В день своего 70-летия Чарли Чаплин поделился размышлениями о том, как принятие себя меняет судьбу человека. Он пришел к выводу, что душевная тоска и страдания — это лишь предупредительные сигналы. Для него они стали знаком того, что он живет в разладе с собственной истиной. Это состояние актер назвал искусством «Быть самим собой».
Чаплин осознал, насколько деструктивно навязывать человеку исполнение его же желаний, если время еще не пришло. Он понял, что это касается и его самого, и определил это чувство как «Самоуважение».
С обретением любви к себе Чарли перестал мечтать о другой, гипотетически лучшей жизни. Он внезапно увидел, что окружающая реальность уже дает ему все возможности для развития. Это осознание он охарактеризовал как «Зрелость».
Актер нашел внутренний покой, приняв мысль, что при любых обстоятельствах он находится в правильном месте и в нужный момент. Это дало ему непоколебимую «Уверенность в себе».
Любовь к себе помогла Чаплину перестать «красть» собственное время, строя грандиозные планы на далекое будущее. Он начал заниматься только тем, что приносит истинную радость и заставляет сердце улыбаться, делая это в своем индивидуальном темпе. Сегодня этот подход известен как «Простота».
Он также нашел в себе силы освободиться от всего, что вредило его благополучию: от неподходящей пищи до токсичных людей и ситуаций, сбивающих с пути. Такую решительность он назвал истинной «Любовью к самому себе».
Со временем Чаплин отказался от стремления всегда быть правым, и, по его наблюдениям, именно тогда он стал ошибаться гораздо реже. Это качество он определил, как «Скромность».
Перестав жить прошлыми обидами и тревогами о будущем, он сконцентрировался на настоящем моменте. Такое состояние принесло ему глубокое «Удовлетворение».
Великий комик признавал, что разум может быть источником проблем и даже болезней, если он не сбалансирован. Но как только он соединил интеллект с велениями сердца, ум стал его верным союзником. Эту гармонию он назвал «Мудростью сердца».
Главный вывод Чаплина заключался в том, что не стоит бояться трудностей или конфликтов. Он напоминал: даже звезды сталкиваются, и именно в этих столкновениях рождаются новые миры. Для него это и было подлинным определением слова «Жизнь».
По материалам легендарной речи Чарли Чаплина на своем 70-летии.
SƏLİM öz adına layiq adamdır. Onun adı ərəb mənşəli olub, mənası “sağlam”, “salamat”, “qüsursuz”, “doğru”, “təhlükəsiz” və “etibarlı” deməkdir. Bu ad, əsasən sakit, dürüst, düşüncəli və ağlı başında olan xüsusiyyətləri təmsil edir…
SƏLİMİN daşıdığı adla tarixdə üç məşhur hökmdar olub- I Səlim, II Səlim və III Səlim…
SƏLİMƏ Allah xüsusi fərqlilik bəxş edib. Onun adına hətta “Səlimi təqvimi” də var. Bu təqvim tarixi mənbələrdə, xüsusilə Osmanlı dövründə Sultan I Səlimin (Yavuz) dövründə istifadə edilən və ya onunla əlaqələndirilən təqvim sistemidir və astronomik hesablamalarla bağlılığı olub…
SƏLİMDƏ xüsusi qüdrət var. Hündürlüyü 1 metr 70 santimetr, çəkisi 74 koloqram, eni 46 santimetr olsa da, hündürlüyü 8849 metr, çəkisi minlərlə tona bərabər, eni yüzlərlə kilometri əhatə edən Everest dağından da əzəmətlidir…
SƏLİMDƏN bədgüman olmaq Xeyirə qarşı çıxmaq, Şeytanın komandasında təmsil olunmaq deməkdir…
In the garden of beauty, Swarupkathi glows- A palace of verses, dancing with words, Where flowers of mystic melody blaze In the forest cave of time’s peddler.
On a night of art, in Nilachal’s hush, Nature converses in quiet tones, A cloud-maiden waits at the gaze’s estuary, Love’s touchstone stirs a storm in the sea-
Yet joy voyages to Sonadia, the isle of love. Beneath creation’s seedbed, poetry takes form, Its face, the pole star of nature’s sky. In the chariot’s procession, treasure lies hidden Within the nectar-school’s enchanted heritage.
