Bu gecə də ulduzlara səndən danışdım, Yarım qalan sevgi dastanımızın sonunu öyrənməyə çalışdım. Allah kəssin xasiyyətimi, Onlarla da yola getmədim, Onlarla da dalaşdım. Milyon dənə səhv tapdım sözlərində, Ayrılığın xəritəsini çəkdilər qara qələmlə, Məni düşmən etdilər o sirli aləmlə. Mənsə səni görmək istəmişdim ulduzların gözlərində. Dönə-dönə dedilər Saturnun araya girdiyini, Hər iki planet arasında qalın divar hördüyünü, apardığı soyuq döyüşü. Mənsə gözləyirdim Marsdan Veneraya olan isti geri dönüşü. Bilirdim zamanın artıq dolduğunu, Zəfərin çox yaxın olduğunu, İstiliyin soyuqlardan doğulduğunu… Kiçik çillə çoxdan girmişdi, Göylər Yerə ağ şəkər ələyirdi, Yer üzünü şirin nağıla bürüyürdü. Küləklərin gətirdiyi soyuqlar, Şaxtaların ötürdüyü sazaqlar Marsı retrograda sürüyürdü. Hələ sübhün gözü açılmamışdı, Qaranlıqlar Yer üzündən qaçılmamışdı, Əllər səmaya, Dualar göyə ucalmamışdı hələ, Ən ülvi istəklər gəlməmişdi dilə. Telefonun işığı iki dəfə yanıb-söndü, Ekranda Saturnun məğlubiyyətini elan edən retrograd kod-yazı göründü: “Bu gün çox soyuq olacaq, Əynini qalın elə…”
İki il öncə Libra kitab nəşriyyatının təşəbbüsü ilə “Övladına məktub yaz!” layihəsinə göndərdiyim məktub birincilik qazanaraq 20 müəllifin məktubu arasında yer almışdı. Bu gün BBKS-də kitabın təqdimatı oldu.
QIZIMA MƏKTUB
Çiçəkqoxulum, sənə olan sevgimi gözlərimdən və hərəkətlərimdən aydın görürsən. Amma istərdim ki, bu sevgimi sözlərimdən də oxuyasan. Ona görə bu məktubu sənə yazıram. Mələküzlüm, hər səhər atanla birlikdə yanağına incə bir öpücük səndən ayrılırıq. Saçlarına sığal çəkib səni oyandırmamaq üçün barmaqlarımızın ucunda asta-asta otağından çıxırıq. Bilirsən ki, mən sənin kimi onlarla şagirdə bilik vermək üçün, atan isə sənin kimi uşaqların işıqlı və rahat evlərdə xoşbəxt yaşamalarını təmin etmək üçün səndən uzağa getməli oluruq. Amma bütün düşüncəmizdə və qəlbimizdə səni özümüzlə aparırıq. Gözəlgözlüm, getdiyim uzun yol boyu hər an səni düşünürəm. Avtobusun pəncərəsindən qaranlıq küçələrə baxaraq sənin indi necə şirin-şirin yatdığını xatırlayıram. Üzümə təbəssüm qonur. Gözlərim avtobusda iri lövhədəki saata dikilir: 07:10 – “İndi zəngli saat çalacaq, qızım yuxudan ayılacaq və məktəbə hazırlaşacaq”. Dəqiqələr keçir… Küçədə işıq dirəkləri bir-birini qovur… Avtobus gedir… Dayanır… Yenə gedir… 07:30 – “Qızım evdən çıxıb məktəbə gedir” – deyə düşünürəm. Sən məktəbə çatanda artıq mən də işlədiyim məktəbə çatmış oluram. 07:45 – artıq dərsin başlanmasına 15 dəqiqə qalıb. Uşaqlar ikibir, üçbir sinfə daxil olurlar. Kimi öz parta yoldaşı ilə nəyisə müzakirə edir, kimi dərslərini təkrar edir, kimi də yolda gördüyü hadisəni maraqla dostlarına nəül edir. Onlara baxdıqca yenə səni düşünürəm: “Mənim mələküzlüm indi sakitcə oturub dərsin başlanmasını gözləyir…” Zəng vurulur, dərs başlayır. Bizi bir-birimizdən ayıran bu 45 dəqiqələrdir, hansı ki, bu vaxt mən şagirdlərimə yeni dərsi izah edir, tapşırıqlar verirəm, sənsə öz müəllimini diqqətlə dinləyir, verdiyi tapşırıqları yerinə yetirirsən. Bilirəm ki, gələcəkdə sən də xalqın övladlarını elmlə zinətləmdirmək, vətəninə, xalqına layiq övlad olmaq üçün bu gün çox çalışırsan. Tənəffüs zamanı yenə gözlərimin önündəsən: “Qızım su içir, yemək yeyir”. Sonunsu dərs bitəndə sən evə gedir, mənsə ikinci növbədəki işimə başlayıram. Yenə gözüm saatdadır: 12:10 – “Qızım məktəbdən çıxdı, evə gedir, 15 dəqiqəyə çatacaq” – deyə düşünürəm. 13:00 – “Qızım dərslərini edir”. Sənə demişdim, Sevinc müəllimin sinfindəki Nuray eynən sənə bənzəyir – o da sənin kimi ikinci sinifdə oxuyur, sənin kimi sakit, ağıllı, savadlı qızdır. Hər tənəffüsdə o qızı uzaqdan seyr edirəm, sanki sənə baxıram. Bilirsən, müəllim olmağın özəlliyi nədir? Bütün şagirdlərinə öz övladı kimi yanaşmağı bacarmaq, onları öz balası kimi sevə bilmək. Hər şagirdimdə bir az sən varsan, hər birində bir az səni görürəm. Onları da sən qədər sevirəm. İş saatım bitəndə şagirdlərimlə sağollaşıb dayanacağa tələsirəm. Sənə tez çatmaq, sarılıb doyunca öpmək, sənin üçün necə darıxdığımı demək üçün… Səhərin alatoranında evdən çıxdığım kimi axşamın qaranlığında da evə qayıdıram. Bilirsən? Hər səhər avtobusun pəncərəsindən günəşin necə doğduğunu görürəm. Təbiətin günəşi səhər doğur, səhər aləmi nura boyayır, hər yeri isidir. Mənimsə günəşim axşam doğur – hər axşam qapını döydüyümdə həyəcanlı ayaq səslərinin ardından balaca əllərin qapını tələsik açdığı an. O an mənə sevgiylə baxan bir cüt gözün şöləsi bütün canıma yayılır, ruhumu isidir. Mənə uzanan yumşaq əllərini ovcuma alıram, soyuq əllərim isinir, donmuş vücudum canlanır. Bu hərarətin canımdan çıxmaması üçün sənə bərk-bərk sarılıb istiliyini içimə çəkirəm: – “Mənim Günəşim sənsən! Ömrümə xoş gəlmisən, Günəşim! Səni çox sevirəm!” Səni sevən anan.
Geyinmişəm əynimə Ayrılığın biçdiyi Dərdlərin ən yekəsin. Yolların bağrın yaran Səfil kimi gəzirəm Bu milyonlar ölkəsin.
İndi mənim ruhumu Oxşamır o mahnılar, Oxşamır o nəğmələr. İndi mənə dağ çəkir Ruhuma göndərdiyin Eşq ətirli kəlmələr.
O xoş günlər vardı ha, Hamısı bircə-bircə Silinib yaddaşımdan. İndi də qucaq-qucaq Kədər yağır içimdən, Qəm tökülür başımdan.
Bu yarımcan ürəyə Ağırlıq eyləyirsən, Birdəfəlik yığış, get. Sol tərəfim yıxılıb, Sol yanım viran qalıb, O yandadır çıxış, get.
Gedəndə elə get ki, Gedişini görməyim, Addımın səs salmasın. Ağlını da götür, get, Apar onu özünlə, Ağlın məndə qalmasın.
Bir şeirlik darıxmaq
Gedişinə qurban kəsib həsrəti Ağrıların köksünə dağ basaram. Elə bilmə, yoxluğunu dərd edib Ürəyimin yaxasından asaram.
Elə bilmə, uçar bu ev başıma, Elə bilmə, udar məni dörd divar. Darıxmağım böyük deyil boyumdan, Allah haqqı, bir şeirlik ömrü var.
Bir gecədə unudulur gedənlər, Bir gecədə o son şeir yazılır. Ondan sonra qısa olur gecələr, Ondan sonra ağrılar da azalır.
Yuxuyla da dil tapırsan o gündən, Sözlərini kəsməyə də can atmır. Daha sənə hücum etmir xəyallar, Xatirələr dodağını qanatmır.
Özünə də hələ yaxşı baxırsan, Soruşana deyirsən ki, babatam… Daha məni dərd eləmə, yaxşımı? Ürəyimi dincə qoydum, rahatam…
Soyuq gecə
Üşütdü içimi soyuq noyabr, Çəkdim ciyərimə odlu ahımı. Kəsdim kəndirini baxışlarının, Səndən azad etdim dustaq ruhumu.
Qırıldı gözümdə qorunan əksin, Xatirə qalmadı bir xoş anımdan. Səpdim şeirlərə ağrılarımı, Sən də misra-misra çıxdın canımdan.
Nələr yaşatmadın yazıq könlümə?! Demə, qabaqdaymış hələ çətini. Bu dəfə ürəyim çox zəif oldu, Qaldıra bilmədi xəyanətini.
Bu gecə ilk dəfə andımı pozdum, Adını biryolluq atdım dilimdən. Səndən keçməyim də çətin olmadı, Sağ olsun, nifrətim tutdu əlimdən.
Ağrılı deyilmiş unutmaq yolu, Bir azca ruhumun dizin qanatdım. Bu gecə ilk dəfə çıxdın yadımdan, Bu gecə son dəfə səni unutdum…
Şahmat oyunu
Sənin də gücün bitdi, sən də çox zəif oldun, Sən də dözə bilmədin bu dəlisov qadına. Ruhuna ağır gəldi “dəlilik” dediyin eşq, Bir anda verdin onu ayrılığın badına.
Bu qəlbdə bir sən vardın, yalandırsa, oy onu, Al qılıncı əlinə, diri-diri soy onu. Mən “eşq” dedim bu hissə, sənsə – şahmat oyunu, Hansı gedişlər etdin, salım bir-bir yadına?
Son gediş mənim oldu, sən buna məcbur etdin, Uduzdun bu oyunda, oldu məğlub niyyətin, Səni unutmağımdır böyük məğlubiyyətin, Məndən salam deyərsən yıxılmış inadına.
İndi çək öz ruhuna hicran vurduğu dağı, Dur qarşıla ömrünə “təklik” adlı qonağı, Xatirələr üşütsün ətrim dolan otağı, Dizlərini qucaqla, “sızıltı” de adına.
İndi uzun gecələr çəkər səni çarmıxa, Ağrıların birləşər səni kökündən yıxa, Quduz həsrət acısı canından çətin çıxa, Darıxmaq deyirəm e, gəl indi bax dadına.
“Azadlıq” stansiyası
Məni gözləmə daha, Yolumuz haçalandı. Qəlbinin ünvanını Unutmuşam haçandır.
Daha ruhuna çıxmır Məni aparan yollar. İndi bu addımların Getdiyi başqa yer var.
Gözlərim ta yorulmur Avtobus durağında. “İndi gələrsən” deyə Qalmıram sorağında.
Bilirsənmi, sevirəm Bu yeraltı qatarı. Səni tez unutdurur Metro stansiyaları.
Elə gözəl olur ki, Vaqonda mürgüləmək. Nə mesaj yazmaq olur, Nə də ki zəng eləmək.
Gözlərimi yumuram Əvvəldən düz sonacan. Çatanadək sayıram Üç dəfə yüz onacan.
Xatirə tıxacında Nə itib, nə batıram. Səndən rahatca keçib Mən özümə çatıram.
Ruhum çıxır məhbəsdən, Aydınlanır dünyası. Növbəti dayanacaq – “Azadlıq” stansiyas.
