Robert Louis Stevenson
XƏZİNƏLƏR ADASI
I FƏSİL
“Admiral Benbou” mehmanxanasındakı qoca dəniz qulduru
Mən Cim Hokinsəm və sizə “Xəzinələr adası” haqqında hekayəni danışacağam. Bu hadisələr mən hələ uşaq olanda başlamışdı. Dəniz sahilində atamın “Admiral Benbou” adlı mehmanxanası var idi. Bir gün hündürboylu, qüvvətli bir qoca dənizçi böyük bir dəniz sandığı ilə gəlib çıxdı.
— Mənə bir stəkan rom gətirin! — o, atama dedi. — Burada adam çox olur?
Atam dedi ki, xeyr.
— Əla! Mən burada qalacağam. Mənə kapitan deyə bilərsiniz. Sandığımı otağıma aparın.
Hər gün o, qayalıqlara gedər, teleskopu ilə dənizə baxardı. Hər gün də bizdən soruşardı:
— Buralarda heç dənizçi görürsünüz?
Biz başa düşməyə başladıq ki, o, heç bir dənizçi ilə qarşılaşmaq istəmir. Bir gün mənə dedi:
— Bir ayağı olmayan bir dənizçini görəndə mənə xəbər ver, sənə pul verəcəyəm.
Bəzən qoca kapitan çox rom içirdi. Sonra mahnı oxuyar və bizə dəhşətli hekayələr danışardı. O, bizə heç pul vermirdi. Buna görə yazıq atam narahat idi və xəstələndi. Bir gün günortadan sonra doktor Livsi onu ziyarət etməyə gəldi.
Həmin axşam həkim bir neçə dostu ilə birlikdə qəlyanını çəkirdi. Qoca kapitan da orada idi.
— Sükut! — dedi o. — Sizə bir əhvalat danışacağam.
— Siz mənimlə danışırsınız, ser? — deyə doktor Livesey qəzəblə soruşdu.
— Bəli!
— Siz həddindən artıq çox rom içirsiniz, ser, — dedi həkim. — Bir gün bunun ucbatından öləcəksiniz.
Qəzəbli kapitan cibindən bir bıçaq çıxardı.
— O bıçağı cibinizə qoyun, — həkim sakitcə dedi, — yoxsa həbs olunacaqsınız. Mən həm də magistratam.
Kapitan bıçağı cibinə qoyub oturdu. Həmin axşam o, çox sakit idi.
Həmin qış hava soyuq keçirdi və atamın vəziyyəti daha da pisləşdi. Yanvar ayında bir səhər bir dənizçi gəlib çıxdı.
— Burada Bill adlı bir adam varmı? — deyə soruşdu.
Mən dedim ki, burada yalnız kapitan var və o, sahildədir.
Sonra həmin adam qapının arxasında gizlənib gözlədi. Kapitan içəri girəndə onu görmədi.
— Bill!
Kapitan cəld ətrafına baxdı. Üzü ağappaq olmuşdu.
“Məni tanıyırsan, Bill!” – kişi dedi. “Biz köhnə dostlarıq.”
“Qara Köpək!”
“Bəli! Səni görməyə gəlmişəm.”
“Nə istəyirsən?”
Onlar bir az rom içmək üçün masanın arxasında oturdular. Qapı açıq idi və Qara Köpək qapının yanında oturmuşdu. Mən onların söhbətini eşidə bilmirdim. Sonra böyük bir səs-küy qopdu və masa ilə stullar aşdı. Mən Qara Köpəyin çiynində qan gördüm. Sonra o, qapıdan qaçıb çıxdı. Kapitanın qılıncında da qan var idi.
“Mənə bir az rom gətir, Cim!” – deyə o bildirdi.
Mən romla geri qayıdanda kapitan yerdə uzanmışdı. Gözləri bağlı idi və üzü çox ağarmışdı.
