Bu qədər özünü aldatma, bəsdi,
En bir az aşağı o mərtəbədən.
Sənə həmişəlik verilməyib ki,
O şəlalə tellər, o büllur bədən.
İşvəndən, nazından bayılıb şəhər,
Göyçək ağızlarda adın hallanır.
Baş rolda başını itirmə hədər,
Bu gün kullananlar sabah tullanır.
Qumaşda, ipəkdə cilvələnirsən,
Qamaşan gözlərdi hədəfin hələ.
Səni souyqluğu üşütməyibdi
Mərcanın, incinin, sədəfin hələ.
Güzgülər önündə tumarlan, bəzən,
Tərif yağdıranın, söz deyənin var.
Evdə həsrətini çəkən yoxsa da,
Tinlərin başında gözləyənin var.
Çox da hər gününü, hər saatını
Güldürür kef-damaq səfası hələ,
Sənin gəncliyinlə qocalığının
Öndədi amansız davası hələ.
İlbəil dəyərin, əyarın düşür,
Bulanıq sularda titrəyir əksin.
Axır aqibəti indidən düşün,
Kimsən olacaqmı dərdini çəksin?
Söndümü qəlbinin atəşi, odu,
Özgə şam gəzəcək pərvanələrin.
Çevrən boşalacaq, gözün dolacaq,
İt-bata düşəcək divanələrin.
Kaş ki, sərgiləyb gözəlliyini,
Boyundan yuxarı boylanmayaydın.
Sən bütöv olanda əlçatmaz idin,
Gərək dilimlənib paylanmayaydın…
Müəllif: Əli Nəcəfxanlı