II FƏSİL
Dəniz sandığı
Mən və anam kömək üçün kəndə getməyə qərar verdik. Ora çatanda kənd sakinləri bizimlə birlikdə mehmanxanaya qayıtmaq istəmədilər. Onlar o qədər qorxmuşdular ki, anam əsəbi halda dedi:
— Cim, geri qayıdaq. Kapitanın dəniz sandığını açıb pulumuzu götürəcəyik.
Beləliklə, kənddən bir oğlan doktor Livzini tapmağa getdi, anamla mən isə “Admiral Benbou”ya qayıtdıq. Mən qapını kilidlədim. Ölmüş kapitan hələ də döşəmənin üstündə idi.
— Açarı tapıb sandığı açmalıyıq, — anam dedi.
Mən onun əlinin yanında olan kağız parçasına baxdım. Üstündə belə bir xəbərdarlıq yazılmışdı: “Bu gecə saat onda gəlirik.” Saata baxdım. Saat altı idi.
— Dörd saatımız var, ana, — dedim.
Kapitanın cibində açarı tapdım. Biz yuxarı mərtəbədəki onun otağına qalxdıq və anam sandığı açdı. İçəridə bir dəstə kağız və bir çanta var idi. Çantanın içində çoxlu pul tapdıq və anam pulları saymağa başladı. Lakin sonra yolda kor adamın əsasının çıxardığı səsi eşitdim. O, qapını açmaq istədi, amma qapı kilidli idi. Sonra o, uzaqlaşdı.
“Biz getməliyik, ana”, – dedim. “O, digər adamlara xəbər verəcək və onlar bura gələcəklər.”
“Xeyr”, – o cavab verdi. “Hələ saat yeddidir. Kapitan bizim yanımızda qalmasına görə haqq etdiyi pulu ödəməlidir.” O, pulları saymağa davam etdi.
Lakin tezliklə quldurların səslərini eşitdik. Bir qədər pul və sənədlər bağlamasını götürüb mehmanxanadan qaçaraq çıxdıq. Birdən anam dayandı.
“Əzizim, mən qaça bilmirəm.”
“Ah, ana!” – deyə əsəbi halda söylədim. “Nə üçün bütün o pulları saydın? İndi onlar bizi öldürəcəklər.”
Sonra o, çiynimə söykəndi. Xoşbəxtlikdən, kiçik bir körpünün yaxınlığında idik.
“Gəl, ana”, – dedim. “Burada körpü var. Onun altına girərik və quldurlar bizi görməzlər.”
Lakin mən geri qayıdıb bir ağacın arxasında dayandım. Mehmanxanamızın qarşısındakı yolu görə bilirdim. Bir neçə adam gəldi. Onlardan biri kor adam idi.
“İçəri girin!” – deyə o, adamlara qışqırdı.
Onlar ölü kapitanı və yuxarı mərtəbədəki dəniz sandığını tapdılar.
Bir nəfər kapitanın otağının pəncərəsini açdı.
— Pyu! Sandıq açıqdır! — deyə o, kor adama xəbər verdi.
— Kağız dəstəsi oradadır? — deyə Pyu soruşdu.
— Biz onu görə bilmirik.
— Oğlan onu götürüb! — deyə Pyu bildirdi. — Axtarın onu, itlər! Tapın, hamımız varlanacağıq!
— Amma bir az pul götürüb gedə bilərik, Pyu, — deyə adamlardan biri söylədi.
İndi kor adam çox qəzəblənmişdi. O, əlindəki çubuqla digər quldurlara vurmağa çalışdı. Elə bu vaxt atların səsini eşitdim. Quldurlar çox sürətlə qaçıb uzaqlaşdılar. Bir dəqiqə sonra yolda yalnız Pyu qalmışdı.
— Məni qoyub getməyin, dostlar! — deyə o, qışqırdı.
At belində bir neçə adam təpədən aşağı gəldi. Pyu qaçmağa çalışdı, amma görə bilmirdi. O, yerə yıxıldı, ayağa qalxdı və qaçmağa davam etdi…
Lakin atlardan birinə çırpıldı və öldü.
At belində olan adamlar polis əməkdaşları idi. Onlarla birlikdə kənddən olan oğlan da gəlmişdi.
— Bu quldurlar nə istəyirdilər? — deyə polis əməkdaşlarından biri soruşdu.
Mən cavab verdim:
— Məncə, onlar bunu istəyirdilər. — Sonra kağız dəstəsini ona göstərdim. — Mən bunu doktor Liveseyə vermək istəyirəm.
— Bəli, o yaxşı insandır. Mən səni onun evinə apararam.
Doktor Livesey malikanədə, Squire Trelawneyin böyük evində idi. İki kişi kitabxanada idilər.
— Axşamınız xeyir, Cim, — deyə həkim bildirdi. — Burada nə edirsən?
Mən onlara hər şeyi danışdım. Sonra kağızlardan ibarət dəstəni həkimə verdim və o, onu cibinə qoydu. Zabit getdikdən sonra həkim torpaq sahibinə dedi:
— Kapitan Flint adlı bir quldur haqqında eşitmisiniz?
— Bəli. Dəhşətli bir adam idi! İspanlar ondan çox qorxurdular.
— Onun pulu var idi?
— Flintin xəzinəsi haqqında əhvalatı bilmirsiniz? Heç kim onun xəzinəni harada basdırdığını bilmir.
— Çox yaxşı, — dedi həkim və dəstəni açdı.
İçərisində iki şey var idi: bir kitab və bir kağız parçası.
Kitabın ilk səhifəsində “Billy Bones, mate” adı yazılmışdı.
Sonra çoxlu tarixlər və pul məbləğləri var idi.
— Bu, hesab kitabıdır, — dedi həkim. — Burada quldur Billy Bonesun nə qədər pul əldə etdiyi göstərilir.
Sonra o, kağızı açdı. Bu, uzunluğu təxminən doqquz mil, eni isə beş mil olan bir adanın xəritəsi idi.

