Etiket arxivi: Labər RUSTAMOVA

www.USTAC.az

ƏDƏBIYYAT SAYƏSINDƏ DÜNYA DAHA DA GÖZƏLDIR

Bir şərh yazın

ƏDƏBIYYAT SAYƏSINDƏ DÜNYA DAHA DA GÖZƏLDIR

“YAZARLAR ” jurnalinın qiymətli oxucuları!
Bügünkü qonağımız tanınmış özbək yazıçısı, Özbəkistan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Özbəkistan Respublikasının müstəqilliyinin 25 illik yubiley medalı, “Möhtərəm qadın” döş nişanı sahibi, ondan çox nəsr əsərinin müəllifi Labər RUSTAMOVAdır.
-Yaradıcı fəaliyyətə marağınız nə zaman başladı və bu yolda sizi ruhlandıran amillər nə idi?
-Məktəb dərslərində şeirlər və monoloqları əzbərləyib, səhnədə təqdim etməyi çox sevirdim. Onlar ruhumda sirli və heyranedicı bir qüvvə oyadırdılar.
Nəticədə oxuduğum və əzbərlədiyim əsərlərdəki hadisələr, hətta onların müəllifləri-şair və yazıçılar mənim üçün sanki arzu edilməsi mümkün olmayan zirvələr kimi görünürdü. Bundan sonra ürəyimdə bir arzu yarandı və özümdən soruşdum: “Mən də bu böyük ustadlar kimi yaza bilərəmmi?”
Atam kimya fənnindən dərs deyirdi və mənim ilk müəllimim də məhz odur.
O, bizə: “Kitabı cızma, vərəqlərini qatlama, oxu və qiymətlə,” deyə öyrədirdi. Ailəmizdəki dörd qız da atamızın yolunu izləyib, müəllimlik peşəsini seçdik. Məktəbi qızıl medalla, ali məktəbi isə imtiyazlı diplomla bitirdim. Yaxınlarım, dostlarım və müəllimlərimin etirafları mənə daim güc və ruh verir. Bir sözümlə atam mənə yazı maşını almışdı. Rayon, vilayət və respublika qəzetlərində yazılarım çap edilməyə başlayanda, sevincimdən sanki göylərdə uçurmuşam kimi hiss edərdim. O vaxtlar poçt xidməti yaxşı işləyirdi. Yazdıqlarımı əl yazması halında konvertə salıb göndərsəm, vaxtında çatırdı.

-Əsərlərinizdə əsasən hansı mövzuları əhatə edirsiniz?

-Mən daha çox insanlıq, mərhəmət, yaxşılıq və mənəviyyat kimi yüksək dəyərlər haqqında yazıram. Həmçinin, din və əxlaq, insan olmaq, həyat və zamanın qiymətini anlamaq kimi mövzular da ürəyimə yaxındır.

-Yaradıcı fəaliyyət vasitəsilə bu mənəvi anlayışları insanlara çatdırmağı öz vəzifəmdən hesab edirəm. Belə yüksək mövzularda yazmaq, ruhu ilhamlandırır, həyatı isə mənalandırır.

-Yeni əsərlər yazarkən sizin üçün hansı mərhələ ən vacibdir?
-Ən önəmlisi ideyanın yaranması və onu necə təqdim etmək, hadisəni necə inkişaf etdirmək və nəticəni necə başa çatdırmaqdır. Bu proseslərdə hər addımı düşünərək, planlaşdıraraq və hər tərəfdən hazırlıqlı olmaq vacibdir. Buna görə də mən çox vaxtımı ideya üzərində düşünməyə, onun ən optimal şəkildə ifadə olunmasını təmin etməyə sərf edirəm. Çünki hər bir yaradıcı əsər mükəmməlliyə can atan ağıllı və ürəkdən edilən əməyin nəticəsidir.

-Müəllim-şagird münasibətləri haqqında fikirləriniz…

-Şansım o oldu ki, məktəbdə də, ali məktəbdə də, iş həyatımda da həmişə yaxşı müəllimlər yanımda oldular. Bir çoxları həyatdan köçdülər, onları yaxşı xatirələrlə xatırlayıram. Həyatdakı müəllimlərimlə ən azı bir zəng edib hal-əhval tuturam.

-Müəllim-şagird münasibətləri maddiyyata əsaslanmamalıdır.

-Həqiqətən səmimi olan, lazım gələndə dəstək verə bilən və çatışmazlıqlarını izah edib yol göstərə bilən müəllim olmalıdır. Mən də bir neçə şagirdimdən «müəllim» kimi tanınmaq istədiyini eşidirəm və bundan çox məmnun oluram.
Lakin bəzən yardıma gəlib sonra tanımayan şagirdlər də olur. Bu münasibətə əsasən, müəllim-şagird əlaqələri həqiqi hörmət və səmimiyyət üzərində qurulmalı, hər bir şagirdin yaradıcı inkişafını dəstəkləməli və onların çatışmazlıqlarını kömək yolu ilə düzgün istiqamətə yönəltmək lazımdır.

-Ədəbiyyatın cəmiyyətdəki yeri haqqında nə düşünürsünüz?

-Özbəkistan xalq yazıçısı, söz ustası, Abdulla Qahharin belə bir sözü var: «Ədəbiyyat -atomdan güclüdür…»
Həqiqətən də ədəbiyyatın cəmiyyətdəki yeri çox böyükdür. İnsan özlüyünə çata bilmək, kamilliyə və mənəviyyata nail olmaq üçün əlbəttə ki, ən vacib tərbiyə vasitəsi olan ədəbiyyat lazımdır, kitab lazımdır. Ədəbiyyat sayəsində dünya daha da gözəldir. Ədəbiyyat, öz növbəsində, insanların ruhunu ucaldır, onları həqiqi dəyərlərə çatdırmağa yönəldir. Beləliklə, ədəbiyyat yalnız dilin deyil, həm də ürəyin güclü qüvvəsidir.

-Əsərlərinizin bir çox xarici nəşrlərdə çap edilməsi, yaradıcı fəaliyyətinizə necə təsir etdi?

-Ailəm, övladlarım həyatımın mənası, bəxtim olduğu kimi, yaradıcı fəaliyyətim də məni irəliləməyə, təslim olmamağa səsləyən və həmişə çağıran “İŞIQLI NUR!”
Bir vaxtlar dünya şairlərinin əsərlərini oxuduğumda; mənim də əsərlərimin xarici nəşrlərdə çap olunmasını istərdim…Bu gün isə, ucqar bir kənddə yaşayaraq yaradıcı fəaliyyət göstərən birinin yazdığı əsərlərin xarici nəşrlərdə çap edilib, dünya üzünü gördüyünü görərək, arzularımın həyata keçdiyini hiss edirəm.
Bu isə mənə daha çox ruh verir, daha çox, daha yaxşı axtarışlar etməyə, yaradıcı işlər görməyə təşviq edir.

-Azərbaycan ədəbiyyatından kimləri oxumusunuz?

-Azərbaycan ədəbiyyatına marağım və sevgim böyük mütəfəkkir Nizami Gəncəvinin şah əsərlərini oxumaqla başladı.
Bu böyük mütəfəkkirin yaradıcı fəaliyyəti mənim üçün Azərbaycan ədəbiyyatına geniş yol açdı desəm, yanılmaram. Onun əsərləri vasitəsilə ədəbiyyatın son dərəcə böyük qüdrətini, insan ruhunu yaxşılığa və həqiqətə yönəldən ilahi qüvvəsini hiss etdim. Sonra Səməd Vurğunun duyğusal şeirləri və Mirzə Fətəli Axundovun dram əsərləri ilə tanış oldum və Azərbaycan ədəbiyyatının sosial-siyasi və insanpərvərlik dəyərlərini daha dərindən anladım. Bəxtiyar Vahabzadənin Vətənə və sevgiə həsr edilmiş şeirləri, Anarın müasir qəhrəmanlıq ruhunu əks etdirən əsərləri və Nəbi Xəzrinin ürəklərə nur bəxş edən yaradıcılığı mənim üçün xüsusi əhəmiyyət kəsb etdi. Azərbaycan ədəbiyyatı-dünya mədəniyyətində özünə xüsusi yer tutan, insanlığın mənəviyyatının ən yüksək tərəflərini əks etdirən ədəbiyyatdır.
Onun hər bir səhifəsi bizə həyat həqiqətləri və sonsuz ilham mənbəyini çatdırır.

-Yaradıcılıq yolunuzda qarşılaşdığınız ən böyük çətinliklər və onları necə dəf edirsiniz?

