YAZIQ

Qapını açıb birini axtardım. Bunu sezən yoxsan? Gəlgedim. Bağları axtardım,
Çay sahilinə doğru qaçdım. Lakin… tapmadım. Yerin qəlbini qucaqlayaraq sarı çönlərə basdım, ayrılığın acı əzabları mənim vücudumu titrətməyə başlayır. Hicran bıçağının zərbələrindən gözlərimdən yaşlar axır. “Nə olar, bu aldanan bir xəyaldır? Nə olar qapımı açan Sən deyilsən, küləkdir?” Yadımdadır… Payız idi. Qapımı açdın.
– Çöldə çıx. Təbiyyəti bax. Bağda gəzəkmi?
Yazma işini yoxlayıram, bitirirəm.
Sabrın tükənib evə girdin:
– Çox gözəlsən! Dincəl deyəndə, qəbul etmirsən… – Qələmimi aldın.
– İşim çox vacibdir, anlamırsan, – acılandım mən.
– Anlayıram, sonra gözləyib göndərərəm. İndi isə səninlə uzun-uzun danışmaq istəyirəm… Həm də bilsən, mənimlə qarğaçda qarşılaşdığın yerə gedərəm.
– Vay, o kişini, qarğaçda nə var, gənc uşaq deyiləm ki? – gülümsədim.
– Bilirsənmi, demək olar ki, yıxılmaq üzrə idim: gəncliyimdə, həqiqətən, qarğaçda uçmuşam, deyə nəvələrinə fəxr edərsən.
– Sən təsdiq edirsən, eləmi? – deyə sənə baxdım.
– Elə, – dedin və kədərli şəkildə başını salladın. – Hələ də bu günləri darıxaraq xatırlayacaqsan. Sonra peşman olma!
– Niyə belə deyirsən? – ruhum düşdü.
– Axı bizi həyatla bağlamayan biri var idi. Lakin sənin varlığın, yanımda olmağın özü mənə bir dünya xoşbəxtlik gətirir…
Sənin ardınca düşdüm. Dərələrə axtardım. Lakin tapmadım. İndi peşman oluram… Səni, məhəbbət dolu baxışlarını axtarıram… Səninlə danışmaq istəyirəm, qarğaçda uçmaq istəyirəm. Lakin…

HƏMƏN ZAMAN QIŞ İDİ…

Çöldə qar var… Ağ qar kəpənəkləri yer üzünü ağlıqla örtür. Ağaclar ağ paltara bürünüb. Qəribə sükunət və sakitlik…
Səni xatırladım. Xatırlayırmı? Həmin zaman da qış idi. Hər yerdə ağ qar vardı. Qar yolları boyunca gedirdik. Qar parıltıları səni bir anlıq Qar Baba’ya çevirib. Sənə baxıb gülümsədim.
Qar Baba, haradan soruşaq?
Sən isə cavab yerinə yanımızdakı ağacı silkələdin. Üzərimə qar töküldü…
Sən Qarqız oldun…
Həmin anda heç bir səbəbdən, hirslənib səndən küsərək qaçdım. Sonra isə… arxama baxdım. Sən hələ də orda, mənə kədərli baxaraq dayandın. Ürəyim həsrət qaldı. Yanına qaçmaq, qucağına atılmaq istədim. Amma qürur dayanıb. Qəlbim səninlə danışmamağa qərar verdi. Tez-tez gedib yol kənarındakı çinarın arxasına gizləndim. Gəlişini gözlədim.
Həmin anda adımı çağırdın. Səs vermədim. Təkrar-təkrar çağırdın…
Nəhayət, çox yaxınlaşdın, nəfəsini hiss edirdim. Yenə çağırdın. Rəhmi gəldi: görünüş verdim. Əllərimi əllərindən aldın: “Soyumusən, qaçan, qorxub getdim,” – dedin gözlərimə baxaraq.
Niyə qorxursan?
Sənin gözlərində özümü gördüm. Sükut.
Nə oldu, danış? Dilsiz oldun?
Əllərimi nəfəsinlə isitdin.
– Səni itirməkdən qorxuram, – dedin nəhayət. – Sən yanımda olmayanda, qəlbim boş qalır. Özümü yoxladım. Sənsiz bir nəfəs belə dözə bilmərəm. Xahiş edirəm, məni tərk etmə, tək qoyma. Həmin vaxt qış idi, hər yerdə ağ qar.
İndi isə mən tək, o parkda, ağ qar yollarında gedərkən, səni axtarıram. Adını təkrar edirəm. Məncə bir yerdə gözləyirsən. Ürəyim daralır. Dodaqlarımda göz yaşının acı dadını hiss edirəm. O gündəki kimi qar kəpənəkləri üzümə vurur. Sözlərini həsrətlənirəm.
Sən Qarqız oldun…
Bu sakitlikdə, qəlbimdə, sənin sözlərin dəfələrlə səslənir:
– Səni itirməkdən qorxuram. Məni tərk etmə, xahiş edirəm, Məni tərk etmə.
Həsrət ağrısı… ağ qarla yazıram adını.
Niyə tərk etdin? Niyə?
Səni axtarıram. Sanki o tanış çinarın arxasından çıxıb gəlirsən. Mən isə həsrətlənirəm, ürəyim parçalanır. İsti nəfəsini, qaynar əllərinin istiliyini hiss edirəm:
Soyumusən.
Qar qəlbimə qarışır…

Labər RUSTAMOVA,
Özbəkistan Yazıçılar Birliyinin üzvü.