… məlumat yazılır

Ardı: Robert Louis Stevenson – Xəzinələr adası

Müəllif: Robert Louis Stevenson

İngilis dilindən tərcümə: Zaur USTAC

AVMVİB, AJB və AYB-nin üzvü, “Yazarlar” jurnalının baş redaktoru, şair-publisist, tərcüməçi-nasir, naşir

SƏYYAD ƏHMƏDLİ (GÖYÇƏLİ)NİN YAZILARI

Zaur Ustacın “Buta”sı

GÜNAY ƏLİYEVA – “NƏRGİZ”

Zaur Ustacın “Buta”sı barədə

GÜNAY XANIMIN YAZILARI

DAHA ÇOX YENİ MƏLUMAT

ZAUR USTACIN YAZILARI

QƏNDABIN DİGƏR YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

www.USTAC.az

Robert Louis Stevenson – Xəzinələr adası

Avqust 26, 2026 www.bitik.az 1 Şərh

Robert Louis Stevenson
XƏZİNƏLƏR ADASI
I FƏSİL
“Admiral Benbou” mehmanxanasındakı qoca dəniz qulduru
Mən Cim Hokinsəm və sizə “Xəzinələr adası” haqqında hekayəni danışacağam. Bu hadisələr mən hələ uşaq olanda başlamışdı. Dəniz sahilində atamın “Admiral Benbou” adlı mehmanxanası var idi. Bir gün hündürboylu, qüvvətli bir qoca dənizçi böyük bir dəniz sandığı ilə gəlib çıxdı.
— Mənə bir stəkan rom gətirin! — o, atama dedi. — Burada adam çox olur?
Atam dedi ki, xeyr.
— Əla! Mən burada qalacağam. Mənə kapitan deyə bilərsiniz. Sandığımı otağıma aparın.
Hər gün o, qayalıqlara gedər, teleskopu ilə dənizə baxardı. Hər gün də bizdən soruşardı:
— Buralarda heç dənizçi görürsünüz?
Biz başa düşməyə başladıq ki, o, heç bir dənizçi ilə qarşılaşmaq istəmir. Bir gün mənə dedi:
— Bir ayağı olmayan bir dənizçini görəndə mənə xəbər ver, sənə pul verəcəyəm.
Bəzən qoca kapitan çox rom içirdi. Sonra mahnı oxuyar və bizə dəhşətli hekayələr danışardı. O, bizə heç pul vermirdi. Buna görə yazıq atam narahat idi və xəstələndi. Bir gün günortadan sonra doktor Livsi onu ziyarət etməyə gəldi.
Həmin axşam həkim bir neçə dostu ilə birlikdə qəlyanını çəkirdi. Qoca kapitan da orada idi.
— Sükut! — dedi o. — Sizə bir əhvalat danışacağam.
— Siz mənimlə danışırsınız, ser? — deyə doktor Livesey qəzəblə soruşdu.
— Bəli!
— Siz həddindən artıq çox rom içirsiniz, ser, — dedi həkim. — Bir gün bunun ucbatından öləcəksiniz.
Qəzəbli kapitan cibindən bir bıçaq çıxardı.
— O bıçağı cibinizə qoyun, — həkim sakitcə dedi, — yoxsa həbs olunacaqsınız. Mən həm də magistratam.
Kapitan bıçağı cibinə qoyub oturdu. Həmin axşam o, çox sakit idi.
Həmin qış hava soyuq keçirdi və atamın vəziyyəti daha da pisləşdi. Yanvar ayında bir səhər bir dənizçi gəlib çıxdı.
— Burada Bill adlı bir adam varmı? — deyə soruşdu.
Mən dedim ki, burada yalnız kapitan var və o, sahildədir.
Sonra həmin adam qapının arxasında gizlənib gözlədi. Kapitan içəri girəndə onu görmədi.
— Bill!
Kapitan cəld ətrafına baxdı. Üzü ağappaq olmuşdu.
“Məni tanıyırsan, Bill!” – kişi dedi. “Biz köhnə dostlarıq.”
“Qara Köpək!”
“Bəli! Səni görməyə gəlmişəm.”
“Nə istəyirsən?”