-Ən böyük çətinlik- vaxt, imkan və şərait məsələsidir. Əslində, gündəlik həyatın çətinlikləri və şəxsi məsuliyyətlər çox vaxt qadını yaradıcı fəaliyyətlərdən uzaqlaşdırır. Lakin, ona müəyyən vaxt və uyğun şərait yaradıldıqda, qadının ürəyindən çıxan duyğular və fikirlər özünəməxsus və təbii şəkildə, yaxşı yazılır.

-Yaradıcı həyat və şəxsi həyat arasında necə bir balans saxlanmalıdır?

-Şəxsi həyat və yazdıqlarının arasında ziddiyyət, yəni insanlıq haqqında yazıb, özünün praktik həyatında insanlıqdan uzaq olmaq, yaradıcı insan üçün ən böyük səhv və ağrıdır. Yaradıcı insanın həqiqi mənada yaradıcı həyatı yazdıqlarına uyğun olmalı, onun qəlbinin həqiqi hissləri, arzu və istəkləri əks etdirməlidir. Hansı vəziyyətdə olursa-olsun, yaradıcı insan müvazinətli, səmimi və yaxşı əxlaq sahibi olmalıdır. Bu əxlaq onun yazdıqlarında aydın şəkildə görünməli və yaradıcılığına dərin mənalar verməlidir. Əgər yaradıcı insan özünə xas insanlıq və ədalətdən məhrum olarsa, onda onun yaradıcılığı həqiqi insanı tərənnüm etməyə qadir olmaz.

Söhbətləşdi: Cahangir NAMAZOV,
“Butov Azərbaycan” qəzetinin, “YAZARLAR” jurnalının redaksiya heyətinin üzvü, Özbəkistan üzrə təmsilçisi.
Azerbaycan Jurnalistlar birliyinin üzvü.

