DOLGAN VE TOFA TÜRKLERİ Sibirya’da nüfuslarının azlığına rağmen Türk halkları, önemli bir yere sahiptirler. burada en az nüfusa sahip olan halklar ise, Dolgan ve Tofa Türkleridir. Dolganların nüfusu 6.100, Tofalarınki ise sadece 700’dür.
Bu iki halk da, Sahalar (Yakutlar) gibi avcılık ve ren geyikçiliği ile geçinmektedirler.
Taymır (Dolgan-Neneth) muhtar bölgesinde 5.200, Yakutistan’ın Anabar rayonunda ise 900 Dolgan bulunmaktadır. Bu bölgeler Asya’nın en kuzeyinde ve buzlu Kuzey Okyanus kıyısında yer almaktadır.
Dolgan’ların yaşadığı Ürün-Kaya köyü, sadece Rusya’nın değil, bütün Asya’nın ve Türk dünyasının en kuzeyinde yer almaktadır.
Dolganlar’ın en önemli meşguliyeti avcılık, ren geyikçiliği ve balıkçılıktır. Dolganlar’ın en eski ataları, buzluu Kuzey Okyanus kıyısına Yakutistan’dan göç etmiştir.
Dolgan halkı, Saha (Yakut)lar, Evenki’ler, Nenets’ler ve Ruslar’dan oluşmuş bir topluluktur. Ancak asıl unsurları Saha (Yakut) ve Evenkilerdir. Dolgan dili, Saha (Yakut) diline oldukça yakın bir dildir. Onun için bazı Saha dilbilimcileri, Dolgan dilini, Saha dilinin bir ağzı olarak değerlendirmektedirler.
Dolgan dilinde, eski Türk diline ait çok eski, arkaik unsurlar bulunmaktadır. Örneğin, eski Türklerin yazılarında kullanılan ürün (beyaz) kelimesi, çağdaş Türk lehçelerinden yalnız Dolgan ve Saha(Yakut) dillerinde kalmıştır. Böylece Ürün-Kaya adlı köy, “Beyaz Dağ” anlamına gelmektedir.
Taymır, kuzey ormanlarının, tundranın ve dağların ülkesidir. İklimi çok serttir. kışın üç,dört aya kadar güneş çıkmamaktadır ve Kuzey Buzlu Okyanus’tan soğuk ve sert rüzgarlar gelmektedir. Bu mevsimde hava çok soğuk olmakta, karın ve kutup gecelerinin hakimiyeti görülmektedir. Ama kısa yaz mevsiminde güneş hiç batmamaktadır. Yaz, beyaz gecelerin mevsimidir.
Tofalar (Karagaslar), Sibirya’nın güneyinde, İrkut bölgesinde, Tuva ve Buryatirya’nın sınırında yerleşmişlerdir. Onlar da Dolganlar ve Sahalar gibi çok iyi ren geyikçisi ve avcısıdırlar. Yakın komşuları olan Tuvalar, Hakaslar, Altaylar, Şorlar gibi Tofalar da binlerce yıl kendi eski vatanlarında yaşamışlar, en eski adetlerini, kültürlerini, dinlerini ve dillerini bugüne taşımışlardır. Onların dilinde pek çok arkaik gramer biçimi kalmıştır.
Eski zamanlardan beri,, Dolganların ve Tofaların tarihini, kültürünü dilini, adetlerini Rusya’dan ve batılı ülkelerden pek çok bilim adamı araştırmıştır. Son on yılda, Dolgan dilini Prof. Dr. E.İ. Veryotova ve V.M. Nadelyaev, Tofa dilinni de Prof.Dr. V.İ. Rassadin araştırmıştır.
Yakın gelecekte, Dolganların ve Tofaların halk edebiyatının eserleri (masallar ve şarkılar), 60 ciltlik ” Sibirya ve Uzak Doğu Milletlerinin Halk Edebiyatınıın Anıtları” kitabında basılacaktır.
Eski Oğuz destanlarındandır. İlk kez 1939 yılında Bakşılardan derlenmiştir. Destan iki bölümden oluşur. Koşuk (nazım) ile düzyazının (nesirin) içiçe olduğu geleneksel Türk destanlarındandır. 16. yüzyılda biçimlenen bu destan, on altı boyun birleşmesinden ortaya çıkan Kongrat uruğunun yaşamını yansıtır.
Kongrat ilinde halka önderlik eden Baybörü ve Baysarı adlı iki kardeşten Baybörü’nün yaşlılığında bir oğlu, bir de kızı dünyaya gelir. Baysarı’nın ise bir kızı vardır. Baybörü’nün oğlunun adı Alpamış, kızının adı Kalgıraç’tır. Baysarı’nın kızının adı ise Barçınay’dır. Bir gün Baybörü ve Baysarı kavga ederler. Baysarı kendi obasını alıp Kongrat’tan ayrılır. Kalmuk iline göç eder.
Baybörü’nün oğlu Alpamış ile Baysarı’nın kızı Barçınay nişanlıdırlar. Alpamış ergenlik çağına geldiğinde nişanlısını aramaya gider. Ancak bu yolculuk sırasında başından bir dizi macera geçer ve pek çok felakete tanık olur. Bir ara 7 yıl esir bile kalır. Ama sonunda bu zorluklardan kurtulmayı başarır.
Baysarı’nın ülkesine vardığında aradan uzun yıllar geçmiş olduğundan Barçınay’la evlenmek isteyen öteki adaylarla kavgaya girer. Yarışmalardan biri de ok atma yarışmasıdır. Bu yarış Baysarı’nın dedesinin olan yay ile yapılacaktır.
Öteki tüm adaylar yay ile atış yapmaya çalışsa da ereği (hedefi) bulamazlar. Ancak Alpamış her attığında ereği vurur ve yarışmayı kazanır. Nişanlısıyla evlenmek isteyen öteki beyleri öldürür ve Barçınay ile evlenerek yurduna geri döner.
Bu destan Dede Korkut hikayelerinde de anlatılır. Burada Alpamış, Bamsı Beyrek olarak betimlenir. Alpamış destanı, Sümerlerin Gılgamış Destanı ile Homeros’un İliada Destanına benzerlik gösterir.
