Anam
Əyilib qaməti, bükülüb beli,
İlahi, necə də qocalıb anam,
Qırışıb üz-gözü, ipəktək əli,
Qara saçlarına dən salıb anam.
Yadımda, gündüzlər gedərdi işə,
Qayıdıb başlardı evdə biş-düşə,
Bizimçün hər zaman, hər vaxt, həmişə,
Çiyninə ən ağır yük alıb anam.
Düzəni olsa da yerli-yerində,
Yaxşıyam desə də öz təbirində,
Gözləri gülsə də, amma dərində,
Nə isə düşünür hey dalıb anam.
Mən layiq olsam da övlad adına,
Çalışıb yetsəm də onun dadına,
Bilirəm, yenə də düşüb yadına:
Atamçün darıxır… tək qalıb anam.
Müəllif: Namiq Müslümov
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında