Ceylanın Işığa Aşkı
TÜR: Mistik – Lirik – Tasavvufî Aşk Şiiri
ÖZET:
Bu şiir, ormanın kalbinde yaşayan bir ceylanın, ışığa âşık oluşunun hikâyesidir.
Bir bakıştan doğan sır; korkunun ilâhî teslimiyete, karanlığın aydınlanmaya,
ve varlığın yoklukla uzlaşmasına dönüşür. Her kıta, ruhun bir katmanıdır.
⸻
I – Sabahın Kalbi
Sabahın ilk nefesi, ormanın damarlarında dolaşır,
ceylan başını kaldırır; ıslak toprağın kokusu, duasına karışır.
Rüzgâr, alnındaki tüyleri okşar,
ve gökyüzü, o an sanki sadece onun için doğar.
O bilir: gün, ceylanın kalbinden başlar.
⸻
II – Işığın Daveti
Ağaçların arasından bir ses süzülür:
“Gel, korkma… senin yalnızlığın benim nurumdur.”
Ceylan ürker ama adım atar;
çünkü ışığın dili korkuyu bilmez,
ve her titrek kalp, Hakk’a giden bir kuş gibidir.
⸻
III – Suya Bakan Kalp
Bir pınarın kıyısında durur,
suyun berrak aynasında kendi gözlerini görür.
İki benlik birbirine dokunur:
biri toprak, biri gök;
ve ceylan anlar — ışığa âşık olmak,
kendi yansımasına merhamet etmektir.
⸻
IV – Aşkın Nabzı
Rüzgâr savurur yaprakları; her biri bir zikir,
her dal bir kelime, her nefes bir şükür olur.
Ceylanın kalbi atmaz, döner —
Mevlevî bir semâ gibi, sessiz ama kudretli.
Her dönüş, bir yanışın izidir;
her yanış, bir vuslatın eşiği.
⸻
V – Avcının Gölgesi
Bir gölge yaklaşır…
ama bu kez ceylan kaçmaz,
çünkü ışık gölgeden bile geçmiştir.
Avcı, gözlerinde kendi korkusunu görür,
ceylan ise onun ruhunu affeder.
İkisi de aynı yaratılışın iki sessiz yakarışıdır.
⸻
VI – Ormanın Zikri
Ağaçlar rüzgârla konuşur,
kuşlar “Hu” der gibi öter.
Toprak bile secde hâlindedir;
varlık, bir anlığına kendini unutur.
Ceylan başını eğer — bu kez korkudan değil,
ışığın önünde eğilmenin zarafetinden.
⸻
VII – Işığın Kucağı
Gökyüzü genişler,
bir perde aralanır sanki;
ve ışık, ceylanın alnına iner —
bir mühür gibi, bir dua gibi.
O anda orman sustuğunda,
Hakk’ın sesi yankılanır:
“Sevgi, beni bulanın değil,
benim içinde bulduğumundur.”
⸻
VIII – Sonsuzluk Nefesi
Gözlerini kapar ceylan,
ama ışık içindedir artık,
karanlık bile onun önünde secde eder.
Çünkü âşık olan, yok olmaz —
sadece ışığın kendisine dönüşür.
⸻
12 Kasım 2025 · Paris
Caroline Laurent Turunc — Işığın Şairi