Bu gün gənc yazıçı Mürşüd Mehdi ilə görüş baş tutub. Tədbirin təşkilatçısı tanınmış yazıçı Bahar Bəxtiyarqızı görüş barədə təəssüratlarını bölüşüb:
“Bu, təşkilatçılıq və aparıcılıq etdiyim ilk tədbirim idi. Həyəcanlı olsam da, ürəkdən inanıram ki, hər dəfə bundan da yaxşısını bacaracağam. Tədbir zamanı oxucular yazıçı Mürşüd Mehdinin uğur yolunu yaxından tanımaq fürsəti əldə etdilər, onunla ünsiyyət qurdular və kitablarını imzalatdılar.
Dəvətimi qəbul edib gələn Mürşüd bəyə təşəkkür edirəm. Eyni zamanda, bu gün yanımda olan, məni dəstəkləyən və tədbirə qatılan Kitabçılar ailəsinə (ailəmə), eləcə də yazıçı həmkarlarıma dərin təşəkkürümü bildirirəm. Sağ olun!”
Tədbirdən fotolar:
Biz də yazarlar cameəsi adından həmkarlarımızı təbrik edir, qarşıdakı bütün həyat və fəaliyyətlərində yeni-yeni nailiyyətlər arzulayırıq!
Hamının içində olan, amma səni lənətləyən hiss sənə mesaj yazdı — və sən qalxdın.
Elə bildilər evi sevirsən. Halbuki sən evə aparan yolu sevirsən.
Ayaqlarını sürüyə-sürüyə gecənin səkilərinə qarışdın, işıqların altında öz kölgənlə yarışdın. Qulağına yol yoldaşını taxdın — bu gün ən yaxın dostun bu günü görməyən idi. Onu son səsdə dinləməyə başladın.
Düşüncələrə batdın, arzularını küçələrə səpdin, şirin xəyalları səssiz-səssiz çeynədin. Hər addımda bir xatirə, bir ehtimal, bir qaçmaq istəyi.
Evə yaxınlaşanda dostunu söndürdün. Bugünkü bölüm bitdi. Filmin davamını sabahkı gecəyə saxladın.
Mən
Bu gün tanrı mələklərə məzuniyyət vermişdi. Sol çiynimdə İblisin Lilithdən olan böyük oğlu qışqıraraq pıçıldayırdı. Sol cibimdə isə ortancıl oğlu əllərini qatlayıb taleyimlə oynayırdı.
Bu gün atdığım addımları onlar seçirdi — harada dayanım, harada tapılım, harada səni xatırlayım.
Bu gün gözlərimdə onların kölgəsi var idi. Qarşımda isə sən dayanmışdın — mələksiz bir gündə məni xilas etməyə gələn yeganə möcüzə kimi.
Mən iblisin övladları ilə yol gedərkən, sən yenə də möcüzələrə inanırdın.
İndi
Bədəninin incəliyinə baxıb Qısqanırdım arxamda oturan 18 yaşlarında qadını. Tökülmüş bədənimə baxıb Söndürürdüm içimdəki alovu.
Parlaq dodaqlarına baxıb Qısqanırdım qarşımda oturan 20 yaşlarında qadını. Qurumuş dodaqlarıma baxıb Söyürdüm mənə qoyulan bəxtsiz adımı.
İri döşlərinə baxıb Qısqanırdım yanımda oturan 30 yaşlarında qadını. Sallanmış sinəmə baxıb Unudurdum qadınlığın ilk on qaydasını.
İsti gülüşlərinə baxıb Qısqanırdım 40 yaşlarında ərli qadını. Qırışmış xatirələrimə baxıb Axtarırdım məndən gedən mənli adamı.
Bütün yaşlarım düzülüb sırayla: 18, 20, 30, 40 yaşlı qadınlar – Hamısı mən olmuşam bir zaman.
İndi saçları ağarmış qadın – hazırkı yaşım. Susuram, Və hər qadınla barışaraq Özümü qucaqlayıram.
7 fevral – Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı Mübariz İbrahimovun mövlud Günüdür. Şəhidimizin qutsal ruhuna, illər öncə yazdığım ithaf seirimlə salam olsun! MÜBARİZ Düşmənlə döyüşdə qəhrəmancasına həlak olmuş şəhid gizirimiz, Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı Mübariz Ağakərim oğlu İbrahimovun doğulub boya-başa çatdığı Biləsuvar rayonunun Əliabad kəndinində oldum və valideyinlərini ziyarət etdim. Şəhid atası – əli dəstəmazlı, ağzı dualı, qəlbi imanlı Ağakərim kişi ilə sohbətimizdə oğlunun şəhid olduğu gün sübh namazını “birgə” qıldıqlarını söylədi… Bu ilahi hikmətin, həqiqətin işiğında deyirəm: Alllah ibadətinizi qəbul eləsin. Məqamın mübarək, Mübariz!
Ağakərim ata, Şamama ana Oğul bəxş etdilər Azərbaycana. Şəhid şərəfiylə dönüb dastana, Xalqın iftixarı oldu Mübariz.
Böyük Qələbəyə olaraq əmin, Dünyaya göstərdi öz milli Mənin. Şərəfsiz dediyi yağı düşmənin Canına vəlvələ saldı Mübariz.
Güc aldı Mübariz torpaqdan, haqdan, Üzüağ çıxaraq ülvi sınaqdan. Neçə qəsbkarı tapdaq torpaqdan Alaq otu kimi yoldu Mübariz.
“Yolum şəhidlikdirdir” – eylədi bəyan, Təki qalib olsun qoy Azərbaycan, Üç rəngli bayrağa fəda etdi can, Qəhrəman adını aldı Mübariz.
Döyüşçü arzusu olacaqmı çin? Xocalı sızlatdı hey için-için… Torpaq yanğısını söndürmək üçün Qara bulud kimi doldu Mübariz!
Vətən köynəyindən keçdi Mübariz, Andını Vətənə içdi Mübariz, Öz zəfər yolunu seçdi Mübariz, Əsir topaqlara yoldu Mübariz! Düşməni sarsıdan qoldu Mübariz!
Gözümə yad olan yuxularım da İndi mənim üçün yuxu kimidi. Arayıb gəzməyin mənası yoxdu,- Günah sahibi kim, haqlı kim idi.
Daha heç oxuma şeirlərimi, Gərək olmadısa bir “qəlbiidaş”a… Oxusan, xəbərsiz gözündən düşər Qalan günlər-aylar, il başdan-başa.
Əfrahim Hüseynli– Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, “Qızıl Qələm” Media Mükafatı, “İbn Sina”, “Cəsarətli qələm”, “Xəmsə”, “Həməşəra” və “Nizami Gəncəvi” Fəxri Diplomları laureatı, həkim, şair (Cəlilabad rayonu)
Layihə rəhbəri: İlqar İsmayılzadə fəlsəfə üzrə fəlsəfə doktoru, “Həməşəra” mətbu orqanının təsisçisi və baş redaktoru, Azərbaycan Jurnalistlər Birliyi və Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, “Ziyadar” Mükafatı, “Qızıl Qələm” və “Zəfər” Media Mükafatları Laureatı, araşdırmaçı, tərcüməçi, yazıçı-publisist
Onunla bir neçə il əvvəl Şuşada, “Vaqif poeziya günləri”ndə tanış olmuşduq. Eyni oteldə qalırdıq. Arada otelin həyətində görüşəndə, olub keçənlərdən, başına gələn məzəli hadisələrdən danışır, mənə özü haqda məlumat ötürürdü. Ciddi görkəmi, zamanın dərin cığırlar açdığı siması, qalın səsi, danışarkən bədən dili mənə uşaqlığımda gördüyüm köhnə kişiləri xatırladırdı…
“O vaxt Ukraynada olarkən qatarda bir nəfəri soyub döymüşdüm. Xarkov məhkəməsi mənə 2 il 6 ay iş verdi. Doğrudur, heç nəyi sübut edə bilmədilər, amma qərar belə oldu. Mən ən yaxşı şeirlərimin çoxunu Ukrayna türməsində yazmışam. O vaxt mən “Qrono” yaradıcılıq birliyinin üzvü idim. Tez-tez yanıma gəlirdilər. Orda yaşayan azərbaycanlılar da məni yaxşı tanıyırdılar. 1986-cı ilin sentyabrında həbsdən çıxanda Xarkovdakı azərbaycanlılar məni təmtəraqla yola saldılar. Onlardan biri də məşhur futbolçumuz Vəli Qasımov idi. O vaxt Xarkovda, “Metallist”də oynayırdı. Bakıda isə məni Nazim Hikmətdən də yaxşı qarşıladılar. Gələn kimi “Ulduz”, “Azərbaycan” jurnallarında çap olunmağa başladım. Mən SSRİ Yazıçılar İttifaqına kitabsız qəbul olunan iki-üç nəfərdən biriyəm.”- söyləyirdi.
İlk şeirini əsgərlikdə yazıb. Sevdiyi qızın nişanlandığını eşidəndən sonra, bu hadisə ona çox pis təsir edib və ilk şeiri də onda yaranıb. “Xoşqədəmli” adlı şeiri isə ilk dəfə 1979-cu ildə “Azərbaycan gəncləri” qəzetində çap olunub. Bildirirdi ki, şeir yazanda ekstaz vəziyyətində olur. Düşünür ki, poeziya düşüncənin üstünə ürək şəkli çəkməkdir, onu ütüləməkdir…
Deyirdi ki:- “Bir neçə il əvvəl Anar müəllimin yanına getmişdim. Dedim, məni təqaüd alanların siyahısına salın. Dedi, ikinci dəfə təqaüd verə bilmərik. Dedim, axı, mənim ikinci dəfə təqaüd almağımdan heç kim şikayət eləməz. İki il ömrüm qalıb. 1500 manatlıq təqaüdə sala bilmirsiniz, heç olmasa 300 manatlıq təqaüdə salın. Dedi, yox e, yox, sizə yardım edə bilərik, amma təqaüd verə bilmərik. Mənə yardım lazım deyil, təqaüdə ehtiyacım var- söylədim…”
Haqqında söhbət açdığım şair Əlisəmid Kür 8 fevral 1954-cü ildə Salyan şəhərində müəllim ailəsində doğulub. 1971-ci ildə Salyan şəhər 3 saylı orta məktəbini fərqlənmə attestatı ilə başa vurub. 1981-ci ildə Mirzəağa Əliyev adına Azərbaycan Dövlət İncəsənət İnstitutunun teatrşünaslıq fakültəsini fərqlənmə diplomu ilə bitirib. Azərbaycan Dövlət Teleradio Verilişləri Komitəsində redaktor, Cəfər Cabbarlı adına “Azərbaycanfilm” kinostudiyasında və Azərbaycan Teatr Muzeyində müxtəlif vəzifələrdə çalışıb. 1988-ci ildən Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvüdür. 1989-cu ildə AYB-nin Ədəbiyyatı Təbliğ və Müəllif Hüquqları bürosunda şöbə müdiri, Azərbaycan Bədii Tərcümə və Ədəbi Əlaqələr Mərkəzinin “Yol” ədəbiyyat qəzetində şöbə müdiri, 1991-1994-cü illərdə “Yol” ədəbiyyat qəzetinin baş redaktoru vəzifələrində çalışıb. Bir sıra kitabların müəllifidir. Şeirləri dünyanın müxtəlif dillərinə tərcümə olunub, poeziya almanaxlarında, ədəbi dərgilərdə dərc olunub. 20 il ərzində dünyanın bir çox şəhərlərində təşkil edilən şeir toplantılarında Azərbaycanı təmsil edib. 2025-ci ilin oktyabr ayının 13-də gözlərini əbədi yumaraq haqq dünyasına qovuşub…
…Öz sözü, mövqeyi olan xarizmatik adam idi. Heç bir təzyiq və şiddətlə onu sındırmaq mümkün deyildi. Necə deyərlər, yalaq, miyanə adamlara nifrət edir və ömrünün sonuna qədər azad yaşamaq üçün əlindən gələni əsirgəmirdi. Başqasının həyatına qarışmadığı kimi, öz həyatına da kiminsə qarışmasını sevmirdi. Emosional tərəfi güclü olsa da, fəqət üzərində nəzarəti itirmirdi. Anarxiyanı, xaosu xoşlamır, adət-ənənələrə, qayda-qanunlara bağlı adam idi…
“Həyatda acığım gələn 3 şey var: intihar, aclıq aksiyası, mitinq. Nifrət edirəm üçünə də. Sözün var, söz denən. Həyatın qədir-qiymətini bilmək lazımdır. Gözümüzün qabağında Ukrayna boyda ölkə dağılır. Xocalıdan daha böyük faciənin şahidi oluruq. Mən o ölkəni vaxtı ilə qarış-qarış gəzmişəm. Ağır dərddir.”- söyləyirdi.