Sonra doktor Livsi atamı müayinə etmək üçün gəldi. O, kapitana baxıb dedi:
“Çox rom içir və buna görə də xəstələnib.”
Sonra kapitanın qolundakı döyməni mənə göstərdi.
“Bax, onun adı burada yazılıb”, – dedi. “Billi Bons.”
Bir neçə dəqiqədən sonra kapitan gözlərini açdı.
“İndi, cənab Bons, bir daha rom içməyin, yoxsa öləcəksiniz”, – deyə həkim ona bildirdi.
Biz onu yuxarı mərtəbədəki otağına apardıq və yatağına uzatdıq.
Saat on ikidə bir az dərmanla onun otağına girdim.
Amma o dedi ki, bir stəkan rom istəyir.
— Amma həkim… — deyə başladım.
— Həkim? O mənim haqqımda nə bilir ki? Mənə bir stəkan rom gətir, Cim, sənə pul verərəm.
— Mən sənin pulunu istəmirəm, — dedim. — Amma romu gətirdim.
— Nə qədər yataqda qalmalıyam, Cim?
— Həkim bir həftə deyir.
— Amma indi onlar mənim harada olduğumu bilirlər və bura gələcəklər, gələcəklər! Məni öldürmək və mənim sandığımı götürmək istəyirlər. Cim, bu gün Qara Köpəyi gördünmü? O pis adamdır, amma o birilər daha da pisdir! Onlar mənim sandığımı istəyirlər. Bilirsən, onlar qoca Kapitan Flintin adamlarıdır və onun xəzinəsinin harada olduğunu öyrənmək istəyirlər. Mənə qara ləkə verəcəklər!
— Qara ləkə nədir? — deyə soruşdum.
— Onlar səni öldürməzdən əvvəl həmişə sənə qara ləkə verirlər!
Həmin axşam yazıq atam öldü. Bir neçə gün anamla mən çox məşğul idik və kapitan haqqında çox düşünmürdük. Atamın dəfnindən sonrakı gün əlində əsa olan kor bir kişi mehmanxananın qarşısında dayandı və məndən bunun “Admiral Benbou” olub-olmadığını soruşdu.
— Bəli, — dedim.
“Gənc dostum, mənə əlini verərsənmi, məni mehmanxanaya apararsanmı?”
Əlimi ona verəndə məni cəld özünə tərəf çəkdi.
— İndi, oğlan! Məni kapitanın yanına apar!
— Apara bilmərəm, ser, — dedim.
— Nə? Məni apar, yoxsa qolunu sındıraram!
Onun səsi soyuq və amansız idi. Mən ondan çox qorxurdum və onu kapitanın yanına apardım. Yazıq qoca pirat da çox qorxmuşdu.
— İndi sol əlini mənə ver, Bill, — kor kişi dedi.
Sonra kapitanın əlinə bir şey qoydu və mehmanxanadan çox sürətlə çıxdı. Kapitan sol əlinə baxdı. Orada üzərində qara ləkə olan bir kağız parçası vardı.
— Saat onda! Onlar saat onda gələcəklər və məni öldürəcəklər. Cəmi altı saatımız var, Cim! Hələ vaxtımız var!
Kapitan ayağa qalxmağa çalışdı, amma elə həmin anda əlini ürəyinin üstünə qoyub yerə yıxıldı. Mən ona kömək etmək üçün qaçdım, amma o, artıq ölmüşdü.
Ardı: Robert Louis Stevenson – Xəzinələr adası
Müəllif: Robert Louis Stevenson
İngilis dilindən tərcümə: Zaur USTAC
AVMVİB, AJB və AYB-nin üzvü, “Yazarlar” jurnalının baş redaktoru, şair-publisist, tərcüməçi-nasir, naşir
SƏYYAD ƏHMƏDLİ (GÖYÇƏLİ)NİN YAZILARI
Oxuyun >> Gözündə tük var