ŞƏKİL
(hekayə)
Kənddəki evimizin suvağı vurulsa da rənglənnməmışdi. Özümə bir stol düzəltmişdim. Üzü divara oturub o stolda kitab oxuyur, yazı yazırdım. Hərdən divara baxanda, ordakı qaranlığı görəndə sanırdım ki, dünyanın sonudur. Bir gün hardansa bir rəngli şəkil tapıb divara yapışdırdım. Təbiət mənzərəsi idi. O şəkil mənə inandırdı ki, dünya gözəl, çox gözəldir.
Müəllif: AYAZ İMRANOĞLU
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında