Eski Türklerde, herhangi bir nedenle ailede yalnızca bir erkek çocuk kalmışsa, son erkek çocuğa küpe takılırdı. Bir komutan, küpeli bir asker görürse, Türk hukuku ona böyle bir yetki vermediği için ona tehlikeli görevler vermezdi. Ancak, bir ailenin son erkek çocuğu iki küpe takardı. Türk hukuku, soyunu devam ettirebilmesi için ona özel koruma sağlardı.
Küpe, katı ve net yasaların geçerli olduğu Türk topraklarında savaşçılar için sembolik bir işleve sahipti. Bir ailenin devamının toplumsal bir işaretiydi.
Not: Bahsedilen gelenek, eski Türk âdet ve tarihi uygulamalarına dayanmaktadır. Eski Türk toplumlarında ailenin ve soyun devamı büyük önem taşıyordu. Bir ailenin son erkek çocuğu hayatta kalırsa, ona soyun devamının bir simgesi olarak kabul edilen bir küpe verilirdi.
Ayrıca, küpeyi takan kişinin, yani son erkek çocuğun özel bir koruma ve ayrıcalığa sahip olduğuna inanılıyordu. Örneğin orduda komutanlar, bu kişiye tehlikeli görevler vermekten kaçınırlardı çünkü klanı devam ettirecek kişi olarak kabul edilirlerdi ve Türk hukuku onları tehlikelerden korurdu.
Bu gelenek, Türklerin toplumsal yapı anlayışına ve ailenin devamlılığını sağlama gerekliliğine derinden kök salmıştı. Dolayısıyla küpe sadece bir mücevher parçası değil, aynı zamanda önemli bir toplumsal semboldü.