Onlar bir az rom içmək üçün masanın arxasında oturdular. Qapı açıq idi və Qara Köpək qapının yanında oturmuşdu. Mən onların söhbətini eşidə bilmirdim. Sonra böyük bir səs-küy qopdu və masa ilə stullar aşdı. Mən Qara Köpəyin çiynində qan gördüm. Sonra o, qapıdan qaçıb çıxdı. Kapitanın qılıncında da qan var idi.
“Mənə bir az rom gətir, Cim!” – deyə o bildirdi.
Mən romla geri qayıdanda kapitan yerdə uzanmışdı. Gözləri bağlı idi və üzü çox ağarmışdı.
Sonra doktor Livsi atamı müayinə etmək üçün gəldi. O, kapitana baxıb dedi:
“Çox rom içir və buna görə də xəstələnib.”
Sonra kapitanın qolundakı döyməni mənə göstərdi.
“Bax, onun adı burada yazılıb”, – dedi. “Billi Bons.”
Bir neçə dəqiqədən sonra kapitan gözlərini açdı.
“İndi, cənab Bons, bir daha rom içməyin, yoxsa öləcəksiniz”, – deyə həkim ona bildirdi.
Biz onu yuxarı mərtəbədəki otağına apardıq və yatağına uzatdıq.
Saat on ikidə bir az dərmanla onun otağına girdim.
Amma o dedi ki, bir stəkan rom istəyir.
— Amma həkim… — deyə başladım.
— Həkim? O mənim haqqımda nə bilir ki? Mənə bir stəkan rom gətir, Cim, sənə pul verərəm.
— Mən sənin pulunu istəmirəm, — dedim. — Amma romu gətirdim.
— Nə qədər yataqda qalmalıyam, Cim?
— Həkim bir həftə deyir.
— Amma indi onlar mənim harada olduğumu bilirlər və bura gələcəklər, gələcəklər! Məni öldürmək və mənim sandığımı götürmək istəyirlər. Cim, bu gün Qara Köpəyi gördünmü? O pis adamdır, amma o birilər daha da pisdir! Onlar mənim sandığımı istəyirlər. Bilirsən, onlar qoca Kapitan Flintin adamlarıdır və onun xəzinəsinin harada olduğunu öyrənmək istəyirlər. Mənə qara ləkə verəcəklər!
— Qara ləkə nədir? — deyə soruşdum.
— Onlar səni öldürməzdən əvvəl həmişə sənə qara ləkə verirlər!
Həmin axşam yazıq atam öldü. Bir neçə gün anamla mən çox məşğul idik və kapitan haqqında çox düşünmürdük. Atamın dəfnindən sonrakı gün əlində əsa olan kor bir kişi mehmanxananın qarşısında dayandı və məndən bunun “Admiral Benbou” olub-olmadığını soruşdu.
— Bəli, — dedim.
“Gənc dostum, mənə əlini verərsənmi, məni mehmanxanaya apararsanmı?”
Əlimi ona verəndə məni cəld özünə tərəf çəkdi.
— İndi, oğlan! Məni kapitanın yanına apar!
— Apara bilmərəm, ser, — dedim.
— Nə? Məni apar, yoxsa qolunu sındıraram!
Onun səsi soyuq və amansız idi. Mən ondan çox qorxurdum və onu kapitanın yanına apardım. Yazıq qoca pirat da çox qorxmuşdu.
— İndi sol əlini mənə ver, Bill, — kor kişi dedi.
Sonra kapitanın əlinə bir şey qoydu və mehmanxanadan çox sürətlə çıxdı. Kapitan sol əlinə baxdı. Orada üzərində qara ləkə olan bir kağız parçası vardı.
— Saat onda! Onlar saat onda gələcəklər və məni öldürəcəklər. Cəmi altı saatımız var, Cim! Hələ vaxtımız var!
Kapitan ayağa qalxmağa çalışdı, amma elə həmin anda əlini ürəyinin üstünə qoyub yerə yıxıldı. Mən ona kömək etmək üçün qaçdım, amma o, artıq ölmüşdü.