GÖZƏL Bu gün gördüm onu, otuz il sonra, Gəzdirib, göz-gözə gətirən gözəl… Neçə milyon gözün, qaşın içində, Sezdirib, üz-üzə götürən gözəl… * * * Qəfil qarşılaşdı baxışlarımız, Qəbulmu görmüşdü alqışlarımız, Damla-damla yağdı yağışlarımız, Süzdürüb, iz-izə itirən gözəl… * * * Bir xeyli mən baxdım, o sa baxmadı, Nə Billah eylədim kirpik qalxmadı: -Allahım, pünhan ox, həmin oxmudu??? Azdırıb, biz-bizə bitirən gözəl… * * * Qəfil bir baxış da oldu ərmağan, Gördüm, gözü dolmuş, bağrım oldu qan, Köksümdə ürəyim qopardı fəğan, Sızdırıb, döz-dözə ötürən gözəl… * * * Baxış o baxışdı, qaçış o qaçış, İllər gözlərindən heç nə almamış, Giryan görünürdü, bir az təntimiş, Sazlayıb, naz-naza yetirən gözəl… * * * Ustac mükafatın alıb həmişə, Bir daha mat qaldım, bu gün gərdişə: -Deməli, yol verməz boşa səyrişə, Gəzdirib, göz-gözə gətirən gözəl… 04.09.2018. Bakı.
GƏL Bu dərd bizim aramızda bitibdi, Bir daş altda, birini də üstə gəl. Nə dil bilsin, nə də dodaq anlasın, Nə fərq olsun, nə də bircə üstəgəl. * * * Heç nə umma belə zalım fələkdən, Dünyamıza qəm ələnir ələkdən. Qismətinə düşən paydı ürəkdən, Birin verib, birini də istə gəl. * * * Çətin bir də ömür dönə geriyə Buz bağlamış xəyalların əriyə. Nə deyirsən, Mövlud, mələk, pəriyə Öz bəxtindən nə inci, nə küs də gəl. 5.07.2021. Quba. Zərdabi.
MƏNİMÇÜN İşdi yaxa versəm zalım əcələ Göyüm- göyüm göynəyərsən mənimçün. Bir az razı, bir azca da narazı, Deyim -deyim deyinərsən mənimçün. * * * Yuxuların qarışmasın gerçəyə, Ümid olub gözlə məni gecəyə. Sevincini bölüşərsən heçliyə Öyüm-öyüm öyünərsən mənimçün. * * * Saxla məni aşiq kimi yadında, Xatirində doğmanın da, yadın da. Ürək olub, gülüm, Mövlud adında Döyüm-döyüm döyünərsən mənimçün. 7.07.2021. Quba. Zərdabi.
“Kim sənə deyib ki, əsl etibarlı məhəbbət yoxdur dünyada?
O yalançının o pis dilini kəsərlər” M. Bulqakov.
Anamla atamın qeyri-adi münasıbəti var idi. Bir- birinə hörmət və qayğıyla yanaşırdılar. Ancaq mən aralarındakı sərinliyi hiss edirdim. Anam heç vaxt sevgidən, məhəbbətdən danışmazdı.
Onlar ayrı-ayrı otaqlarda yaşayırdılar. Anam yemək bişirir, atamın paltarlarını yuyur, səliqəsinə fikir verirdi. Qohum əqraba yanında həmişə mehribancasına davranırdılar.
Dəfələrlə anamla bu haqda danışmaq istəsəm də, l o, hər dəfə araya söz qatar və mənə heç nə deməzdi.
Anamın gözləri nəm olardı hərdən. Soruşanda “əzizlərimi xatırladım” ya da “söğan yandırdı gözlərimi”- deyib üzünü yuyardı.
Atamın başqa bir qadınla əlaqəsinin olduğunu bilirdim və həmişə onu qınayırdım. Hətta bir dəfə onunla ciddi söhbət etməyi qərara aldım. Anam onda mənə dedi ki, sən qarışma, mən özüm buna icazə vermişəm.
Bu qəribə münasibəti heç anlaya bilmirdim.
Anam öldükdən sonra atam həmin qadınla birləşdi. Mən etiraz etmədim və atamla əlaqəmi kəsmədim. Onu çox sevirəm.
Anamın xəstəliyinə sonra da ölümünə tab gətirməyib babam da rəhmətə getdi.
İndi babamın mənə miras qoyduğu evdəyəm.
Biz bura yayda gələrdik. Bu evlə bağlı o qədər gözəl xatirələrım var ki… Babam bu evi mənə hədiyə edib.