Məndən sonra düzülər misralar da yan-yana, Yüz şeir də yazılsa, ödəməz bir ağrını. Köksün üstə alışan o köz səni yandırar, Dodağında titrəyən öpüş didər bağrını.
Məndən sonra yozular yuxuların tərsinə – O mənli röyaların bircəciyi düz olmaz. Məni unutmaq üçün sayarsan günü, ayı, Məni unutmaq isə bir ömürdən tez olmaz.
Ayrılıqlar dərd deyil
Ayrılıqdır da, ömrüm, Ya az, ya da çox olsun. Başağrısı deyil ki, Sinirimə toxunsun.
Həsrət cəmi üçcə gün Boğazımı yandırar. Ruhumdan axan qanı Zamanlar dayandırar.
ÖMÜR ŞİRİN YUXUDUR Fələkdən kam almaq necə qəlizmiş! Həyat bir dəyirman – ömrü üyüdən… Sən demə, bu dünya yaman cılızmış, Mənəmmiş gözümdə onu böyüdən… * * * Mən nəhəng bildiyim zirvəli dağlar Əslində əl qədər toz yığınıymış. Çəmənlər… Düzənlər… Bağçalar… Bağlar… Dilimdə kök salan söz yığınıymış… * * * O sonsuz ümmanlar, dərin dəryalar Ovcuma sığışan bir udum suymuş. O ucsuz-bucaqsız geniş səhralar Bir qarış ölçüdə olan quruymuş… * * * Gündüzlər aləmə nur yayan Günəş Cismimi yandıran isti kürəymiş. Ay gecə işıq yox, saçırmış atəş, Övkəsi, hikkəsi, hirsi Yerəymiş… * * * Sanırdım, yağışdır göydən süzülən, Sızlayan ruhumun göz yaşlarıymış. Ağaclar – cərgəylə yerə düzülən- Ölmüş arzuların baş daşlarıymış… * * * … Yaşanan bu ömür şirin yuxudur, Qarışıb gecəyə gündüzlərimiz. Gerçəyi dərk etmək bizi qorxudur, Odur ki, ayılmaq istəmirik biz…
ŞAHMAT OYUNU Sənin də gücün bitdi, sən də çox zəif oldun, Sən də dözə bilmədin bu dəlisov qadına. “Dəlilik” dediyin eşq ağır gəldi ruhuna, Bir anda verdin onu ayrılığın badına. * * * Bu qəlbdə bir sən vardın, yalandırsa, oy onu, Al qılıncı əlinə, diri-diri soy onu. Mən “eşq” dedim bu hissə, sənsə – şahmat oyunu, Hansı gedişlər etdin, salım bir-bir yadına? * * * Son gediş mənim oldu, sən buna məcbur etdin, Uduzdun bu oyunda, oldu məğlub niyyətin, Səni unutmağımdır böyük məğlubiyyətin, Məndən salam deyərsən yıxılmış inadına. * * * İndi çək öz ruhuna hicran vurduğu dağı, Dur qarşıla ömrünə “təklik” adlı qonağı, Xatirələr üşütsün ətrim dolan otağı, Dizlərini qucaqla, “sızıltı” de adına. * * * İndi uzun gecələr çəkər səni çarmıxa, Ağrıların birləşər səni kökündən yıxa, Quduz həsrət acısı canından çətin çıxa, Darıxmaq deyirəm e, gəl indi bax dadına.
RİYAZZİYYAT Sənli xatirələri Topladım bir araya, Təkə, cütə ayırıb Düzdüm iki sıraya. * * * Yüz minin birə oldu Təkin cütə nisbəti. Mən də sevgi zənn etdim Bu nataraz qisməti. * * * Bu eşqi dönə-dönə Vurdum neçə qatına. Gah qüvvətə yüksəltdim, Gah saldım kök altına. * * * Qəmi ixtisar etdim, Sevinc də kəsr oldu. Həsrəti sıfra vurdum, Ayrılıq hasil oldu. * * * Sən “biz”dən “sən”i çıxdın, Yerində tək “mən” qaldı. Bu yarımcan duyğunu Ha topladım, dağıldı. * * * İkimizə bir ömrü Hey böldüm sevə-sevə. Nə etdim, alınmadı, Qalıq qaldı hər dəfə… * * * Səndən sonra hissləri Hesablamaqdır peşəm. Sevmədiyim bir fənni Gör necə öyrənmişəm… 01.10.2022.
