14.30. А когда учился на втором и третьем курсах, занятия начинались в 14:30, заканчивались в 20.00 вечера. Чтобы расширить свой кругозор я читал много художественных книг. Уже на втором курсе я подумал, что с утра до половины дня смогу работать где-нибудь. Отмечу, читатель не должен подумать, что я хотел работать из-за нужды. Нет, думал, что в той сфере, в которой буду работать, встречу разных хороших и плохих людей, узнаю человеческие характеры и столкнусь с трудностями. Ведь человек, видя трудности, становится более целеустремленным, а затем познаёт вкус хорошей жизни.
Я учился на 2-м курсе. В октябре устроился на работу садовником в больницу №2 4-го управления, действующую в посёлке Мардакан. Каждый день я ходил на работу в 8 утра, а в 12 уходил с работы на занятия. Дома не говорил родителям, что работаю. Они думали, что, как и в средней школе я по-прежнему посещаю различные кружки. С работы получал заработную плату в размере 35 рублей. Это были очень трудные для меня дни. Представьте себе: я каждый день возвращался домой в 11 вечера. В то время из Мардакана в Баку работал электропоезд. Я учил уроки, когда ехал в техникум и возвращался домой на электропоезде.
Через два месяца меня вызвал к себе главный врач больницы Мехди Рзаев. Я вошел в его кабинет. Увидев меня, он встал, поздоровался и пожал мне руку. Он спросил, как у меня дела, поинтересовался учёбой. И дал указания секретарше принести мне чаю. Затем главврач сказал мне:

-Фархад, иногда из окна я наблюдаю за работой сотрудников, которые работают у нас, а также и за вами. Ты ответственно подходишь к своей работе. В этом месяце я дополнительно к зарплате выпишу тебе премию в размере 50 рублей. И буду делать это каждые два месяца. А ты хорошо учи уроки. Ни в коем случае не пропускай занятия. Если кто-то здесь тебя обидит, не стесняйся, скажи мне. А если устанешь, осведоми меня, ведь время от времени надо и отдыхать.
Я растрогался, поблагодарил его и вышел из кабинета.
Спустя восемь месяцев мой отец узнал о моей работе и добился моего увольнения. Мой отец сказал: «Что подумают те, кто узнает, что, будучи студентом, ты работаешь?» «Наверняка, подумают, что я не могу тебя обеспечить». Я рассказал отцу о своих размышлениях. Он меня правильно понял и поцеловал в лоб…
…Примечание: В 1997-ом году я разыскал дом Мехти Рзаева. Встретился с ним. Он уже состарился. Не узнал меня. После того, как я представился, он вспомнил меня, спросил, как у меня дела, поинтересовался моим жизненным путем, и мы долго разговаривали. В тот день я подарил ему свою книгу “Минувшие дни”, состоящую из 200 страниц, автором которой я являюсь. Я сказал ему: «Доктор Мехти, я бы хотел, чтобы и у других были такие же мысли, как у вас, такое же чистое сердце, способность относиться к людям как человек, уметь читать сердца людей и творить добро. Не знаю почему, иногда я сталкиваюсь и с хитрыми людьми». Поблагодарил его за заботу, которую он проявил ко мне, когда я был студентом, пожелал ему крепкого здоровья и долгих лет жизни. Он скончался несколько лет назад. Царство ему небесное…
Окончил 2-й курс. Я получил разрешение у отца в июле и августе месяцах работать учителем-воспитателем в пионерском лагере «Искра», который в то время действовал в посёлке Шувалан. Эти два месяца прошли для меня очень интересно. В месяц один раз сотрудникам разрешали идти домой. Директор пионерского лагеря Нураддин (фамилию не помню), был педагогом. Я ни разу не обиделся на него, он был замечательным человеком, у него был хороший характер.
Когда я учился на 3-м курсе, сообщил отцу, что хочу работать. После того как он дал мне разрешение, я устроился слесарем в детскую больницу в Мардаканах. Работал с 8 утра до 12 часов, а потом ходил на занятия…
…В Техникуме перед государственными экзаменами студентам 4-го курса давали направление на работу. В группе нас было 30 человек. Все студенты были из разных районов Азербайджана. Представители Министерства просвещения (ныне Министерство Науки и Образования), прибывшие в Техникум, студентам дали направление, чтобы устроиться на работу по месту их проживания. Поскольку я был из Баку, мне дали свободный выбор. То есть, я мог работать в школе любого района города Баку. В то время в каждом регионе Азербайджана существовала потребность в учителях. А также я мог устроиться на работу в одну из школ Азизбековского (ныне Хазарского) района, где я жил. Я сказал представителям Министерства просвещения:

-Отправьте меня в один из отдаленных горных районов республики.
Они были ошеломлены, услышав моё слово, и удивленно посмотрели мне в лицо. Я сказал им, что хочу увидеть деревенскую жизнь, нести воду из родника и топить дома печь. (Примечание: в то время в большинстве сельских районов Азербайджана не было газа). В тот же день моё назначение передали в Кельбаджарский район…
…Впервые меня в Кельбаджарский район отвезли мой отец Рамиз Аскеров и муж моей тёти Эльмиры Талыб Асадов. У дяди Талыба была машина марки ”Жигули 06″. Талыб Асадов родился в селе Яныглы (горное село) Товузского района, жил в посёлке Бина города Баку. Все знали его как доброго, отзывчивого и прекрасного человека, который со всеми был добр. На его машине мы без проблем добрались до Кельбаджара. Вместе мы отправились в Отдел Просвещения Кельбаджарского района (ныне Отдел Образования). После того, как заведующий отделом, Ислам (я забыл его фамилию) познакомился со мной, отправил меня в среднюю школу в деревне Кильсали этого района. Мой отец и дядя Талыб благословили меня и вернулись в Баку. Царство небесное моей тёте Эльмире (которая долгие годы проработала учительницей), моему отцу и дяде Талыбу…
…Да, я был среди гор. Из района в деревню я отправился на грузовике колхоза. Директор школы Аслан Мирзоев встретил меня с улыбкой. Я пробыл в доме директора два дня. Затем он нашёл для меня дом в аренду. В этой школе я преподавал в начальном классе (2-й класс), а также черчение.
Хотя жизнь и была трудной, но она была интересной. Раз в неделю, по субботам, после работы я ездил в баню в район на грузовике колхоза. В грузовике, полном молочных бидонов, также находились и жители деревни. Они ездили в район за продуктами и через несколько часов возвращались в деревню на той же машине. Молоко в бидонах же доставлялось на молочный завод в районе. В тот день я останавливался в гостинице, а на следующий день возвращался в деревню на том же грузовике колхоза. В деревню, где я жил, автобус не работал. Автомобили не могли подниматься в деревню. В редком случае можно было увидеть маленькую машину марки “Вилис”. Октябрь месяц был уже холодным. Во всех домах использовали дровяные печи. В каждом классе школы стояла дровяная печь. Во время каждой перемены кочегар в каждую печь подкладывал по 1-2 дров.
Срок действия контракта составлял три года. То есть, я должен был работать в этой деревне три года. Однако я мог бы остаться и работать там всю жизнь. В то время учителей, работающих в сельских школах, не призывали на военную службу. Причиной была нехватка учителей. Но военная служба — это тоже школа, подумал я. В середине ноября я был в Кельбаджарском районном Военном Комиссариате и представил комиссару письменное заявление о том, что хочу пойти добровольцем в армию. Он доложил об этом по телефону заведующему Отдела Просвещения Кельбаджарского района. Меня вызвали в Отдел Просвещения. Заведующий Отдела Просвещения Ислам (фамилию не помню) сказал, что в деревнях района не хватает учителей, попросил меня поработать хотя бы до мая. Я его не послушал, сказал, что хочу пойти на действительную военную службу. А директор школы Аслан Мирзоев сказал:

-Некоторые молодые люди различными способами уклоняются от настоящей военной службы. А ты хочешь служить далеко за пределами республики. Поработай учителем до 27 лет и получи военный билет. Что может быть лучше? Если захочешь, в 27 лет поезжай в Баку, а если нет, останься в нашей деревне навсегда.
Примечание: В те годы действовал такой закон. Человека, работавшего в деревне педагогом, не брали в действительную военную службу. Человеку, работавшему до 27 лет педагогом, уже в 27 лет Районным Военным Комиссариатом выдавался военный билет.
…Получив согласие Кельбаджарского Военного Комиссариата я вернулся домой в Баку. Новость, которая была для меня хорошей, сообщил и членам нашей семьи. Отец велел мне вернуться на работу. Я сказал отцу:

-Хотя я и пожил пару месяцев сельской жизнью. Но военная служба — это тоже школа, школа мужества, школа жизни. Я должен обязательно «изучить» эту школу.
Другого выбора не было. Мой отец согласился. Два дня спустя я прибыл в центральный Военный Комиссариат города Баку. Меня должны были отправить на действительную военную службу либо в Подмосковье, либо в Ленинград. Там я попросил отправить меня в самое труднодоступное место. Итак, в последние дни ноября 1980 года я ранним утром поездом отправился в Республику Казахстан. Поезд состоял из 14 вагонов. В 14 вагонах разместили около 1000 молодых людей из Азербайджана, Армении и Грузии.
Через 4 дня мы прибыли на железнодорожную станцию Тюра-Там и нас высадили из поезда. Стоял пронизывающий холод. До тех пор я никогда раньше не видел такой холодной погоды в Баку, не говоря уже о Кельбаджаре. Там собралось значительное количество офицеров русской и казахской национальностей. Каждый из офицеров брал по 40-50 молодых людей и отправлялся на машинах в воинские части, где они служили. А меня отправили по адресу Кызыл-Ординская область город Ленинск 10, площадка 45. Это был космодром Байконур. По имеющейся у меня информации, ещё несколько лет назад название города Ленинск было заменено на Байконур.
Военная часть со всех четырёх сторон была окружена пустыней. Город Ленинск находился примерно в 50-60 километрах от воинской части, где я находился. Несмотря на то, что я два года служил в армии в Байконуре, мне так и не удалось увидеть этот город. Зимние месяцы здесь были холодными, снежными и морозными. Летом же жара была невыносимой. Я проходил действительную военную службу в очень сложных условиях…
Я вернулся с действительной военной службы в декабре 1982 года. Несколько дней провёл в нашем доме в Баку. Затем снова уехал в Кельбаджарский район. В Кельбаджаре я сначала обратился в Военный Комиссариат и сообщил о своем возвращении с военной службы. Затем отправился в Районный Отдел Просвещения. На этот раз меня отправили в среднюю школу в этом же районе в село Сеидляр. В этой школе я преподавал черчение, физику, а в 10 классе предмет «Трактор». Директором средней школы в селе Сеидляр был поэт Бахман Аббасов…
…Позже я работал учителем в школах Баку. Хотя работал педагогом, я также сотрудничал и с различными газетами. По республиканскому радио прозвучало значительное количество моей информации и статей. С января 1993 года до последних дней 2011 года я работал в редакциях исключительно журналистом. За годы работы получил высшее образование по специальности журналиста. Шаг за шагом продвинулся от должности корреспондента до должности главного редактора. Я более 300-х раз ездил в командировки в сельские районы Азербайджана. Для написания документальной повести в 1997 году я отправился в командировку в Талды-Курганскую область Республики Казахстан, а позже на русском языке вышла в свет моя книга «Несломленный репрессиями». В 1998 году я вновь отправился в Казахстан. Находясь в Талды-Курганской области, был гостем редакции газеты “Шаганские зори”. Беседы с редактором газеты, пожилым писателем- журналистом Сагындыком Тенекеновым, были для меня очень интересными. В качестве подарка я подарил сотрудникам редакции экземпляры своей книги «Несломленный репрессиями». За годы своей жизни я побывал на различных предприятиях Баку и подготовил материалы для газет…
…Итак, хотя и сталкивался с трудностями, я стал сильнее в жизни. Мне сейчас 65 лет. Несмотря на то, что я сильный, начитанный, обладаю богатым жизненным опытом и прожил насыщенную жизнь с взлётами и падениями, последние годы были для меня очень трудными. Моё сердце сжимается от боли, когда я вижу, слышу или чувствую ложь, когда окольными путями наносят вред человеку, которого не любят, хитрость и другие негативные черты в мышлении некоторых людей. Мне жаль таких людей с узким кругозором…

Фархад АСКЕРОВ (РАМИЗОГЛЫ),
писатель-журналист

ZAUR USTACIN YAZILARI

QƏNDAB XANIMIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

ÖMRÜMDƏN SƏHİFƏLƏR SİLSİLƏSİNDƏNHƏMİŞƏ ÇƏTİNLİKLƏRLƏ RASTLAŞMAQ İSTƏDİM

ÖMRÜMDƏN SƏHİFƏLƏR SİLSİLƏSİNDƏN
HƏMİŞƏ ÇƏTİNLİKLƏRLƏ RASTLAŞMAQ İSTƏDİM

1960-cı ildə Bakının Mərdəkan qəsəbəsində anadan olmuşam. Hələ məktəbli ikən dünyagörüşümün zəngin olmasını, eləcə də çətinliklərlə rastlaşmaq istəmişəm. M.Ə.Sabir adına Bakı Pedaqoji Texnikumunun “texniki əmək və rəsmxət” müəllimi ixtisasında təhsil alırdım. Texnikumun 1-ci və 4-cü kurslarında oxuyarkən dərslər saat 8.30-da başlayır, 14.30-da bitirdi. 2-ci və 3-cü kurslarda oxuyan zaman isə dərslər günorta saat 14.30-da başlayır, axşam saat 8 radələrində qurtarırdı. Dünyagörüşümün zəngin olmasına görə bədii kitablar mütaliə edirdim. 2-ci kursda oxuyan zaman artıq düşündüm ki, səhərdən günortaya kimi haradasa işləmək olar. Yenə deyirəm, oxucu düşünməsin ki, yəqin pula görə işləmək istəmişəm. Xeyr, düşünmüşəm ki, işlədiyim sahədə müxtəlif yaxşı və pis insanlarla tanış olum, insan xarakterlərinə bələd olum, çətinliklər görüm. Axı, çətinliklər görən insan həyatda mətinləşir, sonra isə rahat həyatı yaxşı dada bilir.
2-ci kursda təhsil alırdım. Oktyabr ayında Mərdəkan qəsəbəsində fəaliyyət göstərən 4-cü idarənin 2 nömrəli xəstəxanasına bağban işinə düzəldim. Hər gün səhər saat 8-də işə gedir, saat 12-də işdən çıxıb dərsə gedirdim. Evdə ana və atama işlədiyimi deməmişdim. Onlar zənn edirdilər ki, orta məktəbdə olduğu kimi, yenə də müxtəlif dərnəklərə gedirəm. İşdən 35 rubl əmək haqqı alırdım. Mənim üçün çox çətin günlər idi. Təsəvvürünüzə gətirin: hər gün gecə saat 11-də evə çatırdım. O dövrlərdə Mərdəkandan Bakıya elektrik qatarı işləyirdi. Texnikuma gedən zaman və evə qayıdarkən, elə elektrik qatarında dərslərimi öyrənirdim.
İki aydan sonra xəstəxananın baş həkimi Mehdi Rzayev məni yanına çağırdı. Kabinetinə daxil oldum. O, məni görcək ayağa qalxdı, əl verib görüşdü. Hal-əhval tutdu, dərslərimlə maraqlandı. Katibə xanıma göstəriş verdi ki, mənim üçün çay gətirsin. Sonra baş həkim mənə dedi:
-Fərhad, arabir pəncərədən ərazimizdə işləyən işçilərə, eləcə də sənə baxıram. İşinə məsuliyyətlə yanaşırsan. Mən maaşından əlavə, sənə bu ay mükafat olaraq 50 rubl pul yazacağam. Və hər iki aydan bir bunu həyata keçirəcəyəm. Dərslərini yaxşı oxu. Nəbadə dərsdən yayınasan. Səni burada incidən olsa, utanma, mənə de. Yorulsan, məndən icazə al, arabir dincəlmək də lazımdır.
Kövrəldim, təşəkkürümü bildirib kabinetdən çıxdım.
Səkkiz aydan sonra atam mənim işləməyimdən xəbər tutdu və məni işdən çıxartdırdı. Atamın dediklərindən: “Sənin tələbə ikən işləməyini bilənlər, nə düşünərlər? Yəqin düşünərlər ki, səni yaxşı dolandırmıram”. Atama hansı səbəbə görə işləməyimi başa saldım. O, məni başa düşdü və alnımdan öpdü…
Haşiyə: 1997-ci ildə Mehdi Rzayevin evini axtarıb tapdım. Onunla görüşdüm. Artıq qocalmışdı. Məni tanımadı. Tanışlıq verdikdən sonra tanıdı və kövrəldi, hal-əhval tutdu, keçirdiyim həyat yolu haqqında maraqlandı, xeyli söhbət edik. Həmin gün ona müəllifi olduğum 200 səhifədən ibarət olan “Ötən günlər” kitabımdan hədiyyə verdim. Ona dedim ki, “Mehdi müəllim, kaş Sizin beyninizdə olan düşüncələr, saf ürək, insana insan kimi yanaşmaq, insanların ürəyini oxumaq, yaxşılıq etmək başqalarında da olaydı. Nədənsə, bəzən hətta hiyləgər insanlara rast gəlirəm”. Tələbə olarkən mənə göstərdiyi qayğıya görə ona minnətdarlıq etdim, ona can sağlığı, uzun ömür arzuladım. Hələ neçə illər bundan əvvəl o, rəhmətə gedib. Allah rəhmət eləsin…
İkinci kursu bitirdim. Artıq atamdan icazə aldım və iyul, avqust aylarında o dövrlərdə Şüvəlan qəsəbəsində fəaliyyət göstərən “İskra” pioner düşərgəsində tərbiyəçi-müəllim işlədim. İki ay mənim üçün çox maraqlı keçdi. Ayda bir gün işçilərə evə getməyə icazə verirdilər. Pioner düşərgəsinin rəisi Nurəddin (familiyasını unutmuşam) müəllim idi. Ondan heç vaxt incimədim, gözəl insan idi, yaxşı xasiyyəti vardı.
3-cü kursda oxuyan zaman işləmək istədiyimi atama bildirdim. O, icazə verdikdən sonra Mərdəkan qəsəbəsindəkim uşaq xəstəxanasında çilingər işinə düzəldim. Səhər saat 8-dən saat 12-yə kimi işləyir, sonra isə dərsə gedirdim…
…Texnikumun 4-cü kursunda oxuyan zaman dövlət imtahanlarından əvvəl tələbələrə işləmək üçün təyinat verirdilər. Qrupumuzda 30 nəfər idik. Tələbələrin hamısı Azərbaycanın kənd rayonlarından idilər. Maarif nazirliyindən (indiki Elm və Təhsil nazirliyi) texnikuma gələn nümayəndələr tələbələrin hamısına işləmək üçün yaşadıqları rayona təyinat verdilər. Bakıdan olduğuma görə mənə azad təyinat veriləcəkdi. Yəni, Bakının hər hansı bir rayonunda fəaliyyət göstərən məktəbdə işləyə bilərəm. O dövrlərdə Azərbaycanın hər bir rayonunda müəllimə ehtiyac var idi. Mən də yaşadığım Əzizbəyov (indiki Xəzər rayonu) rayonunun məktəblərinin birində işə düzələ bilərdim. Maarif nazirliyindən gələn nümayəndələrə dedim:
-Məni respublikanın ucqar dağ rayonlarından birinə göndərin.
Mənim sözümü eşitcək məətəl qaldılar, təəccüblə üzümə baxdılar. Onlara dedim ki, kənd həyatını görmək istəyirəm, bulaqdan su daşıyıb, evdə peçi qalamaq istəyirəm. (Haşiyə: o dövrlərdə Azərbaycanın kənd rayonlarının əksəriyyətində kəndlərdə qaz yox idi). Həmin gün mənim təyinatımı Kəlbəcər rayonuna verdilər…
…Məni ilk dəfə Kəlbəcər rayonuna atam Ramiz Əsgərov və Elmira bibimin həyat yoldaşı Talıb Əsədov apardı. Talıb müəllimin “Jiquli 06” markalı maşını var idi. Talıb Əsədov Tovuz rayonunun Yanıqlı (dağ kəndi) kəndində anadan olmuşdu, Bakının Binə qəsəbəsində yaşayırdı. Onu hamı yaxşı, hamı ilə mehriban davranan, xeyirxah, gözəl bir insan kimi tanıyırdılar. Onun maşınında rahatca Kəlbəcərə çatdıq. Birlikdə Kəlbəcər rayon Maarif şöbəsinə (indiki Təhsil şöbəsi) getdik. Şöbənin müdiri İslam (familiyasını unutmuşam) müəllim mənimlə tanış olduqdan sonra, məni rayonun Kilsəli kənd orta məktəbinə göndərdi. Atam və Talıb kişi mənə xeyir-dua verib Bakıya qayıtdılar. Allah Elmira bibimə (uzun illər müəllim vəzifəsində çalışıb), atama, Talıb kişiyə qəni-qəni rəhmət eləsin…
…Bəli, dağlar qoynunda idim. Rayondan kolxoza məxsus yük maşınında kəndə yola düşdüm. Məktəbin direktoru Aslan Mirzəyev məni gülərüzlə qarşıladı. İki gün direktorun evində qaldım. Sonra o, kirayə qalmaqdan ötrü mənim üçün ev tapdı. Kilsəli kənd orta məktəbində ibtidai sinifə (2-ci sinifə) dərs deyirdim, eləcə də rəsmxət fənnini tədris edirdim.
Yaşamaq çətin olsa da, maraqlı idi. Həftədə bir dəfə – şənbə günü, işdən sonra kolxozun yük maşınında rayona hamama gedirdim. Süd bidonları ilə dolu olan yük maşınında kənd camaatı da olurdu. Onlar rayona ərzaq məmulatları almaq üçün gedir və bir neçə saatdan sonra yenidən həmin maşınla kəndə qayıdırdılar. Süd bidonlarında olan süd isə rayondakı süd zavoduna təhvil verilirdi. Həmin gün mehmanxanada qalırdım və ertəsi gün yenidən kolxozun yük maşınında kəndə qayıdırdım. Yaşadığım kəndə avtobus işləmirdi. Minik maşınları kəndə qalxa bilmirdi. Nadir hallarda “Vilis” markalı balaca maşın görmək olardı. Oktyabr ayı artıq soyuq idi. Bütün evlərdə odun sobasından istifadə edirdilər. Məktəbin hər sinfində odun sobası vardı. Məktəbin ocaqçısı hər tənəffüs vaxtı sobaların hər birinə 1-2 odun parçası qoyurdu.
Təyinat müddəti üç il idi. Yəni mən üç il həmin kənddə işləməliydim. Lakin ömürlük də qalıb işləmək olardı. O, dövrlərdə kənd məktəblərində işləyən müəllimləri əsgəri xidmətə aparmırdılar. Səbəb isə müəllim çatışmazlığı idi. Lakin əsgəri xidmət də bir məktəbdir – deyə düşündüm. Noyabr ayının ortalarında Kəlbəcər rayon Hərbi Komissarlığında oldum və komissara könüllü surətdə əsgər getmək istədiyimi yazılı surətdə təqdim etdim. O, bu barədə telefonla Kəlbəcər rayon Maarif şöbəsinin müdirinə məlumat verdi. Mən Maarif şöbəsinə çağırıldım. Maarif şöbəsinin müdiri İslam müəllim rayonun kəndlərində müəllim çatışmadığını və heç olmasa may ayına kimi kənddə işləməyimi xahiş etdi. Sözə qulaq asmadım, həqiqi hərbi xidmətə getmək istədiyimi bildirdim. Məktəbin direktoru Aslan Mirzəyev isə dedi:
-Bəzi gənclər müxtəlif yollarla həqiqi hərbi xidmətdən yayınırlar. Sən isə respublikadan uzaqlara hərbi xidmətə getmək istəyirsın. 27 yaşa kimi müəllim işlə və hərbi biletini al. Bundan gözəl nə olar ki. İstəsən 27 yaşda get Bakıya, istəməsən həmişəlik qal kəndimizdə.
Haşiyə: Həmin illərdə belə bir qanun var idi. Kənddə müəllim işləyən şəxsi həqiqi hərbi xidmətə aparmırdılar. 27 yaşa kimi müəllim işləyən şəxsə, artıq 27 yaşın tamamında rayon Hərbi Komissarlıqları tərəfindən hərbi bilet verilirdi…
…Kəlbəcər Hərbi Komissarlığından razılıq aldım və Bakıya evimizə qayıtdım. Mənim üçün xoş xəbər olan xəbəri ailə üzvlərimizə çatdırdım. Atam iş yerimə qayıtmağı bildirdi. Atama dedim:
-Bir neçə ay da olsa kənd həyatında yaşadım. Əsgərlik də bir məktəbdir, kişilik məktəbi, həyat məktəbi. Mən bu məktəbi hökmən “oxumalıyam”.
Başqa çarə yox idi. Atam razılaşdı. İki gündən sonra Biləcəri Hərbi Komissarlığına gəldim. Məni ya Moskva ətrafına, ya da Leninqrad şəhərinə həqiqi hərbi xidmətə göndərəcəkdilər. Orada xahiş etdim ki, məni ən çətin yerə göndərin. Beləliklə, 1980-cı il noyabr ayının son günlərində səhər tezdən eşalonla Qazaxstan Respublikasına yola düşdüm. Eşalon 14 vaqondan ibarət idi. Azərbaycan, Ermənistan və Gürcüstandan olan təxminən 1000 nəfər gənc 14 vaqonda yerləşdirilmişdi.
4 sutkadan sonra Tyura-tam dəmiryol stansiyasına çatdıq və bizi eşalondan düşürdülər. Soyuq qılınc kimi kəsirdi. Mən hələ o vaxta qədər Bakıda, eləcə də Kəlbəcərdə elə soyuq hava görməmişdim. Oraya xeyli sayda rus və qazax millətindən olan zabitlər toplaşmışdı. Zabitlərin hər biri 40-50 nəfər gənci götürüb maşınlarla xidmət etdikləri hərbi hissələrə yola düşürdülər. Mən isə Kızıl-orda vilayətinin Leninsk şəhəri 10 deyilən ünvana, 45-ci ploşadkaya göndərildim. Bura kosmodrom Baykonur idi. Məndə olan məlumata görə hələ neçə illər bundan əvvəl Leninsk şəhərinin adı Baykonur ilə əvəz edilmişdir.
Hərbi hissənin dörd tərəfi də səhralıq idi. Leninsk şəhəri mən olduğum hərbi hissədən təxminən 50-60 kilometr aralıda yerləşirdi. 2 il Baykonurda hərbi xidmətdə olsam da, şəhəri görə bilmədim. Burada qış ayları soyuq, qar, şaxta olurdu. Yayda isə istidən nəfəs almaq olmurdu. Çox çətin şəraitdə həqiqi hərbi xidmətdə oldum…
1982-ci ilin dekabr ayında həqiqi hərbi xidmətdən qayıtdım. Bir neçə gün Bakıda evimizdə qaldım. Sonra yenidən Kəlbəcər rayonuna yola düşdüm. Kəlbəcərdə əvvəlcə Hərbi Komissarlıqda oldum və hərbi xidmətdən qayıtmağım barədə məlumat verdim. Sonra rayon Təhsil şöbəsinə getdim. Bu dəfə məni rayonun Seyidlər kənd orta məktəbinə göndərdilər. Həmin məktəbdə rəsmxət, fizika və 10-cu sinifdə traktor fənnini tədris edirdim. Seyidlər kənd orta məktəbinin direktoru şair Bəhmən Vətənoğlu idi…
…Sonralar Bakı şəhərinin məktəblərində müəllim işlədim. Müəllim işləsəm də, müxtəlif qəzetlərlə əməkdaşlıq etdim. Respublika radiosunda xeyli sayda informasiya və məqalələrim səsləndirildi. 1993-cü ilin yanvar ayından 2011-ci ilin son günlərinə kimi ancaq redaksiyalarda jurnalist kimi çalışdım. Müxbir vəzifəsindən baş redaktor vəzifəsinə kimi pillə-pillə qalxdım. 300 dəfədən çox Azərbaycanın kənd rayonlarında ezamiyyətdə oldum, sənədli povest yazmaqdan ötrü 1997-ci ildə Qazaxstan Respublikasının Taldı-Kurqan vilayətinə ezamiyyətə getdim və sonradan rus dilində “Neslomlennıy repressiyami” adlı kitabım işıq üzü gördü. 1998-ci ildə yenidən Qazaxstana getdim. Taldı-Kurqan vilayətində olarkən “Şağanskiye Zori” qəzeti redaksiyasının qonağı oldum. Qəzetin redaktoru qocaman yazıçı-jurmalist Sağındıq Tenekenovun söhbətləri mənim üçün çox maraqlı oldu. Müəllifi olduğum “Neslomlennıy repressiyami” kitabından redaksiya işçilərinə hədiyyə verdim. Yaşadığım illər ərzində Bakının müxtəlif müəssisələrində oldum və qəzetlər üçün materiallar hazırladım…
…Beləliklə, çətinliklərlə qarşılaşsam da, həyatda daha güclü oldum. Hazırda 65 yaşım var. Güclü, dünyagörüşlü olsam da, böyük həyat təcrübəsinə malik olsam da, enişli-yoxuşlu, mənalı həyat yolu keçsəm də, son illərin yaşayışı mənim üçün çox çətin oldu. Bəzi insanların təfəkküründə yalançılıq, dolayısı yolla istəmədiyi şəxsə iş vurmaq, hiyləgərlik və digər neqativ amilləri görəndə, eşidəndə və yaxud hiss edəndə ürəyim ağrıyır. Dar düşüncəli belə insanların halına acıyıram…

Fərhad Əsgərov (Ramizoğlu),
yazıçı-jurnalist

KİTAB HAQQINDA YAZILAR

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

ÖMRÜMDƏN İZLƏR SİLSİLƏSİNDƏN


ARXASI BAĞLI VƏ KİMLƏRƏSƏ GÜVƏNƏNLƏR
1983-cü ildən başlayaraq indiyədək 3 minə yaxın informasiya və məqaləm 50-dən çox adda qəzet və jurnallarda dərc edilmişdir. Bəli, düz eşitdiniz. Nümunə üçün qəzet və jurnallardan saxlamışam. Kitablar müəllifiyəm. İşimlə əlaqədar olaraq uzun illər ərzində yüzlərlə müxtəlif idarələrin rəhbərləri ilə görüşmüşəm. Onlardam müsahibə almış və fəaliyyətlərini qəzetlərin səhifələrində işıqlandırmışam. Qeyd etmək istəyirəm ki, bəzi idarə rəhbərlərinin insanlarla münasibətdə mədəni səviyyələri çox aşağıdır. Baxmayaraq ki, idarə rəhbərlərinin əksəriyyəti ali təhsillidir, onların bəzilərinin davranışında etik normalardan kənara çıxılır, işçilərlə münasibətdə söyüş söyülməsinə, işçinin təhqir olunmasına, alçaldılmasına, bəzən əxlaqsızlığa rast gəlinir. Bir kollektivə rəhbərlik edən şəxs o kollektivin bütün üzvləri üçün nümunə olmağa çalışmalıdır. O, mədəni səviyyəsinin yüksəldilməsinə, insanlara qarşı hörmətlə yanaşılmasına, mənəvi, əxlaqi dəyərlərin özündə toplanmasına səy göstərməlidir. Məmurların içərisində ünsiyyət və davranışı normal olanlara çox rast gəlmişəm. Bəzən də etik qaydalara riayət etməyən, qarşısındakı şəxslə kobud danışanlar da olub…
…1994-cü ilin payız ayı idi. İşində onlarla nöqsanı olan, iş prosesində qanunsuzluqlara yol verən, işinə şəxsi qazanc mənbəyi kimi baxan bir kişi məmurla görüşüb müsahibə aldım. O, hiss edəndə ki, tənqidi məqalə yazacağam, əsəbi şəkildə dedi:
-Mən elə-belə adam deyiləm. Arxam da bağlıdır. Sənin yazınla mənə nə edəcəklər ki?
Oradan uzaqlaşdım. Bir neçə gündən sonra qəzetlərin birində “Arxası bağlı” başlıqlı tənqidi məqaləm dərc edildi. O dövrlərdə qəzet oxuyanların sayı çox idi. Bir neçə gündən sonra “arxası bağlı” olan şəxs redaksiyaya gəldi, mənimlə kobud danışdığına görə üzr istədi və söhbətində vurğuladı ki, tənqidi məqaləyə görə artıq onu prokurorluğa çağırıblar…
…2001-ci ildə Bakının Sabunçu rayonunun bir məktəbində oldum. Səhər saat 8 radələrində dərslər başlasa da, direktor saat 10-da işə gəldi. Kənardan onu müşayiət edirdim. Qadın direktor o qədər kök idi ki, hərbi hazırlıq müəlliminin “Jiquli” markalı maşınından düşə bilmədi. Təsəvvürünüzə gətirin: məktəbin iki nəfər xadiməsi maşına yaxınlaşdı, onlar direktorun qoluna girib maşından çıxardılar. Direktor maşından düşdükdən sonra, yavaş addımlarla təxminən 4-5 pilləkanı yuxarı çıxdı və məktəbin birinci mərtəbəsinə daxil oldu. Xadimələr onun qolundan bərk-bərk yapışmışdılar, sanki yıxılacağından qorxurdular. Direktor çox kök olduğundan güclə yeriyirdi. O, kabinetə daxil oldu. 10 dəqiqədən sonra mən onun kabinetinə daxil oldum və qəzet üçün məqalə yazmaq istədiyimi bildirdim. O, bir neçə sualıma cavab verdi. Sonra ona bir sual verdim:
-Siz maşından çətinliklə düşdünüz və çətinliklə öz kabinetinizə gəldiniz. Rəhbərlik etdiyiniz məktəb üç mərtəbədən ibarətdir. Heç olmasa ayda bir dəfə ikinci və üçüncü mərtəbəyə çıxıb siniflərə daxil olursunuzmu? Axı, məktəbin hər bir sinfində sizin iziniz olmalıdır.
Sualımı eşidən direktor bərk əsəbiləşdi:
-Mən göbələk deyiləm, yerdən də çıxmamışam. Çox yerdə mənim dostlarım var. Başa düşdün?
Sonra o, mənim tanıdığım bir neçə məmurun, jurnalistin, nazirlik işçilərinin adını çəkərək məni qorxutmaq istədi.
Bir neçə gündən sonra “İnsan hüquqları” qəzetində “Mən göbələk deyiləm, yerdən də çıxmamışam” başlıqlı tənqidi məqaləm dərc edildi. Məqalədə onun güvəndiyi “dostlarının” da adını çəkmişdim. Yazıda digər faktlar da var idi. Tənqidi faktlara tədbir görməkdən ötrü qəzeti üç yerə ünvanladım. Bir aydan sonra direktor işdən çıxarıldı…
…İnsan mənəviyyatının bir tərəfi də insanın yalan danışmamasıdır. Yalan ailədə və cəmiyyətdə bir çox mənfi fəsadlar törədir. Ləyaqətli insan yalan danışmamağa çalışır. Lakin cəmiyyətdə rastlaşdığımız yalanlar yetərincədir. Rastlaşdığım belə yalanlardan biri haqqında danışmaq istəyirəm.
1998-ci ilin söhbətidir. Qəzet üçün material hazırlamaqdan ötrü Bakının Sabunçu rayonunun böyük səhiyyə müəssisələrindən birinə getdim. Müdirənin yanında adam olduğu üçün qəbul otağında gözləməli oldum. Onu da deyim ki, müdirənin başı söhbətə qarışdığından qəbul otağında gözləyənlərin sayı səkkiz nəfərə çatmışdı. Mən düz bir saat gözləməli oldum. Gözlədiyim müddət ərzində qəbul otağındakı telefon beş dəfə zəng çaldı. Hər dəfə də telefonun dəstəyini götürən katibə müdirənin yerində olmaması haqqında müxtəlif cavablar verirdi: “Müdirə nazirlikdədir”; “Kimdir soruşan? Müdirəni İcra Hakimiyyətinə çağırdılar, günortadan sonra olacaq”; “Kimdir soruşan? Xanım ərazidədir. 15 dəqiqədən sonra olacaq”…
Bir saatdan sonra müdirənin yanındakı şəxs çıxdı. 15-20 dəqiqə ərzində müdirə qəbul otağındakı vətəndaşları qəbul etdi. Növbə mənə çatdı. İçəri daxil oldum. Kresloda qəşəng, cavan bir qadın əyləşmişdi. Onunla salamlaşdım, qəzetdə müxbir kimi çalışdığımı və qəzetin növbəti nömrəsi üçün materiaı hazırlamaq istədiyimi bildirdim. Katibəsinin onun təkidi ilə yalan danışmasının mənə çox pis təsir bağışladığını ona söylədim. Və müdirəyə dedim ki, əgər gənc qız işdə yalan danışmağı öyrənirsə, gələcəkdə şəxsi həyatında da yalan danışmaq onun üçün çətin olmayacaq. Sizin isə tabeçiliyinizdə olan işçilərə yalan danışmağı öyrətməyiniz, sizin öz işinizdə yalanların kifayət qədər olduğuna dəlalət edir. Yalan isə insanın ləyaqətini alçaldır, ona inamı, etibarı azaldır.
Mənim sözlərim müdirəni bir qədər qeyzləndirdi. O, qadına, ümumiyyətlə, insana yaraşmayan kobud sözlərlə əsəbi şəkildə:
-Mənə heç kim bu vaxta qədər belə irad tutmamışdı, mən elə-belə adam deyiləm, arxam da tam bağlıdır, sən kimsən ki, mənimlə belə danışırsan, – dedi və özünə bəraət qazandırmağa çalışdı.
Həmin qadının rəhbərlik etdiyi müəssisə barədə müsbət rəy dolansa da, sonradan onun işində çoxlu nöqsanların olduğu aşkarlandı. Bu isə yalanın ayaq tutub yerimədiyini sübut edir. Həqiqətin bir üzü var, yalanın min. Min yalan danışmaqdansa, bir həqiqəti söyləmək daha düzgündür…
…Rəhbərlik etdiyi müəssisədə qanunsuzluqlara, nöqsanlara yol verən bəzi kiçik çinli məmurlar hansısa vəzifəli bir, hətta bir neçə şəxsə güvənirlər. Bu, yolverilməzdir. Hər bir müəssisə rəhbəri işinə ciddi yanaşmalı, saxtakarlıqdan, hiyləgərlikdən uzaq olmalı, vəzifəsinə şəxsi qazanc mənbəyi kimi baxmamalıdır. Özünə hörmət qoyan, şərəfini, ləyaqətini gözləyən şəxs heç kəsə güvənməməlidir…
Fərhad Əsgərov (Ramizoğlu),
yazıçı-jurnalist

