Etiket arxivi: FƏRHAD ƏSGƏROV – RAMİZOĞLU

СЛЕДЫ СОБЫТИЙ ИЗ МОЕЙ ЖИЗНИ

СЛЕДЫ СОБЫТИЙ ИЗ МОЕЙ ЖИЗНИ

ВСЕГДА ХОТЕЛ СТАЛКИВАТЬСЯ С ТРУДНОСТЯМИ

В 1960-ом году я родился в посёлке Мардаканы города Баку. Ещё будучи школьником, хотел, чтобы моё мировоззрение было богатым, а также сталкиваться с трудностями. Я учился в Бакинском Педагогическом Техникуме имени М.А.Сабира по специальности учителя “Технического труда и черчения”. Когда я учился на первом и четвертом курсах, Техникума занятия начинались в 08.30, и заканчивались в 14.30. А когда учился на втором и третьем курсах, занятия начинались в 14:30, заканчивались в 20.00 вечера. Чтобы расширить свой кругозор я читал много художественных книг. Уже на втором курсе я подумал, что с утра до половины дня смогу работать где-нибудь. Отмечу, читатель не должен подумать, что я хотел работать из-за нужды. Нет, думал, что в той сфере, в которой буду работать, встречу разных хороших и плохих людей, узнаю человеческие характеры и столкнусь с трудностями. Ведь человек, видя трудности, становится более целеустремленным, а затем познаёт вкус хорошей жизни.
Я учился на 2-м курсе. В октябре устроился на работу садовником в больницу №2 4-го управления, действующую в посёлке Мардакан. Каждый день я ходил на работу в 8 утра, а в 12 уходил с работы на занятия. Дома не говорил родителям, что работаю. Они думали, что, как и в средней школе я по-прежнему посещаю различные кружки. С работы получал заработную плату в размере 35 рублей. Это были очень трудные для меня дни. Представьте себе: я каждый день возвращался домой в 11 вечера. В то время из Мардакана в Баку работал электропоезд. Я учил уроки, когда ехал в техникум и возвращался домой на электропоезде.
Через два месяца меня вызвал к себе главный врач больницы Мехди Рзаев. Я вошел в его кабинет. Увидев меня, он встал, поздоровался и пожал мне руку. Он спросил, как у меня дела, поинтересовался учёбой. И дал указания секретарше принести мне чаю. Затем главврач сказал мне:

-Фархад, иногда из окна я наблюдаю за работой сотрудников, которые работают у нас, а также и за вами. Ты ответственно подходишь к своей работе. В этом месяце я дополнительно к зарплате выпишу тебе премию в размере 50 рублей. И буду делать это каждые два месяца. А ты хорошо учи уроки. Ни в коем случае не пропускай занятия. Если кто-то здесь тебя обидит, не стесняйся, скажи мне. А если устанешь, осведоми меня, ведь время от времени надо и отдыхать.
Я растрогался, поблагодарил его и вышел из кабинета.
Спустя восемь месяцев мой отец узнал о моей работе и добился моего увольнения. Мой отец сказал: «Что подумают те, кто узнает, что, будучи студентом, ты работаешь?» «Наверняка, подумают, что я не могу тебя обеспечить». Я рассказал отцу о своих размышлениях. Он меня правильно понял и поцеловал в лоб…
…Примечание: В 1997-ом году я разыскал дом Мехти Рзаева. Встретился с ним. Он уже состарился. Не узнал меня. После того, как я представился, он вспомнил меня, спросил, как у меня дела, поинтересовался моим жизненным путем, и мы долго разговаривали. В тот день я подарил ему свою книгу “Минувшие дни”, состоящую из 200 страниц, автором которой я являюсь. Я сказал ему: «Доктор Мехти, я бы хотел, чтобы и у других были такие же мысли, как у вас, такое же чистое сердце, способность относиться к людям как человек, уметь читать сердца людей и творить добро. Не знаю почему, иногда я сталкиваюсь и с хитрыми людьми». Поблагодарил его за заботу, которую он проявил ко мне, когда я был студентом, пожелал ему крепкого здоровья и долгих лет жизни. Он скончался несколько лет назад. Царство ему небесное…
Окончил 2-й курс. Я получил разрешение у отца в июле и августе месяцах работать учителем-воспитателем в пионерском лагере «Искра», который в то время действовал в посёлке Шувалан. Эти два месяца прошли для меня очень интересно. В месяц один раз сотрудникам разрешали идти домой. Директор пионерского лагеря Нураддин (фамилию не помню), был педагогом. Я ни разу не обиделся на него, он был замечательным человеком, у него был хороший характер.
Когда я учился на 3-м курсе, сообщил отцу, что хочу работать. После того как он дал мне разрешение, я устроился слесарем в детскую больницу в Мардаканах. Работал с 8 утра до 12 часов, а потом ходил на занятия…
…В Техникуме перед государственными экзаменами студентам 4-го курса давали направление на работу. В группе нас было 30 человек. Все студенты были из разных районов Азербайджана. Представители Министерства просвещения (ныне Министерство Науки и Образования), прибывшие в Техникум, студентам дали направление, чтобы устроиться на работу по месту их проживания. Поскольку я был из Баку, мне дали свободный выбор. То есть, я мог работать в школе любого района города Баку. В то время в каждом регионе Азербайджана существовала потребность в учителях. А также я мог устроиться на работу в одну из школ Азизбековского (ныне Хазарского) района, где я жил. Я сказал представителям Министерства просвещения:

-Отправьте меня в один из отдаленных горных районов республики.
Они были ошеломлены, услышав моё слово, и удивленно посмотрели мне в лицо. Я сказал им, что хочу увидеть деревенскую жизнь, нести воду из родника и топить дома печь. (Примечание: в то время в большинстве сельских районов Азербайджана не было газа). В тот же день моё назначение передали в Кельбаджарский район…
…Впервые меня в Кельбаджарский район отвезли мой отец Рамиз Аскеров и муж моей тёти Эльмиры Талыб Асадов. У дяди Талыба была машина марки ”Жигули 06″. Талыб Асадов родился в селе Яныглы (горное село) Товузского района, жил в посёлке Бина города Баку. Все знали его как доброго, отзывчивого и прекрасного человека, который со всеми был добр. На его машине мы без проблем добрались до Кельбаджара. Вместе мы отправились в Отдел Просвещения Кельбаджарского района (ныне Отдел Образования). После того, как заведующий отделом, Ислам (я забыл его фамилию) познакомился со мной, отправил меня в среднюю школу в деревне Кильсали этого района. Мой отец и дядя Талыб благословили меня и вернулись в Баку. Царство небесное моей тёте Эльмире (которая долгие годы проработала учительницей), моему отцу и дяде Талыбу…
…Да, я был среди гор. Из района в деревню я отправился на грузовике колхоза. Директор школы Аслан Мирзоев встретил меня с улыбкой. Я пробыл в доме директора два дня. Затем он нашёл для меня дом в аренду. В этой школе я преподавал в начальном классе (2-й класс), а также черчение.
Хотя жизнь и была трудной, но она была интересной. Раз в неделю, по субботам, после работы я ездил в баню в район на грузовике колхоза. В грузовике, полном молочных бидонов, также находились и жители деревни. Они ездили в район за продуктами и через несколько часов возвращались в деревню на той же машине. Молоко в бидонах же доставлялось на молочный завод в районе. В тот день я останавливался в гостинице, а на следующий день возвращался в деревню на том же грузовике колхоза. В деревню, где я жил, автобус не работал. Автомобили не могли подниматься в деревню. В редком случае можно было увидеть маленькую машину марки “Вилис”. Октябрь месяц был уже холодным. Во всех домах использовали дровяные печи. В каждом классе школы стояла дровяная печь. Во время каждой перемены кочегар в каждую печь подкладывал по 1-2 дров.
Срок действия контракта составлял три года. То есть, я должен был работать в этой деревне три года. Однако я мог бы остаться и работать там всю жизнь. В то время учителей, работающих в сельских школах, не призывали на военную службу. Причиной была нехватка учителей. Но военная служба — это тоже школа, подумал я. В середине ноября я был в Кельбаджарском районном Военном Комиссариате и представил комиссару письменное заявление о том, что хочу пойти добровольцем в армию. Он доложил об этом по телефону заведующему Отдела Просвещения Кельбаджарского района. Меня вызвали в Отдел Просвещения. Заведующий Отдела Просвещения Ислам (фамилию не помню) сказал, что в деревнях района не хватает учителей, попросил меня поработать хотя бы до мая. Я его не послушал, сказал, что хочу пойти на действительную военную службу. А директор школы Аслан Мирзоев сказал:

-Некоторые молодые люди различными способами уклоняются от настоящей военной службы. А ты хочешь служить далеко за пределами республики. Поработай учителем до 27 лет и получи военный билет. Что может быть лучше? Если захочешь, в 27 лет поезжай в Баку, а если нет, останься в нашей деревне навсегда.
Примечание: В те годы действовал такой закон. Человека, работавшего в деревне педагогом, не брали в действительную военную службу. Человеку, работавшему до 27 лет педагогом, уже в 27 лет Районным Военным Комиссариатом выдавался военный билет.
…Получив согласие Кельбаджарского Военного Комиссариата я вернулся домой в Баку. Новость, которая была для меня хорошей, сообщил и членам нашей семьи. Отец велел мне вернуться на работу. Я сказал отцу:

-Хотя я и пожил пару месяцев сельской жизнью. Но военная служба — это тоже школа, школа мужества, школа жизни. Я должен обязательно «изучить» эту школу.
Другого выбора не было. Мой отец согласился. Два дня спустя я прибыл в центральный Военный Комиссариат города Баку. Меня должны были отправить на действительную военную службу либо в Подмосковье, либо в Ленинград. Там я попросил отправить меня в самое труднодоступное место. Итак, в последние дни ноября 1980 года я ранним утром поездом отправился в Республику Казахстан. Поезд состоял из 14 вагонов. В 14 вагонах разместили около 1000 молодых людей из Азербайджана, Армении и Грузии.
Через 4 дня мы прибыли на железнодорожную станцию Тюра-Там и нас высадили из поезда. Стоял пронизывающий холод. До тех пор я никогда раньше не видел такой холодной погоды в Баку, не говоря уже о Кельбаджаре. Там собралось значительное количество офицеров русской и казахской национальностей. Каждый из офицеров брал по 40-50 молодых людей и отправлялся на машинах в воинские части, где они служили. А меня отправили по адресу Кызыл-Ординская область город Ленинск 10, площадка 45. Это был космодром Байконур. По имеющейся у меня информации, ещё несколько лет назад название города Ленинск было заменено на Байконур.
Военная часть со всех четырёх сторон была окружена пустыней. Город Ленинск находился примерно в 50-60 километрах от воинской части, где я находился. Несмотря на то, что я два года служил в армии в Байконуре, мне так и не удалось увидеть этот город. Зимние месяцы здесь были холодными, снежными и морозными. Летом же жара была невыносимой. Я проходил действительную военную службу в очень сложных условиях…
Я вернулся с действительной военной службы в декабре 1982 года. Несколько дней провёл в нашем доме в Баку. Затем снова уехал в Кельбаджарский район. В Кельбаджаре я сначала обратился в Военный Комиссариат и сообщил о своем возвращении с военной службы. Затем отправился в Районный Отдел Просвещения. На этот раз меня отправили в среднюю школу в этом же районе в село Сеидляр. В этой школе я преподавал черчение, физику, а в 10 классе предмет «Трактор». Директором средней школы в селе Сеидляр был поэт Бахман Аббасов…
…Позже я работал учителем в школах Баку. Хотя работал педагогом, я также сотрудничал и с различными газетами. По республиканскому радио прозвучало значительное количество моей информации и статей. С января 1993 года до последних дней 2011 года я работал в редакциях исключительно журналистом. За годы работы получил высшее образование по специальности журналиста. Шаг за шагом продвинулся от должности корреспондента до должности главного редактора. Я более 300-х раз ездил в командировки в сельские районы Азербайджана. Для написания документальной повести в 1997 году я отправился в командировку в Талды-Курганскую область Республики Казахстан, а позже на русском языке вышла в свет моя книга «Несломленный репрессиями». В 1998 году я вновь отправился в Казахстан. Находясь в Талды-Курганской области, был гостем редакции газеты “Шаганские зори”. Беседы с редактором газеты, пожилым писателем- журналистом Сагындыком Тенекеновым, были для меня очень интересными. В качестве подарка я подарил сотрудникам редакции экземпляры своей книги «Несломленный репрессиями». За годы своей жизни я побывал на различных предприятиях Баку и подготовил материалы для газет…
…Итак, хотя и сталкивался с трудностями, я стал сильнее в жизни. Мне сейчас 65 лет. Несмотря на то, что я сильный, начитанный, обладаю богатым жизненным опытом и прожил насыщенную жизнь с взлётами и падениями, последние годы были для меня очень трудными. Моё сердце сжимается от боли, когда я вижу, слышу или чувствую ложь, когда окольными путями наносят вред человеку, которого не любят, хитрость и другие негативные черты в мышлении некоторых людей. Мне жаль таких людей с узким кругозором…

Фархад АСКЕРОВ (РАМИЗОГЛЫ),
писатель-журналист

ZAUR USTACIN YAZILARI

QƏNDAB XANIMIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Фархад АСКЕРОВ (Рамизоглы)

СЛЕДЫ СОБЫТИЙ ИЗ МОЕЙ ЖИЗНИ

ИМЕТЬ СВЯЗИ И ПОЛАГАТЬСЯ НА КОГО -ЛИБО

Начиная с 1983 года по настоящее время под более чем 50-ти названиями в газетах и журналах опубликованы около 3-х тысяч моих информаций и статей. Да, вы правильно услышали. Я сохранил эти газеты и журналы. Я автор книг. За эти годы в связи со своей работой встречался с сотнями руководителей различных ведомств. Брал у них интервью и освещал их деятельность на страницах газет. Хочу отметить, что некоторые руководители учреждений имеют очень низкий культурный уровень в отношениях с людьми. Несмотря на то, что большинство руководителей учреждений имеют высшее образование, некоторые из них нарушают этические нормы в своем поведении: допускают сквернословие, оскорбления и унижения сотрудников, а иногда и аморальные поступки. Человек, который возглавляет коллектив, должен стремиться быть образцом для подражания для всех членов этого коллектива. Он должен стремиться к повышению своего культурного уровня, к уважительному отношению к людям, к накоплению в себе духовных, нравственных ценностей. Я много встречал среди чиновников людей с нормальным общением и поведением. Иногда встречались люди, которые не соблюдали этические нормы и грубо разговаривали с тем, кто находился перед ними…
…Была осень 1994 года. Я встретился с одним из чиновников, который имел десятки недостатков в своей работе, допускал нарушения в работе, и рассматривал свою работу как источник личной выгоды, взял у него интервью. Почувствовав, что я собираюсь написать критическую статью, он сердито сказал:

«Я не простой человек. У меня хорошие связи. И что же мне сделают из-за твоей статьи?».
Я ушёл оттуда. Спустя несколько дней в одной из газет была опубликована моя критическая статья под названием «Хорошие связи». В тот период читателей газет было много. Через несколько дней человек, у которого были «хорошие связи», пришёл в редакцию, извинился за грубое обращение со мной и подчеркнул в разговоре, что его уже вызвали в прокуратуру за критическую статью…
…В 2001 году я посетил школу в Сабунчинском районе города Баку. Хотя занятия начинались в 8 часов утра, директор пришла на работу в 10 часов. Я наблюдал за ней со стороны. Директор была настолько толстой, что не смогла выйти из машины марки «Жигули», принадлежавшей педагогу по военной подготовке. Представьте себе: два техперсонала школы подошли к машине, взяли директора под руки и помогли выйти из машины. После того, как директор вышла из машины, медленно поднялась примерно на 4-5 ступенек и вошла на первый этаж школы. Техперсонал крепко поддерживали её за руки, словно боясь, что она упадёт. Директор была настолько толстой, что едва могла ходить. Она вошла в кабинет. Через 10 минут я вошел в её кабинет и сказал, что хочу написать статью для газеты. Она ответила на несколько моих вопросов. Затем я задал ей один вопрос:

-Вы с трудoм вышли из машины и с трудом дошли до своего кабинета. Школа, которую вы возглавляете, состоит из трех этажей. Вы хотя бы раз в месяц поднимаетесь на второй и третий этажи, заходите в классы? Ведь в каждом классе школы должен чувствоваться ваш контроль.
Директор очень рассердилась, услышав мой вопрос:

-Я не гриб, и не выросла из земли. У меня есть друзья во многих местах. Ты понял?
Затем она попыталась меня запугать, назвав имена нескольких чиновников, журналистов и сотрудников Министерства, которых я знал.
Через несколько дней моя критическая статья под названием «Я не гриб, и не выросла из земли» была опубликована в газете «Права человека». Я также упомянул в статье её “друзей”, на которых она полагалась. В статье были и другие факты. Я адресовал газету в три госструктуры, чтобы принять меры по критическим фактам. Через месяц директора школы уволили…
…Одним из аспектов человеческой морали является то, что человек не должен лгать. Ложь порождает множество негативных последствий в семье и обществе. Порядочный человек старается не обманывать. Но лжи, с которой мы сталкиваемся в обществе, вполне достаточно. Хочу рассказать об одной такой лжи, с которой я столкнулся.
Это было в 1998-ом году. Для подготовки материала для газеты я отправился в одно из крупных медицинских учреждений в Сабунчинском районе города Баку. Мне пришлось ждать в приёмной, так как у главврача был человек. Должен отметить, главврач был так поглощен беседой, что количество ожидающих в приёмной увеличилось до восьми человек. Мне пришлось ждать ровно час. За это время телефон в приёмной зазвонил пять раз. Каждый раз, секретарша, отвечавшая на телефонные звонки, давала разные ответы об отсутствии директора: «Главврач в Министерстве»; «Кто спрашивает? Главврача вызвали в Исполнительную власть, она будет во второй половине дня»; «Кто спрашивает? Главврач обследует пациентов. Будет через 15 минут»…
Через час человек вышел из кабинета. В течение 15-20 минут главврач приняла всех граждан. Настала моя очередь. Я вошел. В кресле сидела красивая молодая женщина. Я поздоровался с ней, сообщил, что работаю в газете корреспондентом и хочу подготовить материал для следующего номера газеты. И сказал, что на меня произвело плохое впечатление, как секретарша по её указанию лгала звонившим. И отметил, что если девушка научится лгать на работе, то в будущем ей не составит труда обманывать и в личной жизни. А то, что вы учите своих подчинённых лгать, свидетельствует о том, что и в вашей работе достаточно лжи. А ложь унижает достоинство человека, подрывает доверие к нему.
Мои слова немного разозлили главврача. Она сердито, неподобающе женщине, и вообще человеку грубыми словами:

-До сих пор никто не делал мне таких замечаний, я не простой человек, и у меня есть связи, ты кто такой, чтобы так разговаривать со мной, – сказала она, пытаясь оправдаться.
Несмотря на положительные отзывы о предприятии, которым руководила эта женщина, позже выяснилось, что в её работе было много недостатков. И это доказывает, что ложь недолговечна. Правда имеет одно лицо, а ложь — тысячу. Лучше сказать – одну правду, чем тысячу раз солгать…
…Некоторые мелкие чиновники, совершающие нарушения и недочеты в работе управляемых ими предприятий, полагаются на одного или даже нескольких высокопоставленных чиновников… И это недопустимо. Каждый руководитель предприятия должен серьезно относиться к своей работе, держаться подальше от мошенничества, махинаций, и не рассматривать свою должность как источник личной выгоды. Уважающий себя человек, поддерживающий свою честь и достоинство, не должен на кого-то полагаться…


Фархад АСКЕРОВ (РАМИЗОГЛЫ),
писатель-журналист

ZAUR USTACIN YAZILARI

QƏNDAB XANIMIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

ÖMRÜMDƏN SƏHİFƏLƏR SİLSİLƏSİNDƏNHƏMİŞƏ ÇƏTİNLİKLƏRLƏ RASTLAŞMAQ İSTƏDİM

ÖMRÜMDƏN SƏHİFƏLƏR SİLSİLƏSİNDƏN
HƏMİŞƏ ÇƏTİNLİKLƏRLƏ RASTLAŞMAQ İSTƏDİM

1960-cı ildə Bakının Mərdəkan qəsəbəsində anadan olmuşam. Hələ məktəbli ikən dünyagörüşümün zəngin olmasını, eləcə də çətinliklərlə rastlaşmaq istəmişəm. M.Ə.Sabir adına Bakı Pedaqoji Texnikumunun “texniki əmək və rəsmxət” müəllimi ixtisasında təhsil alırdım. Texnikumun 1-ci və 4-cü kurslarında oxuyarkən dərslər saat 8.30-da başlayır, 14.30-da bitirdi. 2-ci və 3-cü kurslarda oxuyan zaman isə dərslər günorta saat 14.30-da başlayır, axşam saat 8 radələrində qurtarırdı. Dünyagörüşümün zəngin olmasına görə bədii kitablar mütaliə edirdim. 2-ci kursda oxuyan zaman artıq düşündüm ki, səhərdən günortaya kimi haradasa işləmək olar. Yenə deyirəm, oxucu düşünməsin ki, yəqin pula görə işləmək istəmişəm. Xeyr, düşünmüşəm ki, işlədiyim sahədə müxtəlif yaxşı və pis insanlarla tanış olum, insan xarakterlərinə bələd olum, çətinliklər görüm. Axı, çətinliklər görən insan həyatda mətinləşir, sonra isə rahat həyatı yaxşı dada bilir.
2-ci kursda təhsil alırdım. Oktyabr ayında Mərdəkan qəsəbəsində fəaliyyət göstərən 4-cü idarənin 2 nömrəli xəstəxanasına bağban işinə düzəldim. Hər gün səhər saat 8-də işə gedir, saat 12-də işdən çıxıb dərsə gedirdim. Evdə ana və atama işlədiyimi deməmişdim. Onlar zənn edirdilər ki, orta məktəbdə olduğu kimi, yenə də müxtəlif dərnəklərə gedirəm. İşdən 35 rubl əmək haqqı alırdım. Mənim üçün çox çətin günlər idi. Təsəvvürünüzə gətirin: hər gün gecə saat 11-də evə çatırdım. O dövrlərdə Mərdəkandan Bakıya elektrik qatarı işləyirdi. Texnikuma gedən zaman və evə qayıdarkən, elə elektrik qatarında dərslərimi öyrənirdim.
İki aydan sonra xəstəxananın baş həkimi Mehdi Rzayev məni yanına çağırdı. Kabinetinə daxil oldum. O, məni görcək ayağa qalxdı, əl verib görüşdü. Hal-əhval tutdu, dərslərimlə maraqlandı. Katibə xanıma göstəriş verdi ki, mənim üçün çay gətirsin. Sonra baş həkim mənə dedi:
-Fərhad, arabir pəncərədən ərazimizdə işləyən işçilərə, eləcə də sənə baxıram. İşinə məsuliyyətlə yanaşırsan. Mən maaşından əlavə, sənə bu ay mükafat olaraq 50 rubl pul yazacağam. Və hər iki aydan bir bunu həyata keçirəcəyəm. Dərslərini yaxşı oxu. Nəbadə dərsdən yayınasan. Səni burada incidən olsa, utanma, mənə de. Yorulsan, məndən icazə al, arabir dincəlmək də lazımdır.
Kövrəldim, təşəkkürümü bildirib kabinetdən çıxdım.
Səkkiz aydan sonra atam mənim işləməyimdən xəbər tutdu və məni işdən çıxartdırdı. Atamın dediklərindən: “Sənin tələbə ikən işləməyini bilənlər, nə düşünərlər? Yəqin düşünərlər ki, səni yaxşı dolandırmıram”. Atama hansı səbəbə görə işləməyimi başa saldım. O, məni başa düşdü və alnımdan öpdü…
Haşiyə: 1997-ci ildə Mehdi Rzayevin evini axtarıb tapdım. Onunla görüşdüm. Artıq qocalmışdı. Məni tanımadı. Tanışlıq verdikdən sonra tanıdı və kövrəldi, hal-əhval tutdu, keçirdiyim həyat yolu haqqında maraqlandı, xeyli söhbət edik. Həmin gün ona müəllifi olduğum 200 səhifədən ibarət olan “Ötən günlər” kitabımdan hədiyyə verdim. Ona dedim ki, “Mehdi müəllim, kaş Sizin beyninizdə olan düşüncələr, saf ürək, insana insan kimi yanaşmaq, insanların ürəyini oxumaq, yaxşılıq etmək başqalarında da olaydı. Nədənsə, bəzən hətta hiyləgər insanlara rast gəlirəm”. Tələbə olarkən mənə göstərdiyi qayğıya görə ona minnətdarlıq etdim, ona can sağlığı, uzun ömür arzuladım. Hələ neçə illər bundan əvvəl o, rəhmətə gedib. Allah rəhmət eləsin…
İkinci kursu bitirdim. Artıq atamdan icazə aldım və iyul, avqust aylarında o dövrlərdə Şüvəlan qəsəbəsində fəaliyyət göstərən “İskra” pioner düşərgəsində tərbiyəçi-müəllim işlədim. İki ay mənim üçün çox maraqlı keçdi. Ayda bir gün işçilərə evə getməyə icazə verirdilər. Pioner düşərgəsinin rəisi Nurəddin (familiyasını unutmuşam) müəllim idi. Ondan heç vaxt incimədim, gözəl insan idi, yaxşı xasiyyəti vardı.
3-cü kursda oxuyan zaman işləmək istədiyimi atama bildirdim. O, icazə verdikdən sonra Mərdəkan qəsəbəsindəkim uşaq xəstəxanasında çilingər işinə düzəldim. Səhər saat 8-dən saat 12-yə kimi işləyir, sonra isə dərsə gedirdim…
…Texnikumun 4-cü kursunda oxuyan zaman dövlət imtahanlarından əvvəl tələbələrə işləmək üçün təyinat verirdilər. Qrupumuzda 30 nəfər idik. Tələbələrin hamısı Azərbaycanın kənd rayonlarından idilər. Maarif nazirliyindən (indiki Elm və Təhsil nazirliyi) texnikuma gələn nümayəndələr tələbələrin hamısına işləmək üçün yaşadıqları rayona təyinat verdilər. Bakıdan olduğuma görə mənə azad təyinat veriləcəkdi. Yəni, Bakının hər hansı bir rayonunda fəaliyyət göstərən məktəbdə işləyə bilərəm. O dövrlərdə Azərbaycanın hər bir rayonunda müəllimə ehtiyac var idi. Mən də yaşadığım Əzizbəyov (indiki Xəzər rayonu) rayonunun məktəblərinin birində işə düzələ bilərdim. Maarif nazirliyindən gələn nümayəndələrə dedim:
-Məni respublikanın ucqar dağ rayonlarından birinə göndərin.
Mənim sözümü eşitcək məətəl qaldılar, təəccüblə üzümə baxdılar. Onlara dedim ki, kənd həyatını görmək istəyirəm, bulaqdan su daşıyıb, evdə peçi qalamaq istəyirəm. (Haşiyə: o dövrlərdə Azərbaycanın kənd rayonlarının əksəriyyətində kəndlərdə qaz yox idi). Həmin gün mənim təyinatımı Kəlbəcər rayonuna verdilər…
…Məni ilk dəfə Kəlbəcər rayonuna atam Ramiz Əsgərov və Elmira bibimin həyat yoldaşı Talıb Əsədov apardı. Talıb müəllimin “Jiquli 06” markalı maşını var idi. Talıb Əsədov Tovuz rayonunun Yanıqlı (dağ kəndi) kəndində anadan olmuşdu, Bakının Binə qəsəbəsində yaşayırdı. Onu hamı yaxşı, hamı ilə mehriban davranan, xeyirxah, gözəl bir insan kimi tanıyırdılar. Onun maşınında rahatca Kəlbəcərə çatdıq. Birlikdə Kəlbəcər rayon Maarif şöbəsinə (indiki Təhsil şöbəsi) getdik. Şöbənin müdiri İslam (familiyasını unutmuşam) müəllim mənimlə tanış olduqdan sonra, məni rayonun Kilsəli kənd orta məktəbinə göndərdi. Atam və Talıb kişi mənə xeyir-dua verib Bakıya qayıtdılar. Allah Elmira bibimə (uzun illər müəllim vəzifəsində çalışıb), atama, Talıb kişiyə qəni-qəni rəhmət eləsin…
…Bəli, dağlar qoynunda idim. Rayondan kolxoza məxsus yük maşınında kəndə yola düşdüm. Məktəbin direktoru Aslan Mirzəyev məni gülərüzlə qarşıladı. İki gün direktorun evində qaldım. Sonra o, kirayə qalmaqdan ötrü mənim üçün ev tapdı. Kilsəli kənd orta məktəbində ibtidai sinifə (2-ci sinifə) dərs deyirdim, eləcə də rəsmxət fənnini tədris edirdim.
Yaşamaq çətin olsa da, maraqlı idi. Həftədə bir dəfə – şənbə günü, işdən sonra kolxozun yük maşınında rayona hamama gedirdim. Süd bidonları ilə dolu olan yük maşınında kənd camaatı da olurdu. Onlar rayona ərzaq məmulatları almaq üçün gedir və bir neçə saatdan sonra yenidən həmin maşınla kəndə qayıdırdılar. Süd bidonlarında olan süd isə rayondakı süd zavoduna təhvil verilirdi. Həmin gün mehmanxanada qalırdım və ertəsi gün yenidən kolxozun yük maşınında kəndə qayıdırdım. Yaşadığım kəndə avtobus işləmirdi. Minik maşınları kəndə qalxa bilmirdi. Nadir hallarda “Vilis” markalı balaca maşın görmək olardı. Oktyabr ayı artıq soyuq idi. Bütün evlərdə odun sobasından istifadə edirdilər. Məktəbin hər sinfində odun sobası vardı. Məktəbin ocaqçısı hər tənəffüs vaxtı sobaların hər birinə 1-2 odun parçası qoyurdu.
Təyinat müddəti üç il idi. Yəni mən üç il həmin kənddə işləməliydim. Lakin ömürlük də qalıb işləmək olardı. O, dövrlərdə kənd məktəblərində işləyən müəllimləri əsgəri xidmətə aparmırdılar. Səbəb isə müəllim çatışmazlığı idi. Lakin əsgəri xidmət də bir məktəbdir – deyə düşündüm. Noyabr ayının ortalarında Kəlbəcər rayon Hərbi Komissarlığında oldum və komissara könüllü surətdə əsgər getmək istədiyimi yazılı surətdə təqdim etdim. O, bu barədə telefonla Kəlbəcər rayon Maarif şöbəsinin müdirinə məlumat verdi. Mən Maarif şöbəsinə çağırıldım. Maarif şöbəsinin müdiri İslam müəllim rayonun kəndlərində müəllim çatışmadığını və heç olmasa may ayına kimi kənddə işləməyimi xahiş etdi. Sözə qulaq asmadım, həqiqi hərbi xidmətə getmək istədiyimi bildirdim. Məktəbin direktoru Aslan Mirzəyev isə dedi:
-Bəzi gənclər müxtəlif yollarla həqiqi hərbi xidmətdən yayınırlar. Sən isə respublikadan uzaqlara hərbi xidmətə getmək istəyirsın. 27 yaşa kimi müəllim işlə və hərbi biletini al. Bundan gözəl nə olar ki. İstəsən 27 yaşda get Bakıya, istəməsən həmişəlik qal kəndimizdə.
Haşiyə: Həmin illərdə belə bir qanun var idi. Kənddə müəllim işləyən şəxsi həqiqi hərbi xidmətə aparmırdılar. 27 yaşa kimi müəllim işləyən şəxsə, artıq 27 yaşın tamamında rayon Hərbi Komissarlıqları tərəfindən hərbi bilet verilirdi…
…Kəlbəcər Hərbi Komissarlığından razılıq aldım və Bakıya evimizə qayıtdım. Mənim üçün xoş xəbər olan xəbəri ailə üzvlərimizə çatdırdım. Atam iş yerimə qayıtmağı bildirdi. Atama dedim:
-Bir neçə ay da olsa kənd həyatında yaşadım. Əsgərlik də bir məktəbdir, kişilik məktəbi, həyat məktəbi. Mən bu məktəbi hökmən “oxumalıyam”.
Başqa çarə yox idi. Atam razılaşdı. İki gündən sonra Biləcəri Hərbi Komissarlığına gəldim. Məni ya Moskva ətrafına, ya da Leninqrad şəhərinə həqiqi hərbi xidmətə göndərəcəkdilər. Orada xahiş etdim ki, məni ən çətin yerə göndərin. Beləliklə, 1980-cı il noyabr ayının son günlərində səhər tezdən eşalonla Qazaxstan Respublikasına yola düşdüm. Eşalon 14 vaqondan ibarət idi. Azərbaycan, Ermənistan və Gürcüstandan olan təxminən 1000 nəfər gənc 14 vaqonda yerləşdirilmişdi.
4 sutkadan sonra Tyura-tam dəmiryol stansiyasına çatdıq və bizi eşalondan düşürdülər. Soyuq qılınc kimi kəsirdi. Mən hələ o vaxta qədər Bakıda, eləcə də Kəlbəcərdə elə soyuq hava görməmişdim. Oraya xeyli sayda rus və qazax millətindən olan zabitlər toplaşmışdı. Zabitlərin hər biri 40-50 nəfər gənci götürüb maşınlarla xidmət etdikləri hərbi hissələrə yola düşürdülər. Mən isə Kızıl-orda vilayətinin Leninsk şəhəri 10 deyilən ünvana, 45-ci ploşadkaya göndərildim. Bura kosmodrom Baykonur idi. Məndə olan məlumata görə hələ neçə illər bundan əvvəl Leninsk şəhərinin adı Baykonur ilə əvəz edilmişdir.
Hərbi hissənin dörd tərəfi də səhralıq idi. Leninsk şəhəri mən olduğum hərbi hissədən təxminən 50-60 kilometr aralıda yerləşirdi. 2 il Baykonurda hərbi xidmətdə olsam da, şəhəri görə bilmədim. Burada qış ayları soyuq, qar, şaxta olurdu. Yayda isə istidən nəfəs almaq olmurdu. Çox çətin şəraitdə həqiqi hərbi xidmətdə oldum…
1982-ci ilin dekabr ayında həqiqi hərbi xidmətdən qayıtdım. Bir neçə gün Bakıda evimizdə qaldım. Sonra yenidən Kəlbəcər rayonuna yola düşdüm. Kəlbəcərdə əvvəlcə Hərbi Komissarlıqda oldum və hərbi xidmətdən qayıtmağım barədə məlumat verdim. Sonra rayon Təhsil şöbəsinə getdim. Bu dəfə məni rayonun Seyidlər kənd orta məktəbinə göndərdilər. Həmin məktəbdə rəsmxət, fizika və 10-cu sinifdə traktor fənnini tədris edirdim. Seyidlər kənd orta məktəbinin direktoru şair Bəhmən Vətənoğlu idi…
…Sonralar Bakı şəhərinin məktəblərində müəllim işlədim. Müəllim işləsəm də, müxtəlif qəzetlərlə əməkdaşlıq etdim. Respublika radiosunda xeyli sayda informasiya və məqalələrim səsləndirildi. 1993-cü ilin yanvar ayından 2011-ci ilin son günlərinə kimi ancaq redaksiyalarda jurnalist kimi çalışdım. Müxbir vəzifəsindən baş redaktor vəzifəsinə kimi pillə-pillə qalxdım. 300 dəfədən çox Azərbaycanın kənd rayonlarında ezamiyyətdə oldum, sənədli povest yazmaqdan ötrü 1997-ci ildə Qazaxstan Respublikasının Taldı-Kurqan vilayətinə ezamiyyətə getdim və sonradan rus dilində “Neslomlennıy repressiyami” adlı kitabım işıq üzü gördü. 1998-ci ildə yenidən Qazaxstana getdim. Taldı-Kurqan vilayətində olarkən “Şağanskiye Zori” qəzeti redaksiyasının qonağı oldum. Qəzetin redaktoru qocaman yazıçı-jurmalist Sağındıq Tenekenovun söhbətləri mənim üçün çox maraqlı oldu. Müəllifi olduğum “Neslomlennıy repressiyami” kitabından redaksiya işçilərinə hədiyyə verdim. Yaşadığım illər ərzində Bakının müxtəlif müəssisələrində oldum və qəzetlər üçün materiallar hazırladım…
…Beləliklə, çətinliklərlə qarşılaşsam da, həyatda daha güclü oldum. Hazırda 65 yaşım var. Güclü, dünyagörüşlü olsam da, böyük həyat təcrübəsinə malik olsam da, enişli-yoxuşlu, mənalı həyat yolu keçsəm də, son illərin yaşayışı mənim üçün çox çətin oldu. Bəzi insanların təfəkküründə yalançılıq, dolayısı yolla istəmədiyi şəxsə iş vurmaq, hiyləgərlik və digər neqativ amilləri görəndə, eşidəndə və yaxud hiss edəndə ürəyim ağrıyır. Dar düşüncəli belə insanların halına acıyıram…

Fərhad Əsgərov (Ramizoğlu),
yazıçı-jurnalist

KİTAB HAQQINDA YAZILAR

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

ÖMRÜMDƏN İZLƏR SİLSİLƏSİNDƏN


ARXASI BAĞLI VƏ KİMLƏRƏSƏ GÜVƏNƏNLƏR
1983-cü ildən başlayaraq indiyədək 3 minə yaxın informasiya və məqaləm 50-dən çox adda qəzet və jurnallarda dərc edilmişdir. Bəli, düz eşitdiniz. Nümunə üçün qəzet və jurnallardan saxlamışam. Kitablar müəllifiyəm. İşimlə əlaqədar olaraq uzun illər ərzində yüzlərlə müxtəlif idarələrin rəhbərləri ilə görüşmüşəm. Onlardam müsahibə almış və fəaliyyətlərini qəzetlərin səhifələrində işıqlandırmışam. Qeyd etmək istəyirəm ki, bəzi idarə rəhbərlərinin insanlarla münasibətdə mədəni səviyyələri çox aşağıdır. Baxmayaraq ki, idarə rəhbərlərinin əksəriyyəti ali təhsillidir, onların bəzilərinin davranışında etik normalardan kənara çıxılır, işçilərlə münasibətdə söyüş söyülməsinə, işçinin təhqir olunmasına, alçaldılmasına, bəzən əxlaqsızlığa rast gəlinir. Bir kollektivə rəhbərlik edən şəxs o kollektivin bütün üzvləri üçün nümunə olmağa çalışmalıdır. O, mədəni səviyyəsinin yüksəldilməsinə, insanlara qarşı hörmətlə yanaşılmasına, mənəvi, əxlaqi dəyərlərin özündə toplanmasına səy göstərməlidir. Məmurların içərisində ünsiyyət və davranışı normal olanlara çox rast gəlmişəm. Bəzən də etik qaydalara riayət etməyən, qarşısındakı şəxslə kobud danışanlar da olub…
…1994-cü ilin payız ayı idi. İşində onlarla nöqsanı olan, iş prosesində qanunsuzluqlara yol verən, işinə şəxsi qazanc mənbəyi kimi baxan bir kişi məmurla görüşüb müsahibə aldım. O, hiss edəndə ki, tənqidi məqalə yazacağam, əsəbi şəkildə dedi:
-Mən elə-belə adam deyiləm. Arxam da bağlıdır. Sənin yazınla mənə nə edəcəklər ki?
Oradan uzaqlaşdım. Bir neçə gündən sonra qəzetlərin birində “Arxası bağlı” başlıqlı tənqidi məqaləm dərc edildi. O dövrlərdə qəzet oxuyanların sayı çox idi. Bir neçə gündən sonra “arxası bağlı” olan şəxs redaksiyaya gəldi, mənimlə kobud danışdığına görə üzr istədi və söhbətində vurğuladı ki, tənqidi məqaləyə görə artıq onu prokurorluğa çağırıblar…
…2001-ci ildə Bakının Sabunçu rayonunun bir məktəbində oldum. Səhər saat 8 radələrində dərslər başlasa da, direktor saat 10-da işə gəldi. Kənardan onu müşayiət edirdim. Qadın direktor o qədər kök idi ki, hərbi hazırlıq müəlliminin “Jiquli” markalı maşınından düşə bilmədi. Təsəvvürünüzə gətirin: məktəbin iki nəfər xadiməsi maşına yaxınlaşdı, onlar direktorun qoluna girib maşından çıxardılar. Direktor maşından düşdükdən sonra, yavaş addımlarla təxminən 4-5 pilləkanı yuxarı çıxdı və məktəbin birinci mərtəbəsinə daxil oldu. Xadimələr onun qolundan bərk-bərk yapışmışdılar, sanki yıxılacağından qorxurdular. Direktor çox kök olduğundan güclə yeriyirdi. O, kabinetə daxil oldu. 10 dəqiqədən sonra mən onun kabinetinə daxil oldum və qəzet üçün məqalə yazmaq istədiyimi bildirdim. O, bir neçə sualıma cavab verdi. Sonra ona bir sual verdim:
-Siz maşından çətinliklə düşdünüz və çətinliklə öz kabinetinizə gəldiniz. Rəhbərlik etdiyiniz məktəb üç mərtəbədən ibarətdir. Heç olmasa ayda bir dəfə ikinci və üçüncü mərtəbəyə çıxıb siniflərə daxil olursunuzmu? Axı, məktəbin hər bir sinfində sizin iziniz olmalıdır.
Sualımı eşidən direktor bərk əsəbiləşdi:
-Mən göbələk deyiləm, yerdən də çıxmamışam. Çox yerdə mənim dostlarım var. Başa düşdün?
Sonra o, mənim tanıdığım bir neçə məmurun, jurnalistin, nazirlik işçilərinin adını çəkərək məni qorxutmaq istədi.
Bir neçə gündən sonra “İnsan hüquqları” qəzetində “Mən göbələk deyiləm, yerdən də çıxmamışam” başlıqlı tənqidi məqaləm dərc edildi. Məqalədə onun güvəndiyi “dostlarının” da adını çəkmişdim. Yazıda digər faktlar da var idi. Tənqidi faktlara tədbir görməkdən ötrü qəzeti üç yerə ünvanladım. Bir aydan sonra direktor işdən çıxarıldı…
…İnsan mənəviyyatının bir tərəfi də insanın yalan danışmamasıdır. Yalan ailədə və cəmiyyətdə bir çox mənfi fəsadlar törədir. Ləyaqətli insan yalan danışmamağa çalışır. Lakin cəmiyyətdə rastlaşdığımız yalanlar yetərincədir. Rastlaşdığım belə yalanlardan biri haqqında danışmaq istəyirəm.
1998-ci ilin söhbətidir. Qəzet üçün material hazırlamaqdan ötrü Bakının Sabunçu rayonunun böyük səhiyyə müəssisələrindən birinə getdim. Müdirənin yanında adam olduğu üçün qəbul otağında gözləməli oldum. Onu da deyim ki, müdirənin başı söhbətə qarışdığından qəbul otağında gözləyənlərin sayı səkkiz nəfərə çatmışdı. Mən düz bir saat gözləməli oldum. Gözlədiyim müddət ərzində qəbul otağındakı telefon beş dəfə zəng çaldı. Hər dəfə də telefonun dəstəyini götürən katibə müdirənin yerində olmaması haqqında müxtəlif cavablar verirdi: “Müdirə nazirlikdədir”; “Kimdir soruşan? Müdirəni İcra Hakimiyyətinə çağırdılar, günortadan sonra olacaq”; “Kimdir soruşan? Xanım ərazidədir. 15 dəqiqədən sonra olacaq”…
Bir saatdan sonra müdirənin yanındakı şəxs çıxdı. 15-20 dəqiqə ərzində müdirə qəbul otağındakı vətəndaşları qəbul etdi. Növbə mənə çatdı. İçəri daxil oldum. Kresloda qəşəng, cavan bir qadın əyləşmişdi. Onunla salamlaşdım, qəzetdə müxbir kimi çalışdığımı və qəzetin növbəti nömrəsi üçün materiaı hazırlamaq istədiyimi bildirdim. Katibəsinin onun təkidi ilə yalan danışmasının mənə çox pis təsir bağışladığını ona söylədim. Və müdirəyə dedim ki, əgər gənc qız işdə yalan danışmağı öyrənirsə, gələcəkdə şəxsi həyatında da yalan danışmaq onun üçün çətin olmayacaq. Sizin isə tabeçiliyinizdə olan işçilərə yalan danışmağı öyrətməyiniz, sizin öz işinizdə yalanların kifayət qədər olduğuna dəlalət edir. Yalan isə insanın ləyaqətini alçaldır, ona inamı, etibarı azaldır.
Mənim sözlərim müdirəni bir qədər qeyzləndirdi. O, qadına, ümumiyyətlə, insana yaraşmayan kobud sözlərlə əsəbi şəkildə:
-Mənə heç kim bu vaxta qədər belə irad tutmamışdı, mən elə-belə adam deyiləm, arxam da tam bağlıdır, sən kimsən ki, mənimlə belə danışırsan, – dedi və özünə bəraət qazandırmağa çalışdı.
Həmin qadının rəhbərlik etdiyi müəssisə barədə müsbət rəy dolansa da, sonradan onun işində çoxlu nöqsanların olduğu aşkarlandı. Bu isə yalanın ayaq tutub yerimədiyini sübut edir. Həqiqətin bir üzü var, yalanın min. Min yalan danışmaqdansa, bir həqiqəti söyləmək daha düzgündür…
…Rəhbərlik etdiyi müəssisədə qanunsuzluqlara, nöqsanlara yol verən bəzi kiçik çinli məmurlar hansısa vəzifəli bir, hətta bir neçə şəxsə güvənirlər. Bu, yolverilməzdir. Hər bir müəssisə rəhbəri işinə ciddi yanaşmalı, saxtakarlıqdan, hiyləgərlikdən uzaq olmalı, vəzifəsinə şəxsi qazanc mənbəyi kimi baxmamalıdır. Özünə hörmət qoyan, şərəfini, ləyaqətini gözləyən şəxs heç kəsə güvənməməlidir…
Fərhad Əsgərov (Ramizoğlu),
yazıçı-jurnalist

