ƏDƏBİ OVQAT – 11 – PDF:
“Ədəbi ovqat” jurnalının bütün sayları (PDF)
Məlumatı hazıladı: Amina
Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana
===============================================
<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ >>>>
Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93 E-mail: zauryazar@mail.ru
****
Yığıb əlifbanın hər hərfindən,
İllərdir mən sənə şeir yazıram.
Çox şey istəyirəm görəsən səndən?
Mən indi xeyri də şərə yozuram…
Zəhrimara qalsın ülvi məhəbbət,
Söylə bizdə olan sevgidir, nifrət?
Dedin haqq dövrüdür, hanı ədalət?
Mən özüm özümə tələ qururam…
Açıb məktubumu oxumamısan,
Bir kərə mənimtək darıxmamısan.
Görəsən heç məni soraqlamısan?
Mən belə suala cavab tapmıram.
****
Sən gedəni tozmu basıb buraları?
Qovlayıram, güllərimin üstündəki milçəkləri.
Sən gedəni ağlım uçub, elə bil olmuşam dəli…
Göz yaşımla sulayıram sən verdiyin çiçəkləri.
Sən gedəni xatirələr qalaq-qalaq,
Söyləmişdim “Belə getmə, bir azca mehriban olaq”…
Sən gedəni yuvamın da damı uçdu,
Sən gedəni xarabalıq oldu bu ev.
Sən gedəni sevməyin də daşın atdım,
Axı sənə deməmişdim ki, məni sev.
Sən gedəni yox demişəm mən hər kəsə,
Bu səbəbsiz ayrılığa ad qoymadıq.
Tale necə gətirdisə, qovuşmadıq, bir olmadıq…
İndiyədək çarpayım belə olmayıb,
Sən gedəni ağlamaqdan, islanmaqdan qurumayıb…
Getmisənsə daha dönmə,
Sənin də işığın sönər, darıxma,
Sənin də damın sökülər
Ona görə çox öyünmə.
****
Görəsən mən səni hara çağıırım,
Axı haram var ki, ora çağırım.
Bəlkə mən görüşə sonra çağırım?
Yer də Allahındı, göy də Allahın.
Xəlvəti yerim yox, de nə gizlədim?
Mən sənin yolunu hər gün gözlədim…
Darıxdım, mən səni necə özlədim,
Şəhər də Allahın, köy də Allahın.
****
Görəsən mən səni harda axtarım?
Büsbütün dünyanı dolaşdım, yoxsan.
Sənin ucbatından keçdi qatarım
-Bəlkə qatardasan, ya orda yoxsan?
Azı mən hayanda arayım səni?
Gələsən, saçını darayam sənin.
Sənsən bu həyatda gərəyim mənim,
Gözüm yolda qaldı, hardasan?
Yoxsan.
Niyə yox olmusan, niyə görmürəm?
Niyə əllərini tuta bilmirəm?
Niyə əllərimi boş qoyub getdin?
Xəbər də etmədin, bilim ki, yoxsan.
Bilsəydim, gözlərim yolda qalmazdı,
Bilsəydim, bəlkə də belə olmazdı…
Bilsəydim, gözümü yumub yatmazdım,
Bilərdim getmisən, bilərdim yoxsan.
****
Ömrümə ötəri bir xəyal kimi,
Gəlişin nədənsə heç xoş olmadı.
Elə hey özümə sual verirəm,
Yerin ürəyimdə heç boşalmadı?
Mənim tənhalıqdan dərd daşım olub,
Dərdə söykənmişəm – qardaşım olub.
Qardaş dediyim dərd – sirdaşım olub,
Sirrimi görəsən heç danışmadı?
Getdin, bir sağ ola dəymədi vida,
Üç nöqtə… ya da ki, biryolluq nida!
Ayrılıq yolunda azanda sevda,
Allahın işinə heç qarışmadı?
****
Ömrümə ötəri bir xəyal kimi,
Gəlişin nədənsə heç xoş olmadı.
Elə hey özümə sual verirəm,
Yerin ürəyimdə heç boşalmadı?
Mənim tənhalıqdan dərd daşım olub,
Dərdə söykənmişəm – qardaşım olub.
Qardaş dediyim dərd – sirdaşım olub,
Sirrimi görəsən heç danışmadı?
Getdin, bir sağ ola dəymədi vida,
Üç nöqtə… ya da ki, biryolluq nida!
Ayrılıq yolunda azanda sevda,
Allahın işinə heç qarışmadı?
****
Sənli fikirlərim dolam-dolaşıq,
Bütün xatirələr yadıma düşür.
Bir az alatoran xatırlayıram,
Elə bil başıma bir qaya düşür.
Mən sənsiz təkliyin içində idim,
Gedişin ömrümün yayına düşür.
Bütün mövsümləri qışa döndərdin,
Gündüzüm gecənin payına düşür.
Bütün sözlər boğazımda ilişib,
Udqunanda ürəyimə hey düşür.
Qıfılladın ürəyimi nədənsə,
Açmaq olmur, bu canıma küy düşür.
Naşı oldum bu sevdaya, bilmədim,
Bütün darıxmağım qanıma düşür.
Nağıl idi eşq, məhəbbət beləcə,
Sonunda göydən də üç alma düşür…
****
Mənim ürəyimə xal düşüb axı,
Şəklini öpürəm günəşə sarı.
Haçansa üzünü döndərsən bəri,
Göz yaşımı əllərinlə silərsən.
Bu sevginin yük etmişəm dərdini,
Kaş vaxtında bilərdik biz qədrini.
Bu sevdanın ömrü bura qədərmi?
Vaxtı gələr… Darıxanda bilərsən.
Mən səni xoşbəxtlik bilirdim axı,
Sən demə, bədbəxtlik, dərd, qəm, kədərsən…
Mənim işığımı söndürüb getdin,
Ay insafsız, söylə görüm nətərsən?
Müəllif: Şəlalə CAMAL
>>>> ƏN ÇOX OXUNAN HEKAYƏ <<<<
Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana
===============================================
<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ >>>>
Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93 E-mail: zauryazar@mail.ru
Ramiz İsmayılın “Ömrün qışına doğru” kitabı haqqında qeydlər – o çox səmimidir
ALTMIŞ YEDDİNCİ YAZI
Salam olsun , dəyərli oxucum! Ramiz İsmayıl Azərbaycan ədəbiyyatının (həm sovet dövründə, həm də indi) azman simalarından biridir. Söhbətimizin mövzusu Ramiz İsmayılın yenicə işıq üzü görmüş “Ömrün qışına doğru” kitabı olsa da, onun dünyaya göz açdığı diyara, ocağa, adına qısa bir baxış təqdim edib, sonra yeni kitabına Allah mübarək eləsin yazacam. İnşəAllah!
Haşiyə:
Ramiz İsmayıl (İsmayılov Ramiz Məmməd oğlu) 1948-ci ildə Azərbaycanın dilbər guşələrindən biri olan, sazın, sözün, halal zəhmətlə yaşayan səmimi, saf insanların vətəni – Gədəbəy rayonunun Kiçik Qaramurad kəndində anadan olub. Ona Ramiz adı veriblər. Qaramuraddakı iki “RA“, adındakı “RA” ilə (QaRAmuRAd + RAmiz = SONSUZ GÜC) birləşərək ona sonsuz güc, qüdrət bəxş etmişdir. Ramiz İsmayılın bir fərd kimi istənilən sahədə uğur qazanmaq imkanı və potensialı olub. O isə ömrünü sözə həsr etdi. Əsl söz sərrafları bilir ki, bax, bu dildə – mənim ana dilimdə – yazıb, yaradan Ramizlərin içərisində ən çox sözə hörmət edən, sözün boyunu oxşayan, sözün nazını çəkən, sözlə səmimi davranan Ramiz İsmayıldır.
1965-ci ildən dövri mətbuatda şeirləri, hekayələri, povestləri ilə bu günə qədər fasiləsiz olaraq çıxış edən Ramiz İsmayılın “Payızda xatırla məni”, “Gözü yolda qalan var”, “Gədəbəyim” və digər kitabları ilə çıxdığı ömür yolunda artıq qış mənzilinə yetişdiyini hiss edir və ən yeni kitabını məhz belə adlandırır:
“ÖMRÜN QIŞINA DOĞRU”
Kitabın adı və başlıq təsiri
“Ömrün qışına doğru” — bu başlıq artıq özü ilə müəyyən bir ruh halını, dövrü, metaforik üslubu gətirir. “Ömür” sözü canlı bir yolçuluğu, keçmiş zamanları, arzuları, yaşananları xatırladır. “Qış” isə məhrumiyyət, solğunluq, tənha ilham, düşüncə və introspeksiya çağırışıdır. Yəni, əsərdə şairin yaşlılıq mərhələsinə, düşüncələrinin həssaslaşmasına, yaddaşın yükünə, həyatın son yollarına yönəlmiş təmaslar olması ehtimalını yaradır:
İl ötür, yaş gəlir yaşımın üstə,
Qırışlar iz salır qaşımın üstə,
Canımı almağa bəhanə gəzir –
Əzrayıl dolanır başımın üstə!
Ancaq yenə də üç “RA”-lı şair həyata təslim olmaq istəmir (olmur). Kitabın adına diqqət: “Ömrün qışı” və ya “Qışında” deyil, “Doğru”… Yolun daim açıq və gül-çiçək olsun, Ramiz İsmayıl! Bütün xəyallarınız gerçək olsun İnşəAllah!
Ömrün qışına doğru
Bu cür titul həssas bir dövrə işarə edir — insana qarşılıqlı münasibətlər, itkilər, zamanla savaş, xatirələr və kədər kimi mövzular. Şair bu kitabında bəlkə də ömrün son yarısına — insanın yaşlanmasına, “buzların əriməsinə” qarşı iç dünyasının qışına çevrilən halına baxır:
Üslub və poetik vasitələr
Kitaba,
Payızda ayrıldıq, istəməsək də
Nə olar, payızda xatırla məni.
misraları ilə başlayan Ramiz İsmayıl qəlbinin dərinliklərindən süzülüb gələn, uşaqlığın, yeniyetməliyin, gəncliyin izlərini daşıyan bu şeirlərində bir üslub var. O da fərdilik. O şeirlərində də özüdür. Bəzən ədəbiyyat tənqidçilərinin “şair səmimi olmamalıdır” kimi qeydləri ilə rastlaşırıq. Bu da bir fikirdir. Kimin nə düşünməyindən asılı olmayaraq, Ramiz İsmayıl bütün mətnlərində səmimidir. O ki, qaldı şeirləri ola… O şair kimi səmimidir. Fərdi üsluba sahibdir:
Dil və əsas xüsusiyyətlər
Bütün şeir kitabında olduğu kimi, burada da çatışmazlıqlar ola bilər:
-Bəzi şeirlər çox qapalı obrazlarla yazılıbsa, oxucu üçün anlaşılmazlıq yarada bilər.
-Məsələn, ünvanlı şeirlər müəyyən təbəqə oxucuları ciddi narahat edə, diskomfort yarada bilər. Ancaq bu Ramiz İsmayıldır. Unutmayaq ki, o həyatda da, yaradıcılıqda da həddindən artıq səmimidir.
-Şeirlərin əksəriyyətində mövzu oxşarlığı repetitivlik hissi (təkrar-təkrar payız, qış, dağ, dərə, xatirə mövzları).
-Deyişmələr müasir oxucuya maraqlı gəlməyə bilər (halbuki BudaqbTəhməzlə – rəhmətlə anırıq – olan deyişmə ibrətamizdir).
-Bəzi şeirlərdə şairin dili, ifadə tərzi müasir oxucunu yora bilər (qəribə gələ bilər) — elə misralar ola bilər ki, şair bir fərd, insan kimi öz daxili ağrı-acısını yüklədiyi sözlərlə fikrini (əslində oxucunu yormaq, öz problemləri ilə yükləmək istəmədiyindən irəli gəlir) oxucuya tam çatdıra bilməz.
Bütün bu yuxarıda sadaladıqlarım təbii olduğu üçün və bir də həyat özü də təkrarlardan ibarət olduğuna görə elə də böyük “nöqsan”, “qüsur” hesab olunmur.
Ramiz İsmayılın “Ömrün qışına doğru” kitabı ömrün sonunda insanın duyğu-yüklənməsini, yaddaşla mübarizəsini, iç dünyadakı lal səsləri kəşf edən bir şeir toplusudur. Bu kitab şeir sevənlərə, yaşama və zaman mövzularına dərin məna verən oxuculara çox təsir edə bilər. Bəzi məqamlarda ibrətamiz və olduqca faydalıdır.
Ramiz İsmayılın bu il – 2025-ci ildə, Bakı şəhərində, “İmza” nəşrlər evinndə, 168 səhifədən ibarət olduqca nəfis şəkildə çap olunmuş “Ömrün qışına doğru” kitabı ilk olaraq bir şair taleyinin təcəssümü, sonra əmtəə məhsuludur. Bu kitaba məhz bu prizmadan baxdıqda hər şey (bütün pazl hissəcikləri) öz yerinə oturur və həyat öz axırında davam edir. Qışa isə hələ çox var, Ramiz İsmayıl! Böyük Allah Sizi qorusun! Yazın, yaradın!
Müəllif: Zaur USTAC,
“Yazarlar” jurnalının baş redaktoru,
AYB və AJB-nin üzvü.
Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana
===============================================
<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ >>>>
Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93 E-mail: zauryazar@mail.ru