KİTAB HAQQINDA YAZILAR

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Фархад АСКЕРОВ (РАМИЗОГЛУ)

ВОСПРИЯТИЕ КУЛЬТУРНОГО ЧЕЛОВЕКА

За годы своей жизни я общался с самыми разными людьми. Среди которых, наравне с нравственными, достойными, обладающими мировоззрением простыми людьми, встречал и невоспитанных, высокомерных, лживых, мошенников, хитрых, амбициозных, жадных и обладающих другими качествами, недостойных людей. И поэтому, когда вижу недостатки у некоторых людей различных профессий, с которыми встречаюсь и общаюсь, то неизбежно отдаляюсь от них. Даже когда вижу или замечаю у некоторых людей, работающих на разных должностях, нечестность, безответственное отношение к своей работе, дискриминацию, отношение к занимаемой должности как к источнику личной выгоды, я не отношусь к этому человеку с уважением. Я не эгоист. Но, когда общаюсь с чистыми, чистосердечными, объективно мыслящими, правильно и объективно оценивающими происходящие процессы, далёкими от лести людьми, когда их лучше узнаю, я ещё больше укрепляю и продолжаю поддерживать с ними отношения. Это ещё что? Иногда также можно встретить образованных и необразованных бесстыжих мужчин. Такие люди без зазрения совести выполняют свою работу и добиваются желаемого. Лично мне становится неловко, когда я сталкиваюсь с бесстыдными мужчинами.
За последний год я хорошо узнал некоторых людей, которых знал много лет, но не был хорошо знаком с их внутренним миром. Например: я раскрыл человека, который на первый взгляд казался человеком обычной профессии, а оказалось, что на предприятии, где он работал, незаконным путём держал в одной руке несколько «арбузов», и в разные годы умудрялся «войти в доверие» руководителей предприятия, и тем самым совершать ошибки в рабочем процессе. Читатель может сказать: “кто может, тому зелёный цвет”. Нет, зарабатывание денег незаконным путём противоречит нашим законам. Мужественность, человечность измеряются не только богатством и деньгами. Действительно, богатство необходимо для хорошей жизни, и это желание преследует человека на протяжении всей его жизни. Но превратившись в его пленника уничтожает себя. Когда я вижу людей, которые жадны и алчны, мне становится жаль и стыдно за то, как они живут.
При общении с некоторыми женщинами и мужчинами, их действия и речь производят впечатление культурного человека. Однако, когда узнаёшь таких людей поближе, становится ясно, что это совсем не так. Культурным назову того человека, который культурным выглядит не только по внешнему виду, но чтобы и его внутренний мир соответствовал этому. То есть, цивилизованный человек должен держаться подальше от мошенничества, обмана, хитрости, незаконного заработка, принимая совесть и честность в качестве своих главных критериев.
Был последний месяц 2025 года. Я разговаривал со знакомым, который работал в Баку. В ходе беседы он упомянул нескольких чиновников и сказал: «Он очень культурный человек». Поскольку я хорошо знал этих “культурных людей”, я быстро завершил разговор. Из-за его поверхностного мышления, я не посчитал нужным в продолжении беседы с ним…


Фархад АСКЕРОВ (РАМИЗОГЛЫ),
писатель-журналист

ZAUR USTACIN YAZILARI

QƏNDAB XANIMIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Əsgərov Fərhad Ramiz oğlu