KİTAB HAQQINDA YAZILAR

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Фархад Аскеров (Рамизоглы)

НЕПЛОДОРОДНЫЕ ФРУКТОВЫЕ ДЕРЕВЬЯ
(Аллегорическая сказка)

В большом лесу росли различные фруктовые деревья, кустарники, различные растения. В лесу обитали шакалы, лисы, зайцы, змеи, волки, газели. Хотя львов и тигров здесь не было, обезьян и диких кабанов было много. Поскольку лисы и шакалы часто охотились на различных птиц, их численность значительно сократилась. И немногочисленные птицы от страха не чирикали. Они уходили вглубь леса, питались различными травами и проводили свою жизнь. Сократилась также численность кроликов и газелей. Так как волки, шакалы угнетали лесных зверей. Они тут же разделывали пойманную добычу. Шакалы терзали лесных животных. Дело дошло до того, что даже волки, змеи, лисы настороженно относились к шакалам.
В лесу росло множество фруктовых деревьев. Животные, птицы также питались фруктами. На некоторых деревьях росли сочные, вкусные фрукты. Но такие деревья засыхали, не достигнув, сорока или пятидесяти лет. Когда эти деревья засыхали, жители леса очень жалели об этом. Ведь эти деревья приносили полезные плоды. Также встречались деревья, от которых обитатели леса не видели никакой пользы. Таким образом, плоды этих деревьев гнили, не успев созреть. А эти гнилые фрукты никому не были нужны. Лесные животные с нетерпением ждали, когда засохнут эти бесплодные деревья. Однако корни таких деревьев были настолько разветвлены, а стволы настолько толстыми, что вряд ли они могли бы высохнуть. Таких деревьев было немного, и они не позволяли окружающим деревьям расти и разветвляться, а также загораживали им свет…
Фархад Аскеров (Рамизоглы)

Фархад АСКЕРОВ (РАМИЗОГЛУ)

ВОСПРИЯТИЕ КУЛЬТУРНОГО ЧЕЛОВЕКА

За годы своей жизни я общался с самыми разными людьми. Среди которых, наравне с нравственными, достойными, обладающими мировоззрением простыми людьми, встречал и невоспитанных, высокомерных, лживых, мошенников, хитрых, амбициозных, жадных и обладающих другими качествами, недостойных людей. И поэтому, когда вижу недостатки у некоторых людей различных профессий, с которыми встречаюсь и общаюсь, то неизбежно отдаляюсь от них. Даже когда вижу или замечаю у некоторых людей, работающих на разных должностях, нечестность, безответственное отношение к своей работе, дискриминацию, отношение к занимаемой должности как к источнику личной выгоды, я не отношусь к этому человеку с уважением. Я не эгоист. Но, когда общаюсь с чистыми, чистосердечными, объективно мыслящими, правильно и объективно оценивающими происходящие процессы, далёкими от лести людьми, когда их лучше узнаю, я ещё больше укрепляю и продолжаю поддерживать с ними отношения. Это ещё что? Иногда также можно встретить образованных и необразованных бесстыжих мужчин. Такие люди без зазрения совести выполняют свою работу и добиваются желаемого. Лично мне становится неловко, когда я сталкиваюсь с бесстыдными мужчинами.
За последний год я хорошо узнал некоторых людей, которых знал много лет, но не был хорошо знаком с их внутренним миром. Например: я раскрыл человека, который на первый взгляд казался человеком обычной профессии, а оказалось, что на предприятии, где он работал, незаконным путём держал в одной руке несколько «арбузов», и в разные годы умудрялся «войти в доверие» руководителей предприятия, и тем самым совершать ошибки в рабочем процессе. Читатель может сказать: “кто может, тому зелёный цвет”. Нет, зарабатывание денег незаконным путём противоречит нашим законам. Мужественность, человечность измеряются не только богатством и деньгами. Действительно, богатство необходимо для хорошей жизни, и это желание преследует человека на протяжении всей его жизни. Но превратившись в его пленника уничтожает себя. Когда я вижу людей, которые жадны и алчны, мне становится жаль и стыдно за то, как они живут.
При общении с некоторыми женщинами и мужчинами, их действия и речь производят впечатление культурного человека. Однако, когда узнаёшь таких людей поближе, становится ясно, что это совсем не так. Культурным назову того человека, который культурным выглядит не только по внешнему виду, но чтобы и его внутренний мир соответствовал этому. То есть, цивилизованный человек должен держаться подальше от мошенничества, обмана, хитрости, незаконного заработка, принимая совесть и честность в качестве своих главных критериев.
Был последний месяц 2025 года. Я разговаривал со знакомым, который работал в Баку. В ходе беседы он упомянул нескольких чиновников и сказал: «Он очень культурный человек». Поскольку я хорошо знал этих “культурных людей”, я быстро завершил разговор. Из-за его поверхностного мышления, я не посчитал нужным в продолжении беседы с ним…