Evin içində heç nə dəyişməyib.
Babamın qızılı, varı, dövləti yox idi, amma çoxlu kitabı var idi.
Toz başmış kitablardan birini götürdüm. Kitabdan sanki keçmışın, anamın, bababın qoxusu gəlirdi. Lap kövrəldim. Kitabı heç acmadan yerinə qoydum.Əlimi kitabların üzərində gəzdirərək sanki onlarla sağollaşdım. Sonra əyilib siyirməni açdım.
Burada nələr yox idi? Babam iynə və sapdan tutmuş köhnə düymələrə qədər hər şeyi saxlamışdı. Əlimə bir düymə düşdü.Bu düymə anamın paltarından düşüb itmişdi. Yadımdadır. Sonra onu çox axtardıq, amma tapmadıq. Mən o düyməni öpüb cibimə qoydum.
Sonra siyirməni bağlamaq istədim,lakin itələyəndə bağlanmadı. Nəsə mane olurdu. Mən əlimi salıb aradan bir saralmış dəftər çıxartdım.
Dəftəri götürüb kresloya oturdum.
Əlimdəki anamın gündəliyi idi.
Gözlərimə inanmadım.
Anam heç vaxt deməzdi ki, gündəlik yazır.
Mən dəftəri acgözlüklə oxuyurdum.
Oxuduqca gözlərimin yaşını saxlaya bilmirdim. Zahirən həmişə gözəl, şən görünən anam nə qədər əzablı əziyyətli bir həyat yaşayıbmış?!
“Mən onun üzünü elə də görmədim. Amma sevirdim onu”-bu sözləri oxuduqda isə dəhşətə gəldim.
Ana!? Sən kimisə sevirdin!?
Dəftəri dayanmadan oxuyub başa çatmaq, öz doğma anamın sevgi macərasını bilmək istəyirdim.
Dəftərin bir ucunda bəzi rəqəmləri bir qədər pozulmuş telefon nömrəsi diqqətimi çəkdi.
Dərhal həmin nömrəni yığdım.
– Salam.
– Salam..
-Bağışlayın . Siz kimsiniz ?
– Bəs siz kimsiniz , xanım?
– Mən sizinlə görüşmək istəyırdim. Sizə veriləsi şey var.
– Buyurun gəlin .
O mənə ünvan verdi
Ertəsi gün mən anamım artıq əzbərdən bildiyim gündəliyini götürüb deyilən ünvana yollandım.
Qapını mənə yaşlı bir insan açdi. Lakin, hündür boyu, mədəni davranışı onu bir qədər yaşından cavan göstərirdi.
– Buyurun xanım…
– Çox sağ olun.
Mən içəri daxil oldum. Biz həyətdə qoyulan stol afxasında oturduq.
Mən bir kəlmə də demədən gündəliyi çıxarıb ortalığa qoydum və:
-Anam sizi sevirdi,-dedim.
-Ananız?
– Bəli
– Xanım siz nə danışırsınız? Mən uzun illərdir ki, tək yaşayıram yanımda yalnız baxıcım var.
Mən anamın kim olduğunu ona dedim. O eynəyini düzəldib:
– Yox. Əksinə. O məni heç vaxt sevmədi! -dedi. Mənim onu dəlicəsinə sevdiyimə inanmadı.
Sonda isə mənə hətta ona zəng etməyi də qadağan etdi. Mən onu indi də sevirəm. Onu gözləyirəm. Son zamanlar isə məni heç vaxt sevmədiyini dedi.
Mən gündəlikdəki yazını onun qarşısına qoydum.
“Mən onu sevirdim. Amma heç vaxt onunla olmayacağımı bilirdim. Həm ailə vəziyyətim, həm də ölümcül xəstəliyim buna imkan vermirdi.
Mən bu gün onunla son dəfə danışdım. Onu acıladım ki, bir daha tapmasın, axtarmasın məni.
Mən təhlillərin cavabını bildim. Ölümümüm reallaşdığını hiss edirdim. Amma bunu ona deyə bilməzdim. Ürəyi partlayardı. Mən onu sevdiyimi ona sübut etməli və ondan ayrılmalıyam”
Kişi dəftərdəkiləri dəfələrlə oxuyub ayağa qalxdı.
– Yalandır! Bu ola bilməz! O mənə bunu deyərdi. Deyin ki, by yalandlr!
– Anam ölüb.
O əlini ürəyinə aparıb oturdu. Mən onun nəbzini tutub qışqırdım:
– Kömək edin!