Benzerliğin nedeni, bu kültürlerin tümünün ortak bir kültür olmasındandır. Sümer uygarlığı bilinen en erken Türk uygarlığıdır. Homeros’un içinde yaşadığı toplum olan Pelasglar da bir erken Türk uygarlığıdır. Örneğin Oğuz Kağan destanının köklerini de Gılgamış destanında bulmak olanaklıdır. Arif Cengiz Erman
Macar Beyler Beyi Arpad Han’ın Bozkurt İşlemeli Su Kupası, 9. yüzyıl. Alpamışoğlu Arpad Han, Hazar Türkleri’nin Kabar oymağından’dır. Avrupa Hun İmparatorluğu’nun büyük Kağanı ”Tanrı’nın Kırbacı” Başbuğ Attila Han’ın torunu ve Macaristan’ın kurucusudur. Arpad Hanedanlığı 896-1301 yılları arasında varlığını sürdürmüştür. Avrupalı tarihçiler ve o dönemki Avrupa devletleri, özellikle Bizanslılar Macar devletini “Batı Türkiye” olarak adlandırmışlar, Macar hanedanına “Türklerin Prensi” olarak hitap etmişlerdir.
CEVAD HAN: TÜRK DÜNYASININ ONUR SANCAĞI Tarihin bazı anları vardır ki, bir milletin karakteri tek bir isimde, tek bir direnişte vücut bulur. Azerbaycan tarihinin o altın sayfalarından birinde yazılıdır bu isim: Gence Hanı Cevad Han. O, yalnız Gence’nin değil, bütün Türk dünyasının onur sancağıdır.
Bir Asaletin Mirası
Cevad Han veya Cevad Han Ziyadoğlu-Kaçar (1748, Gence – 1803, Gence), Kaçar hanedanından büyük bir Azerbaycan generali, ordu komutanı, devlet adamı ve Gence Hanlığı’nın son hükümdarıdır. Ancak onu farklı kılan, soyunun asilliği değil; halkına duyduğu sadakat ve vatanına bağlılığıydı. Genç yaşta aldığı eğitimle hem siyaseti hem de askerî disiplini öğrendi. Yönetiminde adalet, dürüstlük ve halk sevgisi temel taşlar oldu. Gence, onun döneminde sadece bir şehir değil, bir huzur beldesiydi.
Kafkasya’ya Çöken Gölgeler
yüzyılın sonunda Çarlık Rusyası, Kafkasya’daki Türk yurtlarına adım adım ilerliyordu. Gürcistan’ı işgal ettikten sonra sıra Azerbaycan hanlıklarına gelmişti. 1803’te Rus ordusu Gence surlarının önüne dayandığında General Sisianov, Cevad Han’a teslimiyet çağrısı gönderdi. Fakat o, bir Türk beyine yakışır vakar içinde şu cevabı verdi: “Ben Gence’yi babamdan miras değil, milletimden emanet aldım. Emaneti düşmana teslim etmem!”
Bu söz, yalnız Gence’nin değil, bütün Türk yurtlarının vicdanında yankılandı.
Gence’nin Son Direnişi
4 Ocak 1804 sabahı, Rus ordusu Gence’yi topa tuttu. Sur taşları yıkılıyor, şehir kanla boyanıyordu. Ama Cevad Han dimdik ayaktaydı. Yaralansa da geri çekilmedi. Kılıcı elinde, halkının önünde son nefesine kadar savaştı. Aynı gün, oğlu Hüseyin Kulu Han’la birlikte şehit düştü. Ruslar Gence’ye girdiklerinde bir şehri değil, bir kahramanın kalbini paramparça ettiklerini fark ettiler.
Bir Kahramandan Fazlası
Cevad Han, sadece bir savaşçı değil; bir karakter, bir ahlak timsaliydi. Onda Türk töresinin özü vardı: adalet, cesaret, merhamet ve onur. Düşmanına bile mertçe davranan bir bey, halkına ise bir baba gibi kucak açan bir hükümdardı. Bu nedenle Gence halkı onu “Han” olarak değil, “Ata” olarak anmıştır.
Bir Milletin Hafızasında Yaşamak
Bugün Gence’nin kalbinde yükselen Cevad Han Türbesi, sadece taş ve mermerden değil, vefadan ve minnetten örülmüştür. Her gelen ziyaretçi, o taşlarda aynı sözü hisseder:
“Vatan, uğrunda ölmesini bilenlerindir.”
Cevad Han’ın şehadeti, Azerbaycan’ın bağımsızlık ruhuna mayalanmış bir kıvılcımdır. O kıvılcım, 1918 Bakü şehitlerinde, 1990 Ocak olaylarında, 2020 Karabağ Zaferi’nde yeniden tutuşmuştur. O artık sadece bir tarih sayfasında değil; Türk dünyasının vicdanında yaşayan bir semboldür.
Son Söz
Cevad Han, tarihin unutturamadığı bir adalet, bir mertlik ve bir vatan sevgisi örneğidir. Onun mirası, sadece Gence’de değil; Kars’ta, Nahçıvan’da, Bakü’de, Ankara’da ve bütün Türk coğrafyasında yankılanan ortak bir destandır.
Bugün Türk dünyasının birliği konuşuluyorsa, o birlik Cevad Han gibi kahramanların kanıyla, duasıyla, onuruyla şekillenmiştir. Cevad Han, bir milletin direniş simgesi olmanın ötesinde, Türk dünyasının haysiyetini temsil eden bir bayraktır.
AYGUÇI TONYUKUK Eski Türkçede çok açık bir unvan niteleyicisi olan bilge, siyasi alanda çabışın karşılığıdır. çabış ordunun yüksek rütbeli komutanı olarak askeri taktikleri düzenler; bilge ise tecrübe, öngörü ve bilgileriyle sivil siyasi hayatı istikrarda tutar. Bilge, eski Türk devletlerinde “bozkır hayat şartlarını sürdürmeyi, Türk yaşayışına uygun bölgeleri el altında tutmayı, ülkede idari birliği korumayı, askeri gücü zinde tutmayı, törenin sürekli geçerliliğini sağlamayı, Türk kültürünü yozlaştırabilecek dış etkilere karşı hassas davranmak siyaseti”ni tam olarak başarmış kağanı niteler. Ancak, eski Türk kültürü ve yaşam sisteminde askeri ve sivil hayat keskin çizgilerle birbirinden ayrılmadığından çabış ve bilgenin sınırlarını net olarak çizmek doğru olmaz.
Bir tür “vezir” veya “sadrazam” gibi üst düzey bir unvan olduğu anlaşılan ayguçı, kağanın yetkilerinin birçoğuna sahip sivil ve askeri alanda akıl hocası biçiminde değerlendirilebilir. Eski Türk devletlerinde kagan, beg vb. unvanlar, tek kişiye özgü değilken; ayguçı, Tonyukuk’a has özel bir unvan–belki de sadece bir niteleme sıfatı- olarak kendisini gösterir. Tonyukuk’tan sonra bu yüksek rütbeyi taşıyan başka bir devlet adamına rastlamıyoruz.
Tonyukuk ve Şine Usu yazıtlarındaki kıyın ay- ibaresi hakim sıfatıyla işlenen suça karşı hükümde bulunmak ve nihai kararı bildirmek” gibi “yüksek mahkeme üyesi”nin yetkileri dahilindeki yaptırımlardan sayılmalıdır. Ay- fiilinin kılıcısı veya yapıcısı, hükümdar ve tanrı makamını dolduran bilge ve ugandır. Ugan tengrinin yeryüzündeki temsilcisi Bilge Kağan, kağanın siyasi ve askeri arenadaki temsilcisi ise ayguçıdır. Dolayısıyla ayguçı, “emreder, buyurur, beyan eder, öngörür, hatta geleceğe dair kehanette bulunur”.
Yard.Doç.Dr. Hatice Şirin USER’ın “Eski Türkçede Bazı Unvanların Yapısı Üzerine” makalesinde.
KAÇAR HANEDANI: İRAN’IN SON TÜRK İMPARATORLUĞU (1789–1925) Kaçar Hanedanı, 18. yüzyılın sonlarından 20. yüzyılın başlarına kadar (1789/1796-1925) İran coğrafyasına hükmetmiş olan, kökenleri Oğuz Türklerine dayanan bir hanedandır.
İran’daki yaklaşık bin yıllık Türk hakimiyetinin son halkasını teşkil eden Kaçarlar, hem bölgenin siyasi haritasını hem de sosyo-ekonomik yapısını derinden etkilemiştir.
Safevîlerin yıkılışı ve Nadir Şah’ın kısa süreli Afşar yönetiminden sonra ortaya çıkan siyasi boşlukta kurulan bu hanedan, İran’ı yeniden merkezî bir otorite altında toplamış, ancak özellikle 19. yüzyılda Batılı güçlerin ve Rusya’nın rekabeti karşısında zorlu bir modernleşme ve ayakta kalma mücadelesi vermiştir.
Kuruluş ve İlk Dönemler Kaçarlar, Safevîler döneminde Anadolu’dan ve Kafkasya’dan İran’a göç eden ve “Kızılbaş” boyları arasında önemli bir yere sahip olan Türkmen aşiretlerinden biridir.
Oğuzların Bayat boyuna mensup olan Kaçarların Kovanlı kolundan gelen Ağa Muhammed Han Kaçar (h. 1789-1797), hanedanın asıl kurucusudur. Kerim Han Zend’in ölümünün ardından patlak veren iktidar mücadelesinde rakiplerini alt eden Ağa Muhammed Han, 1794’te tam kontrolü ele geçirmiş ve 1796’da kendisini Şah ilan ederek başkenti, stratejik konumu nedeniyle küçük bir kasaba olan Tahran’a taşımıştır.
Oldukça sert bir yönetici olan Ağa Muhammed Şah’ın temel amacı, Safevîlerin eski topraklarını geri almaktı; bu amaçla Kafkasya’ya seferler düzenlemiş, ancak suikast sonucu öldürülmüştür.
Onun yerine yeğeni Feth Ali Şah (h. 1797-1834) geçmiştir. Feth Ali Şah dönemi, Kaçar Devleti’nin dış baskılara maruz kaldığı ilk büyük dönemi işaret eder.
Özellikle kuzeyde Çarlık Rusyası’nın yayılması, iki büyük Rus-İran Savaşı’na (1804-1813 ve 1826-1828) yol açmış, bu savaşların sonunda imzalanan Gülistan (1813) ve Türkmençay (1828) Antlaşmaları ile İran, bugünkü Azerbaycan, Dağıstan ve Doğu Gürcistan gibi Kafkasya’daki hayati topraklarını Rusya’ya bırakmak zorunda kalmıştır.
Modernleşme Çabaları ve Dış Baskılar sonunda yüzyıl boyunca Kaçar İran’ı, coğrafi konumu ve zenginlikleri nedeniyle İngiltere ve Rusya’nın “Büyük Oyun” adı verilen jeopolitik rekabetinin odak noktası haline gelmiştir.
Bu durum, İran’ı siyasi ve ekonomik ayrıcalıklar (kapitülasyonlar) vermek zorunda bırakan bir yarı-sömürgeleşme sürecine itmiştir.
Bu baskılara karşı hanedan, bazı önemli reform çabalarına girişmiştir: Nasıreddin Şah (h. 1848-1896) dönemi, Kaçar tarihinin en uzun ve reformist dönemidir. Sadrazamı Emir Kebir (Mirza Taki Han), orduyu modernize etme, mali reformlar yapma ve modern eğitim kurumları kurma çabalarına öncülük etmiştir. 1851’de kurulan ve modern bilimlerin öğretildiği ilk yükseköğretim kurumu olan Darülfünun bu dönemin en önemli kültürel adımıdır.
Ancak, bu modernleşme çabaları genellikle muhafazakar ulema ve toprak sahiplerinin direnciyle karşılaşmış, ayrıca dış güçlerin müdahaleleriyle engellenmiştir.
Şah’ın Batılı devletlere verdiği ekonomik imtiyazlar, halkın ve din adamlarının tepkisini çekmiştir. En bilinen örnek, tütün imtiyazının bir İngiliz şirketine verilmesine karşı 1890-1892 yılları arasında patlak veren Tütün Kıyamı’dır.
Meşrutiyet Devrimi ve Çöküş yüzyılın başlarında, artan dış baskı, yolsuzluk ve şahların lüks harcamaları halkın, aydınların ve tüccarların (Bazariler) büyük tepkisini çekmiştir. Bu toplumsal muhalefet, 1905-1911 yılları arasında İran Meşrutiyet Devrimi’ne yol açmıştır.
Devrim sonucunda Muzaffereddin Şah (h. 1896-1907) 1906’da anayasayı ve Meclis-i Şûrâ-yı Millî’nin (Milli Danışma Meclisi) kurulmasını kabul etmek zorunda kalmıştır. Bu anayasal süreç, Kaçar yönetiminin mutlakiyetçi yapısını sona erdirmiştir.
Birinci Dünya Savaşı sırasında İran, resmi olarak tarafsız kalmasına rağmen, toprakları Osmanlı, Rus ve İngiliz ordularının çatışma alanı haline gelmiştir. Bu durum ülkedeki istikrarsızlığı ve ekonomik çöküşü derinleştirmiştir.
Kaçar Hanedanı, 1920’lerin başlarında tamamen güçsüzleşmiş bir merkezi otoriteye sahipti. Son hükümdar Ahmed Şah Kaçar (h. 1909-1925), ülkedeki karışıklığı kontrol altına alamamıştır. 1921’de gerçekleşen bir darbe ile iktidarı ele geçiren ve güçlü bir ordu komutanı olan Rıza Han (daha sonra Rıza Şah Pehlevi), 1925 yılında meclis kararıyla Ahmed Şah’ı tahttan indirerek Kaçar Hanedanı’na son vermiş ve Pehlevi Hanedanı’nı kurmuştur.
Kaçar Hanedanı, İran tarihinde önemli bir dönüm noktasını temsil eder. Bir Türk hanedanı olarak İran’ı yaklaşık bir buçuk asır boyunca yönetmiş, ancak 19. yüzyılda emperyalist rekabetin kurbanı olmuştur.
Hanedanın zayıflığı, İran’ın toprak kayıpları yaşamasına ve ekonomik olarak Batılı devletlere bağımlı hale gelmesine neden olmuştur. Öte yandan, Meşrutiyet Devrimi’nin yaşanması ve modern eğitim kurumlarının açılması gibi süreçlerle, İran’ın modern siyasi ve toplumsal yapısının temelleri Kaçarlar döneminde atılmıştır. Kaçar mirası, bugün İran’ın siyasi kimliğinin ve sanatsal/mimari mirasının önemli bir parçası olmaya devam etmektedir.
Bilge Kağan’ın Gümüş Geyiği Göktürk döneminin zarafeti ile donanmış en nadide eserlerden biri, 7.–8. yüzyıla tarihlenen gümüş geyik heykelciği, Bilge Kağan Anıtı kazılarında ortaya çıkarılan hazinenin en dikkat çekici parçalarından biridir. Bu küçücük figür, sadece ince işçiliğiyle değil; sembolik gücüyle de dikkat çeker. Geyik figürü, eski Türk mitolojisinde doğayla kurulan ilişkiyi, ruhsal dünyayı ve kutsallığı simgeler.
Kazı çalışmalarına göre, bu heykelciğin ait olduğu hazine sandığı, toprak içinde 102 cm derinlikte bulundu ve sandığın üzeri gümüş kakmalarla süslenmişti. Araştırmacılar, sandığın yapısı ve içerdiği objelerin biçimi üzerinden eserin Bilge Kağan’a ait olabileceği görüşündedir.
Anıt alanı ve çevresindeki kazılar, hem Göktürk dönemi tapınma kültürüne hem de Türk kültüründe hayvan motiflerinin sanatsal rolüne ışık tutmaktadır.
Bu eser, Göktürk Sanatı’nın estetik düzeyinin ne denli yüksek olduğunu ve eski Türk toplumlarının sembollerle kurduğu anlam dünyasını anlamamızda kilit bir ipucu sunar.
Kaynaklar
Bahar, Hasan. “Tika Projesi; 2001 Yılı Bilge Kağan Külliyesi Kazıları.” XIV. Türk Tarih Kongresi, 09-13 Eylül 2002, Cilt III, Ankara.
Koçak, Kürşat; Gökçek, L. Gürkan. “Bilge Kağan Hazinesinin Gün Yüzüne Çıkarılması: Bilge Kağan Anıt Alanı Kazı Çalışmaları.” Gazi Akademik Bakış,
Durmuş, İlhami. Bilge Kağan-Köl Tigin Anıtlıklarının Kalıntı Buluntuları ve Türk Kültür-Tarihi Açısından Değerlendirilmesi.
Kazak Hanlığı döneminde yaşamış en meşhur kadın şahsiyetlerin başında gelen Bopay Hanım 18. asrın başlarında hanlığı teşkil eden üç orda (Ulu, Orta ve Küçük) içerisinde Küçük Orda hanı Ebulhayr Han (1718-1748)’ın baş hatunudur.
İsmi Rus resmî evraklarında Bopay bazen Pupay veya Papay şeklinde geçmekle birlikte asıl adı Fatma (Fatıma) isminin Kazakça biçimi olan Batima’dır. Bopay Hanım, eski Türk devlet geleneğinde hükümdarın hemen yanında yer alan, devlet işlerinde sorumluluk sahibi olan Hatun/Katun örneklerinin bozkırdaki son temsilcilerinden biridir. Devlet işlerinde ve bilhassa Ruslarla diplomatik ilişkilerde etkin olup, zekâsı, öngörüsü, hitabet yeteneği, görüş ve tavsiyeleriyle hanın en yakın müşaviri, en tesirli akıl hocasıdır.
Bopay Hanım, Ebulhayr Han’dan sonra tahta çıkan Nurali (1748-1786), Erali (1791-1794) ve Ayşuvak (1797-1806) hanların da validesidir. Bu bakımdan Hanşa ünvanının yanı sıra Han Ana ünvanı da taşımıştır. Devlet idaresinde resmî yetki sahibi olan Bopay’ın diplomatik yazışmalarda kullandığı kendine ait özel bir mührü bulunuyordu.
Bopay Hanım’ın kim olduğu hakkında ve Ebulhayr Han’la evlenmeden önceki hayatı hakkında dönemin kayıtlarında açık ve kesin bilgiler bulunmamaktadır. 19. asrın sonlarında kayda geçirilen tarihî rivayetler ve halk anlatımlarında bazen Töre soyuna (Aksüyek) bazen de sıradan halka (Karasüyek) mensup olarak görünür. Yakın dönemlerde yapılan araştırmalar, ortaya çıkan yeni bilgi ve belgeler onun Aday (Tabınay) uruğuna mensup Süyündük Batır’ın kızı olduğunu, yine dönemin belgelerinde ismi çokça zikredilen ve şöhretli bir batır olan Aday Mirzatay Batır’ın ablası veya kız kardeşi olduğunu ortaya koymuştur.
Ebulhayr’la karşılaşması ve evlilikleri de halk anlatımlarına dayanır. Buna göre; Ebulhayr henüz genç, pek tanınmayan bir sultanken Küçük Orda’nın önemli isimlerinden Janibek Batır’la birlikte konar-göçer kabileler arasında dolaştığı esnada zenginliğiyle meşhur, yaşını almış, inatçı, sert tabiatlı bir adamın obasında birkaç gün konaklar. Ebulhayr bu adamın biricik, genç ve güzel kızı Bopay’ı görünce vurulur. Bunun üzerine kim olduğunu gizler ve bu zengin adamın hizmetine girerek bir süre obada kalmaya devam eder. Aşkı karşılıksız kalmaz.
Evlenmek istediğini duyurunca ağır bir kalım (çeyiz) talebiyle karşı karşıya kalır. Soylu bir aileye mensup olmakla birlikte imkânları oldukça sınırlı olan Ebulhayr Janibek Batır’ın desteğiyle talep edilen kalımı (yarısı ala yarısı kara paçalı 150 aygır) ödeyerek Bopay Hanım’la evlenir. Bopay Hanım’ın Ebulhayr’la evliliğinden beş oğlu (Nurali, Erali, Hoca Ahmet, Ayşuvak, Adil), Züleyha adında da bir kızı olmuştur. Ebulhayr’ın Bopay Hanım’ın dışında siyasi evlilikler dolayısıyla Başkurt ve Kalmuk (İdil Kalmuklarından) asıllı eşleri de bulunuyordu. Ancak Bopay Kazakların tabiriyle Baybişe (baş hatun, asıl eş) idi ve gerek Ebulhayr nezdinde gerekse devlet katında konum ve statü itibarıyla yüksek bir mevkide yer alıyordu.
Hem halk rivayetlerinde hem de kaynaklarda Bopay’ın çok güzel bir kadın olduğu anlatılır. Uzun boylu, sağlam ve iri yapılıdır. Elmacık kemikleri belirgin, yuvarlak çehreli, ince kaşlarının altındaki parlak geniş siyah gözleri dikkat çekicidir. Nazik ve yumuşak görünümünün ardında güçlü bir öngörü, akıl ve zihin yapısı ile ihtiraslı, muktedir, emredici bir karaktere sahiptir. 1736’da Orenburg bozkırlarına gelen ve aynı zamanda bir ressam olan İngiliz gezgin J. Castle yazlık karargâhında olduğu sırada Ebulhayr’ın otağında bulunmuş, kendisiyle ve ailesiyle görüşmüş, Bopay ve çocuklarının kara kalem eskizlerini yapma fırsatı bulmuştur. Onun notları ve çizimleri bu tarihlerde 40’lı yaşlarda ve beş çocuk annesi olmasına rağmen Bopay Hanım’ın endamı, zarafeti, asaleti ve güzelliği hakkında belirli bir fikir verir.
J. Castle’in geldiği tarihte Küçük Orda Kazak Hanlığı bir süredir Rusya himayesinde idi. Rusya’ya bağlılığın gereği olarak Bopay’ın oğullarından Erali Sultan Ruslarda rehin (amanat) tutuluyordu. Castle bu ziyarette hem Ebulhayr Han’ın hem de Bopay Hanım’ın kabulünde oldu. Hanın ve hanşanın huzurunda getirdiği hediyeleri takdim etti ve bir süre Bopay Hanım’la sohbet etti. Getirdiği hediyeler arasında Bopay Hanım’ı en çok etkileyen Castle’nin kendi eliyle çizdiği Erali Sultan’ın portresiydi. Bopay Hanım, çok özlediği oğlunun resmini görünce resmi gözyaşları içinde öptü. Hediyelerden çok mutlu olmuştu ve bu yabancı misafire kendi elleriyle ikramlarda bulundu.
Bopay Hanım Batı kültürünü, yaşamını merak eden, tanımak isteyen sıra dışı bir kadındı. Ailesini, kaç eşi olduğunu, çocuklarını sordu Castle’ye. Evli olmadığını öğrenince şaşkınlığını gizlemedi. Nasıl eğlendiklerini, nasıl dans ettiklerini göstermesini istedi. Castle’nin eşsiz dans edemeyeceğini söylemesi üzerine bundan vazgeçildi. Kazak ordalarının ve Kazak halkının varoluş mücadelesi verdiği çetin bir dönemde Ebulhayr Han’ın eşi olarak o da derin endişeler taşıyordu ve bu dönemde büyük sorumluluklar üstlendi. Kazakların üzerinde Kalmuk/Cungar baskısı ciddi bir tehlike olmaya devam ediyordu. Rusya hâkimiyetindeki Yayık Kazaçilerinin saldırıları sürüyordu. Volga Kalmuklarıyla ve Başkurtlarla sorunlar yaşanıyordu. Kazaklar bu ateş çemberinde Rusların siyasi desteğine ve güçlü ateşli silahlarına muhtaçtı.
Ebulhayr Han en büyük tehdit olarak gördüğü Cungar tehlikesini Rusların askerî ve siyasi desteğiyle bertaraf edebilmek, Küçük Orda’nın idaresinde kendisine rakip olanlara üstünlük sağlayarak tahtını koruyabilmek, hatta Küçük Orda’nın yanı sıra diğer Kazak ordaları (Orta ve Ulu Orda) üzerinde de söz sahibi olmak, kısacası Kazak bozkırlarında yegâne güç olmak düşüncesiyle yönünü Rusya’ya çevirmiş, Rusya’dan himaye arayışları için elçilerini Rus yetkililerine göndermişti. En büyük destekçisi ailesi ve en başta da eşi Bopay Hanım’dı. Kazakların ve genel anlamda Türkistan’ın tarihinde bir dönüm noktası kabul edilen bu karar sonuçları itibariyle hep tartışıldı.
Ebulhayr’ın bu kararı Kazak topraklarına ve Türkistan’a ulaşma hayalinde olan Rusların beklediği ve arzu ettiği bir gelişmeydi. Rusya tarafından deneyimli diplomat Aleksey İvanoviç Tevkelev’in yürüttüğü diplomatik müzakereler sonunda Küçük Orda Kazak Hanlığı Rusya himayesine girdi. Ebulhayr Rusya’ya sadakatinin ve bağlılığının teminatı olarak oğlu Erali Sultan’ı rehin (amanat) statüsünde Rusya’ya gönderdi. Artık Küçük Orda, Rusya hâkimiyetindeydi. Bopay Hanım, eşi Ebulhayr gibi Küçük Orda Kazak Hanlığı’nın yaşadığı iç ve dış problemler karşısında kurtuluşun ve istikbalin Rusya’yla dostluk ve iş birliği sayesinde mümkün olacağına inanıyordu.
Bu yüzden Kazakların istikbali için hayati önem taşıyan bu kararı destekledi ve Mirza Tevkelev başkanlığında gelen elçilik heyeti ile yapılan himaye anlaşmasına kişisel mührünü ilk basanlardan biri olduğu gibi bu konuda tereddüt yaşayan Kazak önderlerini de ikna etmeyi başardı. Bu vesileyle ismi Hanşa Popay, Hanşa Pupay şeklinde Rus kaynaklarında ilk defa 1731 tarihli söz konusu Rusya’ya tabiiyet belgesinde yer aldı. Küçük Orda Kazakları ile Ruslar arasındaki ilişkiler ilk yıllarda sorunsuz devam etti. Hatta Bopay Hanım, 1739-1740 yıllarında Sankt Peterburg’a resmî bir ziyarette bulunarak Anna İvanovna ile görüşmeye niyetlendiyse de bu sırada ortaya çıkan siyasi gerginlikler dolayısıyla olsa gerek bu seyahat gerçekleşmedi.
Ebulhayr Han’ın Ruslardan beklentileri istenildiği gibi gitmedi ve sürekli sorunlar yaşandı. 1740-1742 yıllarında yoğunlaşan Cungar tehlikesi aşılamadı ve Ruslardan ümidini kesen Ebulhayr bu defa Cungarlarla da müzakerelere girişti. Cungarların elinde olan Türkistan’ın kendisine verilmesi karşılığında onlara tabi olmayı, oğlu Ayçuvak’ı rehin vermeyi ve Kalmuk eşinden doğan kızını Cungar hanının oğluyla evlendirmeyi vadetti. 1742’de Orenburg Komisyonu başkanı olarak tayin edilen ve Orenburg şehrini kuran İvan İvanoviç Neplüyev’in bölgeye gelişiyle Rus-Kazak ilişkileri daha karmaşık ve daha sorunlu hale geldi. Orsk Kalesi’nde taraflar arasında bir dizi görüşme ve müzakere yapıldı. Ebulhayr’ın Neplüyev’le yıldızı hiç barışmadı. Bu tür anlaşmazlık durumlarında Bopay Hanım devreye girerek mevcut havayı yumuşatmaya, Neplüyev’le hanın arasındaki hoşnutsuzlukları azaltmaya büyük gayret gösterdi. Ebulhayr Han ve Kazaklar üzerinde Bopay Hanım’ın itibar ve nüfuzunu bilen Vali Neplüyev, ona karşı son derece nazik ve kibar davranarak, zaman zaman hediyelerle gönlünü alarak hanlık üzerinde sorunları onun vasıtasıyla gidermeye çalıştı.
Yaylım alanları, Rus göçmenlere toprak tahsisi, Rus askerî sahaların oluşturulması, Rusya tarafından hanlık idaresi içinde nüfuz ve rekabeti körükleyecek adımlar atılması, Ebulhayr ve ailesi için kale/şehir kurulması yönünde verilen sözlerin ki bunu Bopay Hanım da çok arzu ediyordu bir türlü yerine getirilmemesi gibi sürekli yeni sorunlar ortaya çıktı ve iki taraf arasında ciddi krizlere ve çatışmalara yol açtı. Han’ın özellikle Cungarlarla ittifaka yönelmesi Rus yetkililerini oldukça endişelendirdi. Cungarlarla ittifak teşebbüslerine aslında Bopay Hanım da sıcak bakmıyordu. Bu mesele gündemiyle yapılan kurultayda itirazlarını dile getirmiş, Kazak batırlarının halen Cungar esaretinde cefa çektiğini, kimilerinin hayatını kaybettiğini, eşlerinin gözyaşının dinmediğini ifade ederek bu ittifaka şiddetle karşı çıkmış, bu yönde kurultay üyelerinin saygısını, desteğini ve onayını kazanmıştır.
Ruslarla yaşanan ve krize sebebiyet veren sorunlardan birisi de «amanat» değişiminde yaşandı. Ebulhayr 1738’de Rusya’ya rehin olarak gönderilmiş olan oğlu Hoca Ahmet’in yerine bu defa Kalmuk asıllı karısından doğan Çingiz’i vermek istedi. Baş hatun olan Bopay’ın oğulları dışındakilerin rehinliği kanun ve teamüller ileri sürülerek Rus yetkililer tarafından reddedildi. Soroçinsk Kalesi’nde tutulan Hoca Ahmet, haberi alınca kaleden kaçma teşebbüslerinde bulundu. Sultan Derbişali, Hoca Ahmet’i Soroçinsk Kalesi’nden kurtarmak için 2000 kişilik bir kuvvetle kaleye hücum ettiyse de Neplüyev’in aldırdığı önlemler neticesinde başarısızlıkla sonuçlandı. Bu esnada Hoca Ahmet başka bir kaleye nakledilmişti. Bazı rivayetlere göre oğlu Hoca Ahmet’in, Rusların elinden kurtarılması operasyonuna bizzat Bopay Hanım da katılmış, Soroçinsk Kalesi kuşatmasında yer almıştı. Ebulhayr Ruslarla yaşanan bu son gelişmelere daha da öfkelendi. 1743-1744 yılları hudut üzeri iki taraf arasında âdeta savaş alanına döndü. Bu arada diplomatik müzakereler devam etti ve neticede Mirza Tevkelev’in girişimleriyle 1746’da Hoca Ahmet’in Kazan’da ikamet ettirilmesi kararlaştırıldı.
Böylece ilişkiler bir nebze yumuşamış olsa da Kazakların Rus hudutlarına baskınları devam etti. Rus ticareti sekteye uğradı. Ebulhayr’la ilişkileri tamir etmek, Neplüyev’le ortak bir anlaşma zemini hazırlamak üzere 1748’de Mirza Tevkelev yanına bu sırada Kazan’da rehin tutulan hanın oğlu Hoca Ahmet’i de alarak yeniden Orsk Kalesi’ne geldi. Burada amanat değişimi yapıldı. Hoca Ahmet’in yerine Bopay’ın diğer oğlu Ayçuvak Ruslara verildi. Çatışmalarda ele geçirilen Rus esirler de Tevkelev’e teslim edildi. Ebulhayr halen öfkeli olduğu Vali Neplüyev’le görüşmeden yurduna hareket etti. Ruslarla sorunlar şimdilik çözülmüş oldu. Bu iyi ilişkilerin kurulmasında, elçi Tevkelev’le geçmişe dayalı tanışıklığı bulunan, onunla ortak barış ve müzakere diline sahip olan Bopay Hanım’ın etkili olduğu hiç şüphesizdir. Ebulhayr 1748’de Orsk Kalesi’nde Tevkelev’le yaptığı görüşmeden dönerken Orta Orda’nın nüfuzlu sultanlarından olup Naymanların başında olan ve bir süredir Vali Neplüyev tarafından Ebulhayr’a karşı yeni bir denge unsuru olarak gönlü okşanan Barak Sultan tarafından öldürüldü.
Bunun üzerine Küçük Orda’nın ileri gelenleri, farklı yerlerde konup-göçmekte olan oğulları Nurali, Erali ve Adil sultanlara haber salarak derhal anneleri Bopay Hanım’ın yanına gelmelerini istediler. Bu tarihten sonra Bopay Hanım hanlığın idaresinde daha etkin bir pozisyon aldı. Önünde halletmesi gereken iki temel mesele vardı. Birincisi oğullarından en büyüğü olan Nurali’nin tahta çıkarılması, diğeri bozkır teamülleri gereği Barak’ın öldürülerek Ebulhayr Han’ın intikamının alınması idi. Bir nevi naibe sultanlar gibi hanlık yönetimini geçici olarak devralıp; idarenin, oğulları eliyle devamlılığını sağlamak, bu geçiş sürecini sağlıklı yönetmek üzere kolları sıvadı.Yeni hanın seçimi, vasallık ilişkisi gereği Rus yönetimini de yakından ilgilendiriyordu.