Фархад АСКЕРОВ (РАМИЗОГЛЫ),
писатель-журналист

ZAUR USTACIN YAZILARI

QƏNDAB XANIMIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

TƏFƏKKÜR DƏYİŞİLMƏLİDİR

TƏFƏKKÜR DƏYİŞİLMƏLİDİR
(İxtisarla)
Yaşadığım illər ərzində nələr görmədim, nələr eşitmədim. Son illərdə isə cılız düşüncəli insanların həyata keçirtdikləri neqativ işlər dərk edən insanı düşünməyə vadar edir. Kiməsə güvənənlər düşünürlər ki, həyat onlar üçün həmişə belə davam edəcək. Xeyr, haçansa elədiyi, gizli yollarla həyata keçirdiyi işlərə görə cavab verməli olacaqlar. Həyatda neçə-neçə insan tanıyıram ki, vəzifədə işləyətkən, yaxud vəzifədən çıxdıqdan bir neçə il sonra qanun qarşısında cavab verməli olublar. Son illərdə bir neçə icra başçısının həbs olunması buna sübutdur. Kim inanardı ki, Ramiz Mehdiyev haçansa məsuliyyətə cəlb edilər? Əlbəttə, heç kim. Amma nələr baş verdi? Hətta Ramiz Mehdiyevin müdafiə etdiyi insanlar da dindirildi.
…Hər bir nazir, rayon icra başçısı, məsul vəzifədə çalışan kadr öz işi, rəhbərlik qabiliyyəti ilə seşilir. İstər savadlı, istərsə də savadsız insanlar öz aralarında vəzifədə çalışan şəxslərin işini təhlil edir və kimin yaxşı və pis olduğunu, hansı prinsiplərlə işləməsini yaxşı anlayırlar. Ağıllı insan ona deyərəm ki, vəzifədə işləyən zaman öz işinə məsuliyyətlə yanaşsın, işində bürokratçılığa, ədalətsizliyə, saxtakarlığa, yerlibazlığa, ayrı-ceçkiliyə yol verməsin. Müxtəlif peşə sahibləri ilə fikir mübadiləsi aparan zaman məlum olur ki, onların əksəriyyəti işlədikləri müəssisələrin rəhbərlərindən narazıdırlar. Sosial şəbəkələri izləyərkən giley-güzar edən şəxslərə qulaq asanda, dərk edən vicdanlı şəxsin ürəyi ağrıyır. Məlum olur ki, kiçik çinli məmurların bəziləri yaltaqları, ona təzim edənləri, onun dediklərini, sifarişlərini canla-başla yerinə yetirənləri müdafiə edir. Məmurların ürəyincə olan belə işçilər iş prosesində nöqsana, qanunsuzluğa yol versələr də, müəssisə rəhbəri tərəfindən müdafiə olunurlar. Vay o gündən ki, yaltaqlıqdan uzaq olasan, işinə məsuliyyətlə yanaşasan, müəssisə müdirinin etdiyi nöqsanı üzünə deyəsən, bax, belələri müdir tərəfindən gözümçıxdıya salınır və əgər onun işində kiçik bir nöqsan olduqda, müdir, onun alçaldılması, hörmətdən salınması üçün öz cılız prinsipini həyata keçirməyə çalışır. Bəzən də haqlını haqsız, haqsızı isə haqlı çıxaranlar da olur.
Bəs, bəzi müəssisə rəhbərləri niyə hədlərini aşırlar? Niyə qorxmadan, çəkinmədən öz çirkin, heç bir mənəviyyata sığmayan mundar prinsiplərini həyata keçirirlər? Niyə özlərindən ağıllı, səviyyəli, savadlı insanları ləkələmək üçün yollar axtarırlar və ləkələməyi də bacarırlar? NİYƏ? Günahkar kimdir?
Bildiyimiz kimi, yerlərdə kadrlar çox şeyi həll edirlər. Bu səbəbdən də məsul vəzifələrə kadrların seçilməsi çox önəmlidir. Kadrlar vəzifəyə təyin olunduqda onların ancaq ali təhsilli olmaları nəzərə alınmamalıdır. Məsul vəzifədə çalışan kadr ali təhsilli olması ilə bərabər, həm mədəni, həm tərbiyəli, həm öz işini, vəzifəsini yaxşı bilən, həm də insanlar arasında gözütox olan bir şəxs olmalıdır. Bəzən isə kadrlar vəzifəyə təyin edilərkən bu amillər nəzərə alınmır. Nəticə isə işin ziyanına olur. Hətta bəzən elə hallara rast gəlinir ki, təcrübəsi olmayan bir şəxs rəhbər vəzifəyə təyin edilir. Şair Qabil demişkən:
Müsibət oluruq biz,
Səhv düşəndə yerimiz…
Məsul vəzifədə çalışan şəxs öz yerində olmadıqda, o sahədə saxtakarlıq da, rüşvətxorluq da, ədalətsizlik də yaranır. Kadr vəzifəyə təyin olunduqda tayfabazlıq, dostbazlıq, yerlibazlıq, nə bilim nə bazlıq və digər neqativ amillər nəzərə alınmamalıdır.
Saf ürəkli insanlara böyük hörmətim var. Ədsuslar olsun ki, belələri azdır. Bu yazını yazarkən Xaqani Şirvaninin neçə illər bundan əvvəl yazdığı nəsihət yadıma düşdü:
İstəsən güzgütək saf olsun ürək,
Sinəndən on şeyi atasan gərək:
Haram, qeybət, kin,paxıllıq, tamah,
HİYLƏ, yalan, həsəd, ƏDAVƏT, kələk…
Bəzi insanlarda təfəkkür dəyişilməlidir. Kimisə şantaj etmək, yalan danışmaq, hiylə, ədavət, saxtakarlıq bəzi insanların beynindən “silinməlidir”. Böyük çinli məmurun tabeçiliyində olan kiçik çinli məmuru müdafiə etmək yolverilməz olmalıdır…
Fərhad Əsgərov (Ramizoğlu),
yazıçı-jurnalist

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Əsgərov Fərhad Ramiz oğlu

ƏSGƏROV FƏRHAD RAMİZ OĞLU

Fərhad Əsgərov — Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin (1997) və Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (2002) üzvü, “Ziyadar”, “Qızıl qələm” və “İti qələm” mükafatları laureatıdır.
HƏYATI
Əsgərov Fərhad Ramiz oğlu 1960-cı il dekabr ayının 24-də Bakının Mərdəkan qəsəbəsində anadan olub. Mərdəkandakı 181 saylı orta məktəbi bitirib. M.Ə.Sabir adına Bakı Pedaqoji Texnikumunun məzunudur, ixtisasca texniki əmək və rəsmxət müəllimidir. Sonralar jurnalistika ixtisası üzrə də ali təhsil alıb. İlk əmək fəaliyyətinə 1980-ci ildə Kəlbəcər rayonunun Kilsəli kənd orta məktəbində müəllim kimi başlayıb. Həmin məktəbdə üç ay işlədikdən sonra könüllü olaraq əsgəri xidmətə gedib. 1980-82-ci illərdə Qazaxıstan Respublikası, Kızılorda vilayətinin Leninsk şəhərində – Baykonurda həqiqi hərbi xidmətdə olub. Əsgəri xidmətdən sonra Kəlbəcər rayonunun Seyidlər kənd orta məktəbində çalışıb. Daha sonra isə Bakının bir neçə məktəbində müəllim işləyib.
Fərhad Əsgərovun ilk məqaləsi 1978-ci ildə hələ tələbə ikən “Azərbaycan müəllimi” qəzetində dərc edilmişdir. Onun 1983-cü ildən başlayaraq mütəmadi olaraq informasiya və məqalələri işıq üzü görüb. Keçmiş İttifaqın dövründə onun müxtəlif sahələrlə bağlı informasiya və məqalələri “Azərbaycan müəllimi”, “Azərbaycan gəncləri”, “İdman”, “Bakı”, “Vışka”, “Bakinskiy raboçiy”, “Molodyoj Azerbaydjana” qəzetlərində, eləcə də “Mədəni maarif işi”, “Təşviqatçı” jurnallarında dərc edilib. Respublika radiosunda xeyli yazıları səsləndirilib. Respublikamızın müstəqilliyi illərində isə müxtəlif səpkili yazıları “Səhər”, “Açıq söz”, “7 gün +”, “Sərbəst düşüncə”, “Hürriyyət”, “Mozalan”, “Maarifçi”, “Yurddaş”, “Yeni dünya”, “Azərbaycan dünyası”, “Karvan yolu”, “İnsan hüquqları”, “İncəsənət”, “Mühakimə”, “Demokratiya”, “Ümman press”, “El qəzeti”, “Hakimiyyət”, “Yeni təfəkkür”, “Paklıq”, “Nəbz” qəzetlərində işıq üzü görüb. O, bir qəzetdə çalışsa da, adları çəkilən qəzetlərlə əməkdaşlıq edib. 2005-ci ildə “Nüanslar” ictimai-siyasi publisistik qəzetini təsis edib. Qəzetin hər bir sayında verilən informasiya, məqalə və bədii yazılar öz obyektivliyi, maraqlı olması və oxunaqlığı ilə oxucuların diqqətini cəlb etmişdir.
Fərhad Əsgərov ədəbi yaradıcılığa hələ gənclik illərindən başlayıb. O, alleqorik janrda nağıl və poemalar, sənədli povestlər, monoloq, novella, olmuş hadisələr, gənclər, eləcə də kiçik yaşlı uşaqlar üçün hekayələr yazmışdır. O, həmçinin 50-dən çox oçerkin müəllifidir. Onun bədii əsərləri “Yazarlar”, “Ulduz”, “Xəzan” jurnallarında, “Mir literaturı”, “Yeni təfəkkür”, “Nüanslar”, “Türk dünyası ağsaqqalları” qəzetlərində dərc edilmişdir. Fərhad Əsgərovun müxtəlif illərdə “Tale”, “Ötən günlər”, “Yurd həsrəti, Vətən sevgisi”, “Ya iskal Lyudmilu”, “Neslomlennıy repressiyami”, “Filin dərdi böyükdü”, “Ömür elə qısadır ki…”, “Prokuror-ümid qapısı”, “El ağsaqqalı”, “Ürəklərdən gələn səs”, “Qaranlıq meşədə gizli oyunlar”, “Əsl dost”, ”Seçilmiş əsərləri”, “Ömürdə izlər”, “Qara qızıl fatehi”, “Tyomnıye iqrı v tyomnom lesu” adlı kitabları işıq üzü görmüşdür. 2014-cü ildə 288 səhifəlik “İllərin nəfəsi” adlı kitabı çapdan çıxmışdır. Kitabda yazıçının müxtəlif illərdə yazdığı hekayələr, olmuş hadisələr, alleqorik nağıl və poemalar, oçerklərdən nümunələr, monoloq, novella toplanmışdır. Kitabda həmçinin yazıçı-jurnalistin müxtəlif qəzetlərdə dərc edilmiş məqalələrindən nümunələr də verilmişdir. Oxucuların ixtiyarına verilmiş bu kitabdakı əsərlər oxucuları düzlüyə, ədalətə, işdə məsuliyyətli olmağa və digər insani keyfiyyətlərə səsləyir.
Onun 96 səhifədən ibarət olan “Vicdan və nəfs” kitabı 2018-ci ildə çapdan çıxmışdır. Bu kitabda toplanmış 12 hekayəni və “Təsirləndiyim məqamlar” başlığı altında dərc edilmiş həyat düşüncələrini oxuyarkən məlum olur ki, müəllif yaşadığı cəmiyyətdə daim ədalət, düzgünlük, halallıq, insanlıq axtarır. “Vicdan və nəfs” kitabı 2021-ci ildə Azərbaycanda rus dilində də işıq üzü görmüşdür. O, həmçinin Rusiyanın Moskva şəhərində nəşr olunan “Rossiyskaya literatura” jurnalı ilə də əməkdaşlıq etmişdir. Rusiyada, Belarusiyada nəşr olunan jurnallarda və almanaxlarda, eləcə də Qazaxıstan Respublikasının Turkestan şəhərində nəşr olunan “Sara söz” jurnalında hekayələri, alleqorik əsərləri dərc edilmişdir.
Fərhad Əsgərov 1997-ci ildən Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin, 2002-ci ildən Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvüdür. 2015-ci ildə birillik Prezident təqaüdünə layiq görülmüşdür. “Qızıl qələm” və “İti qələm” mükafatları laureatıdır.
Bir qız övladı var.