ƏSGƏROV FƏRHAD RAMİZ OĞLU

Fərhad Əsgərov — Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin (1997) və Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (2002) üzvü, “Ziyadar”, “Qızıl qələm” və “İti qələm” mükafatları laureatıdır.
HƏYATI
Əsgərov Fərhad Ramiz oğlu 1960-cı il dekabr ayının 24-də Bakının Mərdəkan qəsəbəsində anadan olub. Mərdəkandakı 181 saylı orta məktəbi bitirib. M.Ə.Sabir adına Bakı Pedaqoji Texnikumunun məzunudur, ixtisasca texniki əmək və rəsmxət müəllimidir. Sonralar jurnalistika ixtisası üzrə də ali təhsil alıb. İlk əmək fəaliyyətinə 1980-ci ildə Kəlbəcər rayonunun Kilsəli kənd orta məktəbində müəllim kimi başlayıb. Həmin məktəbdə üç ay işlədikdən sonra könüllü olaraq əsgəri xidmətə gedib. 1980-82-ci illərdə Qazaxıstan Respublikası, Kızılorda vilayətinin Leninsk şəhərində – Baykonurda həqiqi hərbi xidmətdə olub. Əsgəri xidmətdən sonra Kəlbəcər rayonunun Seyidlər kənd orta məktəbində çalışıb. Daha sonra isə Bakının bir neçə məktəbində müəllim işləyib.
Fərhad Əsgərovun ilk məqaləsi 1978-ci ildə hələ tələbə ikən “Azərbaycan müəllimi” qəzetində dərc edilmişdir. Onun 1983-cü ildən başlayaraq mütəmadi olaraq informasiya və məqalələri işıq üzü görüb. Keçmiş İttifaqın dövründə onun müxtəlif sahələrlə bağlı informasiya və məqalələri “Azərbaycan müəllimi”, “Azərbaycan gəncləri”, “İdman”, “Bakı”, “Vışka”, “Bakinskiy raboçiy”, “Molodyoj Azerbaydjana” qəzetlərində, eləcə də “Mədəni maarif işi”, “Təşviqatçı” jurnallarında dərc edilib. Respublika radiosunda xeyli yazıları səsləndirilib. Respublikamızın müstəqilliyi illərində isə müxtəlif səpkili yazıları “Səhər”, “Açıq söz”, “7 gün +”, “Sərbəst düşüncə”, “Hürriyyət”, “Mozalan”, “Maarifçi”, “Yurddaş”, “Yeni dünya”, “Azərbaycan dünyası”, “Karvan yolu”, “İnsan hüquqları”, “İncəsənət”, “Mühakimə”, “Demokratiya”, “Ümman press”, “El qəzeti”, “Hakimiyyət”, “Yeni təfəkkür”, “Paklıq”, “Nəbz” qəzetlərində işıq üzü görüb. O, bir qəzetdə çalışsa da, adları çəkilən qəzetlərlə əməkdaşlıq edib. 2005-ci ildə “Nüanslar” ictimai-siyasi publisistik qəzetini təsis edib. Qəzetin hər bir sayında verilən informasiya, məqalə və bədii yazılar öz obyektivliyi, maraqlı olması və oxunaqlığı ilə oxucuların diqqətini cəlb etmişdir.
Fərhad Əsgərov ədəbi yaradıcılığa hələ gənclik illərindən başlayıb. O, alleqorik janrda nağıl və poemalar, sənədli povestlər, monoloq, novella, olmuş hadisələr, gənclər, eləcə də kiçik yaşlı uşaqlar üçün hekayələr yazmışdır. O, həmçinin 50-dən çox oçerkin müəllifidir. Onun bədii əsərləri “Yazarlar”, “Ulduz”, “Xəzan” jurnallarında, “Mir literaturı”, “Yeni təfəkkür”, “Nüanslar”, “Türk dünyası ağsaqqalları” qəzetlərində dərc edilmişdir. Fərhad Əsgərovun müxtəlif illərdə “Tale”, “Ötən günlər”, “Yurd həsrəti, Vətən sevgisi”, “Ya iskal Lyudmilu”, “Neslomlennıy repressiyami”, “Filin dərdi böyükdü”, “Ömür elə qısadır ki…”, “Prokuror-ümid qapısı”, “El ağsaqqalı”, “Ürəklərdən gələn səs”, “Qaranlıq meşədə gizli oyunlar”, “Əsl dost”, ”Seçilmiş əsərləri”, “Ömürdə izlər”, “Qara qızıl fatehi”, “Tyomnıye iqrı v tyomnom lesu” adlı kitabları işıq üzü görmüşdür. 2014-cü ildə 288 səhifəlik “İllərin nəfəsi” adlı kitabı çapdan çıxmışdır. Kitabda yazıçının müxtəlif illərdə yazdığı hekayələr, olmuş hadisələr, alleqorik nağıl və poemalar, oçerklərdən nümunələr, monoloq, novella toplanmışdır. Kitabda həmçinin yazıçı-jurnalistin müxtəlif qəzetlərdə dərc edilmiş məqalələrindən nümunələr də verilmişdir. Oxucuların ixtiyarına verilmiş bu kitabdakı əsərlər oxucuları düzlüyə, ədalətə, işdə məsuliyyətli olmağa və digər insani keyfiyyətlərə səsləyir.
Onun 96 səhifədən ibarət olan “Vicdan və nəfs” kitabı 2018-ci ildə çapdan çıxmışdır. Bu kitabda toplanmış 12 hekayəni və “Təsirləndiyim məqamlar” başlığı altında dərc edilmiş həyat düşüncələrini oxuyarkən məlum olur ki, müəllif yaşadığı cəmiyyətdə daim ədalət, düzgünlük, halallıq, insanlıq axtarır. “Vicdan və nəfs” kitabı 2021-ci ildə Azərbaycanda rus dilində də işıq üzü görmüşdür. O, həmçinin Rusiyanın Moskva şəhərində nəşr olunan “Rossiyskaya literatura” jurnalı ilə də əməkdaşlıq etmişdir. Rusiyada, Belarusiyada nəşr olunan jurnallarda və almanaxlarda, eləcə də Qazaxıstan Respublikasının Turkestan şəhərində nəşr olunan “Sara söz” jurnalında hekayələri, alleqorik əsərləri dərc edilmişdir.
Fərhad Əsgərov 1997-ci ildən Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin, 2002-ci ildən Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvüdür. 2015-ci ildə birillik Prezident təqaüdünə layiq görülmüşdür. “Qızıl qələm” və “İti qələm” mükafatları laureatıdır.
Bir qız övladı var.

Dərc edilmiş bədii əsərləri
ALLEQORİK NAĞILLAR
Qaranlıq meşədə gizli oyunlar (azərbaycan və rus dillərində)
Boz Pələngin yuxusu (azərbaycan, qazax və rus dillərində)
ALLEQORİK POEMALAR
Filin dərdi böyükdü (azərbaycan və rus dillərində)
Ditdili şantaj edir (azərbaycan və rus dillərində)
UŞAQ HEKAYƏLƏRİ
Əkiz qardaşlar (azərbaycan və rus dillərində)
Yad cücələr (azərbaycan və rus dillərində)
Yalanın üstü açıldı (azərbaycan və rus dillərində)
Uşaqların borcu (azərbaycan və rus dillərində)
Samirin arzusu
NOVELLA
İki qızın anası
MONOLOQ
Desəm öldürərlər
Mənə tupoy deyirdilər (azərbaycan və rus dillərində)
SƏNƏDLİ POVESTLƏR
Yurd həsrəti Vətən sevgisi
Ürəklərdən gələn səs
Prokuror – ümid qapısı
El ağsaqqalı
Neslomlennıy repressiyami (azərbaycan və rus dillərində)
HEKAYƏLƏR
Qız atasını tapdı
Əzizim, bəxti yarım (azərbaycan və rus dillərində)
Kələklə gələn, küləklə gedər (azərbaycan və rus dillərində)
Qatilin aqibəti
Şantaj
Çıxış yolu həmişə var (azərbaycan və rus dillərində)
Boş sinifdə dərs danışan müəllim (azərbaycan, qazax və rus dillərində)
Tamahkar
Yelləncəklərin taleyi
Tale (azərbaycan, qazax və rus dillərində)
Məchul qonağın xeyirxahlığı (azərbaycan, qazax və rus dillərində)
Təmtərağa uymayın
Qısqanc kişilər (azərbaycan və rus dillərində)
Rüşvət necə gizlədilirdi
Sirri torpaq apardı (azərbaycan və rus dillərində)
Çıxış yolu tükənəndə (azərbaycan, qazax və rus dillərində)
Kolxoz (azərbaycan və rus dillərində)
Vicdan və nəfs (azərbaycan, qazax və rus dillərində)
Vicdanlı “baba” (azərbaycan və rus dillərində)
Demokratik iclas
Xəyanət
Tələbələrin söhbəti
Mayor Şahbazovun “səmimiliyi” (azərbaycan və rus dillərində)
Alimin oynaya bilmədiyi mahnı
Hay-hayla gələn vay-vayla gedər (azərbaycan və rus dillərində)
Bu məntəqədən o məntəqəyə

Yazarlar cameəsi adından tanınmış yazıçı və jurnalist Fərhad Ramizoğlunu 24 dekabr doğum günü və 65 illik yubileyi münasibətilə təbrik edir, qarşıdakı bütün həyat və fəaliyyətində yeni-yeni nailiyyətlər arzulayırıq! Uğurlarınız bol olsun, Fərhad müəllim!

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Qələmində insanlıq, əsərlərində ədalət

Qələmində insanlıq, əsərlərində ədalət

Müasir Azərbaycan ədəbiyyatında özünəməxsus mövqeyi ilə seçilən qələm sahiblərindən biri də Fərhad Əsgərovdur. Onun yaradıcılığında ədəbi sözə bağlılıq, milli dəyərlərə sədaqət və həyat həqiqətlərinə səmimi yanaşma hər zaman ön planda olub. Yazıçı olaraq qarşıya məqsəd kimi oxucunu düşündürməyi, ona həyat dərsi verməyi əsas bilir.