www.USTAC.az

Labər RUSTAMOVA – PAXILLIQ QURBANI

Bir şərh yazın

PAXILLIQ QURBANI

—Oğlum, musiqi müəllimin Əlişircani
gördüm.
Səni çox tərifləyirdi.
O qədər sevindim ki, az qala ağlayırdım.
“Rəhimcanin şirin səsi var.
Onu tərbiyə etmək lazımdır.
Yaxşı bir müəllim tapmaq gərək,” dedi.
Ruxsar ana, nazik boylu, isti baxışları olan, qara gözlü, qara saçları alnına düşən kiçik oğlunu qucaqlayaraq, ərköyünlədi.
– Böyük müğənni olsan, sənin sayəndə Daşkəndi də
gəzib görərik, oğlum.
– Allahın izni ilə, anacığım!
Təhsil alıb bitirəndən sonra, ilk işim sizi böyük şəhərdə gəzdirmək olacaq.
Uzun zamandır bunu arzulayıram. Amma… konservatoriyaya qəbul edərlərmi, anacan?
– Edərlər, oğlum, edərlər.
Səsini eşidib, onlar da sənə heyran olacaqlar.
– Anacan, çox böyütmüsünüz, mənə bənzəyənlər nə qədərdir?
– Heç biri yoxdur.
Allah hər kəsi öz rizki ilə yaradır, oğlum…
Rəhimcan məktəbi bitirdikdən sonra  gedə bilmədi.
Yalnız anasının qazancı ilə nə olar. Musiqi məktəbinə daxil oldu. Müəllimlərinin köməyi ilə qəzəlləri düzgün oxumağı öyrəndi.
– Hələ böyük müğənniləri də rahatlıqla ifa edə biləcək səviyyəyə çatacaqsan, oğlum, – deyirdi ustadı Ganibəy də, şagirdinin istedadından sevincini ifadə edərək.
Məktəbi bitirəcək ili bölgədə keçiriləcək Gənclər Festivalında Nizaminin qəzəlləri ilə ifa edilən “Qara gözüm”, “Gəlmədi” mahnılarını ifa edərək birinci yerin sahibi oldu. Jüri heyətindəki tanınmış müğənnilərdən biri, özünü Müsli deyə tanıdan yaşlı, geniş bədənli kişi
Rəhimcani qucaqlayaraq deyir: – Oğlum, gələcəyin çox parlaqdır.
Bu – mənim ünvanım. Bakıya gedəndə məni tap. Təhsilinə başlamağa kömək edərəm, – dedi. O gün Rəhimcanin sevinci sonsuz idi.
Sanki göylərdə uçurdu. Evə gələn kimi: – Anacığım, məni təbrik et, – dedi. – Birinci yer verdilər. Bir neçə aydan sonra Bakıya gedəcəyik. Əgər orada da yer alsam, konservatoriyaya imtahansız qəbul olunacam. – Özümün ağıllı oğlumdan öyrənirəm. Səsinə göz dəyərsə, Allah qorusun, oğlum. – Dediyin olsun…
Festivalda ikinci yeri tutan Muhsincanin içində işıq yanıb yanmamışdı.
– Bütün zəhmətlərim, əməklərim havaya uçdu mu? Bakıdakı böyük səhnələrdə mahnı oxumağı arzulayıram, axı… Muhsin evdə otura bilmədi. Anasının: – Ay, ay, gecə hara gedirsən? – dediyinə baxmayaraq, ustadının yanına yola düşdü. – Sülh olsun, Muhsincan, nə xəbər? – deyə qarşısını aldı ustadı. – Bu gün-erməni dincəl, dedim ki! – Usta, mən də yarışmaya qatılacağam. Bakıya gedirəm. Məqsədim budur. – Dostunun mahnısını özün eşitdin. Həqiqətən də onun səsi çox güclüdür. Amma sənin səsin də pis deyil. Allahın izni ilə, gələn il sən gedəcəksən. Mən bu məsələni həll edəcəyəm. İndi evə gedib dincəl. – Yox, usta, mən gedəcəyəm dedimmi, gedəcəyəm. Bu il mən də təhsil almağa başlayacağam. – Onda… Rahimjonu getməməyə inandırmalısan… O zaman sənə yol açılacaq. – İnandıraram. Əlbəttə, inandıraram… Muhsincan o günü səhnədə Rəhimcanin sevinclə parlayan gözlərini, qucağında gül dolu olduğunu xatırlayaraq, acıdan barmaqlarını sıxdı. – İndi heç vaxt bu qədər sevincli olmayacaqsan, dostum! Ertəsi gün şəhər mərkəzindəki bağda böyük ziyafət oldu. Ustazlar, şagirdlər, tanınmış musiqiçilər, müğənnilər toplanmış ziyafət daha çox tədbirə bənzəyirdi. Çünki, ətrafındakılar hər biri sevdikləri mahnıları oxuyur, maraqlı əskiyalar söyləyirdi. Növbə
Rəhimcanin idi. O, anasına ithaf etdiyi mahnını ifa etdi. Alqışlar səsləndi. Hətta tətilə gələnlər də mahnı bitəndə onu alqışladılar.
Hamı qədəhlərini doldurdu.
Rəhimcan: – Bağışlayın, mən içmirəm, – dedi. – Bəli, bəli, bu ziyafət əslində sənin şərəfinə təşkil olunur, gəlin, bir dəfə, başqa içməyəcəksən? Rəhimcan nə edəcəyini bilmirdi, hamı onun üzünə baxırdı.
Həya etdiyi üçün, əlacsızlıqdan bir dəfə qədəhi qaldırıb içdi. – İndi biz sənə inandıq. Həqiqi oğlan oldun! Lakin Rəhimcan, içkini içdiyi zaman əvvəl boğazı, sonra içi qızarmağa başladı, gözlərindən titrəyərək yaş axdı. Könlü narahat oldu. Otura bilmədi. Bağışlayıb yerindən durdu və bağın küncünə doğru getdi… Arxaya dönmədi. Evə necə çatdığını bilmədi. Oğlunun vəziyyətini görən ana isə göz yaşlarını tutaraq:
– Oğlum, sənə nə olub, oğlum?
Rəhimcan bir həftə yattı. Dəfələrlə öksürdü, heç bir şey yeyə bilmirdi.
Demək olar ki, iki ay şəhərdəki böyük xəstəxanalardan birində müalicə olundu. Müalicənin təsiri görünməyə başlasa da, sağalmaq mümkün olmadı. Niyə belə oldu, bunu heç kim başa düşə bilmirdi… Günlər boyu xəstəxanada yatarkən, bezdikdən sonra rəngli kağızlardan gül düzəltməyi öyrəndi. Bu gözəl gülləri həkimlərə, tibb bacılarına, xəstələrə paylayardı…
Rəhimcan tükənirdi.
– Məni apar, anacan… sağalmayacağam.
Evə gələndə xalçasının üzərindəki dutoru gətirmələrini istədi.
– Çalmağa başlayacağam…
Mağazanın ahənginə uyğunlaşdırmağa çalışdı, amma səsi çıxmadı. O, dutoru yerə qoyub ağlamağa başladı.
– Mən artıq heç vaxt mahnı oxuya bilməyəcəyəm, anacan? Niyə, niyə?! Mənə nə oldu?
Ruhsal düşkünlük, xəstəlik onu məğlub etdi. Yatdığı yerə bağlandı.
Muhsinjon isə o günlərdə Təşkənddə idi. Seçimlərdə iştirak edib, yer tutduqdan sonra qəbul olundu. O çox xoşbəxt idi.
– Müəllim, məqsədimə çatdım. Mən çox xoşbəxtəm, – dedi qayıdanda.
– İndi yaxşı oxu. Axtarışa davam et.
– Əlbəttə.
– Dostunun xəstə olduğunu eşitdim. Xəbər aldınmı?
– Bu gün sağlam-aman gəlib çatarsam, onu görməyə mütləq gedəcəyəm… Hazırlıqla o qədər də əlaqə qura bilmədim.
– Belə et. O çox istedadlıdır. Sağalsın, inşallah…
– Allahın izni ilə…
Muhsincan belə dedi, amma daxili düşüncəsində: «O artıq heç vaxt mahnı oxuya bilməyəcək, sağalmayacaq», – deyə düşünürdü. Həmin vaxt etdiyi pis işi yalnız Allah və özünə məlum idi.
Rəhimcan dərdinə şəfa tapılmadı. Bibilərinin gətirdiyi yaşlı həkimin dediyinə görə, arağa civə əlavə edilməsi mümkündür. Amma qana sürətlə qarışdığı üçün bunun dəqiq olub-olmaması və müalicəsi çətin idi. Gəncin canına qəsd edildiyi məlum olsa da, günahkar tapılmadı.
Payız fəslinin, daha dəqiq desək, oktyabrın 28-də, Rəhimcan cavan, 20 yaşında dünyadan keçdi…
Onun üçün kədərli, ağlamayan heç kim qalmadı. O gün yağış fasiləsiz yağıb…
Muhsincanin şöhrəti isə artmağa başladı…
Böyük toplantılara, toy məclislərinə çağırılmağa başlandı. Zənginləşdi, maşın aldı. Daşkənd ona daha yaxınlaşdı.
Belə günlərin birində, qarın sıx yağan yanvarın 20-lərində işdən evə gedərkən, Muhsincan avtomobil qəzasına uğradı.
Maşın uçuruma düşdü… Son nəfəsində nələr düşündüyü məlum deyil. Amma o, öz günahına uyğun cəza aldı.
Bu hadisə illər əvvəl baş verdi. Rə
himcanin anası da yaşlanıb dünyadan getdi.
Amma həmin dutor və onun şəkli xalçada hələ də asılıdır.

Labər RUSTAMOVA,
Özbəkistan Yazıçılar Birliyinin üzvü.

Tərcüməçi: Cahangir NAMAZOV,
“Butov Azərbaycan” qəzetinin, “YAZARLAR” jurnalının redaksiya heyətinin üzvü, Özbəkistan üzrə təmsilçisi.
Azerbaycan Jurnalistlar birliyinin üzvü.


www.USTAC.az

Labər RUSTAMOVA – YAZIQ

Bir şərh yazın

YAZIQ

Qapını açıb birini axtardım. Bunu sezən yoxsan? Gəlgedim. Bağları axtardım,
Çay sahilinə doğru qaçdım. Lakin… tapmadım. Yerin qəlbini qucaqlayaraq sarı çönlərə basdım, ayrılığın acı əzabları mənim vücudumu titrətməyə başlayır. Hicran bıçağının zərbələrindən gözlərimdən yaşlar axır. “Nə olar, bu aldanan bir xəyaldır? Nə olar qapımı açan Sən deyilsən, küləkdir?” Yadımdadır… Payız idi. Qapımı açdın.
– Çöldə çıx. Təbiyyəti bax. Bağda gəzəkmi?
Yazma işini yoxlayıram, bitirirəm.
Sabrın tükənib evə girdin:
– Çox gözəlsən! Dincəl deyəndə, qəbul etmirsən… – Qələmimi aldın.
– İşim çox vacibdir, anlamırsan, – acılandım mən.
– Anlayıram, sonra gözləyib göndərərəm. İndi isə səninlə uzun-uzun danışmaq istəyirəm… Həm də bilsən, mənimlə qarğaçda qarşılaşdığın yerə gedərəm.
– Vay, o kişini, qarğaçda nə var, gənc uşaq deyiləm ki? – gülümsədim.
– Bilirsənmi, demək olar ki, yıxılmaq üzrə idim: gəncliyimdə, həqiqətən, qarğaçda uçmuşam, deyə nəvələrinə fəxr edərsən.
– Sən təsdiq edirsən, eləmi? – deyə sənə baxdım.
– Elə, – dedin və kədərli şəkildə başını salladın. – Hələ də bu günləri darıxaraq xatırlayacaqsan. Sonra peşman olma!
– Niyə belə deyirsən? – ruhum düşdü.
– Axı bizi həyatla bağlamayan biri var idi. Lakin sənin varlığın, yanımda olmağın özü mənə bir dünya xoşbəxtlik gətirir…
Sənin ardınca düşdüm. Dərələrə axtardım. Lakin tapmadım. İndi peşman oluram… Səni, məhəbbət dolu baxışlarını axtarıram… Səninlə danışmaq istəyirəm, qarğaçda uçmaq istəyirəm. Lakin…

HƏMƏN ZAMAN QIŞ İDİ…

Çöldə qar var… Ağ qar kəpənəkləri yer üzünü ağlıqla örtür. Ağaclar ağ paltara bürünüb. Qəribə sükunət və sakitlik…
Səni xatırladım. Xatırlayırmı? Həmin zaman da qış idi. Hər yerdə ağ qar vardı. Qar yolları boyunca gedirdik. Qar parıltıları səni bir anlıq Qar Baba’ya çevirib. Sənə baxıb gülümsədim.
Qar Baba, haradan soruşaq?
Sən isə cavab yerinə yanımızdakı ağacı silkələdin. Üzərimə qar töküldü…
Sən Qarqız oldun…
Həmin anda heç bir səbəbdən, hirslənib səndən küsərək qaçdım. Sonra isə… arxama baxdım. Sən hələ də orda, mənə kədərli baxaraq dayandın. Ürəyim həsrət qaldı. Yanına qaçmaq, qucağına atılmaq istədim. Amma qürur dayanıb. Qəlbim səninlə danışmamağa qərar verdi. Tez-tez gedib yol kənarındakı çinarın arxasına gizləndim. Gəlişini gözlədim.
Həmin anda adımı çağırdın. Səs vermədim. Təkrar-təkrar çağırdın…
Nəhayət, çox yaxınlaşdın, nəfəsini hiss edirdim. Yenə çağırdın. Rəhmi gəldi: görünüş verdim. Əllərimi əllərindən aldın: “Soyumusən, qaçan, qorxub getdim,” – dedin gözlərimə baxaraq.
Niyə qorxursan?
Sənin gözlərində özümü gördüm. Sükut.
Nə oldu, danış? Dilsiz oldun?
Əllərimi nəfəsinlə isitdin.
– Səni itirməkdən qorxuram, – dedin nəhayət. – Sən yanımda olmayanda, qəlbim boş qalır. Özümü yoxladım. Sənsiz bir nəfəs belə dözə bilmərəm. Xahiş edirəm, məni tərk etmə, tək qoyma. Həmin vaxt qış idi, hər yerdə ağ qar.
İndi isə mən tək, o parkda, ağ qar yollarında gedərkən, səni axtarıram. Adını təkrar edirəm. Məncə bir yerdə gözləyirsən. Ürəyim daralır. Dodaqlarımda göz yaşının acı dadını hiss edirəm. O gündəki kimi qar kəpənəkləri üzümə vurur. Sözlərini həsrətlənirəm.
Sən Qarqız oldun…
Bu sakitlikdə, qəlbimdə, sənin sözlərin dəfələrlə səslənir:
– Səni itirməkdən qorxuram. Məni tərk etmə, xahiş edirəm, Məni tərk etmə.
Həsrət ağrısı… ağ qarla yazıram adını.
Niyə tərk etdin? Niyə?
Səni axtarıram. Sanki o tanış çinarın arxasından çıxıb gəlirsən. Mən isə həsrətlənirəm, ürəyim parçalanır. İsti nəfəsini, qaynar əllərinin istiliyini hiss edirəm:
Soyumusən.
Qar qəlbimə qarışır…

Labər RUSTAMOVA,
Özbəkistan Yazıçılar Birliyinin üzvü.