Dərc edilmiş bədii əsərləri
ALLEQORİK NAĞILLAR
Qaranlıq meşədə gizli oyunlar (azərbaycan və rus dillərində)
Boz Pələngin yuxusu (azərbaycan, qazax və rus dillərində)
ALLEQORİK POEMALAR
Filin dərdi böyükdü (azərbaycan və rus dillərində)
Ditdili şantaj edir (azərbaycan və rus dillərində)
UŞAQ HEKAYƏLƏRİ
Əkiz qardaşlar (azərbaycan və rus dillərində)
Yad cücələr (azərbaycan və rus dillərində)
Yalanın üstü açıldı (azərbaycan və rus dillərində)
Uşaqların borcu (azərbaycan və rus dillərində)
Samirin arzusu
NOVELLA
İki qızın anası
MONOLOQ
Desəm öldürərlər
Mənə tupoy deyirdilər (azərbaycan və rus dillərində)
SƏNƏDLİ POVESTLƏR
Yurd həsrəti Vətən sevgisi
Ürəklərdən gələn səs
Prokuror – ümid qapısı
El ağsaqqalı
Neslomlennıy repressiyami (azərbaycan və rus dillərində)
HEKAYƏLƏR
Qız atasını tapdı
Əzizim, bəxti yarım (azərbaycan və rus dillərində)
Kələklə gələn, küləklə gedər (azərbaycan və rus dillərində)
Qatilin aqibəti
Şantaj
Çıxış yolu həmişə var (azərbaycan və rus dillərində)
Boş sinifdə dərs danışan müəllim (azərbaycan, qazax və rus dillərində)
Tamahkar
Yelləncəklərin taleyi
Tale (azərbaycan, qazax və rus dillərində)
Məchul qonağın xeyirxahlığı (azərbaycan, qazax və rus dillərində)
Təmtərağa uymayın
Qısqanc kişilər (azərbaycan və rus dillərində)
Rüşvət necə gizlədilirdi
Sirri torpaq apardı (azərbaycan və rus dillərində)
Çıxış yolu tükənəndə (azərbaycan, qazax və rus dillərində)
Kolxoz (azərbaycan və rus dillərində)
Vicdan və nəfs (azərbaycan, qazax və rus dillərində)
Vicdanlı “baba” (azərbaycan və rus dillərində)
Demokratik iclas
Xəyanət
Tələbələrin söhbəti
Mayor Şahbazovun “səmimiliyi” (azərbaycan və rus dillərində)
Alimin oynaya bilmədiyi mahnı
Hay-hayla gələn vay-vayla gedər (azərbaycan və rus dillərində)
Bu məntəqədən o məntəqəyə

Yazarlar cameəsi adından tanınmış yazıçı və jurnalist Fərhad Ramizoğlunu 24 dekabr doğum günü və 65 illik yubileyi münasibətilə təbrik edir, qarşıdakı bütün həyat və fəaliyyətində yeni-yeni nailiyyətlər arzulayırıq! Uğurlarınız bol olsun, Fərhad müəllim!

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Фархад АСКЕРОВ (РАМИЗОГЛЫ) – КАРА УБИЙЦЫ

КАРА УБИЙЦЫ
(рассказ)

Абшерон, омываемый синими водами Каспийского моря, обладает неповторимой красотой. Здесь прекрасно любое время года. Эти места особенно красивы весной и летом: щебетание птиц, гармоничный шум волн Каспийского моря, разбивающихся о берег, веселый смех детей и молодёжи на пляжах создают хорошее настроение. Виноградные лозы, фрукты на деревьях не только вкусны и восхитительны, но и радуют сердце одним своим видом.
В одном из красивейших курортных посёлков полуострова со своей семьей счастливо жил человек по имени Захид, отличавшийся умом, смекалкой и мировоззрением. Все относились к нему с уважением, учитывая его поведение и преклонный возраст. Старец Захид заслужил это уважение ещё в юности. У Захида было четверо детей: два мальчика и две девочки. Мать детей, Гульсура ханум, заботилась о семье так же, как и её муж. Они дали образование всем своим детям. Родители гордились своими детьми.
По мере того, как дети росли, их родители строили их будущую жизнь. Итак, из детей сын и дочь уже создали семью и жили отдельно. У каждого был свой дом. Только младший из братьев, Эльман, и язвительная сестра Элеонора жили с родителями.
Элеонора тоже могла бы выйти замуж уже давно, но ее безрассудная речь, действовать, не задумываясь, неуважение к старшим, одним словом, неспособность контролировать себя невозможно было скрыть от соседей и родственников, и по этой причине к ней никто не сватался. С годами характер Элеоноры стал совсем невыносимым. Даже в клинике, где она работала медсестрой, от неё устали.
А Эльман же хотел создать семью. Но он хорошо знал характер своей сестры Элеоноры. Эльман жил в одном доме с Элеонорой и создав семью, должен был жить со своей женой в этом доме. Он знал, что Элеонора необоснованно будет обижать невесту. И в результате семья может распасться. Зная это, Эльман не женился.
Недовольная всем этим, Элеонора начала вести непристойную жизнь. Дело дошло до того, что она якобы “подружилась” со своим близким родственником Сафияром.
Не выдержав такого поведения со стороны дочери, Захид слёг с нервным срывом. Врачи прописали ему множество лекарств. Несмотря на то, что Элеонора сама была медсестрой, она даже отказалась делать уколы своему отцу. Больной отец в отчаянии каждый день обращался в “скорую помощь”.
С годами характер Элеоноры становился всё более невыносимым. Ей было уже 40 лет. Она дала полную свободу своим действиям. Её родители, братья, сестра, близкие родственники со стыда не могли появляться на людях. А последнее время в ней вспыхнула жажда собственности и богатства.
У Захида был хороший дом. Всю жизнь трудился и работал. Дом, в котором они жили, ещё при жизни он оформил на Эльмана. Узнав об этом, Элеонора начала искать новые планы и новые способы осуществить своё желание отомстить и завладеть домом любой ценой. По этой причине она задумала действовать только так, как знала и чувствовала сама.
Однажды у Захида случился приступ. Элеонора почувствовала, что момент, которого она так долго ждала, назрел, и решила совершить преступление, о котором давно думала. Элеонора, увидевшая страдания отца, который просил всех о помощи, якобы пожалела его, и чтобы успокоить, ввела ему в вену отравленную иглу. Интересно, подействовали ли на Элеонору страдания отца, который корчился от болей перед ней? Сожалела ли она в глубине своего сердца о совершенном ею преступлении по отношению воспитавшего её отца своим честным трудом? Беспокоил ли её в тот момент хоть немного страх перед Богом? Словно у Элеоноры был свой собственный мир, в котором действовали только её собственные моральные и этические нормы. Он жила и действовала в соответствии с этими нормами.
Через несколько часов Захид скончался. Никто не узнал о поступке Элеоноры. Но, кто же мог подумать о таком поступке?..
Элеонора была погружена в свои дурные замыслы. Она думала, что преодолела самую трудную часть задуманного. У дома больше нет хозяина. Остаются только мать и брат Эльман, а их довольно легко убрать со своего пути. Её мать Гульсура была наивной женщиной. Она найдет способ убрать и своего брата. Тогда вся эта собственность, как и оборудование внутри неё будет принадлежать только ей…
Спустя три месяца после смерти отца, она что-то добавила в чай своей матери, от чего женщина сошла с ума. А затем побоями убила и её. А следующей жертвой задуманного плана был её брат…
…Однажды Эльмана, который спокойно шёл по улице, задержала полиция и доставила в участок в качестве подозреваемого. Во время обыска в его кармане нашли наркотик. Хотя Эльман заявлял, что не имеет ничего общего с наркотиком, никто не хотел слышать его. Суд приговорил Эльмана к 7 годам лишения свободы.
Итак, это дело осталось подозрительным и загадочным. Прошло два года, и из тюрьмы пришло известие о том, что Эльмана убили…
Оставшись одна в прописке в доме, Элеонора добилась желаемого и стала единственной хозяйкой дома, который большая семья строила и создавала на протяжении многих лет.
Как я уже упоминал ранее, Элеонора работала медсестрой. Ясно было одно: она часто пропускала работу и отправлялась в зарубежные страны в связи с куплей-продажей товаров. На её частые отклонения от работы смотрели сквозь пальцы. Вполне вероятно, что коллектив предпочитал бы работать без неё, чем с ней. То есть, коллеги чувствовали себя свободнее без Элеоноры. Так шли годы, она становилась старше…
Теперь у Элеоноры было всё: дом, двор, а ещё в последние годы она заработала немалые деньги на торговле. Но счастья у неё не было. Ей становилось с каждым днём всё хуже. Её брат, сестра, близкие родственники разорвали с ней все отношения. Её коллеги старались держаться от неё подальше. Ни богатство, ни дом, который она приобрела с помощью тысячи обмана не принесли ей счастья, о котором она мечтала всю жизнь.
Раньше она думала, что из-за богатства кто-то создаст с ней семью. Но с годами она осознала, что нет никого, кто не только хотел бы создать с ней семью, но даже не хотел смотреть ей в лицо.
…Элеонора начала бродить по посёлку, бормоча что-то себе под нос, не осознавая, куда идёт или откуда идёт. Никто не обращал на неё внимания. Никому не было дела, живёт ли такой человек в этом посёлке. Элеонора уже при жизни была мертва. Для всех…
Однажды утром Элеонора по обычаю снова вышла из дома. Элеонора, которая раньше одевалась со вкусом, теперь выглядела небрежно. Она неопрятно повязала платок на голову, и даже не заметила, во что была одета. Носки были надеты поверх туфель. Короче говоря, её внешний вид создавал у человека плохое настроение.
По обычаю она свернула к дороге, которая проходила возле их дома. Элеонора всегда переходила железную дорогу и бесцельно бродила по центральной улице, а вечером возвращалась домой.
Электричка уже приближалась. Поезд начал издавать длинный, протяжный сигнал, вероятно, машинист заметил приближающегося к дороге человека и предупреждал его. Но Элеонора была погружена в себя. Она даже не была в состоянии слышать звук сигнала тревоги, который становился сильнее. Когда прибыл поезд, Элеонора уже была прямо посреди рельсов. Она даже не могла слышать, как несколько человек поблизости окликали её…

Фархад АСКЕРОВ (РАМИЗОГЛЫ),
писатель-журналист

ZAUR USTACIN YAZILARI

QƏNDAB XANIMIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Fərhad Əsgərov (Ramizoğlu) – QATİLİN AQİBƏTİ