Onun ədəbiyyata gəlişi fikrimcə, təsadüfi olmayıb, qəlbində daşıdığı söz sevgisinin, müşahidə qabiliyyətinin və zəhmətinin nəticəsidir. Fərhad Əsgərov publisistik yazılarında da, bədii əsərlərində də cəmiyyətin müxtəlif problemlərinə toxunur. O, gündəlik həyatın ən sadə hadisələrindən belə dərin mənalar çıxarmağı bacarıb. Məhz bu onun yazılarını həm oxunaqlı, həm də düşündürücü edir.

Əsgərovun kitabları oxucular arasında xüsusi maraq doğurur. Çünki orada bədii təsvirlə yanaşı, həm də gerçəkliyin özü əks olunur. Yazıçı kimi qəhrəmanlarını həyatdan götürür, onların psixologiyasını, davranışını və düşüncələrini incəliklə açır. Əsərlərində insan xarakterlərinin rəngarəngliyi, cəmiyyətin müxtəlif təbəqələrinin həyat tərzi, ən əsası isə mənəvi dəyərlərin qorunmasını hər zaman diqqət mərkəzində saxlayır. Onun qələmə aldığı mövzular arasında vətənpərvərlik, milli kimlik, gənclərin mənəvi inkişafı, ailə dəyərləri və ictimai münasibətlər geniş yer tutur. Yazıçı həm tarixi mövzulara müraciət edir, həm də müasir dövrün reallıqlarını işıqlandırır. Oxucu Fərhad Əsgərovun kitablarını vərəqlədikcə, sanki Azərbaycanın müxtəlif guşələrinə səyahət edir, xalqımızın mənəvi dünyası ilə tanış olur.

Fərhad Əsgərovun qələm məhsulları yalnız ədəbi zövq üçün yox, həm də bir məktəb kimi dəyərləndirilməlidir. Onun publisistik məqalələri də oxucuya ibrətamiz nümunələr təqdim edir, cəmiyyətin problemlərini göstərməklə yanaşı, həll yolları haqqında düşünməyə vadar edir. Bu səbəbdən də əsərləri həm ədəbi, həm də ictimai baxımdan dəyərli mənbələrdir.

Onun kitabları kitabxanalarda, oxucuların şəxsi kolleksiyalarında geniş yayılıb və müxtəlif nəsil nümayəndələri tərəfindən maraqla oxunur. Əsgərovun yazılarında dilin sadəliyi, fikrin dəqiqliyi, təsvirlərin canlılığı oxucunu ilk sətirdən özünə bağlamağı bacarır. Fərhad Əsgərov ədəbi sözə xidmət edən, öz qələmi ilə cəmiyyətə fayda verən, gələcək nəsillərə mənəvi miras qoyan yazıçılarımızdandır. Onun yaradıcılığı həm bugünkü oxucunun, həm də gələcək nəsillərin maraqla müraciət edəcəyi bir xəzinədir.

Onun yaradıcılığına keçmişdən-indiyə qədər ölkəmizin ictimai və mədəni həyatının aktual mövzularını əhatə edən zəngin düşüncə və ifadə dünyası hakimdir. Əsgərovun qələmi ədalət, dürüstlük və insanpərvərlik ideallarını yüksək tutan, oxucuda dərin həssaslıq oyadan sətirlərlə zəngindir.

Onun ilk çap olunmuş əsərləri  “Tale” (1996), “Ötən günlər” (1997) və “Yurd həsrəti, Vətən sevgisi” (1997)  sənədli povestlərdən başlayaraq insan talelərinə, vətən müqəddəsliyinə dair düşüncələri ifadə edir. Sonrakı illər yazıçının  “Prokuror – Ümid qapısı” (1998), “Filin dərdi böyükdür” (1998), “Ömür elə qısadır ki…” (1998), “Aqibət” (1999), “El ağsaqqalı” (1999) və “Boz Pələngin yuxusu” (1999) kimi əsərlərdə özünəməxsus bir üslub formalaşdırdı  .

Onun ən dolğun toplularından biri də 2014-cü ildə çap edilən “İllərin nəfəsi”  yazıçının müxtəlif dövrlərdə qələmə aldığı hekayələr, alleqorik nağıl və poemalar, oçerklər, monoloqlar, novellalar və qəzetlərdə işıq üzü görən məqalələrini bir araya gətirir.

2018-ci ildə çap edilən “Vicdan və nəfs” adlı kitabda yazarın son dövrlərdə yazdığı 12 hekayə ilə yanaşı, “Təsirləndiyim məqamlar” adlı həyat düşüncələri yer alır. Kitabın rus dilində nəşri isə onun universal mesajlarının dil sərhədlərini aşdığını göstərir.

Əsgərov publisistik fəaliyyətində də özünəməxsus yer tutmağı bacarıb. O, 2005-ci ildə “Nüanslar” adlı müstəqil publisistik qəzet təsis edib. Bu mətbu orqanın hər sayı obyektivliyi, aktuallığı və oxunaqlığı ilə fərqlənərək ictimaiyyət tərəfindən müsbət qarşılanıb  .

Yazıçı həmçinin alleqorik nağıl və poemalar, uşaq hekayələri, novellalar, monoloqlar, sənədli povestlər və hekayələr sahəsində zəngin yaradıcılıq irsinə malikdir. Onun “Qaranlıq meşədə gizli oyunlar”, “Boz Pələngin yuxusu” (nağıl və poemalarda), “Filin dərdi böyükdü”, “Ditdili şantaj edir” (poemalarda) məhz bu janrın incilərindəndir  . Uşaq hekayələri arasında “Əkiz qardaşlar”, “Yad cücələr”, “Yalanın üstü açıldı”, “Uşaqların borcu”, “Samirin arzusu” kimi əsərlər diqqət çəkir. Onun “İki qızın anası” adlı novellası, “Desəm öldürərlər”, “Mənə tupoy deyirdilər” adlı monoloqları, “Yurd həsrəti Vətən sevgisi”, “Ürəklərdən gələn səs”, “Prokuror – ümid qapısı”, “El ağsaqqalı” və “Neslomlennıy repressiyami” kimi sənədli povestləri, eləcə də “Qız atasını tapdı”, “Əzizim, bəxti yarım”, “Tamahkar”, “Vicdan və nəfs”, “Rüşvət necə gizlədilirdi” və başqaları janr çeşidliliyi ilə seçilir  .

Əsgərovun əsərlərinə Dövlət tərəfindən verilən qiymətlər də yüksəkdir. O, “Qaranlıq meşədə gizli oyunlar” kitabına görə “İti qələm” mükafatına layiq görülüb, eyni zamanda “Qızıl qələm” mükafatına da sahib olub  . 1997-ci ildə Jurnalistlər Birliyinə, 2002-ci ildə Yazıçılar Birliyinə üzv seçilib, 2015-ci ildə Prezident təqaüdünə layiq görülüb.

Fərhad Əsgərovun yaradıcılığı  bədii təsvirlərdən maarifçi qeydlərə, publisistikadan sanatoriya hekayələrinə qədər geniş diapazonu əhatə edir. Onun əsərləri dil sadəliyi, dəyərli mesajı və insanpərvər mövqeyi ilə oxucunu düşündürür, cəmiyyətə dərd ifadə edir. Bu həmin yazardır ki, yaradıcılığı ilə həm bugünkü, həm də gələcək nəsillərə mənəvi miras qoyur.

Müəllif: Elnurə Cəfərova

Elnurə Cəfərovanın yazıları

Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana

“ƏDƏBİ OVQAT” JURNALI PDF

“YAZARLAR”  JURNALI PDF

“ULDUZ” JURNALI PDF

“XƏZAN”JURNALI PDF

WWW.KİTABEVİM.AZ

YAZARLAR.AZ

===============================================

<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və  WWW.USTAC.AZ >>>> 

Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93   E-mail: zauryazar@mail.ru