Ebulhayr Han, sağlığında kendisinden sonra tahta en büyük oğlu Nurali’yi aday göstermişse de aile dışından başka talipler de mevcuttu. Kayıp Han’ın oğlu Sultan Batır bunlardan biriydi. Bopay Hanım, oğlu Nurali’nin han seçilmesi için hem orda içinde hem de Rus yetkililer nezdinde derhal teşebbüse geçti. Neplüyev, Rusya’nın tercih ve menfaatleri doğrultusunda hükûmetiyle ve Bopay Hanım’la bu mesele üzerine temas halindeydi. Bopay Hanım, Küçük Orda’nın Rus himayesine giriş sürecinde ve sonrasında Ruslarla yaşanan krizlerde ılımlı ve çözüm odaklı hareket ettiğinden Rus yetkililerin teveccühünü kazanmıştı. Rusya, Kazak Ordasına gönderdiği memurlar vasıtasıyla seçimleri yakından takip ettiği gibi Nurali’nin seçilmesi için müdahalelerde bulundu. Kayınlı Nehri kıyısında bazı usul ve teamüller de göz ardı edilerek yapılan han seçiminde Nurali Sultan, Küçük Orda Hanı seçildi. Bu seçimin Rusya tarafından onaylanması gerekiyordu.
Nurali’nin hanlığının tasdik edilmesi için validesi Bopay Hanım, Rus yetkilileriyle diplomatik yazışmalar yürüttü. İmparatoriçe Elizabet’e yazdığı mektupta oğlu Sultan Nurali’nin «Küçük ve Orta Orda Hanı» olarak seçildiğini, imparatoriçenin fermanı olmaksızın bunun bir mana taşımayacağını dile getirdi ve Nurali’nin hanlığının altın mühürlü belgeyle tescil ve tasdik edilmesini rica etti. Tevkelev’e yazdığı başka bir mektupta, han olarak seçilen oğlu Nurali’nin hanlığının imparatoriçe tarafından tasdik edilmesi için tavassut ve yardımlarını talep etti. Aynı tarihte Neplüyev’e de bir mektup yazdı. Mektupta oğlu Nurali’nin oybirliğiyle han seçildiğini, bununla ilgili evrakların saraya gönderildiğini belirtiyordu. Neplüyev’e yazdığı bu mektupta asıl üzerinde durduğu konu Barak Sultan tarafından öldürülen kocası Ebulhayr Han’ın intikamının alınması meselesi idi. Bu hususta halkın kararlı ve beklenti içinde olduğunu belirtiyor ve bu intikamın alınmasına kendisinin iznini ve desteğini talep ediyordu.
Neplüyev, Bopay Hanım’a gönderdiği mektupta Nurali’nin hanlığı ile ilgili işlemlerin başlatıldığını ve evrakların saraya gönderildiğini yazdı. Küçük Orda’da yaşanan bu gelişmeler hakkında bilgi ve düşüncelerini ayrıca Rus Dışişleri’ne rapor etti. Her iki ordada söz sahibi olacak ve Kazak ordalarına birleşme yolu açacak bu ünvanın verilmesi, Rus siyasetine ve Neplüyev’in kişisel yöntemlerine aykırıydı. Neplüyev bu raporda Ebulhayr’ın hanlığı boyunca hiçbir zaman Küçük ve Orta Orda Hanı ünvanı kullanmadığını belirtti ve Nurali’ye bu ünvanın verilmesinin Rus siyaseti bakımından sakıncalarına dikkat çekti. Ayrıca Ebulhayr’ın intikamının alınması hususunda Bopay Hanım’ın ricasından bahsederek, Kazak törelerinin bunu gerektirdiğini, bu yönde Küçük Orda’da hazırlıklar yapıldığını bildirdi ve intikam alınmasının Rusya için hiçbir mahsuru bulunmadığını yazdı. Kardeşi kardeşe kırdırma siyaseti, Neplüyev’in zaten arzu ettiği bir yöntemdi ve belki de Barak’ın azmettiricisi bizzat kendisiydi. Bopay Hanım, Rusların (Neplüyev’in) Barak Sultan’la yakın ilişkilerinden haberdardı.
Devlet idaresinde tecrübeli olan Bopay Hanım, meseleyi aynı zamanda hem Rusya hem de Cungarlar nezdinde diplomasi ve müzakere yoluyla çözmekten yanaydı ve Kazaklar arasında kan dökülmesini istemiyordu. Bu hadiseden sonra Barak Sultan Cungarlarla yakınlaşacağından mesele Cungarlarla da ilişkilere bağlıydı. Ayrıca Barak, Naymanların yöneticisi olarak Orta Orda Kazakları arasında saygın ve nüfuzlu bir sultan olduğundan Küçük ve Orta Orda Kazakları arasında derin husumete yol açılacak ve büyük kan dökülecekti. Bopay Hanım tüm bunlara meydan vermeden meseleyi hem diplomasi zemininde hem de siyaseten çözme eğiliminde oldu. Barak’tan intikam alınması girişimleri kardeşi Mirzatay Batır tarafından Barak Sultan’a yakın kabileler üzerine birkaç baskın yapmakla sınırlı kaldı.
Oğlu Nurali’nin hanlığı, İmparatoriçe Elizabet tarafından 26 Şubat 1749 tarihli beratla tasdik edildi. «Rusya’ya sadakatle hizmet etmiş olan Ebulhayr Han gibi oğlu Nurali’nin de düzgün ve iyi hali dolayısıyla hanlığının tasdiki» ibaresi yazıldı. İmparatoriçe tarafından ilerleyen tarihte Neplüyev’e yazılan emirnamede Nurali’nin Küçük ve Orta Orda Hanı ünvanı yerine babası gibi Kırgız-Kazak Hanı ünvanıyla hanlığının tasdik edildiği bildiriliyordu. Aynı yıl temmuz ayında Nurali Han, Orenburg’ta Neplüyev’in huzurunda Rusya’ya sadakat yemini etti. Hanlık alameti olarak samur kaftan, şapka ve kılıç kuşatıldı. Artık hanlığın yönetimi Nurali’nin elinde olsa da annesi Bopay Hanım’ın gölgesi hep üzerinde olmaya devam etti. Ruslarla yaptığı görüşmelerde Bopay Hanım, bir zamanlar Ebulhayr’ın da ısrarla talep ettiği ve bir türlü hayata geçirilmeyen İlek Nehri üzerinde bir kale şehir kurularak ailesinin orada güven içerisinde yaşaması isteğini Ruslara hatırlatmaya devam etti.