QATİLİN AQİBƏTİ
(hekayə)
Sahilini mavi Xəzərin sularının yuduğu Abşeronun özünəməxsus gözəlliyi var. Burada ilin bütün fəsilləri ürəkaçandır. Xüsusilə yazda və yayda buralar daha gözəl olur: quşların cəh-cəhi, Xəzərin sahilə can atan dalğalarının ahəngdar səsi, çimərliklərdəki uşaqların, gənclərin şən qəhqəhələri insanda xoş ovqat yaradır. Üzüm tənəkləri, ağaclardakı meyvələr olduqca dadlı, ləzzətli olmasından savayı, elə təkcə görünüşü ilə də ürəkləri xoşhallandırır.
Yarımadanın yaraşıqlı kurort qəsəbələrinin birində Zahid kişi adlı ağlı, kamalı, dünyagörüşü ilə seçilən bir nəfər öz ailəsi ilə şad-xürrəm yaşayırdı. Oturuşuna-duruşuna, ağsaqqalına görə hamı ona hörmətlə yanaşırdı. Zahid kişi bu hörməti hələ gəncliyində qazanmışdı. Zahidin dörd uşağı vardı: ikisi oğlan, ikisi qız. Uşaqların anası Gülsurə xanım da əri kimi ailəcanlı idi. Uşaqlarının hamısına təhsil vermişdilər. Ata-ana övladları ilə fəxr edirdilər.
Uşaqlar böyüdükcə valideynləri onların gələcək həyatını təmin edirdi. Artıq ailənin bir oğlu və bir qızı ailə həyatı qurub ayrıca yaşayırdılar. Hərəsinin öz evi vardı. Təkcə qardaşların ən kiçiyi Elman və bacılardan acı dili olan Elyanora valideynləri ilə yaşayırdılar.
Elyanora da çoxdan ailə həyatı qura bilərdi, lakin onun düşünmədən danışmağı, düşünmədən hərəkət etməsi, böyük-kiçik tanımaması, bir sözlə, özünü idarə edə bilməməsi qonşulardan, qohumlardan da məxfi qalmamış və ona heç kəs elçi düşməmişdi. İllər ötdükcə Elyanoranın xasiyyəti lap dözülməz şəkil aldı. Artıq tibb bacısı işlədiyi poliklinikada da onun əlindən bezmişdilər.
Elman isə ailə həyatı qurmaq istəmişdi. Lakin bacısı Elyanoranın xasiyyətini yaxşı bilirdi. Elman Elyanora ilə bir evdə yaşayırdı və evlənəndən sonra da, həyat yoldaşı ilə birlikdə həmin evdə yaşayacaqdı. O, bilirdi ki, Elyanora əsassız olaraq gəlini incidəcəkdir. Nəticədə isə ailə dağıla bilər. Bunları bildiyinə görə, Elman ailə həyatı qurmamışdı.
Bütün bunlarla kifayətlənməyən Elyanora əxlaqsızlığa da qurşanmışdı. İş o yerə gəlib çatmışdı ki, yaxın qohumu Səfiyarla da guya “dostluq” edirdi.
Qızının belə hərəkətlərinə dözə bilməyən Zahid kişi əsəb xəstəliyinə tutuldu. Həkimlər ona xeyli dava-dərman yazdılar. Tibb işçisi olmasına baxmayaraq Elyanora atasına hətta iynə vurmaqdan da imtina etdi. Xəstə ata naəlac qalaraq hər gün “təcili yardım”a müraciət edirdi.
İllər ötdükcə Elyanoranın xasiyyəti daha dözülməz olurdu. Onun artıq 40 yaşı vardı. Hərəkətlərinə tam sərbəstlik vermişdi. Valideynləri, qardaşları, bacısı, yaxın qohumları xəcalətdən adam arasına çıxa bilmirdilər. Son vaxtlar onda mal-mülk, var-dövlət hərisliyi də baş qaldırmışdı.
Zahid kişinin yaxşı evi vardı. Ömrü boyu işləmişdi, zəhmət çəkmişdi. O, sağlığında yaşadıqları evi oğlu Elmanın adına saldırdı. Bunu bilən Elyanora həm qisas almaq, həm də nəyin bahasına olursa-olsun evə sahib çıxmaq arzusunu həyata keçirmək üçün yeni planlar, yeni yollar axtarışına başladı. Bundan ötrü yalnız özünün bildiyi, öz ürəyindən keçirdiyi üsullarla hərəkət etməyi düşündü.
Günlərin birində Zahid kişini pristup tutdu. Elyanora çoxdan gözlədiyi məqamın yetişdiyini hiss etdi və nə vaxtdan bəri fikirləşdiyi cinayəti həyata keçirməyi qərara aldı. Ağrıdan qovrulan, hamıdan imdad diləyən ataya güya Elyanoranın yazığı gəldi və onu sakitləşdirmək məqsədilə damarına zəhərli iynə vurdu. Qarşısında qovrulan atanın keçirdiyi əzablar görəsən Elyanoraya təsir edirdimi? Onu boya-başa çatdıran atanın zəhməti müqabilində, törətdiyi bu cinayətdən ürəyinin ən dərin bir küncündə belə təəssüf hissi vardımı? Həmin anda azacıq da olsa Allah qorxusu onu narahat edirdimi? Sanki Elyanoranın öz aləmi, öz dünyası, yalnız özünəməxsus əxlaqi, etik normaları vardı. O, bu normalara uyğun yaşayır, hərəkət edirdi.
Bir neçə saatdan sonra Zahid kişi keçindi. Elyanoranın bu əməlindən heç kəs xəbər tutmadı. Axı, bu hərəkət kimin ağlına gələ bilərdi?..
Elyanora isə öz işində idi. Fikirləşirdi ki, əməliyyatın çətini ötüb keçib. Artıq evin sahibi yoxdur. Qalır anası və qardaşı Elman, onları isə aradan götürmək olduqca asandır. Anası Gülsurə sadəlövh qadın idi. Qardaşına da bir çarə tapacaq. Sonra bu boyda mülk də onunkudur, içindəki avadanlıq da…
Atasının ölümündən üç ay sonra anasının çayına nə qatdısa, qadın havalandı. Sonra da onu döyə-döyə öldürdü. Növbədə isə qardaşı idi…
…Bir gün sakitcə küçə ilə gedən Elmanı polislər saxlayıb şübhəli şəxs qismində şöbəyə aparırlar. Axtarış zamanı cibindən narkotik maddə tapılır. Elman narkotik maddə ilə əlaqəsi olmadığını bildirsə də, onu heç kəs eşitmək istəmir. Məhkəmə Elmana 7 il həbs cəzası verir.
Və beləliklə, bu məsələ də şübhəli, müəmmalı qalır. İki il ötür, həbsxanadan xəbər gəlir ki, bəs Elmanı öldürüblər…
Ev qeydiyyatında tək özü qalan Elyanora istədiyinə nail olur və böyük bir ailənin uzun illərdə qurub yaratdığı evi əlinə keçirir.
Öndə qeyd etdiyim kimi, Elyanora tibb bacısı işləyirdi. Bir məsələ aydın idi ki, işindən tez-tez yayınardı və alver məqsədilə xarici ölkələrə gedib-gələrdi. Onun tez-tez işindən yayınmasına da barmaqarası baxırdılar. Güman ki, kollektiv onunla birgə işləməkdənsə, onsuz işləməyi üstün tuturdu. Yəni iş yoldaşları özlərini Elyanorasız daha sərbəst hiss edirdilər. Beləliklə, illər ötür, yaş üstünə yaş gəlirdi…
İndi Elyanoranın hər şeyi vardı: evi, həyəti, hələ üstəlik son illərdə alver etməklə xeyli pul da qazanmışdı. Lakin xoşbəxtliyi yox idi. Özünü gündən-günə pis hiss edirdi. Qardaşı, bacısı, yaxın qohumları onunla bütün əlaqəni kəsmişdilər. İş yoldaşları ondan uzaq gəzməyə çalışırdılar. Ömrü boyu arzusunda olduğu, min bir fırıldaqla ələ keçirdiyi var-dövlət də, ev də ona xoşbəxtlik gətirməmişdi.
Əvvəllər fikirləşirdi ki, varlı olduğuna görə kimsə onunla ailə həyatı qurar. İllər ötdükcə gördü ki, nəinki onunla ailə həyatı qurmaq istəyən, hətta onun üzünə baxmaq istəyən belə yoxdur.
…Elyanora dodaqları altında astadan nəsə danışa-danışa küçələrdə gəzər, hara getdiyinin, haradan gəldiyinin fərqinə varmadan qəsəbəni dolaşardı. Heç kəs ona fikir verməzdi. Belə bir adamın bu qəsəbədə yaşayıb-yaşamaması heç kəsi maraqlandırmazdı. Elyanora artıq diriykən ölüyə çevrilmişdi. Elə hamı üçün…
Bir gün səhər Elyanora yenə də adəti üzrə evdən çıxdı. Əvvəllər zövqlə geyinən Elyanoranın əyin-başı pis kökdəydi. Baş yaylığını necə gəli bağlamışdı, əyninə nə geydiyinin fərqinə varmamışdı. Corabları ayaqqabılarının üstünə düşmüşdü. Bir sözlə, görkəmi adamda pis əhval-ruhiyyə yaradırdı.
Adəti üzrə evlərinin yaxınlığından keçən yola tərəf üz tutdu. Elyanora həmişə dəmir yolundan keçib mərkəzi küçədə məqsədsiz şəkildə gəzər, axşam geri qayıdardı.
Elektrik qatarı artıq yaxınlaşmaqdaydı. Qatar uzun-uzadı siqnal çalmağa başladı, yəqin ki, maşinist bir nəfərin yola yaxınlaşdığını görüb ona xəbırdarlıq edirdi. Lakin Elyanora öz aləmindəydi. Bundan da qat-qat güclü siqnal səsini belə eşitmək iqtidarında deyildi. Qatar gəlib çatanda Elyanora artıq düz yolun ortasındaydı. O, yaxınlıqda bir neçə nəfər adamın onu səslədiyini belə eşidə bilmədi…

MÜƏLLİF: FƏRHAD ƏSGƏROV

FƏRHAD ƏSGƏROVUN YAZILARI

Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana

“ƏDƏBİ OVQAT” JURNALI PDF

“YAZARLAR”  JURNALI PDF

“ULDUZ” JURNALI PDF

“XƏZAN”JURNALI PDF

WWW.KİTABEVİM.AZ

YAZARLAR.AZ
===============================================

<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və  WWW.USTAC.AZ >>>> 

Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93   E-mail: zauryazar@mail.ru