Təvazökar və çox çalışqandı. Yalanı sevmir, alnının təri ilə yaşamağa üstünlük verirdi. Kifayət qədər dürüstlüyü və həqiqətpərəsliyi var idi. İnsanları başa düşə və onlarla asanlıqla ünsiyyət qura bilirdi. İctimai həyata böyük əhəmiyyət verirdi. Əylənmək və yüngül həyat tərzi keçirmək onun işi deyildi. Həyatda ciddi və özünə qarşı tələbkardı. Şübhəsiz ki, tənhalığı xoşlamırdı. O, səxavətli, açıqürəklidir və insanlarla səmimi rəftarı ilə seçilirdi. Kiməsə yardım edəndə özünü xoşbəxt hiss edirdi. Analitik təfəkkürü vardı…
Deyirdi ki:- “İndi elə bir dövrdür ki, Qənimət Zahidin vaxtı ilə Mirşahinin vaxtı qarışıb. Millət də qalıb ortada. Biz şeirimizi 15 il qabaq yazmışıq. Biz nəyisə vəsf eləmək üçün yaşamırıq axı. Mənim gözümün qarşısında Xocalı faciəsindən daha böyük Mariupol faciəsi yaşanır. Bu faciəni göstərmək lazımdır. Xarı bülbüldən dünyada yüz yerdədir. Polad Bülbüloğlu bantik də vurub cır səslə mahnı oxuyur. Onu efirə çıxarıb Qarabağ səsini unutdurmaq istəyirlər. O vaxt Şuşada bir uşaq olub, deyiblər, çıxırıq, gəl, tez elə. Deyib ki, mən evimi qoruyuram da, niyə çıxım? Bax o uşağa heykəl qoyulmalıdır. Dünyanın müxtəlif ölkələrində, şəhərlərində belə heykəllər var. Adsız uşaq heykəli…”
…Gərginlik keçirmədən yaşamağı xoşlayırdı. Oturaq həyatı xoşlamırdı. Bir sözlə, zahirən soyuq görünsə də, əslində nəcib, emosional və canlı adamdı. İnsanları sevəndə həqiqətən də ürəkdən sevirdi…
“Dövrü mətbuatı izləyirəm. İldə iki-üç roman yazan yazıçılar peyda olub. Onların heç birini oxumuram. Onların iyini bilirəm çünki. Ümumiyyətlə, mən müsahibə verəndə diqqətlə oxuyurlar, deyirlər, görək, Əlisəmid kimin adını çəkəcək. Keçən dəfə bir neçə nəfərin adını çəkmişdim, sonra hiss elədim ki, adını çəkmədiklərim inciyir bir azca. Həm də kiminsə adını çəkirsən, kimsə yadından çıxır. Sonra özün narahat olursan ki, niyə mən o cür istedadlı adamın adını unutdum, çəkmədim. Yadımdan çıxan uşaqlar bağışlasınlar məni. Mən ad çəkməkdən daha çox kitablara ön söz yazmaqla, özlərinə xoş söz deməklə dəstək oluram gənclərə, şairlərə, yazıçılara…”- söyləyirdi.
…Onunla bir neçə il əvvəl Şuşada, “Vaqif poeziya günləri”ndə tanış olmuşuq. Eyni oteldə qalırdıq. Hərdən otelin həyətində görüşəndə olub keçənlərdən, başına gələn hadisələrdən danışır, mənə özü haqda məlumat ötürürdü. Ciddi görkəmi, zamanın dərin cığırlar açdığı siması, qalın səsi, danışarkən bədən dili mənə uşaqlığımda gördüyüm köhnə kişiləri xatırladırdı…
Yaşasaydı, fevralın 8-də 72 yaşını qeyd edəcəkdi. Ruhu şad olsun!
İmanın ilk təzahürü mərhəmət hissidir. O, ilk öncə qəlbdə kök salar, sonra davranışlarda görünər. Harada mərhəmət varsa, orada iman yaşayır, orada ədalət yaşayır.
Bu həqiqət ilahi kəlamda belə ifadə olunur: فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ. ” Allahın mərhəməti sayəsində onlara yumşaq davrandın” Ali-İmran, 159 Gerçək iman qəlbi həlimləşdirir. Qulu aliləşdirir. Baxışlarını dəyişdirir. Yaradanın baxışı ilə baxmağı öyrədir.
Mərhəmət imanın sosial təcəssümüdür. Yoxsulu görüb üz çevirən, yetimin başını oxşamayan, dərd sahibinə laqeyd qalan bir qəlbdə iman iddiası sual altında qalar.
İmanımız bizi səcdəyə apardığı kimi yoxsulların da qapısına aparmalıdır. Səcdəyə əyilən baş dəccala əyilməz.
” Mərhəmət etməyənə mərhəmət olunmaz” – deyən Can Peyğəmbərimiz(sav) bizi gözəlliyə dəvət edir. Qul haqqı yeyən deyil, Qul haqqına riayət edən olmamızı istəyir.
Biz insanıq, günah edə bilərik, amma tövbə qapısı açıqdır. Biz zəngin ola bilərik, lakin ətrafımızda yoxsullar yaşayır. Əslində onlara yardım etməklə imanımızı qoruya bilərik. Çünki mərhəmət imanın qalxanıdır.
İman göydən gəlmir, o qəlbin dərinliklərindən zühur edir. Qəlb də Rəhmanın hərəmidir. Hərəm də vərəm yox , mərhəmət olar. Hərəmdə kin yox, sevgi olar. Allah könül evlərimiz mərhəmət, dünya evlərimizi də hüzur ilə doldursun! Amin deyən dilləriniz var olsun!
