Günü-gündən dəyişir insan, həyatın zəlzələsində bir daş olur insan.
Hər zəlzələ bir iz qoyur, gedir ruhun torpaqlarına bir çat olur gedir
Doğma bir baxışın ögeyliyində, cəsədtək soyuq əllərin “istiliyində”, həyatın qanlı dişlərində əriyir suya dönür insan.
Buzları əriyir, axır həyata, yelkən açır uzaqlara. Coşur, dalğalanır ona dil uzadanlara bəzən səssizcə sinə gərir sərt qayalara.
Bəzən coşaraq, bəzən aram-aram, su kimi axaraq yaşayır insan. Bəzən böyük bir dəniz, bəzən bir gölməçə, bəzən həyatın yükləriylə dolur sel olur, ətrafı dağıdır insan.