Bir Mələyin Sevgisi
Onun gözləri ilk dəfə Şuşanın buludlarla öpüşən dağlarında açıldı. Elə bil Tanrı onu o müqəddəs torpaqda yaratmaqla bir işarə vermək istəmişdi: “Bu qız nə vaxtsa bir ömrə işıq olacaq…” Atası uzaqda oxuyurdu, anası isə üç qız övladını çiyinlərində daşıyırdı. Soyuq qışlarda, ocağın başında anasının gözlərindəki səbr, dodaqlarındakı dualar onun ilk məktəbi oldu.
Atası qayıdanda həyat bir az işıqlandı, amma hələ də yoxsulluq evin kölgəsi idi. Uşaqlıq illərində bir fortepiano var idi – ağrılı səslərlə danışan, sanki onun qəlbinə bənzəyən… O musiqini sevmədi, çünki acı notlar uşaqlıqla iç-içə keçmişdi.
Bir gün tale onu Bakıya apardı. O şəhər ki, küçələrində xəyallar pıçıldayır, dalğalarında ümidsiz eşqlər yaşanırdı. Bacısının evində tanış oldu o adamla – Murat… İlk dəfə əlini sıxdı və buraxmadı. Hər şey o toxunuşla başlandı. Hər şey o sükutla danışan baxışlarla yazıldı.
Murat ona məktublar yazdı. Qəlbinə deyil, ruhuna yazırdı. Sözlər onun üçün dua kimi idi. O məktublarda bir qızın qəlbi əridi, bir qadının həyatı başladı.
Aralarındakı yaş fərqi, yoxsulluq, mübarizələr – bunlar ona təsir etmədi. Çünki sevgi vardı. O sevgi ki, qışda pəncərə şüşəsinə düşən buxar kimi, içərini isitdi. Qaçdı – sevdiyi adama, çünki əmin idi: “Mələklər uçmaz, sevdikləri üçün yeriyərlər…”
İllər keçdi. İki oğul anası oldu. Gecələr yazı makinasında Muratın yazılarını çap etdi, səhərlər uşaqları məktəbə yola saldı. O isə heç vaxt öz arzularını qurban verdiyini düşünmədi – çünki sevmək onun arzusu idi.
Ərinin qısqanc, bir az da özündən asılı ruhunu belə sevirdi. Yayda kəndə yollananda onun səsini dinləyən kənd ağacları belə şahid idi: bu qadın səssizcə sevgisini yaşadır.
Muratın kitabları çıxdı, dostları çoxaldı, amma o qadının yeri heç kimlə dəyişilmədi. Onun adı – bəlkə də rəsmi sənədlərdə başqa cür yazılırdı, amma Muratın qəlbində o həmişə “mənim mələyim” idi.
Korona Muratı aldı – elə ad günündə. Sanki həyat zarafat etdi. Amma o qadın ağlamadı. Göz yaşlarını yastığa danışdı, səssiz gecələrdə qoxusunu hələ də hiss etdiyi yastığa…
Bir gün köhnə vərəqlər arasında bir məktub tapdı. Əl yazması. Murat yazmışdı:
“Sənə layiq həyat verə bilmədim. Bilirəm, sən maddi şeylərə bağlı deyildin. Amma yenə də… bağışla.”
O qadın məktubu sinəsinə basdı. Və üzünü güzgüyə çevirib astaca dedi:
“Sən demə, mən bir mələkmişəm… qanadlarım olmasa da, səbirim vardı…”
İndi o mələk evində təkdir, amma heç vaxt yalnız deyil. Çünki iki oğlu var – biri atası kimi düşünür, biri anası kimi hiss edir.
Bu, sadəcə bir qadının sevgi hekayəsi deyil. Bu, bir mələyin səssiz uçuşudur – yer üzündə sevgi üçün qanad açanların hekayəsi..
Müəllif: Rüfət Alanqu
>>>> ƏN ÇOX OXUNAN HEKAYƏ <<<<
Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana
YAZARLAR.AZ
===============================================
<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ >>>>
Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93 E-mail: zauryazar@mail.ru