Nurali Han Orenburg’ta yapılan merasimin ardından ülkesine döndüğünde yeni bir sorunla karşılaştı. Ebulhayr Han kendisine Türkistan şehri kalım olarak verildiği takdirde kızını Cungar hanına vermeyi vaat etmişti. Ruslar bu duruma müdahale etmiş, Küçük Orda’nın Rusya himayesinde olduğunu, bundan sonra muhataplarının Rusya olduğunu ilan etmiş olsalar da Kazak-Cungar meselesi tam olarak halledilmiş değildi. Nurali, Orenburg’tan döndüğünde Cungar elçilerinin geldiğini öğrendi. Bu vaadin gerçekleşmesi Rusya’ya bağlılık ve sadakate büyük gölge düşürecekti. Aksi durumda da Cungar tehdidiyle karşılaşacaktı. Ayrıca babasının intikamının alınması da Cungarlarla ilişkilere bağlıydı. Zira Küçük Orda’da intikam hazırlıklarından haberdar olan Barak Sultan, himaye arayışına girerek Cungarlara yakınlaşmıştı.
Bopay Hanım, Ebulhayr’ın sağlığında Cungarlarla yakınlaşmasına karşı durmuş olsa da onun ölümünden sonra üvey kızı Namurun’un Cungar Hanı’nın oğluyla evlenmesine rıza göstermek zorunda kaldı. Babası Ebulhayr Han gibi Nurali de hem Ruslar hem de Cungarlar arasında bir denge siyasetine yöneldi ve Cungar elçilerini bir müddet oyalama yöntemini kullandı. Gönderdiği elçi vasıtasıyla Cungar hanından kız kardeşi için kalım olarak Türkistan şehrini istediğini duyurdu. Bu gelişmelerden haberdar olan Rus Dışişleri, Nurali’nin Cungarlarla yakınlaşmasına mâni olunmasını ve bu evliliğin engellenmesini Neplüyev’den istedi. Bu meselelerden dolayı Nurali’nin hem Ruslarla hem de Cungarlarla ilişkileri bozuldu. Neyse ki Cungar hanına verilmesi vadedilen müstakbel gelin Namurun, 1750’de şüpheli bir şekilde öldü. Bu sırada Cungarlar arasında iç sorunlar da ortaya çıkınca Küçük Orda Kazakları için Cungar meselesi savuşturulmuş oldu.
Diğer taraftan himaye beklentisiyle Cungarlara yakın sahalarda konup göçmeye başlamış olan Barak Sultan da Türkistan yakınındaki Karnak şehrinde zehirletilerek öldürüldüğü için bu mesele de Kazaklar arasında büyük kan dökülmeden halledilmiş oldu. Bu tarihlerden itibaren Küçük Orda Kazak yönetiminin tek muhatabı Ruslardı. Validesi Bopay Hanım’ın sağlık sorunlarının baş göstermesi ve hanlık üzerinde iktidarını sağlamlaştırması sonrasında Nurali, Ruslara daha fazla yanaştı ve onun döneminde Ruslarla vasallık ilişkisi daha da derinleşti. Gerek 1755 Batırşa isyanı sonrasında Başkurtlarla yaşanan sorunlarda gerekse Pugaçev isyanı ve sonrasında yaşanan olaylarda Rusların kullanışlı, sadık bir aparatına dönüştü.
Ebulhayr’la başlayan yaklaşık bir asırlık hanedanın sırtını yasladığı ulu bir çınar olan Bopay Hanım uzun bir ömür sürdü. Doğum tarihi kesin olarak bilinmemekle birlikte 1690’lı yılların ortalarında doğduğu genel olarak kabul edildi. Ebulhayr Han’ın ölümünden sonra 32 yıl daha yaşadı ve 1780’de öldü. Orenburg bölgesi, İletsk ilçesi, Dimitriyovka köyünde, uzunca bir süre Meçetka olarak adlandırılmış olan yerde defnedildi. Mezarının başına bir türbe yapıldı. Ancak hanlık yönetiminin ilgasından sonra Rusya’nın iç eyaletlerinden gelen göçmenler bozkıra akın ettiğinde Bopay’ın türbesi yıkıldı. Tuğlaları göçmenlerin kendileri için inşa ettikleri evlerin yapımında kullanıldı. Bölge daha sonra askerî alan haline getirilince gözden ırak kalan mezar yeri zamanla unutuldu. Kazakistan’ın bağımsızlığının 25. yılında mezar yerinin tespiti ve bir anıt mezar yapılması için bölgeye keşif heyeti gönderildi. Mezarı tespit edildi ve hayatını Kazakların istiklaline ve istikbaline adamış olan hanlar anasının hatırası ölümsüzleştirildi. Yazar: Prof. Dr. Fatih Ünal
Kaynakça «Bopay (Batima)», Kazahstan Natsionalnaya Entsiklopediya, 1, red. B. Ayagan, Almatı 2004, s.442. «Bopay (Pupay) Hanım», Kazak Sovet Entsiklopediyası, Kazak SSR Gılım Akademiyası, 2, Almatı 1973, s.411. Djon, Kestl, Dnevnik Puteşestviya v Godu 1736-m İz Orenburga K Abulhairu, Hanu Kirgiz-Kaysatskoy Ordı, Almanca’dan Çeviren Volfgang Ştarkenberg, Almatı 1998. Dobrosmıslov, A, Turgayskaya Oblast; İstoriçeskiy Oçerk, Orenburg 1900. Doğan, Orhan, Kazak Hanlığı’nın Çarlık Rusyası ve Cungarlarla İlişkileri (Rus ve Kazak Kaynaklarına Göre), TTK, Ankara 2021. Kazahsko-Russkie Otnoşeniya v XVI-XVIII Vekah, Akademii Nauk Kazahskoy SSR (Sbornik Dokumentov), Alma-Аta 1961. Kazak SSR Tarihı Köne Zamannan Buginge Deyin, III, Kazak SSR Gılım Akademiyası, Almatı 1982.
Javlin, Kizikbay Mınbayulı, «Bopay Hanım- Sayasi Memlekettik Kayratker (1690-1780)», «Abilkayır Han Men Bopay Hanımnın Ömir Jolı Jane Ult Tarihındagı Ornı» Attı «Bolaşakka Bagdar: Ruhani Jangıru» Bagdarlaması Ayasındagı Halıkaralık Gılımi-Tajiribelik Konferentsiyasının Materialdar, 21 Jeltoksan 2018, Yessenov University, Aktav s.3-7. Levşin Aleksey, «Opisanie Kirgiz-Kaysakski ili Kirgiz Kazaçih Ord i Stepey, II, S. Peterburg 1832. Meyer, L, Materialı dlya Geografii i Statistiki Rossii; Kirgizskaya Step Orenburgskogo Vedomstva, Sankt Peterburg 1865. Rıçkov, P.İ., İstoriya Orenburgskaya (1730-1750), Orenburg 1896. Ünal, Fatih, XVIII. Yüzyıl Türk-Rus İlişkilerinde Neplüyev İstanbul’dan Orenburg’a, Gece Kitaplığı, Ankara 2015.