Evdən bir yaşlı qadın çıxıb dərman gətirdi sonra ona iynə vurdu. Bir qədər sonra kişi gözlərini açdı və:
– Məndə heç bir xatirəsi belə yoxdur. Heç nə! Sözlərdən, kəlmələrdən başqa heç nə.
Mən cibimdən dünən babamın evindən tapdığım düyməni ona uzatdım:
– Bu düymə anamın paltarındandır. Götürün. Sizdə qalsın.
O körpə oyuncağa sevinən kimi düyməni götürüb əlində bərk sıxdı .
– Danışın mənə. Anamla harda görüşmüsünüz? Necə sevmisiniz onu?
– Siz buna inanmazsınız. Bu bir nağıldır. Heç kim inanmaz buna. Mən xəstə idim.
Bir gün evdə halım pis oldu. Yoldaşımdan ayrılmışam . Telefonla bacıma zəng etdim ki,nə edəcəyimi desin. Nömrəni səhv yığmışam demə. Ananız heç nə soruşmadan, kim olduğumu bilmədən mənə nə edəcəyimi dedi. “Dərman için sonra uzanın. Mən sizə bir azdan bir də zəng edəcəm,” – dedi.
Beləcə, o hər gün mənə zəng edib halımı soruşur, məni tədricən həyata qaytarırdı. Biz çox yaxınlaşdıq bir- birimizə. Mən uzun illərdən sonra ilk dəfə sevdim. Dəlicəsinə vuruldum ona. Amma o mənə elə də sevirəm demədi… Amma bu gün bildim ki,o məni daha çox sevirmiş. Mən onun bir kəlmə sözündən inciyib onu unutmağa çalışdım. O isə mənə öləcəyini deməyib. Kişi eynəyini çıxarıb gözlərini sildi və
-Məni onun məzarına aparın! – dedi.
Bir neçə gündən sonra mən onunla anamın qəbrini ziyarət etdim.
O, iri bir yasəmən dəstəsi almışdı. Mən anamın yasəməni nə qədər sevdiyini bilirdim. Deməli o da bunu bilirmiş.
O, uzaqdan anamın şəklini gördükdə eynəyini çıxarıb göz yaşlarını sildi. Sonra yaxınlaşıb əllərini şəkildə gəzdirdi. Sonra geri çəkilib baş əydi.
Biz bir kəlmə belə danışmadıq.Onu tək qoyub bir qədər geri çəkildim.
O, dizləri üstündə oturub anamla danışırdı:
– Sən məni məndən çox sevdiyini sübut etdin. Bir dəfə də sevirəm demədən mənə həyatını qurban etdin indi növbə mənimdir. Biz mütləq görüşəcəyik…
Biz yenə heç nə danışmadan geri döndük.
Bir neçə aydan sonra telefonuma zəng gəldi
-Salam xanım.Atam dedi ki, sizə deyim . O sizin ananızı sevirdi.
Bu anamın sevdiyi adamın oğlu idi.
– Özü necədi?- deyə soruşdum.
– O artıq yoxdur. Mənə bir düymə vedi öləndə. Dedi ki, bunu mənim qəbrinin üstünə qoyarsan.
Mən dəstəyi asıb fikrə getdim.
Nədir bu sevgi deyilən böyük güvvə? İnsanlar bir-birini görmədən, tanımadan bu qədər sevə bilərlərmi? Bilmirəm. Əgər kimsə mənə bunu danışsaydı inanmazdım….Lakin, indi inanmamağa əsasım yox idi.
Duşunurdüm ki, bir-birini bu qədər sevən insanların ruhları indi bir yerdədir və bu mənim yeganə təsəllim idi…
ÜÇ RƏNGLİ Üç rəngli bayrağı var Anlı açıq üzü ağdır Ölkələrin arasında Bir çırağdır Azərbaycan. * * * Mətinləşib ucalırsan Uca taanrı duasıyla Daim gücün qüddrətinə Ucalırsan Azərbaycan * * * İndi iri addımlarla Yüksəklərə ucalırsan Bu günümlə fəxr edirik Yaşa-yaşa Azərbaycan * * * İndi iri addımlarla Yüksəklərə ucalırsan Bu günümlə fəxr edirik, Yaşa-yaşa Azərbaycan. * * * Hər an düşmən üzərinə Zəfər çaldın Azərbaycan. Xalqımızın hünəriylə Möhrün vurdun Azərbaycan. * * * Günəş kimi şüasını Yaydı bütün ölkələrə. Öz zəhmətin qüdrətiylə Qalxdı yenə Azərbaycan. * * * Zirvələrin zirvəsidir Qızıl odlar ölkəsidir Bol gülüşlü bol zəhmətli Halal zəhmət ölkəsidir.
QAZİ, ŞƏHİDLƏRİN HAQQI İTMƏSİN!… (bütün qazi, şəhidlərimizə həsr edirəm) Üç min şəhidinin qanına qurban, O məzar daşından boylanıb baxan, Vətən şəhidlərin qanına qurban, Qazi, şəhidlərin haqqı itməsin!… * * * Balasın itirib məğrur dayanan, Silib göz yaşını, meydan oxuyan, Şəhid anasının ömrünə qurban, Qazi, şəhidlərin haqqı itməsin!… * * * Şəhidlər veribdir vətən borcunu, Qazilər itirib həyat yolunu, Kimisi gözünü, kimi qolunu, Qazi, şəhidlərin haqqı itməsin!… * * * Danışıb deyilər tarixlər boyu, Kiminin qalmadı, kəsildi soyu, Yarıda qalıbdır kiminin toyu, Qazi, şəhidlərin haqqı itməsin!… * * * Qazilər gələndə qalxaq ayağa, Tarixlər çəkibdir bizi sınağa, Qalx, gedək hər il biz o məzarlığa, Qazi, şəhidlərin haqqı itməsin!… * * * Zəhəri paketlə göndərək getsin, O, namərd düşmənin sonun bitirsin, Bir daha analar fəryad etməsin, Qazi, şəhidlərin haqqı, itməsin!…
AZƏRBAYCAN Torpağının qüdrəti var, Tükənməzdir, sərvəti var, Planetdə hörməti var. Bir soraq ver, sən o taydan, Azərbaycan, Azərbaycan! * * * Yaralanıb qəlbin sənin, Qövr eyləyir, dərdin sənin, Başa gəlmir, əhdin sənin. Bir soraq ver, sən o taydan, Azərbaycan, Azərbaycan! * * * Qeyrətinə kəm baxan var, Ar-namusu həm satan var, Zəhərlidir, bir yatan var. Yatanları qov obadan, Azərbaycan, Azərbaycan! * * * Ana yurdum, sən ayıq ol, Düşmən çoxdur, həm sayıq ol, Göz tökməyə gəl layiq ol. Səsin gəlsin o diyardan, Azərbaycan, Azərbaycan! * * * Didərginlər dözmür daha, Şairlər də yazmır daha, Hökümət də baxmır daha. Qılıncını çıxart qından, Azərbaycan, Azərbaycan! * * * Mil düzündə köckün olur, Qarabağda itkin çoxdur, Harayına gələn yoxdur. Yoxdur səni bir oyadan, Azərbaycan, Azərbaycan!
BÜLBÜL Bülbülərin cəh -cəh vurmur, Sikəstələr heç oxunmur. Dayaq dursun o, Yaradan, Azad olsun hər bir insan, Azərbaycan, Azərbaycan! * * * Yaraşıq verirsən çölə-çəmənə, Səni gəlməyəsən görüm, heç dilə. Beşikdə körpə də uydu səsinə, Başın bəlalıdır, bəlalı bülbül… * * * Çöl, meşə oyanır, səsin gələndə, Ləçəkləri gülün, solur çəməndə. Tutub saxlayırlar, səni qəfəsdə, Səsinin oduna, yanırsan bülbül.. * * * Ah-nalə qoparıb, imdad dilədin, Azadlıq kəlməsin, icad eylədin. Qəfəsdə yaşayan, sən tək deyildin, İnsanda can verir, qəfəsdə bülbül… * * * Sehirli səsindir, bəla gətirən, O Xarı gülü də, sən sən gətirən. Oxu göz yaşımı, məndə tökürəm, Qəfəsdə görəndə, kimsəni bülbül. * * * Ümüdlə gözlədim, azadlıq yolun, Bağlıdlr mənimdə bu gün yollarım. Oxu, qoy səsinlə mən azad olum, Bəlkə xilas etdim, səni də bülbül… * * * Azad təbiətin, azad quşusan, Bilirəm hiyləylə tora düşmüsən. Təbiət günahsız, niyə küsmüsən? Dünyamız hiylədir, unutma bülbül… * * * Xəbərsiz yaşadın, burda yuvandan, Xəbər verən yoxdur, sənə balandan. Bəlkə də bağlıdır yolun, haçandan? Sorağın verən yox, balana bülbül…
AZƏRBAYCAN ƏSGƏRİ Addımı aram -aram, Deyir düşmənə varam, Azərbaycan oğluyam, Azərbaycan əsgəri. * * * Sücaətli hünəri, Var dünyada hörməti, Yayılıb şan-şöhrəti, Azərbaycan əsgəri. * * * Hər birinin and yeri, Zəfərsiz dönməz geri, Məhv eyləyib düşməni, Azərbaycan əsgəri. * * * Sözlərini sərt deyir, Bu mənfur düşmənlərdən. Hesabını sor deyir, İtib getsin elmdən, Yumruğunu vur deyir.
