Rəssam: Sehran Allahverdi
ALIN YAZISI
(povest)
birinci hissə
Soyuq qış günündə bu istilik heç cür başa düşülə bilməzdi. Hətta soba yansa belə, bu qədər içi isitməzdi. Amma bu nur sanki başqa aləmdən gəlmişdi. Pərdənin arxasından süzülən axın otağı nura boyayır, Xanımqız ananın ürəyində uzun illərdir donmuş olan ümidi də azacıq hərəkətə gətirirdi.
Birdən o, nura qarışmış bir kölgə gördü. Hündür boylu, sanki insan ölçülərindən böyük bir adam idi. Qadın əvvəlcə elə bildi ki, yuxudadır. Öz-özünə pıçıldadı: “Yox, bu ancaq yuxuda ola bilər.” Amma dərhal əllərini üzünə apardı, gözlərini ovuşdurdu, özünü sınağa çəkdi. Əgər bu yuxu idisə, tezliklə yox olacaqdı. Amma kölğə pəncərəyı bir az da yaxınlaşdı. O çox qəribə bir susqunluqla pəncərədən içəri baxırdı. Qadın nəfəsini güclə udaraq düşünməyə başladı: “Məni qarabasma tutur? Yoxsa doğrudan da kimsə var?”
İkinci mərtəbənin pəncərəsinin çölündə dayanmış hərbi geyimli nəhəng adamın hərəkətləri real görünürdü. Qadın, özünü yoxlayaraq sağ əlinin titrək barmaqlarını yatağın kənarına toxundurdu. Hiss elədi ki, hər şey gerçəkdir, ağlı başındadır. Deməli, bu gördüyü təsadüfi bir xəyal yox, hansısa sirli bir varlığın işarəsi idi.
Otağa dolan nur seli bir tərəfdən ağrılarını azaldırdı, digər tərəfdən isə bütün diqqətini həmin qəribə varlığa yönəldirdi. İndi artıq qadın dərk edirdi ki, pəncərədən baxan bu adamın boyu adi insan boyundan qat-qat hündürdür – azı üç metr olar. Belə bir nəhəng adamı o, ömründə nə eşitmiş, nə də görmüşdü.
Xanımqız ana bütün həyatını yaşamış, çox müdrik bir insan kimi adətən yuxulara, qarabasmaya, uydurma hekayələrə inanmayan bir qadın idi. Amma indi inanc ilə inamsızlıq arasında ilişib qalmışdı.
ardı burada: Sehran Allahverdi – Alın yazısı
Müəllif: Sehran Allahverdi