“AZADLIQ” STANSİYASI Məni gözləmə daha, Yolumuz haçalandı. Qəlbinin ünvanını Unutmuşam haçandır. * * * Daha ruhuna çıxmır Məni aparan yollar. İndi bu addımların Getdiyi başqa yer var. * * * Gözlərim ta yorulmur Avtobus durağında. “İndi gələrsən” deyə Qalmıram sorağında. * * * Bilirsənmi, sevirəm Bu yeraltı qatarı. Səni tez unutdurur Metro stansiyaları. * * * Elə gözəl olur ki, Vaqonda mürgüləmək. Nə mesaj yazmaq olur, Nə də ki zəng eləmək. * * * Gözlərimi yumuram Əvvəldən düz sonacan. Çatanadək sayıram Üç dəfə yüz onacan. * * * Xatirə tıxacında Nə itir, nə batıram. Səndən rahatca keçib Mən özümə çatıram. * * * Ruhum çıxır məhbəsdən, Aydınlanır dünyası. Növbəti dayanacaq – “Azadlıq” stansiyası… 10.10.2022.
SOYUQ GECƏ Üşütdü içimi soyuq noyabr, Çəkdim ciyərimə odlu ahımı. Kəsdim kəndirini baxışlarının, Səndən azad etdim dustaq ruhumu. * * * Qırıldı gözümdə qorunan əksin, Xatirə qalmadı bir xoş anımdan. Səpdim şeirlərə ağrılarımı, Sən də misra-misra çıxdın canımdan. * * * Nələr yaşatmadın yazıq könlümə?! Demə, qabaqdaymış hələ çətini. Bu dəfə ürəyim çox zəif oldu, Qaldıra bilmədi xəyanətini. * * * Bu gecə ilk dəfə andımı pozdum, Adını biryolluq atdım dilimdən. Səndən keçməyim də çətin olmadı, Sağ olsun, nifrətim tutdu əlimdən. * * * Ağrılı deyilmiş unutmaq yolu, Bir azca ruhumun dizin qanatdım. Bu gecə ilk dəfə çıxdın yadımdan, Bu gecə son dəfə səni unutdum… 30.11.2022.
UZAQLIQ Bu ayrılıq parçaladı köksümü, Qopub düşdü ürəyimin tək simi. Baxışların tez soyundu əksimi, Daha sənə görünürəm yad kimi… * * * Şeirlərin keçmədi ki əynimə, İndi bu sərt soyuqlarda neynim, hə? Nəfəsindən köz düşmədi çiynimə, Bürümədi vücudumu od kimi… * * * Bilməzdim ki, doğma dönər yad olar, Gedişinin başqa necə adı var? Saçlarımda əllərinin dadı var, Dad görmədim ondan şirin dad kimi… 30.10.2022.
DODAQLARIN YADDAŞI Bu həsrətin atəşi heç səngimir, Hicran dolu od-alovdur yan-yörəm. Mən gündüzlər adlayıram siratı, Gecələrsə cəhənnəmdə yanıram. * * * Əllərimi soyuq kəsir bu bahar, Saçlarımı yaz küləyi dağıdır. Buludlarda baxışlarım əriyir, Gözlərimin alovunu dağ udur. * * * Dodaqlarım həzm eləmir bu dərdi, Sən gedəli tökür qanlı göz yaşı. Yadındadır, demişdim ki, unutmur, Güclü olur dodaqların yaddaşı. * * * Hey adını pıçıldayır gizlicə, Qürurum da yoxluğuna yenilir. Çeynənməkdən gömgöy olub dərisi – Bütün hirsim dodaqlara yönəlir. * * * Bu eşq qaya, ayrılıqsa xəfif yel, Nə apara bilər ki, yel qayadan? Nəfəsimi kəsir acı yoxluğun, Sənsizliklə boğma məni, ay adam… 12. 03.2023.