Novruzova Leyli Mustafa gızı 1962-ci ildə Quba şəhəri Səbətlər kəndində anadan olmuşdur. 1979-cu ildə Şəhid Elman Məmmədov adına Səbətlər kənd tam orta məktəbi bitirib. Dörd övlad (2 oğul və 2 qız)anasıdır.1992-ci ildə Sumqayıt şəhərində N. Nərimanov adına mədəniyyət evi nəzdində birillik muhasibat ucotu kursunu və 2013-cü ildə “İnsan və təbiət” ictimai- siyasi qəzet redaksiyası nəzdində yaranmış bir illik Jurnalistika kursunu bitirib. “Tale” şeri ilk qələm məhsulu olub. “Səfəq”, “ İnsan və təbiət”, “Ədalətli iş, düzgün söz”, “Sumqayıt”, “ Dövlət və qanun”, “ Uğurlu yol” və sair ictimai ədəbi qəzetlərdə yazıları çap olub. “Azərbaycan” ədəbi jurnalında şeirləri çap olub. “Ədalətli iş, düzgün söz” qəzetində şöbə rəisi işləyib. Uzun illər göstərmiş olduğu xidmətlərinə görə, geniş əhali kütləsi arasında qazanmış olduğu hörmət və nüfuzuna, maddi ehtiyac içərisində yaşayan insanlara göstərmiş olduğu xeyriyyəçiliyinə, dövlətçiliyimizin və xalqımızın mənafeyinə xidmət etdiyinə və Azərbaycan Respublikası prezidenti İlham Əliyev cənablarının daxili və xarici siyasətini ölkə daxilində tətbiq etdiyinə görə 2017 və 2019-cu illərdə fəxri diplomlara layiq görülüb. 2020-ci ildə Nəsimi “Poeziya diplomu” və “Qızıl Qələm”, 2021-ci ildə “Ulu öndər”, “Qarabağ Azərbaycandır”, “İlin vətənpərvər sairi”media mukafatı laureatı diplomu ilə təltif edilib. “Yurd”, “Əsrlərə körpü” , “Yaşıl işıq” və “Gəlirik Qarabağ!!!”, “Kimlərə qaldı dünya, Nizami Gəncəvi 880”, “Həyat bizi səsləyir” ,“Sevgilim yuxunu dənizə danış” ,“Həsrətin sonu”, Tər çiçəklər” ,,Gəlin gedək Ağdama,, və bir çox antologiyalarında bir çox şeirləri yer almışdır. İki kitab ,,Gün keçir ömür qısa ,, və ,, Qazi, şəhidlərin haqqı itməsin,, kitabların müəllifidir. Vətənpərvərlik haqqında şeirlərinə üstünlük verir. Hal-hazırda üçüncü kitab ,,Şəhidlik zirvəsində ,, adlı kitabı üzərində işləyir. Tezliklə üçüncü kitabı işıq üzü görəcək.
GÜLÜ – GÜLÜZƏ MUSTAFAYEVA – (619 bal) Bakı Dövlət Universitetinə (Azərbaycan dili və ədəbiyyatı müəllimliyi ixtisası üzrə) qəbul olunmuşdur. Tələbə adı qazanması münasibəti ilə Gülü xanımı təbrik edir, qarşıdakı bütün həyat və fəaliyyətində yeni-yeni nailiyyətlər arzu edirik. Uğurlarınız bol olsun, Gülü xanım!!!
Qısa arayış:
Gülü – Güzüzə Mustafayeva Zaur qızı 11 dekabr 2004-cü ildə Bakı şəhərində anadan olub. Musiqi təhsili var. Rəssamlıq qabiliyyəti var. Bakı şəhər 20 nömrəli məktəb-liseyin məzunudur (2022).
Gülü xanım “Oxumağa nə var ki…” (2011), “Duyğular” (2014), “Rənglərin dili” (2016) və “Zaur Ustac” (2020) kitablarının müəllifidir.
